Plik jest zabezpieczony znakiem wodnym

===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

George ‌R.R. Martin
Ogień i ‌krew cz. ‌2

Tytuł oryginału
Fire ‌and Blood

ISBN ‌978-83-8202-746-4

Copyright © 2018 ‌by ‌George ‌R.R. Martin
Illustrations copyright ‌© 2018 by Penguin ‌Random House ‌LLC
Copyright © ‌for ‌the Polish ‌edition by ‌Zysk i S-ka Wydawnictwo ‌s.j., Poznań ‌2018
All rights reserved

Jacket design: ‌David ‌G. Stevenson

Niektóre zamieszczone w ‌niniejszej ‌książce fragmenty ‌zostały opublikowane wcześniej ‌(w formie skróconej albo ‌w ‌całości) ‌w następujących ‌tomach:
„Conquest”, published in The ‌World ‌of Ice & ‌Fire by ‌George R. R. Martin, ‌Elio ‌M. García, Jr., and ‌Linda Antonssen, ‌copyright © 2014 by ‌George ‌R. R. Martin;
„The ‌Sons of ‌the Dragon”, published in ‌The ‌Book of Swords (edited ‌by ‌Gardner Dozois), copyright © ‌2017 by ‌George R. R. ‌Martin;
„The ‌Princess and the Queen”, ‌published ‌in Dangerous Women ‌(edited by ‌George R. R. Martin ‌and ‌Gardner Dozois), ‌copyright ‌© 2013 by George ‌R. ‌R. Martin and ‌Gardner ‌Dozois;
„The Rogue Prince”, published ‌in ‌Rogues (edited ‌by George ‌R. R. Martin and ‌Gardner ‌Dozois), copyright © ‌2014 ‌by George R. R. ‌Martin ‌and Gardner Dozois.

Fragment ‌Podbój Aegona ukazał ‌się pierwotnie w ‌książce Świat ‌Lodu i Ognia ‌wydanej przez ‌Wydawnictwo Czwarta Strona (Poznań ‌2014).
Przedruk ‌za zgodą Wydawnictwa Poznańskiego, ‌Sp. ‌z o.o.

Redakcja
Adriana Staniszewska

Wydanie II ‌

Zysk ‌i S-ka ‌Wydawnictwo
ul. Wielka ‌10, 61-774 Poznań
tel. 61 ‌853 ‌27 51, 61 ‌853 27 ‌67
faks 61 852 ‌63 26
dział ‌handlowy, tel./faks ‌61 855 06 ‌90
sklep@zysk.com.pl
www.zysk.com.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy ‌plik ‌jest ‌objęty ochroną ‌prawa autorskiego i ‌zabezpieczony znakiem ‌wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp ‌upoważnia wyłącznie ‌do prywatnego użytku. ‌Rozpowszechnianie całości ‌lub ‌fragmentu niniejszej ‌publikacji w jakiejkolwiek ‌postaci bez ‌zgody właściciela ‌praw ‌jest zabronione.

Konwersję do ‌wersji elektronicznej ‌wykonano ‌w Zysk i ‌S-ka Wydawnictwo.

===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona ‌redakcyjna

Dedykacja

ZAGŁADA ‌SMOKÓW

CZARNI I ZIELONI

ZAGŁADA ‌SMOKÓW

SYN ‌ZA SYNA

ZAGŁADA SMOKÓW

SMOK ‌CZERWONY I ‌ZŁOTY

ZAGŁADA SMOKÓW

TRIUMF RHAENYRY

ZAGŁADA ‌SMOKÓW

UPADEK RHAENYRY

ZAGŁADA ‌SMOKÓW

KRÓTKIE SMUTNE PANOWANIE AEGONA ‌II

POKŁOSIE

GODZINA ‌WILKA

POD WŁADZĄ ‌REGENTÓW

NAMIESTNIK W ‌KAPTURZE

POD WŁADZĄ REGENTÓW

WOJNA, ‌POKÓJ I ‌TARGI BYDŁA

POD WŁADZĄ REGENTÓW

WYPRAWA ‌ALYNA ‌OAKENFISTA

LYSEŃSKA WIOSNA I ‌KONIEC REGENCJI

Dodatek

Rodowód ‌Targaryenów

O autorze

O ilustratorze

===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

Dla Lenore, ‌Eliasa, Andrei ‌i Sida,
Dzieciaków z Durango
===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

ZAGŁADA ‌SMOKÓW

CZARNI ‌I ZIELONI

„Taniec Smoków” to górnolotna ‌nazwa nadana ‌gwałtownej bratobójczej wojnie o Żelazny ‌Tron ‌Westeros, stoczonej ‌między dwiema ‌konkurencyjnymi gałęziami rodu Targaryenów ‌w latach ‌od 129 do 131 o.P. ‌Nazwanie ‌mrocznych, burzliwych i krwawych wydarzeń ‌owego ‌okresu ‌„tańcem” ‌wydaje nam się groteskowo ‌nieadekwatne. ‌Z pewnością ową frazę ‌ukuł jakiś ‌minstrel. Znacznie stosowniejsze ‌byłoby określenie ‌„Zagłada ‌Smoków”, ‌ale tradycja i czas wypaliły ‌na ‌kartach historii ‌owo ‌bardziej poetyckie sformułowanie, musimy ‌więc ‌tańczyć razem z resztą.

Po śmierci ‌króla ‌Viserysa I Targaryena o tron ‌ubiegało się ‌dwoje głównych ‌pretendentów: jego ‌córka Rhaenyra, jedyne żyjące ‌dziecko ‌z pierwszego małżeństwa, oraz Aegon, najstarszy z synów Viserysa I poczętych z drugą żoną. Pośród chaosu i rzezi wywołanych ich rywalizacją pojawili się też inni kandydaci na królów, paradujący niczym komedianci na scenie przez połowę cyklu księżyca albo i cały, by potem upaść równie szybko, jak się pojawili.

Taniec podzielił Siedem Królestw na dwie części. Lordowie, rycerze i prostaczkowie opowiadali się po jednej ze stron i chwytali za broń, by stanąć do bratobójczej walki. Nawet sam ród Targaryenów nie uniknął rozłamu. Do walk przyłączyli się krewni, powinowaci i dzieci obojga pretendentów. Dwa lata wojny przyniosły wielkim lordom Westeros ogromne straty, podobnie jak ich chorążym, rycerzom oraz prostaczkom. I choć dynastia przetrwała, po zakończeniu walk potęga Targaryenów była znacznie umniejszona, a liczebność ostatnich żyjących na świecie smoków drastycznie spadła.

Taniec był wojną niepodobną do żadnej, jaką stoczono w długiej historii Siedmiu Królestw. Choć armie maszerowały i toczyły zacięte boje, znaczną część krwi przelano na wodzie i — zwłaszcza — w powietrzu, gdzie smoki walczyły ze sobą na zęby, szpony oraz płomienie. Owa wojna pełna była przy tym podstępów, morderstw i zdrad, toczono ją w cieniach i na schodach, w salach obrad i na zamkowych dziedzińcach, posługując się sztyletami, kłamstwami oraz trucizną.

Konflikt tlił się przez długi czas, aż wreszcie wyszedł na światło trzeciego dnia trzeciego księżyca roku 129 o.P., gdy schorowany, przykuty do łoża król Viserys I Targaryen zamknął oczy w Czerwonej Twierdzy w Królewskiej Przystani, by się zdrzemnąć, i zmarł we śnie. Jego ciało odnalazł sługa o godzinie nietoperza, gdy król miał w zwyczaju wypijać kielich hipokrasu. Mężczyzna pobiegł zawiadomić królową Alicent, której komnaty znajdowały się piętro niżej.

Septon Eustace, opisujący te wydarzenia kilka lat później, zauważa, że sługa przekazał owe straszliwe wieści tylko królowej, nie wywołując ogólnego alarmu. Eustace nie wierzy, by to był zwykły przypadek. Zapewnia, że zgonu króla spodziewano się już od pewnego czasu i królowa Alicent oraz jej partia, tak zwani zieloni, wydali wszystkim strażnikom i służącym Viserysa polecenia, jak mają się zachować, gdy nadejdzie ów dzień.

(Karzeł Grzyb sugeruje bardziej złowrogi scenariusz, w którym królowa Alicent przyśpieszyła odejście Viserysa za pomocą szczypty trucizny dosypanej do hipokrasu. Trzeba jednak zauważyć, że błazen nie był obecny w Królewskiej Przystani, gdy król dokonał żywota. Przebywał na Smoczej Skale, służąc księżniczce Rhaenyrze).

Alicent natychmiast udała się do królewskiej sypialni. Towarzyszył jej ser Criston Cole, lord dowódca Gwardii Królewskiej. Gdy tylko stwierdzili, że Viserys naprawdę nie żyje, Jej Miłość nakazała zamknąć drzwi komnaty i ustawić pod nimi straże. Sługę, który znalazł ciało, uwięziono, by się upewnić, że nic nikomu nie wygada, ser Criston wrócił zaś do Wieży Białego Miecza i rozkazał swym braciom z Gwardii Królewskiej wezwać członków małej rady. Była godzina sowy.

Wówczas, podobnie jak obecnie, Zaprzysiężone Bractwo Gwardii Królewskiej składało się z siedmiu rycerzy, mężczyzn, którzy dowiedli swej wierności i biegłości w boju, a także solennie przysięgli poświęcić własne życie w obronie osoby króla oraz jego rodziny. W chwili śmierci Viserysa w Królewskiej Przystani przebywało tylko pięć białych płaszczy: sam ser Criston, ser Arryk Cargyll, ser Rickard Thorne, ser Steffon Darklyn oraz ser Willis Fell. Ser Erryk Cargyll (bliźniaczy brat ser Arryka) i ser Lorent Marbrand, przebywający z księżniczką Rhaenyrą na Smoczej Skale, o niczym nie wiedzieli i nie towarzyszyli swym braciom, gdy ci wyruszyli w nocy, by obudzić członków małej rady.

Rada zebrała się w komnatach królowej wewnątrz Twierdzy Maegora. Zachowało się wiele relacji z tego, co powiedziano i uczyniono owej nocy. Najbardziej szczegółową i wiarygodną z nich jest Taniec Smoków, prawdziwa opowieść autorstwa wielkiego maestera Munkuna. Choć ową księgę napisano dopiero po pokoleniu, opiera się ona na wielu różnych materiałach, takich jak kroniki maesterów, pamiętniki, zapiski zarządców oraz rozmowy ze stu czterdziestoma siedmioma naocznymi świadkami wielkich wydarzeń z tamtych lat. Natomiast relacja z obrad rady jest oparta na wyznaniach wielkiego maestera Orwyle’a, spisanych przed jego egzekucją. W przeciwieństwie do Grzyba i septona Eustace’a, których wersje bazują na plotkach, zasłyszanych pogłoskach i legendach rodzinnych, wielki maester był obecny na spotkaniu rady i miał swój udział w jej obradach oraz podjętych przez nią decyzjach… choć nie możemy zapominać o tym, że spisując swe wyznania, Orwyle gorąco pragnął przedstawić się w korzystnym świetle i udowodnić, że nie jest winny temu, co wydarzyło się później. Dlatego nie można wykluczyć, że Munkun w swym dziele jest nazbyt wyrozumiały dla poprzednika.

Gdy ciało pana męża królowej stygło piętro wyżej, w jej komnatach zebrali się: sama królowa Alicent; jej ojciec, ser Otto Hightower, piastujący funkcję namiestnika królewskiego; ser Criston Cole, lord dowódca Gwardii Królewskiej; wielki maester Orwyle; osiemdziesięcioletni lord Lyman Beesbury, który był starszym nad monetą; ser Tyland Lannister, starszy nad okrętami, brat lorda Casterly Rock; Larys Strong zwany Larysem Szpotawą Stopą, lord Harrenhal i starszy nad szeptaczami; oraz lord Jasper Wylde, zwany Żelaznym Prętem, starszy nad prawami. W swej Prawdziwej opowieści wielki maester Munkun nazywa owo zgromadzenie „zieloną radą”.

Wielki maester Orwyle otworzył posiedzenie, wymieniając tradycyjne czynności i procedury wiążące się ze śmiercią króla.

— Należy wezwać septona Eustace’a, by dokonał ostatnich obrządków i pomodlił się za duszę króla — rzekł. — Trzeba bezzwłocznie wysłać kruka na Smoczą Skałę, żeby zawiadomić księżniczkę Rhaenyrę o śmierci ojca. Być może Jej Miłość królowa zechce napisać wiadomość, aby złagodzić te smutne wieści słowami współczucia. Zawsze bije się też w dzwony, by obwieścić śmierć króla. Ktoś powinien się tym zająć. Oczywiście, rozpoczniemy też przygotowania do koronacji królowej Rhaenyry…

— Wszystko to musi zaczekać, aż rozstrzygnie się kwestię sukcesji — przerwał mu ser Otto Hightower. Jako królewski namiestnik miał prawo przemawiać głosem króla, a nawet zasiadać na Żelaznym Tronie pod jego nieobecność. Viserys przyznał mu prawo sprawowania rządów w Siedmiu Królestwach i będzie nimi władał, „dopóki nie ukoronujemy nowego króla”.

— Dopóki nie ukoronujemy nowej królowej — sprzeciwił się ktoś.

Według relacji wielkiego maestera Munkuna był to Orwyle, a słowa wypowiedziano cicho, jakby był to pozbawiony znaczenia szczegół. Jednakże Grzyb i septon Eustace zapewniają, że mówiącym był lord Beesbury, a w jego głosie pobrzmiewała irytacja.

— Króla — nie ustępowała królowa Alicent. — Zgodnie z prawem Żelazny Tron musi przypaść najstarszemu prawowitemu synowi Jego Miłości.

Wielki maester Munkun mówi nam, że dyskusja trwała niemal do świtu. Grzyb i septon Eustace zgadzają się z nim. Według nich tylko lord Beesbury bronił praw księżniczki Rhaenyry. Sędziwy starszy nad monetą, który służył Viserysowi przez cały czas jego panowania, a przedtem jego ojcu Jaehaerysowi, zwanemu Starym Królem, przypomniał radzie, że Rhaenyra jest starsza od braci, w jej żyłach płynie więcej krwi Targaryenów, zmarły król ją wybrał na następczynię i wielokrotnie odmawiał zmiany kolejności sukcesji pomimo błagań królowej Alicent i jej zielonych, a w roku 105 o.P. setki lordów i rycerzy na włościach złożyły hołd księżniczce i uroczyście przysięgły bronić jej praw. (Relacja wielkiego maestera Orwyle’a różni się tylko tym, że wkłada wiele tych słów w usta własne, a nie Beesbury’ego. Jak się jednak przekonamy, późniejsze wydarzenia sugerują, że mija się z prawdą).

Te słowa wpadały jednak do uszu wykutych z kamienia. Ser Tyland zauważył, że wielu lordów, którzy przysięgali bronić praw królowej Rhaenyry, dawno już nie żyje.

— Minęły dwadzieścia cztery lata — mówił. — Ja nie składałem takiej przysięgi. Byłem w owym czasie dzieckiem.

Żelazny Pręt, starszy nad prawami, powołał się na decyzję Wielkiej Rady z roku 101, a także na fakt, że Stary Król wybrał Baelona przed Rhaenys w roku 92. Następnie długo rozwodził się nad Aegonem i jego siostrami oraz uświęconą andalską tradycją, zgodnie z którą prawowity syn miał pierwszeństwo przed każdą córką. Ser Otto przypomniał zebranym, że mężem Rhaenyry jest nie kto inny jak książę Daemon:

— A wszyscy znamy jego naturę. Nie oszukujcie się, jeśli Rhaenyra kiedykolwiek zasiądzie na Żelaznym Tronie, to on będzie nami władał, jako książę małżonek równie okrutny i bezlitosny jak sam Maegor. Moja głowa z pewnością spadnie pierwsza, ale głowa waszej królowej, a mojej córki, wkrótce podąży w jej ślady.

Poparła go królowa Alicent.

— Nie oszczędzi też moich dzieci — oznajmiła. — Aegon i jego bracia są prawowitymi synami króla i mają lepsze prawa do tronu niż jej bękarci pomiot. Daemon znajdzie jakiś pretekst, by skazać wszystkich na śmierć. Nawet Helaenę i jej maleństwa. Nie zapominajcie, że jeden z tych Strongów wybił oko Aemondowi. Był jeszcze chłopcem, to prawda, ale chłopiec to ojciec mężczyzny, a bękarty z natury są monstrualne.

Potem przemówił ser Criston Cole. Przypomniał zebranym, że jeśli księżniczka zostanie królową, władzę przejmie po niej Jacaerys Velaryon.

— Niech Siedmiu zbawi ten kraj, jeśli posadzimy bękarta na Żelaznym Tronie. — Opowiadał o nierządnych obyczajach Rhaenyry i o niesławie jej męża. — Zamienią Czerwoną Twierdzę w burdel. Niczyja córka nie będzie bezpieczna ani niczyja żona. Nawet chłopcy… wiemy, kim był Laenor.

Zapiski nie wspominają, by lord Larys Strong powiedział podczas debaty choć jedno słowo, w tym jednak nie było nic nadzwyczajnego. Choć starszy nad szeptaczami w razie potrzeby potrafił biegle obracać językiem, oszczędzał słowa, jak skąpiec ciuła monety, woląc słuchać, niż mówić.

— Jeśli to uczynimy — ostrzegł radę wielki maester Orwyle (przynajmniej według Prawdziwej opowieści) — z pewnością wywołamy wojnę. Księżniczka nie podda się bez walki, a ona ma smoki.

— I przyjaciół — dodał lord Beesbury. — Ludzi honoru, którzy nie zapomną o przysięgach, jakie złożyli Rhaenyrze i jej ojcu. Jestem już stary, ale nie aż tak stary, by biernie słuchać, jak tacy jak wy spiskują, aby skraść jej koronę.

Wstał i skierował się ku wyjściu.

Nasze źródła nie zgadzają się ze sobą, jeśli chodzi o to, co wydarzyło się później.

Wielki maester Orwyle mówi nam, że lorda Beesbury’ego zatrzymano przy drzwiach na rozkaz ser Ottona Hightowera i odprowadzono do lochu. Zamknięty w ciemnicy, zmarł po pewnym czasie z chłodu, oczekując na proces.

Septon Eustace opowiada nam inną historię. Według niego ser Criston Cole pchnął lorda z powrotem na fotel i rozpłatał mu gardło sztyletem. Grzyb również oskarża ser Cristona o zabójstwo jego lordowskiej mości, ale w jego wersji Cole złapał staruszka za kołnierz i wyrzucił przez okno, by zginął nadziany na żelazne kolce w suchej fosie.

Wszyscy trzej kronikarze zgadzają się ze sobą w jednym — pierwsza krew przelana w Tańcu Smoków należała do lorda Lymana Beesbury’ego, starszego nad monetą i lorda skarbnika Siedmiu Królestw.

Po jego śmierci nie słyszało się już głosów sprzeciwu. Resztę nocy spędzono na planowaniu koronacji nowego króla (wszyscy się zgadzali, że trzeba ją przeprowadzić szybko) oraz sporządzaniu list potencjalnych sojuszników i wrogów na wypadek, gdyby Rhaenyra odmówiła uznania władzy króla Aegona. Ponieważ księżniczka przebywała na Smoczej Skale, oczekując rozwiązania, przewaga leżała po stronie zielonych królowej Alicent; im dłużej Rhaenyra pozostanie nieświadoma śmierci króla, tym później wykona pierwszy ruch.

— Może ta kurwa zemrze w połogu — skwitowała królowa Alicent (według Grzyba).

Owej nocy nie wysłano kruków. Nie uderzono w dzwony. Tych spośród sług, którzy wiedzieli o śmierci króla, odesłano do lochów. Ser Cristonowi Cole’owi przydzielono zadanie zatrzymania nadal przebywających na dworze „czarnych”, tych lordów i rycerzy, którzy mogli być skłonni poprzeć księżniczkę Rhaenyrę.

— Nie uciekaj się do przemocy, chyba że będą stawiali opór — rozkazał ser Otto Hightower. — Tym, którzy ugną kolan i poprzysięgną wierność królowi Aegonowi, nie stanie się nic złego.

— A co z tymi, którzy tego nie uczynią? — zapytał wielki maester Orwyle.

— Są zdrajcami — odparł Żelazny Pręt — i muszą umrzeć śmiercią zdrajców.

Wtedy po raz pierwszy i jedyny odezwał się lord Larys Strong, starszy nad szeptaczami.

— Przysięgnijmy pierwsi — zaproponował — na wypadek, gdyby zdrajcy kryli się wśród nas. — Szpotawa Stopa wyciągnął sztylet i skaleczył się w wewnętrzną stronę dłoni. — Przysięga krwi — zażądał — by uczyniła z nas braci aż po śmierć.

Pozostali spiskowcy również cięli się w dłonie i uścisnęli je sobie nawzajem, przysięgając braterstwo. Tylko królową Alicent zwolniono z tego obowiązku ze względu na jej płeć.

Nad miastem wstawał już świt, gdy królowa wysłała swych gwardzistów, by przyprowadzili przed oblicze rady jej synów. Książę Daeron, najłagodniejszy z dzieci królowej, przebywał w Starym Mieście, służąc jako giermek lorda Hightowera.

Jednookiego księcia Aemonda, dziewiętnastolatka, znaleziono w zbrojowni, gdzie wdziewał zbroję płytową i kolczugę przed porannymi ćwiczeniami na dziedzińcu.

— Czy Aegon jest królem? — zapytał ser Willisa Fella. — Czy też musimy klęknąć przed starą kurwą i ucałować ją w cipę?

Księżna Helaena jadła śniadanie z dziećmi, gdy znalazł ją gwardzista… lecz zapytana o miejsce pobytu księcia Aegona, jej brata i męża, odpowiedziała tylko:

— Możesz być pewien, że w moim łożu go nie ma. Jeśli chcesz, możesz poszukać go pod kocami.

Munkun w swej Prawdziwej opowieści mówi nam niejasno, że książę Aegon „oddawał się rozrywkom”. Świadectwo Grzyba zapewnia, że ser Criston znalazł przyszłego króla pijanego i nagiego na szczurzej arenie w Zapchlonym Tyłku, gdzie dwóch uliczników o spiłowanych zębach gryzło i drapało się nawzajem dla jego rozrywki, podczas gdy dziewczynka w wieku najwyżej lat dwunastu sprawiała mu przyjemność, trzymając w ustach jego członka. Uznajmy ten paskudny obraz za typowy wytwór wyobraźni karła i skupmy się na słowach septona Eustace’a.

Choć nasz dobry septon przyznaje, że księcia Aegona znaleziono z faworytą, zapewnia, że dziewczyna była córką bogatego kupca i książę hojnie ją wynagradzał. Co więcej, Aegon w pierwszej chwili odmówił uczestnictwa w planach matki.

— Tron ma przypaść mojej siostrze, nie mnie — oznajmił. — Cóż to za brat, który kradnie dziedzictwo siostry?

Zawahał się dopiero wtedy, gdy ser Criston przekonał go, że jeśli księżniczka włoży na głowę koronę, z pewnością każe stracić zarówno księcia Aegona, jak i jego braci.

— Dopóki żyją prawowicie zrodzeni Targaryenowie, żaden Strong nie będzie mógł zasiąść na Żelaznym Tronie — zapewnił Cole. — Jeśli Rhaenyra pragnie, by jej bękarty władały po niej, nie ma innego wyboru, jak ściąć was wszystkich.

Dobry septon Eustace mówi nam, że wyłącznie to przekonało Aegona do przyjęcia korony, którą ofiarowała mu mała rada.

Podczas gdy rycerzy Gwardii Królewskiej wysłano na poszukiwania synów królowej Alicent, inni posłańcy wezwali do Czerwonej Twierdzy dowódcę Straży Miejskiej i jego kapitanów (było ich siedmiu po jednym na każdą bramę). Pięciu z nich podczas przesłuchania sprawiało wrażenie sympatyków Aegona, natomiast dwóch pozostałych razem z ich dowódcą uznano za niegodnych zaufania i zakuto w łańcuchy. Nowym komendantem złotych płaszczy mianowano ser Luthora Largenta, najgroźniejszego z „lojalnej piątki”. Był silny jak byk i miał blisko siedem stóp wzrostu. Ponoć zabił kiedyś jednym ciosem bojowego rumaka. Ser Otto był jednak człowiekiem ostrożnym i uczynił jego zastępcą swego syna (a brata królowej) ser Gwayne’a Hightowera, nakazując mu mieć oko na ser Luthora, na wypadek gdyby okazał się nielojalny.

Ser Tyland Lannister, mianowany starszym nad monetą w miejsce zamordowanego lorda Beesbury’ego, natychmiast przejął królewski skarbiec. Złoto korony podzielono na cztery części. Jedną oddano na przechowanie Żelaznemu Bankowi z Braavos, drugą wysłano pod silną strażą do Casterly Rock, trzecią zaś do Starego Miasta. Resztę planowano wykorzystać na wziątki i dary, a także na opłacenie najemników, gdyby okazało się to konieczne. Poszukując nowego starszego nad okrętami na miejsce ser Tylanda, ser Otto zwrócił wzrok na Żelazne Wyspy. Wysłał kruka do Daltona Greyjoya, Czerwonego Krakena. W zamian za przysięgę wierności ofiarował śmiałemu i krwiożerczemu Lordowi Kosiarzowi Pyke admiralski tytuł i miejsce w radzie, choć miał on dopiero szesnaście lat.

Minął dzień, a potem następny. Do komnaty, w której leżał obrzękły, gnijący król Viserys, nie wezwano septonów ani milczących sióstr. Nie uderzono w dzwony. Kruki poleciały, ale nie na Smoczą Skałę, lecz do Starego Miasta, Casterly Rock, Riverrun, Wysogrodu oraz do wielu innych lordów i rycerzy, którzy zdaniem królowej Alicent mogli poprzeć sprawę jej syna.

Poddano badaniom zapiski z Wielkiej Rady w roku 101, zwracając uwagę na to, którzy lordowie opowiadali się za Viserysem, a którzy za Rhaenys, Laeną albo Laenorem. Zgromadzeni na radzie lordowie poparli męskich pretendentów przeciwko kobietom w stosunku dwadzieścia do jednego, ale znalazły się wyjątki i gdyby doszło do wojny, było prawdopodobne, że te same rody opowiedzą się za Rhaenyrą. Księżniczka będzie miała Węża Morskiego i jego floty, skonkludował ser Otto, a najpewniej również innych lordów ze wschodnich brzegów: Bar Emmona, Masseya, Celtigara i Crabba, być może nawet Gwiazdę Wieczorną z wyspy Tarth. Wszyscy oni — pomijając Velaryonów — zaliczali się jednak do pomniejszych potęg. Większy niepokój budzili ludzie z północy: w Harrenhal lord Stark opowiedział się za Rhaenys, podobnie jak chorążowie Winterfell — Dustin z Barrowton i Manderly z Białego Portu. Nie można też było polegać na rodzie Arrynów, jako że Orlim Gniazdem władała obecnie kobieta, lady Jeyne, Dziewica z Doliny, której prawa mogłyby również zostać podane w wątpliwość w przypadku pominięcia księżniczki Rhaenyry.

Za największe zagrożenie uznano jednak Koniec Burzy, ponieważ ród Baratheonów zawsze udzielał zdecydowanego poparcia pretensjom księżniczki Rhaenys oraz jej dzieci. Stary lord Boremund umarł, ale jego syn Borros był jeszcze bardziej wojowniczy od ojca, pomniejsi lordowie burzy z pewnością zaś podążą za jego przewodnictwem.

— Musimy zatem dopilnować, by doprowadził ich do naszego króla — zdecydowała królowa Alicent i wysłała po swego drugiego syna.

Tak oto nie kruk odleciał owego dnia do Końca Burzy, ale Vhagar, najstarsza i największa ze wszystkich smoków w Westeros. Na jej grzbiecie siedział książę Aemond Targaryen, mający szafir w miejscu brakującego oka.

— Twoim zadaniem jest zdobycie ręki jednej z córek lorda Baratheona — oznajmił jego dziadek, ser Otto, nim Aemond odleciał. — Dowolna z czterech się nada. Jeśli ją uwiedziesz i poślubisz, lord Borros odda krainy burzy twojemu bratu. Jeśli ci się nie uda…

— Uda mi się — zapewnił śmiało książę Aemond. — Aegon dostanie Koniec Burzy, a ja zdobędę dziewczynę.

Po jego odlocie smród bijący z komnaty wypełnił już całą Warownię Maegora i na dworze oraz w zamku krążyły najdziksze plotki i opowieści. Lochy położone pod Czerwoną Twierdzą pochłonęły tak wielu ludzi podejrzewanych o brak lojalności, że nawet Wielki Septon zaczął się zastanawiać nad tymi zniknięciami i przysłał z Gwiezdnego Septu w Starym Mieście list z zapytaniem o niektórych zaginionych. Ser Otto Hightower, najbardziej metodyczny ze wszystkich ludzi, którzy kiedykolwiek pełnili służbę namiestnika, pragnął mieć więcej czasu na przygotowania, ale królowa Alicent wiedziała, że nie mogą dłużej zwlekać. Książę Aegon zmęczył się już dochowywaniem tajemnicy.

— Jestem królem czy nie? — zapytał matkę. — Jeśli nim jestem, ukoronujcie mnie.

Dziesiątego dnia trzeciego księżyca roku 129 o.P. uderzono w dzwony, oznajmiając koniec panowania Viserysa. Wielkiemu maesterowi Orwyle’owi pozwolono wreszcie wysłać kruki i w powietrze wzbiły się setki czarnych ptaków, niosąc wieści o wstąpieniu Aegona na tron do najdalszych zakątków krainy. Wysłano po milczące siostry, by przygotowały zwłoki do spalenia, a jeźdźcy na białych koniach zanieśli wiadomość ludziom z Królewskiej Przystani, wołając:

— Król Viserys nie żyje, niech żyje król Aegon!

Słysząc to, niektórzy płakali, inni radośnie krzyczeli, większość prostaczków jednak gapiła się tylko bez słowa, nieufna i zbita z tropu. Słychać było też głosy:

— Niech żyje nasza królowa!

Tymczasem pośpiesznie przygotowywano koronację. Na jej miejsce wybrano Smoczą Jamę. Pod jej potężną kopułą znajdowały się kamienne ławy, mogące pomieścić osiemdziesiąt tysięcy ludzi, a grube mury, mocny dach i wysokie drzwi z brązu czyniły ją łatwą do obrony na wypadek, gdyby zdrajcy próbowali zakłócić ceremonię.

Wyznaczonego dnia ser Criston Cole włożył żelazną, wysadzaną rubinami koronę Aegona Zdobywcy na głowę najstarszego syna króla Viserysa i królowej Alicent, ogłaszając go Aegonem z rodu Targaryenów, Drugim Tego Imienia, królem Andalów, Rhoynarów i Pierwszych Ludzi, władcą Siedmiu Królestw i protektorem królestwa. Jego matka, królowa Alicent, umiłowana przez prostaczków, włożyła własną koronę na głowę swej córki Helaeny, żony i siostry Aegona. Matka ucałowała policzki córki, a potem uklękła przed nią, pochyliła głowę i rzekła:

— Moja królowo.

Pozostaje kwestią dyskusji, jak wielu ludzi przyszło obejrzeć tę uroczystość. Wielki maester Munkun, opierając się na relacji Orwyle’a, mówi nam, że w Smoczej Jamie tłoczyło się z górą sto tysięcy prostaczków, krzyczących tak głośno, że aż ściany się trzęsły. Natomiast Grzyb twierdzi, że połowa ław była pusta. Ponieważ Wielki Septon ze Starego Miasta był zbyt stary i słabowity na podróż do Królewskiej Przystani, zadanie namaszczenia czoła króla Aegona świętymi olejkami oraz pobłogosławienia go siedmioma imionami Boga przypadło septonowi Eustace’owi.

Nieliczni spośród obecnych, ci, który cieszyli się najbystrzejszym wzrokiem, mogli zauważyć, że nowemu królowi towarzyszą tylko cztery białe płaszcze, a nie pięć, jak wcześniej. Poprzedniej nocy sprawę Aegona II porzucili pierwsi stronnicy. Ser Steffon Darklyn z Gwardii Królewskiej wymknął się z miasta razem z giermkiem, dwoma zarządcami i czterema zbrojnymi. Pod osłoną ciemności wykradli się przez tylną bramę i dotarli do czekającego na nich rybackiego skifu, którym popłynęli na Smoczą Skałę. Zabrali ze sobą ukradzioną koronę: taśmę z żółtego złota ozdobioną siedmioma klejnotami w różnych kolorach. Tę koronę nosił król Viserys, a przed nim stary król Jaehaerys. Gdy książę Aegon zdecydował, że włoży żelazną, wysadzaną rubinami koronę swego imiennika, Zdobywcy, królowa Alicent rozkazała zamknąć koronę Viserysa w bezpiecznym miejscu, ale zarządca, któremu zlecono to zadanie, uciekł z drogocennym przedmiotem.

Po koronacji pozostali w mieście gwardziści królewscy odprowadzili Aegona do jego wierzchowca, wspaniałego stworzenia o lśniących złotych łuskach oraz bladoróżowych błonach skrzydeł. Smokowi złocistego świtu nadano imię Sunfyre. Munkun opowiada nam, że król trzykrotnie okrążył miasto, nim wylądował wewnątrz murów Czerwonej Twierdzy. Ser Arryk Cargyll wprowadził Jego Miłość do oświetlonej pochodniami sali tronowej. Tam Aegon II wstąpił na schody Żelaznego Tronu na oczach tysiąca lordów i rycerzy. Salę wypełniły radosne okrzyki.

Na Smoczej Skale ich nie słyszano. W komnatach i klatkach schodowych Wieży Morskiego Smoka niosło się echem wycie bólu, docierające z komnat przeznaczonych dla królowej. Rhaenyra Targaryen drżała i wytężała mięśnie podczas trwającego już trzeci dzień porodu. Dziecko miało przyjść na świat dopiero za cykl księżyca, ale wieści z Królewskiej Przystani wprawiły księżniczkę w złowrogi szał i ów gniew najwyraźniej przyśpieszył poród, jakby dziecko w jej łonie również się wściekło i pragnęło jak najszybciej wydostać się na zewnątrz. Księżniczka przez cały czas porodu wykrzykiwała przekleństwa, przywołując gniew bogów na głowy swych przyrodnich braci oraz ich matki, królowej, a także szczegółowo opisując męczarnie, którym wszystkich podda, zanim pozwoli im umrzeć. Przeklinała również dziecko we własnym łonie.

— Wyłaź — wrzeszczała według Grzyba, szarpiąc wielki brzuch, choć maester Gerardys i położna próbowali ją powstrzymać. — Potworze, potworze, wyłaź, wyłaź, WYŁAŹ!

Gdy dziecko wreszcie wyszło na świat, okazało się, że rzeczywiście jest potworem, martwo urodzoną dziewczynką, pokraczną i zniekształconą. Miała dziurę w piersi tam, gdzie powinno być serce, oraz ogon, krótki, gruby i pokryty łuskami. Tak przynajmniej opisuje ją karzeł. Zapewnia, że to on wyniósł maleństwo na dziedziniec, by je spalić. Następnego dnia, gdy makowe mleko złagodziło już jej ból, księżniczka Rhaenyra oznajmiła, że nadała martwej dziewczynce imię Visenya.

— Była moją jedyną córką, a oni ją zabili. Ukradli mi koronę i zamordowali córkę. Odpowiedzą za to.

Tak oto zaczął się Taniec. Księżniczka zwołała własną radę. Zebrana na Smoczej Skale „czarna rada” — jak zwie ją Prawdziwa opowieść — pozostawała w konflikcie z zieloną, która rezydowała w Królewskiej Przystani. Rhaenyra przewodziła jej osobiście, razem ze swym stryjem i mężem, księciem Daemonem, oraz zaufanym doradcą, maesterem Gerardysem. Towarzyszyli jej trzej synowie, mimo że żaden z nich nie wkroczył jeszcze w wiek męski (Jace miał czternaście lat, Luke trzynaście, a Joffrey jedenaście). Strzegli ich dwaj gwardziści królewscy: ser Erryk Cargyll, bliźniaczy brat ser Arryka, oraz człowiek z zachodu, ser Lorent Marbrand. Na resztę garnizonu Smoczej Skały składało się trzydziestu rycerzy, stu kuszników oraz trzystu zbrojnych. Zawsze uważano, że to wystarczająca obsada dla tak potężnej fortecy.

— Jako instrument służący do podboju nasza armia pozostawia jednak wiele do życzenia — zauważył kwaśno książę Daemon.

W czarnej radzie zasiadł również tuzin pomniejszych lordów, wasali i chorążych Smoczej Skały. Byli wśród nich Celtigar ze Szczypcowej Wyspy, Staunton z Gawroniego Gniazda, Massey ze Stonedance, Bar Emmon z Ostrego Przylądka oraz Darklyn z Duskendale. Najpotężniejszym z lordów, którzy poprzysięgli oddać swe siły księżniczce, był jednak Corlys Velaryon z Driftmarku. Choć Wąż Morski już się postarzał, lubił powtarzać, że trzyma się życia jak „tonący marynarz czepia się szczątków zatopionego statku. Być może Siedmiu zachowało mnie na tę ostatnią walkę”. Lordowi Corlysowi towarzyszyła żona, księżniczka Rhaenys. Miała pięćdziesiąt pięć lat, jej szczupłą twarz naznaczyły zmarszczki, a czarne włosy były usiane białymi nitkami, pozostawała jednak równie gwałtowna i nieustraszona jak w wieku dwudziestu dwóch lat… Grzyb zwie ją „Niedoszłą Królową”. (Co miał Viserys, czego ona nie miała — dodaje. — Małą kiełbaskę? Czy to wszystko, czego potrzeba, żeby być królem? W takim razie niech Grzyb obejmie rządy. Moja kiełbasa jest trzy razy większa od tej, którą on miał).

Ci, którzy zasiadali w czarnej radzie, uważali się za lojalistów, wiedzieli jednak doskonale, że król Aegon II nazwie ich zdrajcami. Do każdego z nich dotarło już wezwanie z Królewskiej Przystani. Mieli stawić się w Czerwonej Twierdzy i poprzysiąc wierność królowi. Połączone zastępy ich wszystkich nie dorównałyby wojskom, które mogli wystawić sami tylko Hightowerowie. Stronnicy Aegona mieli przewagę również na innych polach. Największymi i najbogatszymi miastami w królestwie były Stare Miasto, Królewska Przystań oraz Lannisport; wszystkie trzy pozostawały w rękach zielonych. Wszelkie dostrzegalne symbole prawowitej władzy należały do Aegona. Zasiadał na Żelaznym Tronie. Mieszkał w Czerwonej Twierdzy. Nosił koronę Zdobywcy i dzierżył jego miecz. Septon Wiary namaścił go na oczach dziesiątków tysięcy świadków. W jego radach zasiadał wielki maester Orwyle, a koronę na jego książęcą głowę włożył lord dowódca Gwardii Królewskiej. Był też mężczyzną, co w oczach wielu czyniło go prawowitym królem, a jego przyrodnią siostrę uzurpatorką.

Przeciwko temu wszystkiemu Rhaenyra miała niewiele atutów. Niektórzy starsi lordowie mogli jeszcze pamiętać przysięgi, które złożyli, gdy mianowano ją księżniczką Smoczej Skały i uczyniono dziedziczką ojca. Były czasy, gdy kochali ją zarówno wysoko, jak i nisko urodzeni, i zwano ją Radością Królestwa. Wielu młodych lordów i szlachetnych rycerzy ubiegało się wówczas o jej łaski… ale nikt nie potrafił odpowiedzieć na pytanie, ilu z nich zechce teraz za nią walczyć, gdy była już zamężną kobietą, a jej ciało postarzało się i przybrało na wadze po sześciu porodach. Choć jej przyrodni brat obrabował skarbiec ich ojca, księżniczka miała do dyspozycji bogactwo rodu Velaryonów, a floty Węża Morskiego zapewnią jej przewagę na morzu. Co więcej, jej mąż, książę Daemon, poddany próbom na Stopniach, miał więcej wojennego doświadczenia niż wszyscy ich wrogowie razem wzięci. Co ostatnie, ale z pewnością nie najmniej ważne, Rhaenyra miała smoki.

— Aegon również je ma — zauważył maester Gerardys.

— Ale naszych jest więcej — odparła księżniczka Rhaenys, Niedoszła Królowa, która była smoczym jeźdźcem najdłużej ze wszystkich obecnych. — Do tego są większe i silniejsze od tych, które należą do nich, pomijając tylko Vhagar. Smoki najlepiej się mają tutaj, na Smoczej Skale.

Wyliczyła je dla członków rady. Król Aegon miał swojego Sunfyre’a. To była wspaniała bestia, choć jeszcze młoda. Aemond Jednooki dosiadał Vhagar i nie sposób było przeczyć niebezpieczeństwu, jakie stanowił wierzchowiec Visenyi. Smokiem królowej Helaeny była Dreamfyre, bestia, która ongiś unosiła w chmury siostrę Starego Króla, Rhaenę. Wierzchowcem księcia Daerona była Tessarion o skrzydłach ciemnych jak kobalt, a szponach, grzebieniu i łuskach na brzuchu jasnych niby kuta miedź.

— To w sumie cztery smoki o rozmiarach czyniących je zdolnymi do walki — ciągnęła Rhaenys. Bliźniaki królowej Helaeny również miały własne smoki, ale to były pisklęta, natomiast najmłodszy syn uzurpatora, Maelor, posiadał zaledwie jajo.

Po drugiej stronie książę Daemon miał Caraxes, a księżniczka Rhaenyra Syrax, dwie ogromne i straszliwe bestie. Szczególnie groźna była Caraxes, która w dodatku posmakowała już krwi i ognia na Stopniach. Trzej synowie Rhaenyry z Laenorem Velaryonem również byli smoczymi jeźdźcami; Vermax, Arrax i Tyraxes miały się świetnie i z każdym rokiem stawały się coraz większe. Aegonowi Młodszemu, starszemu z dwóch synów Rhaenyry z księciem Daemonem, przypadł młody smok zwany Chmurą, choć chłopak nigdy jeszcze go nie dosiadł. Jego młodszy brat, Viserys, wszędzie chodził ze swoim jajem. Smoczyca Rhaenys, Meleys Czerwona Królowa, stała się leniwa, ale w gniewie nadal była straszna. Bliźniaki, które książę Daemon miał z Laeną Velaryon, również mogły jeszcze zostać smoczymi jeźdźcami. Smoczyca Baeli, wysmukła, jasnozielona Księżycowa Tancerka, wkrótce urośnie wystarczająco, by unieść dziewczynkę na grzbiecie… a choć z jaja jej siostry, Rhaeny wykluło się kalekie stworzenie, które wyzionęło ducha po kilku godzinach, Syrax niedawno zniosła kolejny lęg. Jedno z jaj dano Rhaenie i księżniczka ponoć spała z nim co noc, modląc się o smoka dorównującego temu, który należał do jej siostry.

Co więcej, w wypełnionych dymem jaskiniach Smoczej Góry, powyżej zamku, miało swe leża sześć kolejnych smoków. Srebrnoskrzydła, dawny wierzchowiec Dobrej Królowej Alysanne; Morski Dym, jasnoszara bestia będąca ongiś dumą i pasją ser Laenora Velaryona; stary Vermithor, na którym nikt nie jeździł od czasu śmierci króla Jaehaerysa. Za górą mieszkały zaś trzy dzikie smoki, których nigdy nie dosiadł żaden człowiek, żyjący do dziś ani umarły. Prostaczkowie nazwali je Owcokradem, Szarym Duchem i Kanibalem.

— Znajdźcie jeźdźców, którzy zapanują nad Srebrnoskrzydłą, Vermithorem i Morskim Dymem, a będziemy mieli dziewięć smoków przeciwko czterem Aegona. Dosiądźcie ich dzikich kuzynów i skłońcie ich do lotu, a będziemy mieli dwanaście, nawet bez Chmury — rzekła księżniczka Rhaenys. — To właśnie da nam zwycięstwo w tej wojnie.

Lordowie Celtigar i Staunton zgodzili się z nią. Aegon Zdobywca i jego siostry dowiedli, że rycerze i armie nie są w stanie oprzeć się smoczemu ogniowi. Celtigar namawiał księżniczkę, aby natychmiast polecieli do Królewskiej Przystani, by obrócić miasto w proch i popiół.

— I co to nam da, wasza lordowska mość? — zapytał Wąż Morski. — Chcemy władać miastem, a nie puścić je z dymem.

— Nie dojdzie do tego — zapewnił Celtigar. — Uzurpator nie będzie miał innego wyboru, jak rzucić przeciwko nam własne smoki. Dziewięć naszych z pewnością zwycięży cztery należące do niego.

— Za jaką cenę? — zapytała księżniczka Rhaenyra. — Przypominam ci, że trzech z tych smoków będą dosiadali moi synowie. I to nie będzie dziewięć przeciwko czterem. Jeszcze przez długi czas nie będę miała sił, by latać. A kto ma dosiąść Srebrnoskrzydłej, Vermithora i Morskiego Dymu? Ty, wasza lordowska mość? Nie sądzę. To będzie pięć przeciwko czterem, a jedną z tych czterech będzie Vhagar. To nie jest korzystny stosunek sił.

Książę Daemon niespodziewanie zgodził się z żoną.

— Na Stopniach nieprzyjaciele szybko się nauczyli uciekać i ukrywać, gdy tylko zobaczyli skrzydła Caraxes albo usłyszeli jej ryk. Ale oni nie mieli własnych smoków. Człowiekowi niełatwo jest zostać smokobójcą, ale smoki mogą zabijać inne smoki i nieraz to robiły. Powie to wam każdy maester, który studiował historię Valyrii. Nie rzucę swoich smoków przeciwko bestiom uzurpatora, chyba że nie będę miał wyboru. Można je wykorzystać na inne, lepsze sposoby.

Książę przedstawił czarnej radzie swe plany strategiczne. Rhaenyrę trzeba ukoronować w odpowiedzi na koronację Aegona. Potem wyśle się kruki, by wezwać lordów Siedmiu Królestw do złożenia przysięgi wierności prawowitej królowej.

— Musimy toczyć wojnę na słowa, nim staniemy do boju — oznajmił książę. Daemon zapewniał, że klucz do zwycięstwa trzymają w rękach lordowie z wielkich rodów. Ich chorążowie i wasale podążą za nimi. Aegon Uzurpator zdobył już poparcie Lannisterów z Casterly Rock, a lord Tyrell z Wysogrodu był beczącym dzieckiem w powijakach. Jego regentką była matka, która z pewnością sprzymierzy Wysogród z jego przesadnie potężnymi chorążymi, Hightowerami. Reszta wielkich lordów królestwa nie opowiedziała się dotąd po żadnej ze stron.

— Koniec Burzy dołączy do nas — zapewniła księżniczka Rhaenys. Sama odziedziczyła po matce krew Baratheonów, a zmarły lord Boremund zawsze był jej wiernym przyjacielem.

Książę Daemon miał poważne powody, by mieć nadzieję, że Dziewica z Doliny może oddać ich stronie Orle Gniazdo. Był też przekonany, że Aegon będzie szukał poparcia Pyke, ponieważ tylko Żelazne Wyspy mogły się mierzyć z morską potęgą rodu Velaryonów. Jednak żelaźni ludzie słynęli z niestałości, a Dalton Greyjoy kochał krew i wojnę, z łatwością będzie więc można przeciągnąć go na stronę księżniczki.

Rada uznała, że północ jest zbyt odległa, by mogła odegrać poważną rolę w walkach. Nim Starkowie zdążą zwołać chorągwie i pomaszerować na południe, wojna może się już skończyć. Zostali jeszcze tylko lordowie dorzecza, słynąca ze swarliwości zgraja, którą władał — przynajmniej nominalnie — ród Tullych z Riverrun.

— Mamy w dorzeczu przyjaciół — oznajmił książę — choć nie wszyscy z nich odważyli się dotąd zdjąć maski. Potrzebujemy miejsca, w którym będą się mogli zebrać, przyczółku na lądzie stałym, wystarczająco wielkiego, by mógł na niej stacjonować liczny zastęp, i na tyle obronnego, by dał odpór siłom, jakie wyśle przeciwko nam uzurpator. — Pokazał lordom mapę. — Tutaj. W Harrenhal.

Tak też zdecydowano. Książę Daemon poprowadzi atak na Harrenhal, dosiadając Caraxes. Księżniczka Rhaenyra pozostanie na Smoczej Skale, dopóki nie odzyska sił. Flota Velaryonów zamknie Gardziel, wyruszając ze Smoczej Skały i Driftmarku, by zatrzymać wszystkie statki wypływające z Czarnej Zatoki bądź też wpływające do niej.

— Mamy za mało sił, by wziąć Królewską Przystań szturmem — stwierdził książę Daemon. — Podobnie jak nasi wrogowie nie mają szans zdobycia Smoczej Skały. Jednakże Aegon to niedoświadczony chłopak, a niedoświadczonych chłopaków łatwo można sprowokować. Być może uda się nam skłonić go do nieprzemyślanego ataku.

Wąż Morski miał dowodzić flotą, natomiast księżniczka Rhaenys będzie leciała nad nią, by nie pozwolić nieprzyjacielskim smokom atakować okrętów. Tymczasem wyśle się kruki do Riverrun, Orlego Gniazda, Pyke oraz Końca Burzy, by zdobyć poparcie tamtejszych lordów.

Wtedy odezwał się najstarszy syn królowej, Jacaerys.

— To my powinniśmy zanieść te wiadomości — oznajmił. — Smoki przekonają lordów szybciej niż kruki.

Jego brat Lucerys zgodził się z tą opinią, zapewniając, że on i Jace są już mężczyznami, a przynajmniej prawie można ich za takich uważać.

— Wuj zwie nas Strongami i utrzymuje, że jesteśmy bękartami, ale kiedy lordowie zobaczą nas na smoczym grzbiecie, zrozumieją, że to kłamstwo. Tylko Targaryenowie dosiadają smoków

Grzyb mówi nam, iż Wąż Morski mruknął w owej chwili, że trzej chłopcy są Velaryonami, uśmiechnął się jednak, a w jego głosie brzmiała duma. Nawet mały Joffrey włączył się do dyskusji, proponując, że dołączy do braci na swym Tyraxesie.

Księżniczka Rhaenyra nie pozwoliła na to: Joff miał dopiero jedenaście lat. Jacaerys ukończył już jednak piętnaście, a Lucerys czternaście. Obaj byli silnymi, wyrośniętymi chłopakami, biegle władali bronią i wiele lat służyli jako giermkowie.

— Jeśli polecicie, to tylko jako posłańcy, nie jako rycerze — ostrzegła ich. — Nie możecie brać udziału w żadnych walkach.

Dopiero gdy obaj solennie przysięgli to na Siedmioramienną gwiazdę, Jej Miłość pozwoliła wykorzystać ich jako emisariuszy. Postanowiono, że Jace, który był starszy, wyruszy w dłuższą i bardziej niebezpieczną podróż — najpierw poleci do Orlego Gniazda, by pertraktować z panią Doliny, potem do Białego Portu, aby pozyskać lorda Manderly’ego, na koniec zaś do Winterfell, gdzie spotka się z lordem Starkiem. Misja Luke’a będzie krótsza i mniej ryzykowna. Miał polecieć do Końca Burzy i spodziewano się, że Borros Baratheon ciepło go tam przywita.

Następnego dnia urządzono pośpieszną koronację. Przybycie ser Steffona Darklyna, do niedawna członka Gwardii Królewskiej Aegona, wywołało na Smoczej Skale wielką radość, zwłaszcza gdy się dowiedziano, że on i towarzyszący mu lojaliści (ser Otto nazwał ich „sprzedawczykami” i wyznaczył nagrodę za ich pojmanie) przywieźli ze sobą skradzioną koronę króla Jaehaerysa Pojednawcy. Trzysta par oczu przyglądało się, jak książę Daemon Targaryen wkłada koronę Starego Króla na głowę żony i ogłasza ją Rhaenyrą z rodu Targaryenów, Pierwszą Tego Imienia, królową Andalów, Rhoynarów i Pierwszych Ludzi. Sobie książę przyznał tytuł protektora królestwa, a Rhaenyra mianowała swego najstarszego syna Jacaerysa księciem Smoczej Skały i dziedzicem Żelaznego Tronu.

Pierwszym aktem, który wydała jako królowa, było uznanie ser Ottona Hightowera oraz królowej Alicent za zdrajców i buntowników.

— Jeśli zaś chodzi o moich przyrodnich braci i słodką siostrę Helaenę — oznajmiła — sprowadziły ich na manowce rady złych ludzi. Niech przybędą na Smoczą Skałę, ugną kolan i poproszą mnie o wybaczenie, a z przyjemnością oszczędzę ich życie i przyjmę z powrotem do swego serca, albowiem są krwią z mojej krwi, a nikt nie jest przeklęty bardziej niż zabójca krewnych.

Wieści o koronacji Rhaenyry dotarły do Królewskiej Przystani następnego dnia, ku wielkiemu niezadowoleniu Aegona II.

— Moja przyrodnia siostra i stryj są winni zdrady stanu — oznajmił młody król. — Chcę, by wyjęto ich spod prawa. Chcę, by ich aresztowano. Chcę, by ich zabito.

Bardziej rozważni w zielonej radzie pragnęli negocjować.

— Księżniczka musi zrozumieć, że jej pozycja jest beznadziejna — stwierdził wielki maester Orwyle. — Brat nie powinien wojować z siostrą. Wyślijcie mnie do niej, byśmy mogli zawrzeć pokojowe porozumienie.

Aegon nie chciał o tym słyszeć. Septon Eustace mówi nam, że Jego Miłość oskarżył wielkiego maestera o nielojalność i zagroził mu zamknięciem w ciemnicy „razem z twoimi czarnymi przyjaciółmi”. Wtedy jednak obie królowe — jego matka, królowa Alicent, i jego żona, królowa Helaena — zabrały głos, broniąc propozycji Orwyle’a, i wojowniczy król z niechęcią ustąpił. Tak oto wielkiego maestera Orwyle’a wysłano na drugi brzeg Czarnej Zatoki pod flagą pokoju. W skład towarzyszącej mu świty wchodzili ser Arryk Cargyll z Gwardii Królewskiej oraz ser Gwayne Hightower ze złotych płaszczy, wraz z dwudziestoma skrybami i septonami. Jednym z nich był Eustace.

Warunki zaoferowane przez króla były szczodre, jak twierdzi Munkun w swej Prawdziwej opowieści. Jeśli księżniczka uzna go za króla i złoży mu hołd przed Żelaznym Tronem, Aegon uzna jej prawa do Smoczej Skały i pozwoli, by po śmierci Rhaenyry zamek przypadł jej najstarszemu synowi, Jacaerysowi. Jej drugi syn, Lucerys, zostanie zatwierdzony jako prawowity dziedzic Driftmarku oraz wszystkich ziem i posiadłości rodu Velaryonów; jej synowie z księciem Daemonem, Aegon Młodszy i Viserys, otrzymają honorowe miejsca na dworze, pierwszy jako giermek króla, drugi zaś jako jego podczaszy. Przyzna się też ułaskawienie wszystkim lordom i rycerzom, którzy uczestniczyli razem z nią w zdradzieckim spisku przeciwko prawowitemu królowi.

Rhaenyra wysłuchała tych warunków w głuchym milczeniu, a potem zapytała Orwyle’a, czy pamięta jej ojca, króla Viserysa.

— Oczywiście, Wasza Miłość — potwierdził maester.

— Może więc mógłbyś nam przypomnieć, kogo wybrał on na swego dziedzica i następcę? — zapytała Rhaenyra. Na głowie miała koronę.

— Ciebie, Wasza Miłość — odparł Orwyle.

Rhaenyra skinęła głową.

— Własnym językiem przyznajesz, że jestem twoją prawowitą królową — oznajmiła. — Dlaczego więc służysz mojemu przyrodniemu bratu, uzurpatorowi?

Munkun mówi nam, że Orwyle udzielił elokwentnej, pełnej erudycji odpowiedzi, powołując się na andalskie prawo oraz decyzję Wielkiej Rady z roku 101, Grzyb zaś twierdził, że wielki maester jąkał się i zlał w portki. Tak czy inaczej, jego odpowiedź nie usatysfakcjonowała Rhaenyry.

— Wielki maester powinien znać prawo i mu służyć — oznajmiła Orwyle’owi — Nie jesteś wielkim maesterem. Przynosisz wstyd i hańbę łańcuchowi, który nosisz. — Choć Orwyle sprzeciwiał się słabym głosem, rycerze Rhaenyry zerwali mu z szyi łańcuch symbolizujący jego urząd i obalili go na kolana, podczas gdy królowa założyła łańcuch swemu człowiekowi, maesterowi Gerardysowi, „prawdziwemu, wiernemu słudze królestwa i jego praw”. — Powiedz mojemu przyrodniemu bratu, że otrzymam swój tron albo pozbawię go głowy — zakończyła Rhaenyra i odesłała posłów.

Długo po zakończeniu Tańca minstrel Luceon z wyspy Tarth skomponował smutną balladę pod tytułem Żegnaj, bracie. Śpiewa się ją po dziś dzień. Tematem pieśni jest ostatnie spotkanie między ser Arrykiem Cargyllem a jego bliźniaczym bratem, ser Errykiem, do którego doszło, gdy Orwyle i jego towarzysze wsiadali na statek mający ich zanieść z powrotem do Królewskiej Przystani. Ser Arryk poprzysiągł swój miecz królowi Aegonowi, a ser Erryk królowej Rhaenyrze. W pieśni każdy z braci próbuje przekonać drugiego do zmiany stron, a gdy żadnemu się to nie udaje, wymieniają zapewnienia o miłości i rozstają się, wiedząc, że następnym razem spotkają się jako wrogowie. Nie można wykluczać, że owego dnia na Smoczej Skale rzeczywiście doszło do podobnego rozstania, ale żadne z naszych źródeł o nim nie wspomina.

Aegon II miał dwadzieścia dwa lata i szybko wpadał w gniew, ale powoli wybaczał. Rozgniewał się, gdy Rhaenyra odmówiła uznania jego tytułu.

— Zaoferowałem jej honorowy pokój, a ta kurwa splunęła mi w twarz — oznajmił. — To, co się teraz wydarzy, spadnie na jej głowę.

Tym, co się wydarzyło, była wojna.
===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

ZAGŁADA SMOKÓW

SYN ZA SYNA

Aegona obwołano królem w Smoczej Jamie, a Rhaenyrę królową na Smoczej Skale. Wszelkie próby skłonienia ich do zgody zawiodły i Taniec Smoków zaczął się na dobre.

W Driftmarku okręty Węża Morskiego wypłynęły z Hull i Spicetown, by zamknąć Gardziel i odciąć Królewską Przystań od szlaków handlowych. Wkrótce potem Jacaerys Velaryon poleciał na północ na swym smoku, Vermaksie, jego brat, Lucerys, udał się na południe na Arraksie, natomiast książę Daemon dosiadł Caraxes i skierował się nad Trident.

Najpierw skierujmy swą uwagę na Harrenhal.

Choć znaczna część wielkiego zamczyska Harrena leżała w gruzach, wysoki mur kurtynowy nadal czynił je warownią nieustępującą żadnej w dorzeczu… ale Aegon Smok dowiódł, że jest odsłonięte przed atakiem z nieba. Lord Harrenhal, Larys Strong, przebywał w Królewskiej Przystani. Zostawił w zamku tylko nieliczny garnizon. Nie chcąc podzielić losu Harrena Czarnego, sędziwy kasztelan, ser Simon Strong (stryj nieżyjącego lorda Lyonela i stryjeczny dziadek lorda Larysa), pośpiesznie ściągnął swe chorągwie, gdy Caraxes wylądowała na szczycie Królewskiego Stosu. Oprócz zamku książę Daemon za jednym zamachem zdobył też znaczne bogactwa rodu Strongów oraz kilkunastu wartościowych zakładników, między innymi samego ser Simona i jego wnuków. Jeńcami księcia stali się również prostaczkowie z zamku, w tym mamka nazwiskiem Alys Rivers.

Kim była owa kobieta? Munkun nazywa ją dziewką służebną, bawiącą się zaklęciami i eliksirami, septon Eustace uważa ją za leśną wiedźmę, natomiast Grzyb próbuje nas przekonać, że była złą czarodziejką, kąpiącą się w krwi dziewic, by zachować młodość. Nazwisko Rivers sugeruje bękarcie pochodzenie… ale o jej ojcu wiemy bardzo niewiele, a o matce jeszcze mniej. Munkun i Eustace przekonują nas, że spłodził ją lord Lyonel Strong w latach swej lekkomyślnej młodości, co czyniłoby ją przyrodnią siostrą naturalną jego synów — Harwina (Łamignata) oraz Larysa (Szpotawej Stopy). Grzyb zapewnia jednak, że była znacznie starsza i karmiła piersią obu braci, a może nawet ich ojca, pokolenie wcześniej.

Choć wszystkie jej dzieci urodziły się martwe, mleko płynęło z piersi Alys Rivers strumieniem tak obfitym, że wykarmiła nim niezliczone niemowlęta wydane na świat przez inne kobiety z Harrenhal. Czy rzeczywiście była wiedźmą, pokładała się z demonami i rodziła martwe dzieci, stanowiące zapłatę za wiedzę, jaką jej dawały? Słabym na umyśle kocmołuchem, jak uważa Eustace? Nierządnicą wykorzystującą trucizny i eliksiry, by związać ze sobą mężczyznę ciałem i duszą?

Wiemy, że podczas Tańca Smoków Alys Rivers miała co najmniej czterdzieści lat. Według Grzyba była nawet starsza. Wszyscy się zgadzają, że wyglądała na młodszą niż w rzeczywistości, ale nadal trwają dysputy, czy był to jedynie przypadek, czy zawdzięczała to mrocznym sztukom. Bez względu na to, na czym polegały jej moce, Daemon Targaryen okazał się na nie odporny, bo podczas jego rządów w Harrenhal nie słyszano zbyt wiele o tej domniemanej czarodziejce.

Nagły, bezkrwawy upadek siedziby Harrena Czarnego uznano za wielkie zwycięstwo królowej Rhaenyry oraz jej czarnych. Owo wydarzenie dobitnie przypomniało wszystkim o wojennych talentach księcia Daemona oraz o mocy Caraxes, Krwawej Żmii. Królowa zdobyła też położony w samym sercu Westeros przyczółek, w którym mogli się zbierać jej zwolennicy. A na ziemiach położonych w dorzeczu Tridentu Rhaenyra miała ich wielu. Po wezwaniu przez księcia Daemona zaczęli napływać ze wszystkich położonych nad rzekami okolic — rycerze, zbrojni i prości chłopi. Oni pamiętali Radość Królestwa, uwielbianą przez ojca dziewczynę, która oczarowała ich swymi uśmiechami, gdy towarzyszyła królowi Viserysowi podczas objazdu dorzecza. Setki, a potem tysiące ludzi zapięło pasy i wdziało kolczugi albo złapało za widły, motyki i proste, drewniane tarcze, a potem ruszyło do Harrenhal, by walczyć za małą dziewczynkę Viserysa.

Lordowie Tridentu mieli więcej do stracenia i w związku z tym nie śpieszyło im się tak bardzo, lecz wkrótce i oni zaczęli się opowiadać po stronie królowej. Z Bliźniaków przybył ser Forrest Frey, ten sam Frey Głupek, który kiedyś błagał Rhaenyrę o rękę, a teraz wyrósł na potężnego rycerza. Lord Samwell Blackwood, który niegdyś przegrał pojedynek o wstążkę córki Viserysa, podniósł jej chorągiew w Raventree (ser Amos Bracken, który wygrał ten pojedynek, podążył za panem ojcem, gdy ród Brackenów opowiedział się po stronie Aegona). Mootonowie ze Stawu Dziewic, Piperowie z Pinkmaiden, Roote’owie z Harroway, Darry’owie z Darry, Mallisterowie z Seagardu i Vance’owie z Wayfarer’s Rest poparli Rhaenyrę (Vance’owie z Atranty wybrali przeciwną drogę, ogłaszając, że wspierają młodego króla). Petyr Piper, posiwiały lord Pinkmaiden, przemawiał w imieniu wielu, gdy wypowiedział następujące słowa:

— Zaprzysiągłem jej swój miecz. Jestem teraz starszy, ale nie postarzałem się aż tak bardzo, by zapomnieć, co kiedyś powiedziałem. Tak się też składa, że nadal mam miecz.

Najwyższy lord Tridentu, Grover Tully, był już starym człowiekiem nawet w czasach rady w roku 101, gdy opowiedział się za księciem Viserysem. Choć podupadał już na zdrowiu, nadal był równie uparty. W roku 101 poparł prawa kandydata płci męskiej i nie zmienił poglądów z upływem czasu. Lord Grover upierał się, że Riverrun powinno walczyć za młodego króla Aegona, ale nie rozesłano takich wieści. Stary lord nie wstawał już z łoża i maester Riverrun zapewniał, że nie pożyje zbyt długo.

— Nie chciałbym, żebyśmy wszyscy zginęli razem z nim — oznajmił jego wnuk, ser Elmo Tully. Przypomniał swym synom, że Riverrun nie ma żadnej obrony przed smoczym ogniem, a obie strony w tej wojnie mają smoki. Dlatego choć lord Grover wściekał się i grzmiał w swym łożu, zamek Tullych zamknął bramy, obsadził mury i milczał.

Tymczasem na wschodzie działy się zupełnie inne rzeczy. Jacaerys Velaryon opadł na Orle Gniazdo na grzbiecie swego młodego smoka, Vermaxa, by zdobyć dla matki poparcie Doliny Arrynów. Dziewica z Doliny, lady Jeyne Arryn, miała trzydzieści pięć lat i była dwadzieścia lat starsza od niego. Nigdy nie wyszła za mąż i panowała nad Doliną od czasu śmierci swego ojca i starszego brata, zabitych przez Kamienne Wrony pośród wzgórz, gdy miała ledwie trzy lata.

Grzyb opowiada nam, że owa sławna panna była w rzeczywistości szlachetnie urodzoną nierządnicą o nienasyconym apetycie na mężczyzn. Raczy nas zbereźną opowieścią, utrzymując, że obiecała księciu Jacaerysowi wsparcie Doliny, pod warunkiem że chłopak zdoła doprowadzić ją do spełnienia za pomocą języka. Septon Eustace cytuje popularną plotkę, że Jeyne Arryn wolała w łożu towarzystwo kobiet, ale zaraz potem zapewnia, że to nieprawda. W tym przypadku musimy być wdzięczni maesterowi Munkunowi i jego Prawdziwej opowieści, ponieważ jako jedyny pisze on wyłącznie o wydarzeniach rozgrywających się w wielkiej komnacie Orlego Gniazda, a nie w jego sypialni.

— Krewni trzykrotnie próbowali pozbawić mnie władzy — opowiadała księciu Jacaerysowi lady Jeyne. — Mój kuzyn, ser Arnold, lubi powtarzać, że kobiety są za miękkie, by rządzić. Gdybyś chciał go o to zapytać, trzymam go w jednej ze swych podniebnych cel. Nie da się zaprzeczyć, że wasz książę Daemon wielce okrutnie traktował swą pierwszą żonę… ale bez względu na kiepski gust twojej matki, jeśli chodzi wybór małżonków, pozostaje ona naszą prawowitą królową, a do tego jest z mojej krwi, bo po matce pochodzi z rodu Arrynów. W tym męskim świecie kobiety muszą trzymać się razem. Dolina i jej rycerze staną u boku Rhaenyry, pod warunkiem że Jej Miłość spełni jedną moją prośbę.

Gdy książę zapytał, co ma na myśli, odparła:

— Smoki. Nie boję się armii. Niejedna już rozbiła się o moją Krwawą Bramę, a wszyscy wiedzą, że Orle Gniazdo jest niezdobyte. Ale ty opadłeś na nas z nieba, podobnie jak królowa Visenya podczas Podboju, i nie byłam w stanie cię powstrzymać. Nie lubię czuć się bezsilna. Przyślijcie mi smoczych jeźdźców.

Książę się zgodził. Lady Jeyne uklękła przed nim i rozkazała uczynić to samo swoim wojownikom. Wszyscy zaprzysięgli mu swe miecze.

Jacaerys wzbił się ku niebu i poleciał na północ, nad Paluchami i Zimną Wodą. Wylądował na moment w Sisterton, gdzie lord Borrell i lord Sunderland złożyli mu hołd i obiecali poparcie Trzech Sióstr. Następnie udał się do Białego Portu, gdzie lord Desmond Manderly spotkał się z nim we Dworze Trytona.

Tym razem książę miał do czynienia ze sprytniejszym negocjatorem.

— Biały Port współczuje twojej matce — oznajmił Manderly. — Moich przodków również pozbawiono dziedzictwa, gdy nasi wrogowie wygnali nas na te zimne północne brzegi. Gdy dawno temu odwiedził nas Stary Król, wspominał o krzywdzie, jaką nam wyrządzono, i obiecał zadośćuczynienie. By dowieść szczerości swych intencji, Jego Miłość zaoferował rękę swej córki, księżniczki Viserry, mojemu pradziadkowi, by nasze rody mogły stać się jednym. Niestety, dziewczyna zginęła i o obietnicy zapomniano.

Książę wiedział, o co go proszą. Nim opuścił Biały Port, sporządzono i podpisano pakt, zgodnie z którym po zakończeniu wojny najmłodsza córka lorda Manderly’ego miała poślubić brata Jacaerysa, Joffreya.

Na koniec Vermax zaniósł Jacaerysa Velaryona do Winterfell, gdzie książę miał pertraktować z młodym, lecz budzącym lęk lordem tego zamku, Creganem Starkiem.

Po wielu latach Cregan Stark zasłużył sobie na przydomek Starca z Północy, ale gdy książę Jacaerys odwiedził go w roku 129 o.P., lord Winterfell miał dopiero dwadzieścia jeden lat. Objął władzę w wieku trzynastu lat, po śmierci ojca, lorda Rickona, w roku 121. Dopóki był nieletni, władzę w jego imieniu sprawował regent — stryj Cregana, Bennard. Gdy jednak w roku 124 o.P. chłopak ukończył szesnaście lat, przekonał się, że brat jego ojca nie śpieszy się z oddaniem władzy. Stosunki między nimi stawały się coraz bardziej napięte. Młody lord wściekał się z powodu ograniczeń, jakie nakładał na niego stryj, aż wreszcie, w roku 126 o.P. zbuntował się i uwięził Bennarda oraz jego trzech synów, przejmując władzą nad północą. Wkrótce potem poślubił lady Arrę Norrey, od dziecka będącą jego ulubioną towarzyszką. Jednakże lady Arra zmarła w roku 128 o.P., wydając na świat syna i dziedzica Cregana. Cregan nadał mu imię Rickon, po dziadku.

Gdy książę Smoczej Skały przybył do Winterfell, była już późna jesień. Śnieg pokrywał ziemię grubą warstwą, z północy dął zimny wiatr, a lord Stark był w samym środku przygotowań do nadchodzącej zimy. Mimo to ciepło przywitał Jacaerysa. Vermax zrobił się ponoć nerwowy od lodu, śniegu i zimna, więc książę nie bawił na północy zbyt długo. Niemniej o jego krótkim pobycie opowiada się wiele ciekawych historii.

Munkun pisze w Prawdziwej opowieści, że Cregan i Jacaerys polubili się, albowiem młody książę przypominał lordowi Winterfell młodszego brata, zmarłego przed dziesięciu laty. Razem pili i polowali, razem ćwiczyli i zawarli pakt braterstwa przypieczętowany krwią. To wydaje się bardziej wiarygodne niż wersja septona Eustace’a, w której książę większość swego pobytu poświęca na nakłanianie lorda Cregana do wyrzeczenia się fałszywych bogów i przyjęcia Wiary Siedmiu.

Zawsze jednak zwracamy się do Grzyba, by odnaleźć opowieści pominięte przez innych. Błazen i tym razem nas nie zawodzi. Jego relacja wspomina o młodej dziewczynie, „wilczej pannie”, jak ją nazywa. Książę Jacaerys tak bardzo zadurzył się w bękarciej córce zmarłego lorda Rickona Starka, że spędził z nią noc. Gdy lord Cregan dowiedział się, że gość pozbawił dziewictwa jego siostrę z nieprawego łoża, wielce się rozgniewał. Dał się udobruchać dopiero wtedy, gdy Sara Snow powiedziała mu, że książę wziął ją za żonę. Wypowiedzieli słowa przysięgi przed drzewem sercem w bożym gaju i dopiero wtedy oddała mu się na śniegu, opatulona w futro, a starzy bogowie byli tego świadkami.

To z pewnością czarująca opowieść, ale — podobnie jak w przypadku wielu bajań Grzyba — sprawia wrażenie raczej wytworu rozgorączkowanej wyobraźni błazna niż prawdy historycznej. Jacaerysa Velaryona zaręczono z jego kuzynką Baelą, kiedy miał cztery lata, a ona dwa. Wszystko, co wiemy o jego charakterze, sugeruje, że nie złamałby tak ważnej umowy dla ochrony niepewnej cnoty półdzikiej, niemytej bękarcicy z północy. Jeśli Sara Snow rzeczywiście istniała i książę Smoczej Skały miał z nią romans, nie był pierwszym księciem, któremu się to zdarzyło, i z pewnością nie będzie ostatnim. Mówić o małżeństwie byłoby jednak niedorzecznością.

(Grzyb twierdzi także, że Vermax zostawił w Winterfell cały lęg jaj, co jest równie absurdalne. Choć jest prawdą, że niemal nie sposób określić płci żywego smoka, żadne inne źródło nie wspomina, by Vermax zniósł choć jedno jajo, musimy więc przyjąć założenie, że był samcem. Spekulacje septona Bartha, utrzymującego, że smoki jako istoty „zmienne niby płomień” potrafią do woli zmieniać płeć, są zbyt śmieszne, by warto je było brać pod uwagę).

Oto, co wiemy na pewno: Cregan Stark i Jacaerys Targaryen doszli do porozumienia i podpisali umowę, którą wielki maester Munkun w swej Prawdziwej opowieści zwie „Paktem Lodu i Ognia”. Podobnie jak wiele podobnych paktów, miano ją przypieczętować małżeństwem. Syn lorda Cregana, Rickon, miał dopiero rok. Książę Jacaerys nie był jeszcze żonaty i nie miał dzieci, uważano jednak, że spłodzi je, gdy jego matka zasiądzie na królewskim tronie. Zgodnie z warunkami paktu pierworodna córka księcia miała zostać wysłana na północ w wieku siedmiu lat, stać się podopieczną lorda Cregana w Winterfell, a gdy osiągnie odpowiedni wiek, poślubić jego dziedzica.

Kiedy książę Smoczej Skały ponownie wzleciał na swym smoku pod zimne jesienne niebo, wiedział, że zdobył dla matki trzy potężne rody oraz wszystkich ich chorążych. Choć do jego piętnastego dnia imienia zostało jeszcze pół roku, książę Jacaerys dowiódł już, że jest mężczyzną i godnym dziedzicem Żelaznego Tronu.

Gdyby tylko „krótsza i bardziej bezpieczna” podróż jego brata zakończyła się równie pomyślnie, można by uniknąć rozlewu krwi i żalu.

Wszystkie źródła zgadzają się co do tego, że nikt nie planował tragedii, jaka spotkała Lucerysa Velaryona w Końcu Burzy. Pierwsze bitwy Tańca Smoków toczono za pomocą piór i kruków, gróźb i obietnic, dekretów i pochlebstw. O zamordowaniu lorda Beesbury’ego na posiedzeniu zielonej rady jeszcze powszechnie nie wiedziano. Większość sądziła, że jego lordowska mość gnije w jakimś lochu. Choć na dworze nie widać było wielu znajomych twarzy, nad bramą zamku nie zatknięto żadnych głów i wielu wciąż żywiło nadzieję, że kwestię sukcesji da się rozstrzygnąć pokojowo.

Nieznajomy miał inne plany. Albowiem to z pewnością jego straszliwa dłoń kryła się za pechem, który sprawił, że dwa książątka spotkały się w Końcu Burzy, gdy Arrax umknął przed nadciągającym sztormem i bezpiecznie zaniósł Lucerysa Velaryona na zamkowy dziedziniec, by się przekonać, że Aemond Targaryen przybył tam wcześniej.

Borros Baratheon bardzo różnił się charakterem od ojca. Septon Eustace mówi nam: „Lord Boremund był jak kamień, twardy, silny i niewzruszony. Lord Borros był zaś jak wiatr, który wścieka się, wyje i wieje to w tę, to w tamtą stronę”. Gdy książę Aemond wyruszał w drogę, nie był pewien, jak przywitają go w Końcu Burzy, okazało się jednak, że czekają tam na niego uczty, polowania i turnieje.

Lord Borros z wielką chęcią wysłuchał propozycji Aemonda.

— Mam cztery córki — poinformował księcia. — Wybierz, którą chcesz. Cass jest najstarsza i pierwsza zakwitnie, ale Floris jest ładniejsza, A jeśli zależy ci na bystrej żonie, wybierz Maris. — Jego lordowska mość oznajmił księciu, że Rhaenyra zbyt długo uważała, iż ma zapewnione poparcie rodu Baratheonów. — To prawda, że księżniczka Rhaenys jest z nami spokrewniona, jakaś moja cioteczna babka, której nigdy nie znałem, wyszła za jej ojca, ale oboje już nie żyją, a Rhaenyra… Rhaenyra to nie Rhaenys, prawda? — Lord Borros dodał, że nie ma nic przeciwko kobietom. Kochał swoje dziewczynki, córka to coś bardzo cennego… ale syn, ach, gdyby bogowie kiedykolwiek przyznali mu syna z jego własnej krwi, to on odziedziczyłby Koniec Burzy, a nie jego siostry. — Dlaczego Żelazny Tron miałby być inny?

A jeśli pojawiała się szansa na związanie się małżeństwem z królewską dynastią… sprawa Rhaenyry była przegrana, sama to sobie uświadomi, kiedy się przekona, że straciła Koniec Burzy, mógłby sam jej to powiedzieć, klęknij przed bratem, tak jest, tak będzie najlepiej, jego dziewczynki czasem biły się między sobą, jak to dziewczynki, ale zawsze pilnował, żeby potem się pogodziły…

Nie wiemy, którą z czterech dziewczynek ostatecznie wybrał Aemond (choć Grzyb mówi nam, że pocałował wszystkie cztery, „by poczuć smak nektaru ich ust”), z pewnością jednak nie była to Maris. Munkun pisze, że książę i lord Borros targowali się o daty i posagi, gdy pojawił się Lucerys Velaryon. Potężna smoczyca Aemonda, Vhagar, pierwsza wyczuła, że się zbliżają. Wartownicy chodzący po szczycie potężnych murów kurtynowych zamku złapali za włócznie z nagłym strachem, gdy przebudziła się z rykiem, który wstrząsnął fundamentami Wyzwania Durrana. Nawet Arrax skulił się ponoć trwożnie, słysząc ów dźwięk. Luke po wielokroć uderzał biczem, zmuszając smoka do lądowania.

Grzyb próbuje nas przekonać, że gdy Lucerys zeskoczył z grzbietu smoka, ściskając w dłoni list matki, na wschodzie rozbłyskiwały błyskawice i padał ulewny deszcz. Z pewnością musiał wiedzieć, co oznacza obecność Vhagar, nie był więc zaskoczony, gdy Aemond Targaryen stawił mu czoło w Okrągłej Komnacie, na oczach lorda Borrosa, jego czterech córek, septona, maestera oraz czterdziestu rycerzy, strażników i służących. (Jednym ze świadków tego spotkania był ser Byron Swann, drugi syn lorda Kamiennego Hełmu na Dornijskim Pograniczu, który później również miał odegrać w Tańcu niewielką rolę). Dlatego ponownie nie musimy polegać wyłącznie na wielkim maestrze Munkunie, Grzybie i septonie Eustasie. Żaden z nich nie był obecny w Końcu Burzy, ale wielu innych tam było, nie brakuje nam więc relacji naocznych świadków.

— Spójrz na to żałosne stworzenie, wasza lordowska mość — zawołał książę Aemond. — To mały bękart, Luke Strong. Zmokłeś, bękarcie — rzekł do Luke’a. Pada deszcz czy zlałeś się ze strachu?

Lucerys Velaryon zwracał się wyłącznie do lorda Baratheona.

— Lordzie Borosie, przynoszę ci wiadomość od mojej matki, królowej.

— Ma na myśli kurwę ze Smoczej Skały — rzekł książę Aemond i podszedł bliżej, chcąc wyrwać list z ręki Lucerysa.

Lord Borros wykrzyczał jednak rozkaz i jego rycerze rozdzielili książątka. Jeden z nich zaniósł list Rhaenyry na podwyższenie, gdzie jego lordowska mość zasiadał na tronie dawnych królów burzy.

Nikt nie wie, co naprawdę czuł w owej chwili Borros Baratheon. Relacje tych, którzy tam byli, różnią się znacznie od siebie. Niektórzy twierdzą, że jego lordowska mość poczerwieniał na twarzy ze wstydu, jak mężczyzna przyłapany przez prawowitą żonę w łożu z inną kobietą. Inni zapewniają, że Borros napawał się ową chwilą, albowiem myśl, że zarówno król, jak i królowa proszą go o poparcie, mile łechtała jego próżność. Grzyb, którego tam nie było, twierdzi, że lord Końca Burzy był pijany. Septon Eustace, którego tam nie było, pisze, że się bał.

Wszyscy świadkowie zgadzają się jednak w kwestii tego, co powiedział i zrobił lord Borros. Jako że nigdy nie opanował sztuki czytania, podał list swemu maesterowi, który złamał pieczęć i wyszeptał treść przekazu do ucha jego lordowskiej mości. Na twarzy Borrosa pojawił się mars. Lord Końca Burzy pogłaskał się po brodzie i łypnął spode łba na Lucerysa Velaryona.

— Którą z moich córek poślubisz, jeśli spełnię prośbę twojej matki, chłopcze? — zapytał. — Wybierz, którą zechcesz.

Książę Lucerys mógł tylko się zaczerwienić.

— Wasza lordowska mość, nie jestem wolny — odparł. — Zaręczyłem się ze swą kuzynką, Rhaeną.

— Tak też myślałem — rzekł lord Borros. — Szczeniaku, wracaj do domu i powiedz tej suce, swojej matce, że lord Końca Burzy nie jest psem, który przybiega na gwizdnięcie, by mogła go poszczuć na swych wrogów.

Książę Lucerys odwrócił się i ruszył ku wyjściu z Okrągłej Komnaty.

— Stój, Strong! — zawołał jednak książę Aemond, wyciągając miecz. — Najpierw spłać dług, który jesteś mi winien. — Zerwał z oka przepaskę, odsłaniając ukryty pod spodem szafir. — Masz nóż, tak samo jak wtedy. Wyłup sobie oko, a pozwolę ci odlecieć swobodnie. Jedno wystarczy. Nie chciałbym cię oślepić.

— Nie będę z tobą walczył — odpowiedział książę Lucerys, przypominając sobie obietnicę złożoną matce. — Przybyłem tu jako poseł, nie jako rycerz.

— Przybyłeś tu jako tchórz i zdrajca — skwitował książę Aemond. — Dostanę twoje oko albo odbiorę ci życie, Strong.

To zaniepokoiło lorda Borrosa.

— Nie tutaj — poskarżył się. — Przybył jako poseł. Nie chcę, by pod moim dachem przelano krew.

Jego strażnicy stanęli między książątkami i wyprowadzili Lucerysa Velaryona z Okrągłej Komnaty, zmierzając na zamkowy dziedziniec, gdzie smok chłopaka, Arrax, kulił się na deszczu, czekając na jego powrót.

I na tym by się skończyło, gdyby nie Maris. Druga córka lorda Borrosa, mniej urodziwa od sióstr, gniewała się na Aemonda za to, że wolał je od niej.

— Zabrał ci jedno oko czy jedno jajo? — zapytała księcia głosem słodkim jak miód. — Bardzo się cieszę, że wybrałeś moją siostrę. Chcę mieć męża ze wszystkimi częściami na miejscu.

Aemond Targaryen wykrzywił usta w grymasie gniewu i ponownie zwrócił się ku lordowi Borrosowi, prosząc go o pozwolenie. Lord Końca Burzy wzruszył ramionami.

— Nie do mnie należy mówić ci, co możesz robić, gdy nie jesteś pod moim dachem — odrzekł. Jego rycerze usunęli się na bok i książę Aemond popędził ku drzwiom.

Na dworze szalała burza. Nad zamkiem grzmiały pioruny, deszcz lał przesłaniającymi wszystko strugami. Od czasu do czasu potężne, niebieskobiałe błyskawice przeszywały niebo, aż robiło się jasno jak w dzień. To nie była dobra pogoda do latania, nawet dla smoków, i Arrax z trudem utrzymywał się w powietrzu, gdy książę Aemond dosiadł Vhagar i ruszył w pościg. Gdyby niebo było czyste, książę Lucerys miałby szansę umknąć ścigającemu, jako że Arrax był młodszy i szybszy… ale Grzyb informuje nas, że dzień był „czarny jak serce księcia Aemonda”, i stało się tak, że oba smoki spotkały się ponad Zatoką Rozbitków. Obserwatorzy na zamkowych murach widzieli odległe rozbłyski płomieni i usłyszeli krzyk, przebijający się przez uderzenia gromów. Potem dwie bestie zwarły się ze sobą. Wokół nich uderzały pioruny. Vhagar była pięciokrotnie większa od przeciwnika i przeżyła już setkę bitew. Nawet jeśli doszło do walki, nie mogła ona trwać długo.

Rozszarpany Arrax runął w dół i pochłonęły go burzliwe wody zatoki. Po trzech dniach jego głowę i szyję fale wyrzuciły na brzeg u podstawy klifów pod Końcem Burzy, by stały się ucztą dla krabów i mew. Grzyb mówi nam, że morze oddało również zwłoki księcia Lucerysa, a książę Aemond wyciął mu oczy i zaprezentował je lady Maris na podłożu z wodorostów. To jednak wydaje się przesadą. Twierdzono też, że Vhagar porwała młodzieńca z grzbietu jego smoka i połknęła go w całości. Utrzymywano nawet, że książę przeżył upadek i dopłynął w bezpieczne miejsce, ale stracił pamięć i przeżył resztę życia jako słaby na umyśle rybak.

Prawdziwa opowieść okazuje wszystkim tym banialukom taki szacunek, na jaki zasługują, to znaczy nie okazuje żadnego. Munkun twierdzi, że Lucerys Velaryon zginął razem ze swym smokiem i niewątpliwie ma rację. Książę miał trzynaście lat. Jego ciała nigdy nie odnaleziono. Z chwilą jego śmierci wojna kruków, posłów oraz paktów małżeńskich dobiegła końca i na dobre zaczęła się wojna ognia i krwi.

Aemond Targaryen… od tej pory zwany przez swych wrogów Aemondem Zabójcą Krewnych… wrócił do Królewskiej Przystani, zdobywszy dla swego brata Aegona poparcie Końca Burzy oraz dozgonną nienawiść królowej Rhaenyry. Jeśli sądził, że przywitają go jak bohatera, spotkało go rozczarowanie. Królowa Alicent pobladła, słysząc, co uczynił.

— Niech Matka zmiłuje się nad nami wszystkimi — zawołała.

Ser Otto również nie był zadowolony.

— Straciłeś tylko jedno oko — rzekł ponoć. — Jak mogłeś być aż tak ślepy?

Sam król nie podzielał jednak ich niepokoju. Aegon II wyprawił na cześć Aemonda wielką ucztę, nazwał go „prawdziwą krwią smoka” i ogłosił, że to był „dobry początek”.

Na Smoczej Skale królowa Rhaenyra zemdlała, gdy opowiedziano jej o śmierci Luke’a. Jego młodszy brat Joffrey (Jace nie wrócił jeszcze z misji na północy) złożył straszliwą przysięgę zemsty na księciu Aemondzie i lordzie Borrosie. Tylko interwencja Węża Morskiego i księżniczki Rhaenys nie pozwoliła chłopcu natychmiast dosiąść swego smoka. (Grzyb próbuje nas przekonać, że sam również odegrał w tym pewną rolę). Gdy czarna rada zebrała się, by rozważyć możliwy odwet, przyleciał kruk z Harrenhal.

— Oko za oko, syn za syna — napisał książę Daemon. — Lucerys będzie pomszczony.

Nie zapominajmy, że w młodych latach Daemon Targaryen był „Księciem Miasta”. Jego twarz i śmiech znały wszystkie kurwy, rzezimieszki i hazardziści w Zapchlonym Tyłku. Książę nadal miał przyjaciół w podejrzanych zakamarkach Królewskiej Przystani i zwolenników wśród złotych płaszczy. Choć król Aegon, namiestnik i królowa wdowa o tym nie wiedzieli, miał też sojuszników na dworze, a nawet w zielonej radzie… a także jedną łączniczkę, specjalną przyjaciółkę, której ufał bez zastrzeżeń. Znała ona winne szynki i szczurze areny kryjące się w cieniu Czerwonej Twierdzy równie dobrze jak ongiś sam Daemon, i swobodnie poruszała się w cienistych okolicach miasta. Książę zwrócił się teraz swymi sekretnymi drogami ku owej bladej nieznajomej, by przygotować akt straszliwej zemsty.

W garkuchniach Zapchlonego Tyłka pośredniczka księcia Daemona znalazła odpowiednie instrumenty. Jeden z mężczyzn, wielki i brutalny, był ongiś sierżantem w Straży Miejskiej. Stracił złoty płaszcz, kiedy w pijackim szale zatłukł kurwę na śmierć. Drugi był szczurołapem w Czerwonej Twierdzy. Ich prawdziwe imiona zaginęły w pomrokach dziejów. Są znani (gdybyż tylko pozostali nieznani!) jedynie jako Jucha i Twaróg.

Grzyb mówi nam, że szczurołap poznał Czerwoną Twierdzę lepiej niż własnego kutasa. Ukryte drzwi i tajne tunele zbudowane przez Maegora Okrutnego miały dla niego równie mało tajemnic jak dla szczurów, na które polował. Wykorzystując zapomniany korytarz, Twaróg zaprowadził Juchę do samego serca zamku, niepostrzeżenie dla wszystkich strażników. Niektórzy powiadają, że ich celem był sam król, ale Aegonowi wszędzie towarzyszyli gwardziści królewscy, a nawet Twaróg nie znał żadnego wejścia do Warowni Maegora poza mostem zwodzonym, przerzuconym nad suchą fosą z jej straszliwymi żelaznymi szpikulcami.

Wieża Namiestnika nie była aż tak bezpieczna. Dwaj mężczyźni przemknęli się przez jej mury, omijając stojących u jej wrót włóczników. Komnaty ser Ottona ich nie interesowały. Zakradli się do pokojów jego córki, położonych piętro niżej. Królowa Alicent zamieszkała tu po śmierci króla Viserysa, podczas gdy jej syn Aegon przeniósł się ze swą królową do Warowni Maegora. Po wejściu do środka Twaróg związał i zakneblował królową wdowę, a Jucha udusił jej pokojówkę. Potem obaj usiedli i czekali. Wiedzieli, że królowa Helaena ma w zwyczaju co wieczór przed snem przyprowadzać tu dzieci, żeby zobaczyły się z babką.

Nieświadoma niebezpieczeństwa królowa zjawiła się, gdy nad zamkiem zapadał zmierzch. Towarzyszyło jej troje dzieci. Jaehaerys i Jaehaera mieli po sześć lat, Maelor zaś dwa. Gdy weszli do środka, Helaena złapała go za rączkę i zawołała matkę po imieniu. Jucha zaryglował drzwi i zabił strażnika królowej, Twaróg zaś złapał w ręce Maelora.

— Jeśli krzykniesz, wszyscy zginiecie — ostrzegł Jej Miłość Jucha.

— Kim jesteście? — zapytała dwóch mężczyzn królowa Helaena, która ponoć zachowała spokój.

— Ściągamy długi — odpowiedział Twaróg. — Oko za oko, syn za syna. Chcemy tylko jednego, żeby wyrównać rachunek. Reszcie szlachetnie urodzonych nie spadnie włos z głowy, bez obaw. Którego chcesz utracić, Wasza Miłość?

Gdy królowa Helaena zrozumiała sens jego słów, zaczęła błagać, żeby to ją zabili.

— Żona to nie syn — sprzeciwił się Jucha. — To musi być chłopiec.

Twaróg ostrzegł królową, by decydowała się szybko, bo inaczej Jucha się znudzi i zgwałci jej córkę.

— Wybieraj albo wykończymy wszystkie — dodał.

Klęcząca, zalana łzami Helaena wymieniła swe najmłodsze dziecko, Maelora. Być może uważała, że chłopiec jest jeszcze za mały, by mógł cokolwiek zrozumieć, a może chodziło o to, że jej pierwszy synek, Jaehaerys, był pierworodnym i dziedzicem Aegona, pierwszym w linii sukcesji do Żelaznego Tronu.

— Słyszałeś, chłopcze? — wyszeptał do Maelora Twaróg. — Mama chce, żebyś umarł.

Potem uśmiechnął się do Juchy i potężnie zbudowany rębajło zabił księcia Jaehaerysa, ścinając chłopcu głowę jednym uderzeniem. Królowa zaczęła krzyczeć.

O dziwo, szczurołap i rzeźnik dotrzymali słowa. Nie skrzywdzili już więcej królowej Helaeny ani jej ocalałych dzieci, lecz uciekli z głową księcia. Rozpoczęto pościg, ale Twaróg znał tajne przejścia, a strażnicy nie. Zabójcom udało się zbiec. Dwa dni później Juchę zatrzymano przy Bramie Bogów, gdy próbował opuścić Królewską Przystań z głową księcia Jaehaerysa ukrytą w jednym z juków. Na torturach wyznał, że wybierał się z głową do Harrenhal, by odebrać nagrodę od księcia Daemona. Opisał też kurwę, która ponoć go wynajęła. To była starsza kobieta mówiąca z cudzoziemskim akcentem, nosząca płaszcz z kapturem i bardzo blada. Inne kurwy zwały ją Mizerią.

Po trzynastu dniach męczarni Jusze pozwolono wreszcie umrzeć. Królowa Alicent rozkazała Larysowi Szpotawej Stopie poznać jego nazwisko, by mogła się wykąpać w krwi jego żony i dzieci, ale nasze źródła nie podają, czy do tego doszło. Ser Luthor Largent i jego złote płaszcze przetrząsnęły całą Jedwabną, wypędzając z domów i rozbierając do naga wszystkie nierządnice w Królewskiej Przystani, ale nie znaleziono żadnych śladów Twaroga ani Białego Robaka. Wypełniony żałobą i furią król Aegon II rozkazał aresztować i powiesić wszystkich szczurołapów w Królewskiej Przystani. Tak też zrobiono. (Ser Otto Hightower sprowadził do Czerwonej Twierdzy sto kotów, które miały zająć ich miejsce).

Mimo że Jucha i Twaróg darowali jej życie, nie można powiedzieć, by królowa Helaena przeżyła ów pamiętny wieczór. Nie chciała potem jeść ani się kąpać. Nie opuszczała komnaty i nie mogła znieść widoku swego synka Maelora, wiedząc, że wydała go na śmierć. Król nie miał innego wyjścia, jak zabrać jej chłopca i oddać go ich matce, królowej wdowie Alicent, by wychowała go jak swego. Aegon i jego żona od tej pory spali oddzielnie. Królowa Helaena zapadała coraz głębiej w obłęd, podczas gdy król wściekał się, upijał i znowu wściekał.
===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

ZAGŁADA SMOKÓW

SMOK CZERWONY I ZŁOTY

Po śmierci Lucerysa Velaryona z krain burzy i zamordowaniu księcia Jaehaerysa na oczach jego matki w Czerwonej Twierdzy zaczął się nowy etap Tańca Smoków. Zarówno czarni, jak i zieloni uważali, że za krew można zapłacić tylko krwią. W całych Siedmiu Królestwach lordowie zwoływali chorągwie, zbierali armie i ruszali do boju.

W dorzeczu łupieżcy z Raventree walczący pod chorągwiami Rhaenyry (początkowo wojska obojga pretendentów do Żelaznego Tronu posługiwały się znakami trójgłowego smoka Targaryenów, czerwonego na czarnym tle, ale pod koniec roku 129 o.P. zarówno Aegon, jak i Rhaenyra zmienili swe herby, by móc odróżnić swoich od wrogów. Król zastąpił czerwonego smoka na swych sztandarach złotym, na cześć pięknych złotych łusek Sunfyre’a, którego dosiadał, Rhaenyra zaś podzieliła tarczę w klin, umieszczając obok herbu Targaryenów również herby Arrynów i Velaryonów, dla uczczenia swej pani matki i pierwszego męża) wtargnęli na ziemie rodu Brackenów, paląc plony, kradnąc owce i krowy, grabiąc wioski i profanując każdy sept, na który się natknęli (Blackwoodowie byli jednym z ostatnich nadal czczących starych bogów rodów na południe od Przesmyku).

Gdy Brackenowie zebrali silny zastęp, by ruszyć do kontrataku, lord Samwell Blackwood zaskoczył ich w chwili, gdy obozowali przy nadrzecznym młynie. Podczas bitwy puszczono młyn z dymem. Ludzie przez wiele godzin walczyli i ginęli, skąpani w czerwonym blasku płomieni. Ser Amos Bracken, który przyprowadził swój oddział z Kamiennego Płotu, walczył w pojedynkę z lordem Blackwoodem, ale po chwili sam poległ, gdy strzała z czardrewna odnalazła wizurę jego hełmu i wbiła mu się głęboko w czaszkę. Ponoć wystrzeliła ją szesnastoletnia siostra lorda Samwella, Alysanne, która później stała się znana jako Czarna Aly, nie wiemy jednak, czy to fakt, czy zwykła legenda rodzinna.

W starciu, które potem nazwano bitwą pod płonącym młynem, obie strony poniosły też wiele innych ciężkich strat, a gdy Brackenowie wreszcie poszli w rozsypkę i uciekli na swoje ziemie, prowadzeni przez bękarciego brata Amosa, ser Raylona Riversa, przekonali się, że pod ich nieobecność nieprzyjaciel zdobył Kamienny Płot. Dowodzony przez księcia Daemona, dosiadającego Caraxes, zastęp składający się z Darrych, Roote’ów, Piperów i Freyów zdobył zamek szturmem pod nieobecność większej części sił rodu Brackenów. Lord Humfrey Bracken i jego ocalałe dzieci dostały się do niewoli, podobnie jak jego żona i pochodząca z nieprawego łoża faworyta. Ser Raylon się poddał, nie chcąc, by stała się im krzywda. Po rozbiciu i pokonaniu rodu Brackenów ostatni stronnicy króla Aegona w dorzeczu utracili wolę walki i również złożyli miecze.

Nie należy jednak sądzić, że zielona rada pozostawała przez cały ten czas bezczynna. Ser Otto Hightower również trudził się bezustannie — zdobywał poparcie lordów, sprowadzał najemników, wzmacniał obronę Królewskiej Przystani i wytrwale poszukiwał nowych sojuszów. Odkąd Rhaenyra odrzuciła pokojowe propozycje wielkiego maestera Orwyle’a, namiestnik zdwoił wysiłki. Wysyłał kruki do Winterfell, Orlego Gniazda, Riverrun, Białego Portu, Gulltown i Gorzkiego Mostu, na Piękną Wyspę, a także do dziesiątków innych zamków i twierdz. Do tych, które znajdowały się bliżej, pędzili przez noc jeźdźcy z listami wzywającymi lordów i damy do przybycia na dwór i złożenia hołdu królowi Aegonowi. Wysłał również pismo do Dorne. Władający nim książę Qoren Martell walczył kiedyś z księciem Daemonem na Stopniach. Qoren wzgardził jednak propozycją Hightowera.

— Dorne tańczyło już kiedyś ze smokami — odparł. — Wolałbym spać ze skorpionami.

Ser Otto tracił jednak zaufanie króla, który błędnie brał jego skrywane wysiłki za bierność, a ostrożność za tchórzostwo. Septon Eustace mówi nam, że pewnego razu Aegon przyszedł do Wieży Namiestnika, zobaczył, że ser Otto pisze kolejny list i przewrócił kałamarz na kolana dziadka.

— Trony zdobywa się mieczem, nie piórem — oznajmił. — Przelewaj krew, nie inkaust.

Munkun twierdzi, że zdobycie Harrenhal przez księcia Daemona stało się wielkim szokiem dla Jego Miłości. Do owej chwili Aegon II był przekonany, że sprawa jego przyrodniej siostry jest beznadziejna. Po upadku Harrenhal Jego Miłość po raz pierwszy poczuł się zagrożony. Dwie szybkie porażki poniesione pod płonącym młynem i Kamiennym Płotem stały się kolejnymi ciosami. Król uświadomił sobie, że sytuacja jest bardziej niebezpieczna, niż mu się dotąd zdawało. Te obawy pogłębiły się jeszcze, gdy przyleciały kruki z Reach, gdzie zieloni uważali się za najsilniejszych. Ród Hightowerów i Stare Miasto wiernie stały za królem Aegonem, a Arbor również należało do Jego Miłości… ale inni południowi lordowie opowiedzieli się za Rhaenyrą, wśród nich lord Costayne z Trzech Wież, lord Mullendore z Wyżyn, lord Tarly z Horn Hill, lord Rowan z Goldengrove oraz lord Grimm z Szarej Tarczy.

Najbardziej krzykliwym z tych zdrajców był ser Alan Beesbury, dziedzic lorda Lymana, domagający się uwolnienia dziadka z lochu, w którym zdaniem większości przebywał były starszy nad monetą. Ze względu na tak liczne protesty kasztelan, zarządca i matka młodego lorda Wysogrodu, pełniący funkcję regentów do osiągnięcia przez chłopaka pełnoletności, doszli do wniosku, że lepiej nie popierać króla Aegona, i ogłosili, że ród Tyrellów nie weźmie udziału w walkach. Septon Eustace pisze, że król Aegon zaczął topić swe obawy we wzmocnionym winie. Ser Otto napisał list do swego bratanka, lorda Ormunda Hightowera, prosząc go, by wyruszył w pole z armią Starego Miasta i wykorzenił plagę rebelii w Reach.

Potem nadeszły kolejne ciosy: Dolina, Biały Port, Winterfell. Blackwoodowie i inni lordowie dorzecza napływali do Harrenhal, pod chorągwie księcia Daemona. Floty Węża Morskiego zamknęły Czarną Zatokę i co rano król Aegon musiał wysłuchiwać narzekań kupców. Jego Miłość nie miał na ich skargi innej odpowiedzi niż kolejny kielich wzmocnionego wina.

— Zrób coś — zażądał od ser Ottona.

Namiestnik zapewnił go, że coś zrobi. Stworzył plan mający przerwać blokadę Velaryona. Jednym z najważniejszych filarów poparcia dla sprawy Rhaenyry był jej małżonek, ale książę Daemon zaliczał się zarazem do jej najsłabszych punktów. W ciągu swych licznych przygód zrobił sobie więcej wrogów, niż pozyskał stronników. Ser Otto Hightower, który zaliczał się do jego najbardziej nieprzejednanych nieprzyjaciół, sięgnął na drugi brzeg morza, do innego z nich, Królestwa Trzech Sióstr.

Królewska flota była za słaba, by mogła samodzielnie uwolnić Gardziel od blokady Węża Morskiego, a propozycje wysyłane przez króla Aegona Daltonowi Greyjoyowi z Pyke nie zdobyły mu dotąd poparcia Żelaznych Wysp. Połączone floty Tyrosh, Lys i Myr były jednak potężniejsze od floty Velaryonów. Ser Otto wysłał list do magistrów, proponując im wyłączne prawa handlowe w Królewskiej Przystani, jeśli uwolnią Gardziel od okrętów Węża Morskiego i ponownie otworzą szlaki handlowe. By przyprawić ten gulasz nieco bardziej, zaproponował też, że odda Stopnie Trzem Córkom, choć w rzeczywistości Żelazny Tron nigdy nie zgłaszał pretensji do tych wysp.

Ale Triarchia nie zwykła reagować szybko. Nie miała prawdziwego króla i wszystkie decyzje w tym trójgłowym „królestwie” podejmowała Wielka Rada. Składało się na nią po jedenastu magistrów z każdego z trzech miast, a każdy z nich gorąco pragnął zademonstrować swą mądrość, spryt oraz wpływy, a przy tym uzyskać jak najwięcej korzyści dla swego miasta. Wielki maester Greydon, który pięćdziesiąt lat później napisał najlepszą dotąd historię Królestwa Trzech Córek, ujmuje to następująco: „Trzydzieści trzy konie, a każdy z nich ciągnął w inną stronę”. Nawet sprawy tak pilne jak wojna, pokój i sojusze były przedmiotem nieustannych debat… a w chwili, gdy przybyli emisariusze ser Ottona, Wielka Rada nawet nie obradowała.

Zwlekanie nie przypadło do gustu młodemu królowi. Aegon II miał już dość kunktatorstwa dziadka. Choć jego matka, królowa wdowa Alicent, przemawiała w obronie ser Ottona, Jego Miłość pozostał głuchy na jej błagania. Wezwał ser Ottona do sali tronowej, zerwał mu z szyi łańcuch symbolizujący jego urząd i cisnął go ser Cristonowi Cole’owi.

— Mój nowy namiestnik jest stalową pięścią — pochwalił się. — Skończyliśmy z pisaniem listów.

Ser Criston, nie tracąc czasu, dowiódł swej wojowniczości.

— Nie godzi się, byś błagał swych lordów o poparcie jak żebrak domagający się jałmużny — oznajmił Aegonowi. — Jesteś prawowitym królem Westeros, a ci, którzy temu przeczą, to zdrajcy. Pora już, by poznali cenę swej zbrodni.

Pierwszymi ofiarami byli lordowie uwięzieni w lochach pod Czerwoną Twierdzą, ci, którzy przysięgli bronić praw księżniczki Rhaenyry i nadal uparcie nie chcieli ugiąć kolan przed królem Aegonem. Jednego po drugim wyciągano na zamkowy dziedziniec, gdzie czekał na nich królewski kat z toporem. Każdemu dano ostatnią szansę złożenia hołdu Jego Miłości. Tylko lord Butterwell, lord Stokeworth i lord Rosby zgodzili się to zrobić. Lord Buckler, lord Caswell i lady Fell cenili dane słowo wyżej niż życie i ścięto ich jedno po drugim, podobnie jak ośmiu rycerzy na włościach i czterdziestu służących oraz członków świty. Ich głowy nabito na paliki nad bramami miasta.

Król Aegon pragnął również pomścić zamordowanie swego dziedzica przez Juchę i Twaroga atakiem na Smoczą Skałę. Chciał opaść na smoku na wyspiarską cytadelę i pojmać bądź zabić przyrodnią siostrę oraz jej „bękarcich synów”. Potrzeba było całej zielonej rady, by wybić mu z głowy ten pomysł. Ser Criston Cole doradzał inny sposób. Rzekł, że uzurpatorka posłużyła się podstępem i zdradą, by zabić księcia Jaehaerysa, i nadeszła pora, by odpłacić jej tym samym.

— Spłacimy dług jej własną, krwawą monetą — oznajmił królowi.

Lord dowódca Gwardii Królewskiej wybrał na instrument królewskiej zemsty jednego ze swych podkomendnych, ser Arryka Cargylla.

Ser Arryk doskonale znał starożytną siedzibę rodu Targaryenów, ponieważ podczas panowania króla Viserysa odwiedzał ją bardzo często. Na wodach Czarnej Zatoki nadal widziało się wiele rybackich łodzi, ponieważ Smocza Skała czerpała żywność z morza. Łatwo będzie dostarczyć Cargylla do rybackiej wioski znajdującej się pod miastem. Stamtąd sam już dotrze do królowej. Ser Arryk i ser Erryk byli bliźniakami i pod każdym względem wyglądali identycznie. Zarówno Grzyb, jak i septon Eustace zapewniają, że nawet inni rycerze Gwardii Królewskiej nie potrafili ich odróżnić. Ser Criston stwierdził, że gdy ser Arryk wdzieje biel, będzie mógł swobodnie poruszać się po zamku. Każdy strażnik, który go zobaczy, pomyśli, że to jego brat.

Ser Arryk niechętnie podjął się tej misji. Septon Eustace mówi nam, że dręczony wątpliwościami rycerz przed wyruszeniem w drogę odwiedził nocą sept w Czerwonej Twierdzy, by błagać Matkę na Górze o przebaczenie. Był jednak rycerzem Gwardii Królewskiej i przysiągł posłuszeństwo królowi oraz lordowi dowódcy. Honor nie pozostawiał mu innego wyjścia, jak popłynąć na Smoczą Skałę w pokrytej plamami soli szacie prostego rybaka.

Prawdziwy cel misji ser Arryka pozostaje sporny. Wielki maester Munkun zapewnia, że Cargyllowi rozkazano zabić Rhaenyrę, jednym uderzeniem położyć kres jej rebelii, natomiast Grzyb twierdzi, że ofiarą rycerza mieli paść jej synowie, ponieważ Aegon II pragnął zmyć krew zamordowanego syna krwią swych „bękarcich siostrzeńców”, Jacaerysa i Joffreya „Strongów”.

Ser Arryk bez przeszkód wysiadł na brzeg i wdział białą zbroję oraz płaszcz. Nie miał też trudności z dostaniem się do zamku w przebraniu swego bliźniaka. Wszystko szło zgodnie z planem Cristona Cole’a, ale gdy zabójca zmierzał do królewskich komnat, zrządzeniem bogów natknął się na ser Erryka, który natychmiast sobie uświadomił, co oznacza obecność jego brata. Minstrele opowiadają, że ser Erryk zawołał „Kocham cię, bracie” i wyciągnął miecz, ser Arryk zaś odpowiedział: „Ja też cię kocham, bracie” i wydobył własny oręż.

Według wielkiego maestera Munkuna bracia walczyli przez blisko godzinę. Szczęk stali uderzającej o stal obudził połowę dworzan królowej, ale gapie mogli tylko przyglądać się bezradnie, bo nikt nie potrafił odróżnić bliźniaków od siebie. Na koniec ser Arryk i ser Erryk zadali sobie nawzajem śmiertelne rany i zginęli, obejmując się, a po policzkach spływały im łzy.

Relacja Grzyba jest krótsza, bardziej pikantna i nieporównanie złośliwsza. Nasz błazen zapewnia, że walka trwała tylko chwilę i nie padły żadne zapewnienia o braterskiej miłości. Obaj Cargyllowie oskarżyli się wzajemnie o zdradę i ruszyli do ataku. Ser Erryk, który stał wyżej na krętych schodach, pierwszy zadał śmiertelny cios. Ciął z całej siły w dół, wbijając klingę głęboko w bark swego brata. Padając, ser Arryk złapał jednak za biały płaszcz swego zabójcy, przyciągnął go bliżej i pchnął go sztyletem w brzuch. Ser Arryk nie żył już, gdy zjawili się pierwsi strażnicy, ale ser Erryk konał przez cztery dni od rany w brzuchu, krzycząc ze straszliwego bólu i cały czas przeklinając zdradzieckiego brata.

Z oczywistych powodów minstrele i twórcy opowieści zdecydowanie wolą wersję Munkuna. Maesterzy i inni uczeni muszą sami ocenić, która historia brzmi bardziej prawdopodobnie. Septon Eustace pisze tylko, że dwaj bracia zabili się nawzajem i na tym musimy poprzestać.

Tymczasem w Królewskiej Przystani starszy nad szeptaczami króla Aegona, Larys Strong Szpotawa Stopa, sporządził listę wszystkich lordów, którzy przybyli na Smoczą Skałę, by uczestniczyć w koronacji królowej Rhaenyry i zasiadać w jej czarnej radzie. Lordowie Celtigar i Velaryon mieli swe siedziby na wyspach, a ponieważ Aegon II nie dysponował morskimi siłami, znajdowali się poza zasięgiem jego gniewu. Ci „czarni” lordowie, których ziemie leżały na lądzie stałym, nie mieli podobnej ochrony.

Ser Criston pomaszerował na Rosby i Stokeworth, prowadząc stu rycerzy i pięciuset zbrojnych z królewskiego domu, wzmocnionych trzykrotnie większą liczbą doświadczonych najemników. Lordowie obu tych zamków dopiero niedawno porzucili stronę królowej i lord dowódca nakazał, by dowiedli swej lojalności, dołączając do jego oddziału. Wzmocniony w ten sposób zastęp ruszył na otoczone murami portowe miasteczko Duskendale, które padło łatwo, wzięte z zaskoczenia. Miasteczko złupiono, stojące w porcie okręty spalono, a lorda Darklyna ścięto. Jego domowym rycerzom i garnizonowi dano wybór między złożeniem przysięgi królowi Aegonowi a podzieleniem losu swego pana. Większość wybrała to pierwsze.

Następnym celem ser Cristona było Gawronie Gniazdo. Lord Staunton wiedział, że wróg się zbliża, zamknął więc bramy i stawił opór napastnikom. Jego lordowska mość mógł tylko przyglądać się zza osłony murów, jak wrogowie palą jego pola, lasy i wioski, wyrzynają owce, bydło oraz prostaczków. Kiedy zapasy w zamku zaczęły się wyczerpywać, lord Staunton wysłał kruka na Smoczą Skałę z prośbą o odsiecz.

Ptak dotarł do zamku, gdy Rhaenyra i jej czarni opłakiwali ser Erryka i dyskutowali, jak powinni odpowiedzieć na najnowszy atak „Aegona Uzurpatora”. Mimo że królową wstrząsnął zamach na jej życie (albo na życie jej synów) nadal nie chciała atakować Królewskiej Przystani. Munkun pisze, że Rhaenyra panicznie bała się zabijania krewnych (musimy jednak pamiętać, że jego dzieło powstało wiele lat później). Maegor Okrutny zabił swego bratanka Aegona i spadła na niego klątwa, a na koniec się wykrwawił, siedząc na ukradzionym tronie. Septon Eustace twierdzi, że królowa miała „matczyne serce” i nie chciała narażać życia ocalałych synów. Grzyb, który jako jedyny z nich był świadkiem tych narad, informuje nas jednak, że Rhaenyra nadal przeżywała żałobę po śmierci Lucerysa i nie uczestniczyła w obradach, przekazując przewodnictwo Wężowi Morskiemu oraz jego żonie, księżniczce Rhaenys.

W tym przypadku wersja Grzyba brzmi najprawdopodobniej, wiemy bowiem, że dziewięć dni po tym, jak lord Staunton wysłał prośbę o pomoc, nad morzem rozległ się łopot skórzastych skrzydeł i nad Gawronim Gniazdem pojawiła się smoczyca Meleys, zwana Czerwoną Królową, ponieważ pokrywały ją szkarłatne łuski. Błony jej skrzydeł były różowe, natomiast grzebień, rogi i szpony miały barwę błyszczącej miedzi. Na jej grzbiecie, obleczona w stalowo-miedzianą zbroję lśniącą w promieniach słońca, siedziała Rhaenys Targaryen, Niedoszła Królowa.

Ser Criston Cole nie czuł trwogi. Namiestnik Aegona spodziewał się tego, a nawet na to liczył. Na rozkaz uderzono w bębny i pojawili się łucznicy oraz kusznicy, wypełniając powietrze strzałami i bełtami. Skorpiony skierowano ku górze i wystrzelono z nich żelazne bełty, takie same jak te, które powaliły Meraxes w Dorne. Meleys trafiło może ze dwadzieścia pocisków, ale to tylko rozgniewało ją jeszcze bardziej. Pomknęła w dół, ziejąc ogniem na prawo i lewo. Rycerze palili się w siodłach, płomienie trawiły włosy, skóry i uprzęże ich koni. Zbrojni porzucali włócznie i uciekali na wszystkie strony. Niektórzy próbowali kryć się za tarczami, ale ani dębina, ani żelazo nie były w stanie się oprzeć smoczemu tchnieniu.

— Celujcie w jeźdźca! — wołał pośród dymu i płomieni ser Criston, dosiadając białego wierzchowca. Meleys ryczała, a z jej nozdrzy buchał dym. W paszczy smoczycy wierzgał ogier, trawiony językami płomieni.

I nagle odpowiedziały jej ryki. Pojawiły się dwie inne skrzydlate sylwetki — król dosiadający Sunfyre’a Złotego oraz jego brat Aemond na Vhagar. Criston Cole zastawił pułapkę, a Rhaenys połknęła przynętę. A teraz zęby zamknęły się wokół niej.

Księżniczka Rhaenys nie próbowała uciekać. Zakrzyknęła radośnie i strzeliła z bicza, zwracając Meleys w stronę wrogów. Gdyby miała do czynienia z samą tylko Vhagar, mogłaby mieć szanse, Czerwona Królowa była bowiem stara, sprytna i dobrze poznała wojnę. W walce z Vhagar i Sunfyre’em jednocześnie śmierć była jednak pewna. Smoki starły się ze sobą gwałtownie tysiąc stóp nad polem bitwy. Kule ognia eksplodowały gwałtownie, tak jasne, że ludzie przysięgali później, iż niebo było pełne słońc. Karmazynowe szczęki Meleys zacisnęły się na moment na złotej szyi Sunfyre’a. Następnie Vhagar runęła z góry na walczących. Wszystkie trzy bestie pomknęły ku ziemi i uderzyły w nią tak mocno, że z odległych o półtorej mili murów Gawroniego Gniazda posypały się kamienie.

Ci, którzy byli najbliżej smoków, nie przeżyli, by opowiedzieć, co się wydarzyło. Tym, którzy byli dalej, widok zasłoniły płomienie i dym. Minęły godziny, nim ognie wygasły całkowicie, ale z popiołów wyłoniła się bez szkody jedynie Vhagar. Meleys nie żyła, zmiażdżona przez upadek i rozdarta na strzępy na ziemi. Sunfyre’owi, wspaniałej, złotej bestii, w połowie urwano jedno ze skrzydeł, natomiast jego królewski jeździec miał złamane żebra i biodro, a połowę jego ciała pokrywały oparzenia. Najbardziej jednak ucierpiała lewa ręka. Spalił ją smoczy ogień, tak gorący, że metal zbroi stopił się i połączył z ciałem.

Zwłoki, które uznano za należące do Rhaenys Targaryen, znaleziono potem w pobliżu truchła jej smoka, poczerniały jednak tak bardzo, że nikt nie mógł być pewien, czy to rzeczywiście ona. Umiłowana córka lady Jocelyn Baratheon i księcia Aemona Targaryena, wierna żona lorda Corlysa Velaryona, matka i babka, Niedoszła Królowa, żyła nie znając strachu i zginęła pośród krwi i ognia. Miała pięćdziesiąt pięć lat.

Owego dnia postradało też życie ośmiuset rycerzy, giermków oraz nisko urodzonych. Stu następnych zginęło wkrótce potem, gdy książę Aemond oraz ser Criston Cole zdobyli Gawronie Gniazdo i wycięli garnizon w pień. Głowę lorda Stauntona zabrano do Królewskiej Przystani i zatknięto nad Starą Bramą… ale to głowa smoczycy Meleys, przewieziona przez miasto na wozie, wprawiła prostaczków w osłupienie. Septon Eustace mówi, że tysiące ludzi uciekły potem ze stolicy, aż wreszcie królowa wdowa Alicent rozkazała zamknąć miejskie bramy.

Król Aegon II nie umarł, choć oparzenia sprawiały mu ból tak wielki, że niektórzy mówią, iż modlił się o śmierć. Wrócił do Królewskiej Przystani w zamkniętej lektyce, by nikt nie zobaczył, jak ciężkich obrażeń doznał. Jego Miłość aż do końca roku nie wstawał z łoża. Septonowie modlili się za niego, a maesterzy podawali mu eliksiry i makowe mleko, lecz Aegon przesypiał dziewięć godzin z dziesięciu, budził się tylko na chwilę, by spożyć skromny posiłek, i znowu zapadał w sen. Jego spoczynku nie pozwalano zakłócać nikomu poza matką — królową wdową — oraz namiestnikiem, ser Cristonem Cole’em. Jego żona, Helaena, pogrążyła się w żalu i szaleństwie tak głęboko, że nawet nie próbowała go odwiedzać.

Smok króla, Sunfyre, był zbyt wielki i ciężki, by można go było ruszyć z miejsca, a zranione skrzydło nie pozwalało mu latać. Dlatego pozostawiono go na polach za Gawronim Gniazdem, gdzie pełzał przez popioły niby ogromny złoty żmij. Z początku żywił się spalonymi ciałami poległych, a gdy tych zabrakło, ludzie, którym ser Criston rozkazał go strzec, przynosili mu cielęta i owce.

— Musisz władać królestwem do czasu, gdy twój brat odzyska siły i będzie mógł znowu włożyć koronę — oznajmił księciu Aemondowi królewski namiestnik.

Ser Criston nie musiał tego powtarzać dwa razy. Tak oto jednooki Aemond Zabójca Krewnych włożył na głowę złotą, wysadzaną rubinami koronę Aegona Zdobywcy.

— Na mnie wygląda lepiej niż na nim — oznajmił książę. Nie przybrał jednak tytułu króla i kazał się zwać tylko protektorem królestwa oraz księciem regentem. Ser Criston Cole pozostał królewskim namiestnikiem.

Tymczasem nasiona zasiane przez Jacaerysa Velaryona podczas podróży na północ zaczęły wydawać owoce. Ludzie zbierali się w Białym Porcie, Winterfell, Barrowton, Sisterton, Gulltown oraz w Księżycowych Bramach. Ser Criston ostrzegł nowego księcia regenta, że gdyby połączyli siły z lordami dorzecza gromadzącymi się w Harrenhal u boku księcia Daemona, nawet mocne mury Królewskiej Przystani mogłyby się im nie oprzeć.

Wieści z południa również brzmiały złowrogo. Lord Ormund Hightower wysłuchał błagań stryja i wyruszył ze Starego Miasta, prowadząc tysiąc rycerzy, tysiąc łuczników, trzy tysiące zbrojnych oraz nieprzebrane tłumy markietanek, najemników, wolnych jeźdźców i wszelakiej hołoty. Niespodziewanie natknął się jednak na siły ser Alana Beesbury’ego i lorda Alana Tarly’ego. Choć dwaj Alanowie mieli znacznie mniej ludzi, nękali go dniem i nocą, napadali na jego obozy, zabijali zwiadowców, wywoływali pożary na trasie lorda Ormunda. Dalej na południe lord Costayne wymaszerował z Trzech Wież i zaatakował tabory Hightowera. Co gorsza, do jego lordowskiej mości dotarły wieści, że znad Manderu zmierza ku niemu zastęp dorównujący liczebnością jego siłom. Dowodził nimi Thaddeus Rowan, lord Goldengrove. Lord Ormund doszedł do wniosku, że nie może kontynuować marszu bez wsparcia z Królewskiej Przystani.

— Potrzebujemy waszych smoków — napisał w liście.

Książę Aemond niezachwianie wierzył w swą biegłość wojownika oraz moc Vhagar, pragnął więc zanieść walkę do nieprzyjaciela.

— Kurwa ze Smoczej Skały nie jest zagrożeniem — oznajmił. — Podobnie jak Rowan i ci zdrajcy z Reach. Groźbę stanowi mój stryj. Gdy Daemon zginie, wszyscy głupcy, którzy wznieśli chorągwie naszej siostry, uciekną do swych zamków i przestaną nas kłopotać.

Na wschód od Czarnej Zatoki królowej Rhaenyrze również wiodło się źle. Śmierć syna, Lucerysa, stała się miażdżącym ciosem dla kobiety już przedtem zdruzgotanej przez ciążę, poród i wydanie na świat martwego dziecka. Gdy na Smoczą Skałę dotarły wieści o śmierci księżniczki Rhaenys, padły ostre słowa między królową a lordem Velaryonem, który winił ją za los, jaki spotkał jego żonę.

— To powinnaś być ty — wykrzyczał do Jej Miłości Wąż Morski. — Staunton pisał do ciebie, a ty wysłałaś do niego moją żonę i zabroniłaś swym synom polecieć z nią!

Wszyscy na zamku wiedzieli, że książęta Jace i Joff gorąco pragnęli polecieć na swych smokach do Gawroniego Gniazda razem z księżniczką Rhaenys.

— Tylko ja potrafiłem rozweselić serce Jej Miłości — zapewnia Grzyb w swym Świadectwie. — W tej mrocznej godzinie stałem się doradcą królowej. Odłożyłem na bok berło i spiczasty kapelusz błazna, by służyć jej całą swą mądrością i współczuciem. Choć o tym nie wiedzieli, stałem się ich władcą, niewidzialnym królem w błazeńskim stroju.

To bardzo śmiałe zapewnienia jak na tak małego człowieczka i nie potwierdzają ich fakty ani relacje innych kronikarzy. Jej Miłość bynajmniej nie była samotna. Pozostali jej czterej żyjący synowie. Zwała ich „swą siłą i pociechą”. Aegon Młodszy i Viserys, synowie księcia Daemona, mieli dziewięć i siedem lat. Książę Joffrey miał dopiero jedenaście… ale Jacaerys, książę Smoczej Skały, zbliżał się już do piętnastego dnia imienia.

Pod koniec roku 129 o.P. to właśnie Jace wysunął się na czoło. Pamiętając o obietnicy złożonej Dziewicy z Doliny, Jace rozkazał księciu Joffreyowi polecieć do Gulltown na Tyraxesie. Munkun sugeruje, że główną rolę w tej decyzji odegrało pragnienie trzymania młodszego brata jak najdalej od walk. To nie spodobało się Joffreyowi, zdeterminowanemu dowieść swej wartości w boju. Dopiero gdy mu powiedziano, że jego zadaniem będzie obrona Doliny przed smokami króla Aegona, z niechęcią zgodził się polecieć. Na jego towarzyszkę wybrano Rhaenę, trzynastoletnią córkę księcia Daemona i Laeny Velaryon. Znana jako Rhaena z Pentos, od miasta, w którym się urodziła, dziewczyna nie była smoczym jeźdźcem, ponieważ jej smoczątko umarło przed kilkoma laty, zabrała jednak ze sobą do Doliny trzy smocze jaja i co noc modliła się o wyklucie się nowych smoczątek.

Bliźniacza siostra lady Rhaeny, Baela, pozostała na Smoczej Skale. Od dawna zaręczona z księciem Jacaerysem, nie chciała go opuścić, upierając się, że będzie walczyła u jego boku na własnej smoczycy… choć Księżycowa Tancerka wciąż była za mała, by udźwignąć jej ciężar. Baela wyraziła też pragnienie natychmiastowego poślubienia Jace’a, ale ślub nigdy się nie odbył. Munkun pisze, że książę nie chciał wstępować w związki małżeńskie przed zakończeniem wojny, natomiast Grzyb utrzymuje, że Jacaerys miał już żonę, Sarę Snow, tajemniczą bękarcicę z Winterfell.

Książę Smoczej Skały obawiał się też o bezpieczeństwo swych przyrodnich braci, Aegona Młodszego i Viserysa. Pierwszy z nich miał dziewięć lat, drugi zaś siedem. Ich ojciec, książę Daemon, pozyskał wielu przyjaciół w Wolnym Mieście Pentos, które wielokrotnie odwiedzał, Jacaerys sięgnął więc na drugi brzeg wąskiego morza, do księcia tego miasta, który zgodził się wziąć obu chłopców pod opiekę na czas, nim Rhaenyra nie zasiądzie bezpiecznie na Żelaznym Tronie. W ostatnich dniach roku 129 młodzi książęta wsiedli na pokład kogi „Beztroskie Zapamiętanie” — Aegon z Chmurą, a Viserys ściskający swe smocze jajo — i pożeglowali do Essos. Wąż Morski dał im eskortę złożoną z siedmiu okrętów, by się upewnić, że bezpiecznie dotrą na miejsce.

Książę Jacaerys wkrótce skłonił Lorda Przypływów do powrotu, mianując go namiestnikiem królowej. Razem z lordem Corlysem zaczęli przygotowywać plany ataku na Królewską Przystań.

Ponieważ Sunfyre leżał ranny w pobliżu Gawroniego Gniazda i nie był w stanie latać, a Tessarion poleciała do Starego Miasta z księciem Daeronem, Królewskiej Przystani broniły tylko dwa dorosłe smoki… a królowa Helaena, która była jeźdźcem Dreamfyre, spędzała swe dni w ciemności, nie przestając płakać, i z pewnością nie można jej było uważać groźnego przeciwnika. Zostawała tylko Vhagar. Żaden z żyjących smoków nie mógł się z nią równać rozmiarami ani gwałtownością, ale Jace doszedł do wniosku, że jeśli Vermax, Syrax i Caraxes zaatakują Królewską Przystań jednocześnie, nawet „ta okropna stara suka” nie zdoła się im oprzeć.

Grzyb nie był tego taki pewien.

— Trzy smoki to więcej niż jeden — powiedział ponoć księciu Smoczej Skały. — Ale cztery to więcej niż trzy, a sześć więcej niż cztery. Nawet błazny to wiedzą.

Jace zauważył, że na Chmurze nikt nigdy nie jeździł, Księżycowa Tancerka jest tylko małym smoczątkiem, a Tyraxes jest daleko w Dolinie, po czym zapytał, gdzie Grzyb chce znaleźć więcej smoków.

— Pod kołdrami i na stosach drewna — odparł ponoć ze śmiechem karzeł. — Wszędzie, gdzie Targaryenowie przelewali swe srebrne nasienie.

Ród Targaryenów władał Smoczą Skałą od z górą dwustu lat, odkąd lord Aenar Targaryen przybył tu z Valyrii ze swymi smokami. Choć zwyczajem Targaryenów było zawieranie małżeństw pomiędzy rodzeństwem albo kuzynami, młoda krew jest gorąca i zdarzało się, że mężczyźni z rodu szukali przyjemności z córkami (a nawet żonami) swych poddanych, prostaczków mieszkających w wioskach pod Smoczą Górą, oraczy albo rybaków. W gruncie rzeczy aż do czasów panowania króla Jaehaerysa ze starożytnego prawa pierwszej nocy korzystano tam być może częściej niż w innych częściach Siedmiu Królestw, choć Dobra Królowa Alysanne z pewnością byłaby wstrząśnięta, gdyby o tym usłyszała.

Choć (o czym Alysanne dowiedziała się na swych audiencjach dla kobiet) w pozostałych częściach Siedmiu Królestw ów zwyczaj budził gorący sprzeciw, owe uczucia były znacznie słabsze na Smoczej Skale, gdzie Targaryenów słusznie uważano za bliższych bogom niż zwyczajni ludzie. Tutaj pannom młodym, które spotkało w noc poślubną podobne błogosławieństwo, zazdroszczono, a dzieci zrodzone z podobnych związków ceniono wyżej niż inne, jako że lordowie Smoczej Skały często odwdzięczali się matkom hojnymi darami pod postacią złota, jedwabiu i ziemi. Owe szczęśliwe bękarty zwano „zrodzonymi ze smoczego nasienia”, a z czasem stały się znane po prostu jako „nasienie”. Niektórzy Targaryenowie nawet po pierwszej nocy nadal spotykali się z córkami oberżystów i żonami rybaków, na Smoczej Skale nie brakowało więc nasion i synów nasion.

Książę Jacaerys za namową swego błazna zwrócił się ku zrodzonym ze smoczego nasienia, przysięgając, że każdy, kto zdoła zapanować nad smokiem, otrzyma ziemie i bogactwa oraz zostanie pasowany na rycerza. Jego synowie będą uważani za szlachetnie urodzonych, córki poślubią lordów, on sam będzie miał zaś zaszczyt walczyć u boku księcia Smoczej Skały przeciwko uzurpatorowi Aegonowi II Targaryenowi i jego zdradzieckim stronnikom.

Nie wszyscy, którzy zgłosili się na żądanie księcia, byli nasionami, czy nawet ich synami albo wnukami. Smoczymi jeźdźcami zapragnęło zostać dwudziestu domowych rycerzy Rhaenyry, między innymi lord dowódca Gwardii Królowej, ser Steffon Darklyn, a także giermkowie, pomywacze, marynarze, zbrojni, komedianci, a nawet dwie służki. Munkun zwie triumfy i tragedie, które nastąpiły później, „posiewem nasienia”, przypisując autorstwo pomysłu samemu Jacaerysowi, a nie Grzybowi. Inni wolą określenie „krwawy posiew”.

Najbardziej wątpliwym z kandydatów na smoczych jeźdźców był sam Grzyb, który w swym Świadectwie opisuje ze szczegółami, jak próbował dosiąść starej Srebrnoskrzydłej, uważanej za najłagodniejszą z bezpańskich smoków. Ta, jedna z najzabawniejszych, opowieści karła kończy się opisem tego, jak Grzyb ucieka przez dziedziniec Smoczej Skały, siedzenie jego pantalonów płonie, a potem omal się nie topi, gdy skacze do studni, by ugasić ogień. To z pewnością mało prawdopodobne… ale przynajmniej wzbogaca makabryczny opis w chwilę humoru.

Smoki to nie konie. Niełatwo godzą się dźwigać ludzi na grzbiecie, a kiedy coś je rozgniewa albo przestraszy, atakują. Munkun w Prawdziwej opowieści mówi nam, że szesnastu ludzi straciło życie, próbując zostać smoczymi jeźdźcami. Trzykrotnie więcej zostało poparzonych lub okaleczonych. Steffon Darklyn spłonął, gdy chciał dosiąść Morskiego Dymu. Lorda Gormona Masseya spotkał ten sam los, gdy podchodził Vermithora. Mężczyźnie zwanemu Srebrnym Denysem, którego włosy i oczy przydawały wiarygodności jego twierdzeniom, że był bękartem króla Maegora Okrutnego, urwał rękę Owcokrad. Gdy synowie Denysa próbowali zatamować krwotok, Kanibal opadł na nich z góry, przegonił Owcokrada i pożarł ojca razem z synami.

Jednakże Morski Dym, Vermithor i Srebrnoskrzydła były przyzwyczajone do ludzi i tolerowały ich obecność. Kiedyś już ich dosiadano, były więc bardziej skłonne zaakceptować nowych jeźdźców. Vermithor, bestia Starego Króla, ugiął szyi przed bękartem kowala, potężnym drągalem znanym jako Hugh Młot albo Twardy Hugh, natomiast jasnowłosy mężczyzna zwany Ulfem Białym (z powodu włosów) albo Ulfem Pijanicą (z powodu zwyczajów) dosiadł Srebrnoskrzydłej, umiłowanej przez Dobrą Królową Alysanne. Z kolei Morski Dym, który ongiś nosił Laenora Velaryona, przyjął na grzbiet piętnastoletniego chłopaka znanego jako Addam z Hull. Historycy po dziś dzień debatują nad jego pochodzeniem.

Addam i jego młodszy o rok brat Alyn byli synami kobiety imieniem Marilda, młodej i ładnej córki cieśli okrętowego. Dziewczynę — lepiej znaną jako Myszka, ponieważ była mała, szybka i zawsze kręciła się pod nogami — często widywano w ojcowskiej stoczni. Miała tylko szesnaście lat, gdy w roku 114 o.P. wydała na świat Addama, i zaledwie osiemnaście, gdy w roku 115 urodziła Alyna. Bękarty z Hull, małe i szybkie jak ich matka, miały srebrne włosy i fioletowe oczy. Niebawem też okazało się, że „mają we krwi morską sól”. Wychowywali się w stoczni dziadka i wypływali na morze, nim jeszcze skończyli osiem lat. Kiedy Addam miał dziesięć lat, a Alyn dziewięć, ich matka odziedziczyła stocznię po śmierci ojca, sprzedała ją i za uzyskane w ten sposób pieniądze kupiła kupiecką kogę, którą nazwała „Myszką”. Okazało się, że Marilda z Hull jest śmiałym kapitanem i ma głowę do interesów. W roku 130 o.P. była już właścicielką siedmiu statków, a jej bękarty zawsze pływały na którymś z nich.

Nikt, kto zobaczył Addama bądź Alyna, nie mógł wątpić, że chłopcy są smoczym nasieniem, choć ich matka uparcie odmawiała podania imienia ojca. Dopiero gdy książę Jacaerys ogłosił, że poszukuje kandydatów na smoczych jeźdźców, Marilda przerwała milczenie i ogłosiła, że chłopcy są synami naturalnymi nieżyjącego ser Laenora Velaryona.

Rzeczywiście byli do niego podobni, wiedziano też, że ser Laenor od czasu do czasu odwiedzał stocznię w Hull. Mimo to wielu mieszkańców Smoczej Skały i Driftmarku przyjęło z niedowierzaniem słowa Marildy, dobrze bowiem pamiętano, że Laenor Velaryon nigdy nie okazywał zainteresowania kobietami. Nikt jednak nie odważył się głośno oskarżyć jej o kłamstwo… albowiem to ojciec Laenora, sam lord Corlys, przyprowadził chłopców do księcia Jacaerysa, by poddali się próbie. Wąż Morski przeżył wszystkie swe dzieci i doświadczył zdrady kuzynów. Dlatego gorąco pragnął zaakceptować tych nowo odnalezionych wnuków. A gdy Addam z Hull dosiadł smoka ser Laenora, Morskiego Dymu, uznano to za dowód prawdziwości słów jego matki.

Nie powinno nas więc dziwić, że wielki maester Munkun i septon Eustace zgodnie potwierdzają, iż ojcem chłopców był ser Laenor. Grzyb, jak zwykle, jest innego zdania. W swym Świadectwie błazen zapewnia, że „dzieci Myszki” nie spłodził syn ser Corlysa, lecz sam Wąż Morski. Podkreśla, że lord Corlys nie podzielał erotycznych upodobań ser Laenora, a stocznie w Hull były dla niego drugim domem, podczas gdy jego syn odwiedzał je rzadziej. Grzyb twierdzi, że księżniczka Rhaenys, żona lorda Corlysa, miała gwałtowny temperament, często spotykany u Targaryenów, i nie pogodziłaby się z myślą, że jej pan mąż spłodził bękarty z dziewczyną dwukrotnie od niej młodszą, a do tego córką cieśli okrętowego. Dlatego wkrótce po przyjściu na świat Alyna jego lordowska mość na wszelki wypadek położył kres „portowym schadzkom” z Myszką i nakazał jej trzymać chłopców z dala od dworu. Dopiero po śmierci księżniczki Rhaenys lord Corlys uznał, że może bezpiecznie pokazać światu swych bękartów.

Trzeba przyznać, że w tym przypadku opowieść błazna wydaje się bardziej prawdopodobna od wersji septona i maestera. Z pewnością wielu dworzan królowej Rhaenyry również żywiło podobne podejrzenia, ale wszyscy trzymali języki za zębami. Wkrótce po tym, jak Addam z Hull dowiódł swej wartości, dosiadając smoka, lord Corlys posunął się do tego, że wystąpił do królowej Rhaenyry z petycją o zdjęcie bękarciej skazy z chłopaka oraz jego brata. Gdy książę Jacaerys poparł tę prośbę, królowa się zgodziła. Addam z Hull, bękart i smocze nasienie, stał się Addamem Velaryonem, dziedzicem Driftmarku.

To jednak nie był wcale koniec Krwawego Posiewu. Miały nastąpić jeszcze gorsze wydarzenia, o straszliwych konsekwencjach dla całych Siedmiu Królestw.

Nad trzema dzikimi smokami z wyspy trudniej było zapanować niż nad tymi, które znały już przedtem jeźdźców, ale i tak podejmowano próby. Owcokrad, wyjątkowo brzydki smok barwy „błotnistego brązu”, który wykluł się w czasach, gdy Stary Król był jeszcze młody, lubił baraninę i atakował stada owiec od Driftmarku aż po Wendwater. Rzadko robił krzywdę pasterzom, chyba że próbowali mu przeszkodzić, ale zdarzało mu się pożreć owczarka. Szary Duch mieszkał w dymiącej szczelinie wysoko na wschodnim stoku Smoczej Góry, wolał ryby i najczęściej widywano go, gdy leciał nisko nad wąskim morzem, szukając zdobyczy w wodzie. Ten szarobiały smok barwy porannej mgły był szczególnie płochliwy i nieraz udawało mu się przez całe lata unikać spotkania z ludźmi.

Największym i najstarszym z dzikich smoków był Kanibal, nazwany tak, ponieważ pożerał ciała martwych pobratymców, a niekiedy atakował też wylęgarnie Smoczej Skały, by nasycić się jajami oraz świeżo wyklutymi smoczątkami. Był czarny jak węgiel i miał złowrogie zielone oczy. Niektórzy prostaczkowie zapewniali, że mieszkał na Smoczej Skale jeszcze przed przybyciem tu Targaryenów. (Wielki maester Munkun i septon Eustace uważają, że to bardzo mało prawdopodobne, a ja podzielam ich opinię). Kandydaci na smoczych jeźdźców tuzin razy próbowali nad nim zapanować. Jego leże było usłane ich kośćmi.

Nikt ze smoczych nasion nie był na tyle głupi, by niepokoić Kanibala (a jeśli jacyś byli, nie wrócili, by o tym opowiedzieć). Niektórzy szukali Szarego Ducha, lecz bez powodzenia, ponieważ zawsze był nieuchwytnym stworzeniem. Owcokrada łatwiej było wypłoszyć, ale on również był okrutną, złośliwą bestią i zabił więcej nasion niż trzy smoki z zamku razem wzięte. Jednym z tych, którzy mieli nadzieję go okiełznać (po tym, jak ich poszukiwania Szarego Ducha zakończyły się niepowodzeniem), był Alyn z Hull. Owcokrad nie chciał mieć z nim nic wspólnego. Gdy Alyn wyszedł ze smoczej jamy, jego płaszcz płonął. Tylko szybka reakcja brata uratowała mu życie. Morski Dym odpędził dzikiego smoka, a Addam zgasił płomienie własnym płaszczem. Alyn Velaryon miał nosić blizny po tym spotkaniu na plecach i nogach aż po kres swego długiego żywota. Uważał jednak, że i tak mu się poszczęściło, albowiem ocalił życie. Wiele innych nasion oraz poszukiwaczy pragnących latać na grzbiecie Owcokrada skończyło w jego brzuchu.

Na koniec brązowego smoka zmusiła do posłuszeństwa, dzięki sprytowi i cierpliwości, „drobna, smagła dziewczyna” w wieku szesnastu lat. Co rano przynosiła mu świeżo zarżniętą owcę, aż Owcokrad nauczył się ją akceptować i spodziewać się jej wizyt. Munkun podaje, że ta niezwykła kandydatka na smoczego jeźdźca miała na imię Nettles. Grzyb twierdzi, że nazywała się Netty i była zrodzonym z nieprawego łoża dzieckiem portowej kurwy i nieznanego ojca. Bez względu na imię, miała czarne włosy, brązowe oczy, smagłą cerę i niewyparzony język, była chuda, brudna, nieustraszona… i jako pierwsza, a zarazem ostatnia została jeźdźcem smoka zwanego Owcokradem.

Tak oto książę Jacaerys osiągnął swój cel. Za cenę wszystkich tych śmierci i całego bólu, wdów pozostawionych przez ofiary oraz poparzonych mężczyzn, którzy mieli nosić blizny aż do końca życia, znalazł czworo nowych smoczych jeźdźców. Gdy zbliżał się koniec roku 129 o.P., książę przygotował się do lotu do Królewskiej Przystani. Datę ataku wyznaczył na pierwszą pełnię księżyca nowego roku.

Ale plany ludzi są tylko zabawką dla bogów. Gdy Jace planował akcję, ze wschodu nadciągało już nowe zagrożenie. Spiski Ottona Hightowera wydały owoce; na spotkaniu w Tyrosh Wielka Rada Triarchii zaakceptowała jego propozycję sojuszu. Dziewięćdziesiąt okrętów wypłynęło ze Stopni pod chorągwiami Trzech Córek, wiosłując ze wszystkich sił ku Gardzieli… i zrządzeniem przypadku albo bogów wioząca dwóch młodych książąt pentoshijska koga „Beztroskie Zapamiętanie” wpłynęła prosto w ich paszczę.

Okręty składające się na eskortę zatopiono albo zdobyto, a potem pojmano samą kogę. Wieści dotarły na Smoczą Skałę dopiero wtedy, gdy przybył tam książę Aegon, rozpaczliwie trzymający się szyi swego smoka, Chmury. Chłopak był biały z przerażenia, drżał jak liść i śmierdział szczynami. Miał tylko dziewięć lat, nigdy przedtem nie latał… i nie miał polecieć już nigdy więcej, ponieważ Chmura odniósł straszliwe rany podczas ucieczki ze statku. W jego brzuch wbiły się niezliczone strzały, a szyję przeszył bełt wystrzelony ze skorpiona. Dokonał żywota przed upływem godziny, sycząc, gdy z jego ran trysnęła gorąca krew, czarna i dymiąca.

Młodszy brat Aegona, książę Viserys, nie miał szans na ucieczkę z kogi. Był jednak sprytnym chłopakiem i ukrył smocze jajo, a potem przebrał się w podarty, brudny od soli strój, udając zwykłego chłopca okrętowego. Zdradził go jednak jeden z prawdziwych chłopców okrętowych i Viserysa wzięto do niewoli. Tyroshijski kapitan pierwszy sobie uświadomił, kto wpadł mu w ręce, ale admirał floty, Sharako Lohar z Lys, pozbawił go łupu.

Lyseński admirał podzielił swą flotę przed atakiem. Jedna część miała wpłynąć do Gardzieli na południe od Smoczej Skały, a druga na północ. Bitwa zaczęła się wczesnym rankiem piątego dnia 130 roku od Podboju Aegona. Okręty Sharaka ruszyły do ataku, mając za sobą wschodzące słońce. Ukryte w blasku zaskoczyły wiele galer lorda Velaryona, jedne taranując, a inne zdobywając przez abordaż. Południowa eskadra zostawiła w spokoju Smoczą Skałę i uderzyła na brzegi Driftmarku, wysadzając ludzi na ląd w Spicetown i wysyłając do portu brandery, by podpalić okręty wypływające im na spotkanie. Późnym rankiem Spicetown płonęło, a myrijscy i tyroshijscy żołnierze tłukli taranem w drzwi Wysokiej Wody.

Gdy książę Jacaerys runął na szereg lyseńskich galer, dosiadając Vermaxa, napotkał go deszcz włóczni i strzał. Marynarze Triarchii walczyli już przedtem ze smokiem, podczas wojny z księciem Daemonem na Stopniach. Nikt nie mógłby też ich oskarżać o brak odwagi. Byli gotowi stawić czoło smoczemu ogniowi z taką bronią, jaką mieli pod ręką.

— Zabijcie jeźdźca, a smok odleci — powtarzali im kapitanowie i dowódcy. Jeden z okrętów stanął w płomieniach, a po nim następny, ale ludzie z Wolnych Miast walczyli dalej… aż wreszcie zabrzmiał krzyk, a gdy unieśli wzrok, zobaczyli kolejne skrzydlate sylwetki, które okrążyły Smoczą Górę i skierowały się ku nim.

Co innego walczyć z jednym smokiem, a co innego z pięcioma. Gdy opadły na nich Srebrnoskrzydła, Owcokrad, Morski Dym oraz Vermithor, ludzie z Triarchii poczuli, że odwaga ich opuszcza. Linia okrętów się rozproszyła. Galery zawracały jedna po drugiej. Smoki uderzały niczym pioruny, miotając kulami ognia, niebieskimi i pomarańczowymi, czerwonymi i złotymi, każda z nich jaśniejsza od poprzedniej. Kolejne okręty rozpadały się na kawałki albo pochłaniały je płomienie. Ludzie skakali z krzykiem do morza, spowici w ogień. Z wody wznosiły się ku niebu kolumny czarnego dymu. Wszystko wydawało się stracone… wszystko było stracone…

O tym, jak i dlaczego upadł smok, powtarzano potem kilka sprzecznych ze sobą opowieści. Niektórzy twierdzili, że jeden z kuszników trafił go w oko żelaznym bełtem, ale ta wersja podejrzanie przypomina okoliczności, w jakich Meraxes zginęła w Dorne dawno temu. Inna relacja mówi nam, że marynarz siedzący na bocianim gnieździe myrijskiej galery rzucił drapak, gdy Vermax przelatywał nad flotą. Jeden z haków znalazł punkt zaczepienia między dwiema łuskami, a znaczna prędkość smoka sprawiła, że wbił się głęboko. Marynarz owinął swój koniec łańcucha wokół masztu i ciężar okrętu w połączeniu z siłą skrzydeł Vermaxa wyryły w smoczym brzuchu długą, poszarpaną ranę. Pomimo zgiełku bitwy gniewny wrzask bestii usłyszano aż w Spicetown. Lot Vermaxa zatrzymał się gwałtownie i smok runął w dół, rycząc, buchając dymem i rozpryskując szponami wodę. Ocalali mówili, że bestia próbowała się podźwignąć, ale uderzyła głową w płonącą galerę. Drewno pękło, maszt się złamał, a miotający się smok zaplątał się w olinowanie. Gdy okręt odwrócił się do góry dnem i zatonął, smok podążył za nim na dno.

Powiadają, że Jacaerys Velaryon zeskoczył z grzbietu Vermaxa i przez kilka uderzeń serca trzymał się dymiącego fragmentu kadłuba, ale potem kusznicy z najbliższego myrijskiego okrętu zaczęli go ostrzeliwać. Książę oberwał bełtem raz, a potem drugi. Do ostrzału przyłączali się kolejni nieprzyjaciele, aż wreszcie jeden z pocisków trafił w szyję i Jace’a pochłonęło morze.

Bitwa w Gardzieli trwała nawet po zapadnięciu zmierzchu, na północ i na południe od Smoczej Skały, i po dziś dzień pozostaje jedną z najkrwawszych morskich bitew w historii. Admirał Triarchii Sharako Lohar wypłynął ze Stopni z flotą złożoną z dziewięćdziesięciu myrijskich, lyseńskich i tyroshijskich okrętów, a tylko dwadzieścia osiem z nich zdołało się dowlec z powrotem do portu. Po bitwie wdowy z Myr i Tyrosh oskarżyły admirała, że wysłał floty obu miast na zniszczenie, trzymając swoją z tyłu. Był to początek sporu, który po dwóch latach doprowadził do końca Triarchii, gdy trzy miasta zwróciły się przeciwko sobie w wojnie córek. To jednak wykracza poza ramy naszej opowieści.

Choć napastnicy ominęli Smoczą Skałę, z pewnością sądząc, że starożytna twierdza Targaryenów jest za silna, by mogli ją zdobyć, spowodowali w Driftmarku straszliwe straty. Spicetown okrutnie splądrowano. Ciała pomordowanych mężczyzn, kobiet i dzieci pozostawiono na ulicach jako żer dla mew, szczurów i wron, a budynki spalono. Miasteczka nigdy nie odbudowano. Wysoką Wodę również puszczono z dymem. Wszystkie skarby przywiezione przez Węża Morskiego ze wschodu pochłonął ogień, a jego służących wycięto w pień, gdy próbowali uciekać przed pożarem. Flota Velaryonów utraciła niemal jedną trzecią swych sił. Zginęły tysiące ludzi. Niemniej żadnej z tych strat nie przeżyto tak ciężko, jak utraty Jacaerysa Velaryona, księcia Smoczej Skały i dziedzica Żelaznego Tronu.

Najmłodszy syn Rhaenyry również zaginął bez wieści. Po bitwie panowało straszliwe zamieszanie i nikt z ocalałych nie był pewien, na którym okręcie płynął książę Viserys. Ludzie walczący po obu stronach uważali, że utonął, spłonął bądź zginął od miecza. A choć jego brat, Aegon Młodszy, uciekł i ocalił życie, chłopaka opuściła wszelka radość. Nigdy nie wybaczył sobie tego, że wskoczył na grzbiet Chmury i odleciał, porzucając młodszego brata na pastwę wroga. Zapiski podają, że gdy Wężowi Morskiemu gratulowano zwycięstwa, stary żeglarz odpowiedział:

— Jeśli tak wygląda zwycięstwo, modlę się, bym nigdy nie odniósł następnego.

Grzyb opowiada nam jednak, że na Smoczej Skale dwaj mężczyźni owej nocy opijali rzeź w pełnej dymu karczmie pod zamkiem. Byli nimi smoczy jeźdźcy, Hugh Młot i Ulf Biały, którzy wyruszyli do boju na Vermithorze i Srebrnoskrzydłej, po czym wrócili i mogli się tym przechwalać.

— Jesteśmy teraz prawdziwymi rycerzami — oznajmił Twardy Hugh.

— Co tam rycerze — odparł ze śmiechem Ulf. — Powinniśmy zostać lordami.

Młoda Nettles nie dzieliła z nimi radości. Poleciała na bitwę razem z innymi, walczyła równie dzielnie jak oni, paliła i zabijała, a gdy wróciła na Smoczą Skałę, twarz miała czarną od dymu i mokrą od łez. A Addam Velaryon, do niedawna zwany Addamem z Hull, odszukał po bitwie Węża Morskiego, ale nawet Grzyb nie mówi, o czym ze sobą rozmawiali.

Pół cyklu księżyca później, w Reach, Ormund Hightower został uwięziony między dwiema armiami. Thaddeus Rowan, lord Goldengrove i Tom Flowers, Bękart z Gorzkiego Mostu, nadciągali od północnego wschodu, wiodąc wielki zastęp konnych rycerzy, natomiast ser Alan Beesbury, lord Alan Tarly i lord Owen Costayne połączyli siły, by odciąć mu drogę odwrotu do Starego Miasta. Gdy ich armie otoczyły go na brzegach Miodowiny, atakując jednocześnie od przodu i od tyłu, lord Hightower zobaczył, że jego linie zaczynają się załamywać. Klęska wydawała się nieunikniona… lecz nagle na pole bitwy padł cień i z góry dobiegł straszliwy ryk, przebijający się przez szczęk stali uderzającej o stal. Przybył smok.

To była Tessarion, Niebieska Królowa, barwy kobaltu i miedzi. Dosiadał jej najmłodszy z trzech synów królowej Alicent, piętnastoletni Daeron Targaryen, giermek lorda Ormunda, cichy, spokojny chłopak, który kiedyś był mlecznym bratem księcia Jacaerysa.

Pojawienie się księcia Daerona i jego smoka odwróciło losy bitwy. Teraz to ludzie lorda Ormunda ruszyli do ataku, wykrzykując przekleństwa pod adresem wrogów, a stronnicy królowej uciekali. Pod koniec dnia lord Rowan wycofał się na północ z niedobitkami swych sił, Tom Flowers leżał martwy i spalony pośród trzcin, obaj Alanowie dostali się do niewoli, a lord Costayne konał powoli od rany zadanej przez Śmiałego Jona Roxtona czarnym mieczem, Twórcą Sierot. Gdy wilki i kruki karmiły się ciałami poległych, lord Hightower ugościł księcia Daerona pieczenią z tura i wzmocnionym winem, a także pasował go na rycerza legendarnym valyriańskim mieczem zwanym Czujnością, zwąc go „Daeronem Dzielnym”.

— Wasza lordowska mość jest bardzo uprzejmy — odparł skromnie książę — ale zwycięstwo jest zasługą Tessarion.

Gdy na Smoczą Skałę dotarły wieści o klęsce nad Miodowiną, nad czarnym dworem zawisł całun klęski i przygnębienia. Lord Bar Emmon posunął się nawet do sugestii, że być może nadszedł czas, by ugiąć kolan przed Aegonem II. Królowa nie chciała jednak o tym słyszeć. Tylko bogowie naprawdę znają serca mężczyzn, a kobiety są równie niezwykłe. Śmierć jednego syna złamała Rhaenyrę Targaryen, lecz utrata drugiego najwyraźniej dała jej nowe siły. Uczyniła ją twardszą, wypaliła obawy, pozostawiając tylko gniew i nienawiść. Jej Miłość nadal miała więcej smoków od przyrodniego brata i postanowiła teraz ich użyć, bez względu na koszty. Oznajmiła czarnej radzie, że spuści na Aegona oraz wszystkich jego stronników deszcz ognia i śmierci, i strąci go z Żelaznego Tronu albo zginie.

Podobna determinacja zakorzeniła się na drugim brzegu zatoki, w piersi Aemonda Targaryena, który władał w imieniu brata, gdy Aegon leżał złożony niemocą. Aemond Jednooki gardził przyrodnią siostrą, uważając za poważniejszą groźbę stryja, księcia Daemona, oraz potężny zastęp zgromadzony przez niego w Harrenhal. Książę zwołał swych chorążych oraz radę i oznajmił, że zamierza zaatakować stryja, a zarazem ukarać zbuntowanych lordów dorzecza.

Zamierzał uderzyć ze wschodu i z zachodu jednocześnie, zmuszając lordów znad Tridentu do walki na dwa fronty. Jason Lannister zgromadził pośród zachodnich wzgórz potężny zastęp — tysiąc zakutych w zbroje rycerzy oraz siedem razy więcej łuczników i zbrojnych. Zejdzie na niziny i przekroczy Czerwone Widły, niosąc ze sobą ogień i miecz, a ser Criston Cole wymaszeruje z Królewskiej Przystani w towarzystwie księcia Aemonda na Vhagar. Obie armie ruszą na Harrenhal, i zmiażdżą „zdrajców z Tridentu” niczym zaciskające się obcęgi. A gdy tylko książę Daemon wynurzy się zza osłony murów, do czego z pewnością będzie zmuszony, Vhagar pokona Caraxes i Aemond wróci do Królewskiej Przystani z głową stryja.

Nie wszystkim członkom zielonej rady przypadł do gustu śmiały plan księcia. Aemond miał poparcie ser Cristona Cole’a, który był namiestnikiem, oraz ser Tylanda Lannistera, ale wielki maester Orwyle namawiał go, by wysłał wiadomość do Końca Burzy i dodał do swych sił potęgę rodu Baratheonów, natomiast Żelazny Pręt, lord Jasper Wylde, oznajmił, że powinno się wezwać z południa lorda Hightowera i księcia Daerona, ponieważ „dwa smoki są lepsze niż jeden”. Królowa wdowa również zalecała ostrożność, przekonując syna, by zaczekał, aż jego brat, król, i jego smok Sunfyre Złoty wrócą do zdrowia, by przyłączyć się do ataku.

Książę Aemond nie lubił jednak zwlekać. Oświadczył, że nie potrzebuje braci ani ich smoków: Aegon był zbyt ciężko ranny, a Daeron za młody. To prawda, Caraxes była straszliwą bestią — okrutną, sprytną i doświadczoną w boju, ale Vhagar była starsza, gwałtowniejsza i dwukrotnie większa. Septon Eustace mówi nam, że Zabójca Krewnych był zdeterminowany samodzielnie osiągnąć zwycięstwo. Nie chciał dzielić się chwałą z braćmi ani z nikim innym.

Nie sposób też było go powstrzymać, jako że dopóki Aegon II nie wstanie z łoża, by znowu ująć w dłoń miecz, regencja i władza należały do Aemonda. Wierny swemu postanowieniu książę po kilkunastu dniach opuścił miasto przez Bramę Bogów, prowadząc ze sobą cztery tysiące ludzi.

— Szesnaście dni marszu do Harrenhal — oznajmił. — Siedemnastego dnia będziemy ucztowali w komnacie Harrena Czarnego, a głowa mojego stryja będzie przyglądała się temu z czubka mojej włóczni.

W tym samym czasie Jason Lannister, lord Casterly Rock, posłuchał rozkazu księcia i opuścił zachodnie wzgórza, ruszając ze wszystkimi swymi siłami na Czerwone Widły, w stronę serca dorzecza. Lordowie Tridentu nie mieli innego wyjścia, jak stawić mu czoło.

Daemon Targaryen był zbyt starym i doświadczonym wojownikiem, by czekać biernie, aż zostanie uwięziony wewnątrz murów, choćby nawet tak potężnych, jak mury Harrenhal. Książę nadal miał przyjaciół w Królewskiej Przystani i wieści o planach bratanka dotarły do niego, nim jeszcze ten wyruszył w drogę. Gdy powiedziano mu, że Aemond i ser Criston Cole opuścili Królewską Przystań, roześmiał się tylko i rzekł: „Najwyższy czas”, albowiem od dawna już czekał na tę chwilę. Z wypaczonych wież Harrenhal do lotu poderwało się stado kruków.

Nad Czerwonymi Widłami Jasonowi Lannisterowi stawili czoło lord Pinkmaiden, stary Petyr Piper oraz lord Wayfarer’s Rest, Tristan Vance. Choć ludzie z zachodu mieli przewagę liczebną, lordowie z dorzecza znali teren. Lannisterowie trzykrotnie próbowali się przedrzeć na drugi brzeg i trzykrotnie ich odpierano. Podczas ostatniej próby lordowi Jasonowi zadał śmiertelną ranę posiwiały giermek Pate z Longleaf. (Lord Piper osobiście pasował go potem na rycerza, nadając mu przydomek Longleaf Zabójca Lwów). Jednakże czwarty atak Lannisterów zakończył się sukcesem. Tym razem padł lord Vance, zabity przez ser Adriana Tarbecka, który przejął dowództwo nad zachodnim zastępem. Tarbeck i stu wybranych przez niego rycerzy zdjęło ciężkie zbroje i przepłynęło rzekę w miejscu położonym w górę od pola bitwy, a potem okrążyło oddziały lorda Vance’a, by zaatakować go od tyłu. Szyki lordów dorzecza poszły w rozsypkę i tysiące ludzi z zachodu przeprawiły się przez rzekę.

Konający lord Jason i jego chorążowie nie wiedzieli o tym, że w tym samym czasie floty drakkarów z Wysp Żelaznych pod dowództwem Daltona Greyjoya z Pyke uderzyły na brzegi domeny Lannisterów. Obie strony walczące o Żelazny Tron prosiły go o wsparcie i Czerwony Kraken w końcu podjął decyzję. Gdy lady Johanna zamknęła bramy, żelaźni ludzie nie mieli szans zdobyć Casterly Rock, ale zagrabili trzy czwarte stacjonujących w porcie statków i zatopili resztę, a potem sforsowali mury Lannisportu i złupili miasto, unosząc ze sobą niezliczone bogactwa, a także porywając z górą sześćset kobiet i dziewcząt, w tym również ulubioną kochankę lorda Jasona i jego naturalne córki.

W innej części królestwa lord Walys Mooton wyruszył z setką rycerzy ze Stawu Dziewic, by połączyć siły z na wpół dzikimi Crabbami oraz Brune’ami ze Szczypcowego Przylądka, a także Celtigarami ze Szczypcowej Wyspy. Pomaszerowali pośpiesznie przez sosnowe lasy i spowite mgłą wzgórza do Gawroniego Gniazda. Ich nagłe przybycie zaskoczyło tamtejszy garnizon. Po odzyskaniu zamku lord Mooton ruszył z najodważniejszymi ze swych ludzi na spopielone pole na zachód od niego, by położyć kres życiu Sunfyre’a.

Kandydaci na smokobójców z łatwością odpędzili kordon strażników, którym nakazano karmić bestię, opiekować się nią i dbać o jej bezpieczeństwo, ale sam Sunfyre okazał się groźniejszy, niż oczekiwali. Smoki na ziemi nie poruszają się zgrabnie, a rozdarte skrzydło nie pozwalało wielkiej złotej bestii zerwać się do lotu. Napastnicy sądzili, że smok będzie już bliski śmierci, ale on tylko spał. Szczęk mieczy i tętent kopyt szybko go obudziły, a pierwsza włócznia, która go uderzyła, wywołała furię. Śliski od błota, pełzający między kośćmi niezliczonych owiec, Sunfyre wił się jak wąż, uderzając ogonem i wysyłając ku napastnikom tchnienia złotego ognia. Próbował zerwać się do lotu. Po trzykroć się podnosił i po trzykroć znowu opadał na ziemię. Ludzie Mootona rzucili się na smoka z mieczami, włóczniami i toporami, zadając mu wiele straszliwych ran… ale każdy cios rozjuszał go jeszcze bardziej. Liczba zabitych sięgnęła sześćdziesięciu, nim pozostali uciekli.

Wśród poległych był też Walys Mooton, lord Stawu Dziewic. Odnalazł go po kilkunastu dniach jego brat, Manfryd. Nie pozostało nic poza zwęglonym, oblazłym czerwiami ciałem w stopionej zbroi. Jednakże nigdzie na polu popiołów, usianym ciałami odważnych ludzi i spalonymi, gnijącymi szczątkami setki koni lord Manfryd nie odnalazł smoka króla Aegona. Sunfyre zniknął. Nie było też śladów, jakie z pewnością by pozostawił, gdyby gdzieś odpełznął. Najwyraźniej Sunfyre Złoty znowu poderwał się do lotu… ale nikt z żyjących nie potrafił odgadnąć, dokąd odleciał.

Tymczasem książę Daemon Targaryen pomknął na południe, dosiadając Caraxes. Poleciał wzdłuż zachodniego brzegu Oka Boga, daleko od linii marszu ser Cristona, ominął nieprzyjacielski zastęp, przeleciał nad Czarnym Nurtem, a potem zawrócił na wschód, kierując się wzdłuż rzeki do Królewskiej Przystani. W tym samym czasie na Smoczej Skale Rhaenyra Targaryen wdziała zbroję łuskową barwy błyszczącej czerni, dosiadła Syrax i poleciała w ulewę smagającą wody Czarnej Zatoki. Wysoko nad miastem królowa i jej książę małżonek spotkali się, zataczając kręgi nad Wielkim Wzgórzem Aegona.

Ich widok wzbudził grozę na ulicach miasta. Prostaczkowie szybko sobie uświadomili, że atak, którego się bali, wreszcie nadszedł. Książę Aemond i ser Criston pozbawili miasto obrońców, wyruszając na Harrenhal… a Zabójca Krewnych zabrał ze sobą Vhagar, pozostawiając w Królewskiej Przystani jedynie Dreamfyre oraz garstkę niedojrzałych smoczątek. Na młodych smokach nikt nigdy nie latał, a jeźdźcem Dreamfyre była królowa Helaena, złamana kobieta. Miasto równie dobrze mogłoby nie mieć smoków.

Tysiące prostaczków uciekły przez bramy, dźwigając na plecach dzieci oraz doczesny dobytek, by poszukać bezpieczeństwa poza miastem. Inni kopali doły i tunele pod swymi nędznymi domostwami, mając nadzieję ukryć się w nich, gdy miasto ogarnie pożar. Wielki maester Munkun mówi nam, że wiele z pospolitych w Królewskiej Przystani tajnych korytarzy i pomieszczeń ukrytych pod piwnicami wywodzi się właśnie z tego czasu. W Zapchlonym Tyłku wybuchły zamieszki. Gdy na wschodzie, w Czarnej Zatoce, zauważono żagle okrętów Węża Morskiego zmierzających ku rzece, we wszystkich septach w mieście uderzono w dzwony, a na ulice wypłynęły tłumy, plądrując wszystko po drodze. Zginęły dziesiątki ludzi, nim złote płaszcze zdołały przywrócić spokój.

Ponieważ lord protektor i królewski namiestnik byli nieobecni, a sam król Aegon leżał w łożu trawiony gorączką i pogrążony w makowych snach, odpowiedzialność za obronę Królewskiej Przystani spadła na jego matkę, królową wdowę. Alicent sprostała temu wyzwaniu. Kazała zamknąć bramy zamku i miasta, skierowała złote płaszcze na mury i wysłała jeźdźców na szybkich koniach, by odnaleźli księcia Aemonda i sprowadzili go z powrotem.

Rozkazała też wielkiemu maesterowi Orwyle’owi wysłać kruki do „wszystkich naszych wiernych lordów”, by wezwać ich na odsiecz prawowitemu królowi. Gdy jednak Orwyle wrócił w pośpiechu do swych komnat, czekały tam na niego cztery złote płaszcze. Jeden z mężczyzn stłumił krzyki wielkiego maestera, pozostali zaś pobili go i związali. Potem założono mu worek na głowę i odprowadzono do ciemnicy.

Jeźdźcy królowej Alicent dotarli tylko do bram miejskich, gdzie ich również aresztowały złote płaszcze. Jej Miłość nie wiedziała, że siedmiu kapitanów bram, wybranych ze względu na lojalność wobec króla Aegona, uwięziono bądź zamordowano, gdy tylko na niebie nad Czerwoną Twierdzą pojawiła się Caraxes… ponieważ szeregowi strażnicy miejscy nadal kochali Daemona Targaryena, „Księcia Miasta”, który dowodził nimi w dawnych czasach.

Brat królowej, ser Gwayne Hightower, zastępca dowódcy złotych płaszczy, popędził do stajni, żeby ogłosić alarm, ale pojmano go, rozbrojono i zawleczono przed oblicze dowódcy, Luthora Largenta. Gdy Hightower oskarżył go, że zdradził swój złoty płaszcz, ser Luthor roześmiał się w głos.

— To Daemon dał nam te płaszcze — oznajmił. — Pozostaną one złote bez względu na to, komu będziemy służyć.

Potem wbił miecz w brzuch ser Gwayne’a i rozkazał otworzyć bramy przed ludźmi schodzącymi z okrętów Węża Morskiego.

Choć Królewska Przystań słynęła z potężnych murów, upadła w niespełna jeden dzień. Krótką, krwawą walkę stoczono przy Rzecznej Bramie, gdzie trzynastu rycerzy i stu zbrojnych służących Hightowerom odparło złote płaszcze i broniło się przez niemal osiem godzin przed atakami z wewnątrz i z zewnątrz miasta. Ich bohaterstwo na nic się jednak zdało, albowiem żołnierze Rhaenyry bez przeszkód napłynęli do środka miasta przez sześć pozostałych bram. Widok smoków królowej unoszących się na niebie odebrał odwagę obrońcom i ci, którzy nadal pozostawali wierni królowi Aegonowi, uciekli, ukryli się bądź też ugięli kolan.

Smoki opadały na ziemię jeden po drugim. Owcokrad wylądował na wzgórzu Visenyi, a Srebrnoskrzydła i Vermithor na wzgórzu Rhaenys, pod Smoczą Jamą. Książę Daemon okrążył wieże Czerwonej Twierdzy, a potem posadził Caraxes na zewnętrznym dziedzińcu. Dopiero gdy się upewnił, że obrońcy nie zrobią mu krzywdy, dał swej żonie, królowej, sygnał, by wylądowała na Syrax. Addam Velaryon pozostał w powietrzu, krążąc nad murami na Morskim Dymie. Łopot wielkich skórzastych skrzydeł smoka był dla tych na dole ostrzeżeniem, że odpowiedzią na próby stawiania oporu będzie ogień.

Ujrzawszy, że opór jest bezcelowy, królowa wdowa Alicent wyszła z Warowni Maegora razem ze swym ojcem ser Ottonem Hightowerem, ser Tylandem Lannisterem oraz lordem Jasperem Wylde’em Żelaznym Prętem (lord Larys Strong im nie towarzyszył. Starszemu nad szeptaczami udało się w jakiś sposób zniknąć). Królowa Alicent próbowała pertraktować z pasierbicą.

— Zwołajmy wspólnie wielką radę jak Stary Król w dawnych czasach — zaproponowała królowa wdowa — i pozwólmy lordom królestwa rozstrzygnąć sprawę sukcesji.

Królowa Rhaenyra odrzuciła jednak ze wzgardą tę propozycję.

— Chyba pomyliłaś mnie z Grzybem — skwitowała. — Obie wiemy, co zdecydowałaby rada.

Potem dała macosze wybór: poddać się albo spłonąć.

Pokonana królowa Alicent pochyliła głowę, oddała klucze do zamku i rozkazała swym rycerzom oraz zbrojnym odłożyć miecze.

— Miasto należy do ciebie, księżniczko — rzekła ponoć — ale nie utrzymasz go długo. Szczury tańcują, kiedy kota nie ma, ale mój syn Aemond wkrótce wróci z krwią i ogniem.

Triumf Rhaenyry bynajmniej nie był jeszcze kompletny. Zbrojni znaleźli żonę jej rywala, szaloną królową Helaenę, zamkniętą w sypialni… ale gdy wyłamali drzwi komnat króla, odkryli tylko „puste łoże i pełen nocnik”. Król Aegon II uciekł, podobnie jak jego dzieci, sześcioletnia księżniczka Jaehaera i dwuletni książę Maelor, razem z rycerzami Gwardii Królewskiej, Willisem Fellem i Rickardem Thorne’em. Nawet królowa wdowa najwyraźniej nie wiedziała, gdzie się podziali, a Luthor Largent przysięgał, że nie przeszli przez bramy miejskie.

Żelaznego Tronu nie sposób było jednak wykraść. Królowa Rhaenyra nie mogłaby też zasnąć, dopóki nie zasiadłaby na stolcu ojca. Dlatego w sali tronowej zapalono pochodnie, a królowa wspięła się na żelazne stopnie i usiadła tam, gdzie przed nią siedział król Viserys, a przedtem Stary Król, Maegor, Aenys i Aegon Smok. Nie zdjęła zbroi, a jej twarz miała srogi wyraz. Siedziała wysoko, gdy wszystkich mężczyzn i kobiety z Czerwonej Twierdzy przyprowadzono tam i kazano przed nią uklęknąć, błagać o przebaczenie i poprzysiąc swe życie, miecze oraz honor służbie swej królowej.

Septon Eustace pisze, że ceremonia ciągnęła się przez całą noc. Było już dobrze po świcie, kiedy Rhaenyra Targaryen wreszcie wstała i zeszła na dół. Gdy jej pan mąż, książę Daemon, wyprowadzał ją z komnaty, na nogach i na wewnętrznej powierzchni lewej dłoni Jej Miłości zauważono ponoć skaleczenia. Kiedy szła, na posadzkę skapywały kropelki krwi. Mądrzy ludzie spoglądali na siebie nawzajem, choć nikt nie odważył się wypowiedzieć na głos prawdy: „Żelazny Tron nią wzgardził. Nie będzie zasiadała na nim długo”.
===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

ZAGŁADA SMOKÓW

TRIUMF RHAENYRY

Gdy Rhaenyra Targaryen ze swymi smokami zdobyła Królewską Przystań, książę Aemond i ser Criston Cole nadal maszerowali na Harrenhal, a zastęp Lannisterów pod dowództwem ser Adriana Tarbecka posuwał się na wschód.

W Żołędziowym Dworze ludzi z zachodu powstrzymano na chwilę, gdy lord Joseth Smallwood wyszedł z zamku ze swymi siłami, by dołączyć do lorda Pipera i niedobitków jego pokonanej armii, ale Piper zginął w bitwie, do której doszło (Grzyb zapewnia, że serce mu pękło na widok głowy ukochanego wnuka nadzianej na włócznię) i Smallwood wycofał się z powrotem do zamku. Do drugiej bitwy doszło trzy dni później, gdy ludzie z dorzecza przegrupowali się pod dowództwem wędrownego rycerza znanego jako ser Harry Grosik. Ten niezwykły bohater zginął wkrótce potem, zabijając Adriana Tarbecka. Lannisterowie ponownie zwyciężyli, wyrzynając uciekających wrogów, po czym wznowili marsz na Harrenhal pod dowództwem ser Humfreya Lefforda, który odniósł tak wiele ran, że niesiono go w lektyce.

Lord Lefford nie spodziewał się, że wkrótce czeka go trudniejsza próba. Maszerowała na niego armia nowych wrogów, dwa tysiące barbarzyńców z północy pod podzieloną w klin chorągwią królowej Rhaenyry. Na czele jechał lord Barrowton, Roderick Dustin, wojownik tak stary i posiwiały, że jego ludzie zwali go Roddym Ruiną. Zastęp lorda składał się z siwobrodych starców noszących stare kolczugi i wystrzępione skóry. Każdy z nich był doświadczonym wojownikiem i każdy jechał konno. Nadali sobie nazwę Wilków Zimy.

— Wyruszamy po to, by zginąć za smoczą królową — oznajmił w Bliźniakach, gdy lady Sabitha Frey wyjechała mu na spotkanie.

Tymczasem błotniste drogi i ulewne deszcze spowolniły marsz Aemonda, jego zastęp składał się bowiem głównie z piechoty i ciągnął za sobą długie tabory. Na brzegach jeziora przednia straż lorda Cristona stoczyła i wygrała krótką, zaciekłą bitwę z oddziałami ser Oswalda Wode’a oraz lordów Darry’ego i Roote’a, ale poza tym nie natknęła się na opór. Po dziewiętnastu dniach dotarli do Harrenhal… i przywitały ich otwarte bramy. Książę Daemon i wszyscy jego ludzie odeszli.

Książę Aemond przez całą drogę towarzyszył głównej kolumnie na Vhagar, sądząc, że jego stryj może spróbować zaatakować ich na Caraxes. Dotarł do Harrenhal dzień po Cole’u i nocą wspólnie świętowali wielkie zwycięstwo. Aemond oznajmił, że Daemon i jego „rzeczna hołota” woleli uciec, niż stawić czoło jego gniewowi. Nic dziwnego, że gdy dotarły do niego wieści o upadku Królewskiej Przystani, książę poczuł się po trzykroć głupcem. Jego gniew był straszliwy.

Pierwszą ofiarą wściekłości Aemonda padł ser Simon Strong. Książę nie darzył miłością nikogo z tego rodu, a fakt, że wiekowy kasztelan tak szybko poddał Harrenhal Daemonowi Targaryenowi, przekonał go, że ser Simon jest zdrajcą. Kasztelan zapewniał o swej niewinności, powtarzał, że zawsze był wiernym sługą korony. Przypomniał też księciu regentowi, że jego stryjeczny wnuk, Larys Strong, jest lordem Harrenhal i starszym nad szeptaczami króla Aegona. Te zaprzeczenia wzmocniły tylko podejrzenia Aemonda. Książę doszedł do wniosku, że Szpotawa Stopa również jest zdrajcą. Skąd Daemon i Rhaenyra wiedzieli, kiedy Królewska Przystań będzie najbardziej odsłonięta? Musiał ich zawiadomić ktoś z członków małej rady, a Larys Szpotawa Stopa był bratem Łamignata, a co za tym idzie, stryjem jego bękartów.

Aemond rozkazał, by ser Simonowi dano miecz.

— Niech bogowie rozstrzygną, czy mówisz prawdę. Jeśli jesteś niewinny, Wojownik da ci siłę, by mnie pokonać.

Wszystkie relacje twierdzą zgodnie, że pojedynek, który stoczono, był całkowicie jednostronny. Książę posiekał starego kasztelana na plasterki, a potem rzucił jego ciało Vhagar na pożarcie. Wnuki ser Simona nie przeżyły go długo. Wszystkich mężczyzn i chłopców, w których żyłach płynęła krew Strongów, wywleczono kolejno na dziedziniec i stracono, a ich głowy utworzyły stos wysoki na trzy stopy.

Tak oto kwiat rodu Strongów, starożytnej rodziny szlachetnych wojowników, mogącej się pochwalić pochodzeniem od Pierwszych Ludzi, zginął haniebną śmiercią na dziedzińcu Harrenhal. Nie oszczędzono żadnego Stronga, czy to pochodzącego z prawego łoża, czy bękarta, poza… o dziwo… Alys Rivers. Mimo że mamka była od niego dwa razy starsza (trzy razy, jeśli wierzyć Grzybowi), wkrótce po zdobyciu zamku książę Aemond wziął ją do swego łoża jako łup wojenny. Najwyraźniej wolał ją od wszystkich innych kobiet w zamku, choć było wśród nich wiele ładnych dziewcząt w jego wieku.

Na zachód od Harrenhal w dorzeczu trwały walki. Zastęp Lannisterów wlókł się naprzód. Wiek i choroba jego dowódcy, lorda Lefforda, skrajnie spowolniły marsz, ale gdy Lannisterowie wreszcie dotarli do zachodnich brzegów Oka Boga, zobaczyli, że drogę zagrodziła im nowa wielka armia.

Wilki Zimy Roddy’ego Ruiny połączyły siły z Forrestem Freyem, lordem Przeprawy, oraz Czerwonym Robbem Riversem, znanym jako Łucznik z Raventree. Zastęp ludzi z północy liczył dwa tysiące wojowników, Frey miał dwustu rycerzy i trzykrotnie więcej piechoty, Rivers zaś przyprowadził ze sobą trzystu łuczników. Gdy tylko lord Lefford zdążył się zatrzymać, by stawić czoło wrogom, których miał przed sobą, na południe od niego pojawili się kolejni nieprzyjaciele. Do Longleafa Zabójcy Lwów i jego obdartej zgrai niedobitków z poprzednich bitew dołączyli lordowie Bigglestone, Chambers i Perryn.

Uwięziony między dwoma przeciwnikami Lefford nie mógł się zdecydować na zaatakowanie żadnego z nich, z obawy, że drugi uderzy nań od tyłu. Wycofał się więc nad jezioro, okopał i wysłał kruki do księcia Aemonda w Harrenhal, błagając o odsiecz. Choć w powietrze wzbił się tuzin ptaków, żaden nie dotarł do księcia. Czerwony Robb Rivers, ponoć najlepszy łucznik w całym Westeros, strącił wszystkie w locie.

Następnego dnia zjawili się kolejni ludzie z dorzecza, prowadzeni przez ser Garibalda Greya, lorda Jona Charltona oraz nowego lorda Raventree, jedenastoletniego Benjicota Blackwooda. Wzmocnieni tymi posiłkami ludzie królowej zgodzili się, że nadszedł czas na atak.

— Lepiej skończmy z tymi lwami, zanim nadejdą smoki — stwierdził Roddy Ruina.

Najkrwawsza z lądowych bitew całego Tańca Smoków zaczęła się następnego dnia, gdy tylko wzeszło słońce. W annałach Cytadeli zwą ją Bitwą nad Jeziorem, ale dla tych, którzy ją przeżyli, zawsze była Karmieniem Ryb.

Zaatakowanych z trzech stron ludzi z zachodu zepchnięto krok po kroku w wody Oka Boga. Setki zginęły, walcząc pośród trzcin, dalsze setki zaś utonęły, próbując ucieczki. Do zmierzchu poległo dwa tysiące ludzi, w tym wielu notabli, takich jak lord Frey, lord Lefford, lord Bigglestone, lord Charlton, lord Swyft, lord Reyne, ser Clarent Crakehall oraz ser Tyler Hill, Bękart z Lannisportu. Zastęp Lannisterów rozbito i wycięto w pień, ale tak wielkim kosztem, że Ben Blackwood, młodociany lord Raventree, zapłakał na widok stosów trupów. Największe straty ponieśli ludzie z północy, albowiem Wilki Zimy błagały o zaszczyt poprowadzenia ataku i pięciokrotnie szarżowały prosto na włócznie Lannisterów. Z górą dwie trzecie ludzi, którzy ruszyli na południe z lordem Dustinem, zginęło lub odniosło rany.

W innych częściach królestwa również dochodziło do starć, choć na skalę mniejszą niż wielka bitwa nad Okiem Boga. W Reach lord Hightower i jego podopieczny, książę Daeron Dzielny, odnosili kolejne zwycięstwa, zmuszając do kapitulacji Rowanów z Goldengrove, Oakheartów ze Starego Dębu oraz lordów z Wysp Tarczowych, nikt bowiem nie ośmielił się stawić czoła Tessarion, Niebieskiej Królowej. Lord Borros Baratheon zwołał chorągwie i zebrał w Końcu Burzy sześć tysięcy ludzi, głosząc, że wyruszy z nimi na Królewską Przystań… ale zamiast tego skierował się w położone na południu góry. Jego lordowska mość tłumaczył się atakami Dornijczyków łupiących krainy burzy, ale bardzo wielu szeptało, że to smoki przed nim, a nie Dornijczycy za jego plecami skłoniły go do zmiany zdania. Na morzu zachodzącego słońca drakkary Czerwonego Krakena uderzyły na Piękną Wyspę. Żelaźni ludzie złupili ją od końca do końca, podczas gdy lord Farman skrył się w zamku i słał daremne prośby o pomoc.

Tymczasem w Harrenhal Aemond Targaryen i Criston Cole debatowali o tym, jak najlepiej odpowiedzieć na ataki królowej. Choć zamek Harrena Czarnego był zbyt potężny, by można go było wziąć szturmem, a lordowie dorzecza nie śmieli rozpoczynać oblężenia z obawy przed Vhagar, oddziałom króla zaczynało brakować żywności i paszy. Co więcej, głód i choroby odbierały im ludzi oraz konie. W zasięgu wzroku od potężnych murów Harrenhal pozostały tylko poczerniałe pola i spalone wioski, a oddziały furażerów, które wysyłano dalej, nie wracały. Ser Criston nalegał, by wycofać się na południe, gdzie poparcie dla Aegona było najsilniejsze, książę jednak odmówił.

— Tylko tchórz ucieka przed zdrajcami — oznajmił.

Utrata Królewskiej Przystani i Żelaznego Tronu wprawiła go w gniew, a gdy do Harrenhal dotarły wieści o Karmieniu Ryb, lord protektor o mało nie udusił giermka, który je przyniósł. Życie chłopakowi uratowało wstawiennictwo Alys Rivers, kochanki księcia. Aemond opowiadał się za natychmiastowym atakiem na Królewską Przystań, zapewniając, że żaden ze smoków królowej nie może się mierzyć z Vhagar.

Ser Criston uważał jednak, że to szaleństwo.

— Jeden przeciwko sześciu to walka dla głupców, mości książę — oznajmił. Raz jeszcze zaproponował, by pomaszerowali na południe i połączyli siły z lordem Hightowerem. Książę Aemond mógłby się spotkać ze swym bratem Daeronem i jego smokiem. Wiedzieli też, że królowi Aegonowi udało się wymknąć z rąk Rhaenyry. Z pewnością odzyska Sunfyre’a i dołączy do braci. Być może ich przyjaciołom w mieście uda się również uwolnić królową Helaenę, by mogła poprowadzić do boju Dreamfyre. Cztery smoki mogłyby mieć szansę pokonania sześciu, jeśli jednym z tych czterech była Vhagar.

Książę Aemond odmówił wzięcia pod uwagę tego „godnego tchórza rozwiązania”. Jako regent sprawujący władzę w imieniu brata mógł nakazać namiestnikowi posłuszeństwo, jednak tego nie zrobił. Munkun twierdzi, że szanował starszego mężczyznę, Grzyb sugeruje zaś, że obaj rywalizowali o względy mamki, Alys Rivers, która posługiwała się eliksirami i filtrami miłosnymi, by rozpalić ich namiętności. Tym razem septon Eustace zgadza się z karłem, utrzymuje jednak, że tylko Aemond zadurzył się w Alys Rivers do tego stopnia, że nie mógł znieść myśli o rozłące z nią.

Tak czy inaczej, ser Criston i książę Aemond postanowili się rozstać. Cole obejmie dowództwo nad ich zastępem i pomaszeruje na południe, by połączyć się z Ormundem Hightowerem i księciem Daeronem, ale książę regent nie będzie im towarzyszył. Zamierzał toczyć własną wojnę, spuszczając na zdrajców deszcz ognia z powietrza. Wkrótce „królowa-suka” wyśle smoka albo i dwa, by go powstrzymać, a Vhagar się z nimi policzy.

— Nie odważy się wysłać wszystkich sześciu — zapewniał Aemond. — W ten sposób odsłoniłaby Królewską Przystań przed atakiem. Nie zaryzykuje też Syrax i ostatniego z jej słodkich synów. Rhaenyra może zwać się królową, ale ma kobiece narządy, słabe, kobiece serce i dręczą ją matczyne obawy.

Tak oto Twórca Królów i Zabójca Krewnych rozstali się, ruszając każdy ku swemu losowi. Tymczasem w Czerwonej Twierdzy królowa Rhaenyra Targaryen przystąpiła do nagradzania przyjaciół oraz wymierzania straszliwych kar tym, którzy służyli jej przyrodniemu bratu. Uszlachcono ser Luthora Largenta, dowódcę złotych płaszczy. Ser Lorenta Marbranda mianowano lordem dowódcą Gwardii Królewskiej i nakazano mu znaleźć sześciu rycerzy godnych tego, by służyć razem z nim. Wielkiego maestera Orwyle’a zamknięto w lochach i Jej Miłość wysłała list do Cytadeli, informując, że jej „wierny sługa”, maester Gerardys, jest od tej chwili „jedynym prawdziwym wielkim maesterem”. Uwolnionych z owych lochów „czarnych” lordów i rycerzy (tych, którzy przeżyli) nagrodzono ziemiami, urzędami oraz zaszczytami.

Wyznaczono olbrzymie nagrody za informacje wiodące do pojmania „uzurpatora każącego się zwać Aegonem II”, jego córki Jaehaery, jego syna Maelora, „fałszywych rycerzy” Willisa Fella i Rickarda Thorne’a oraz Larysa Stronga Szpotawej Stopy. Gdy nie przyniosło to pożądanych rezultatów, Jej Miłość wysłała na łowy oddziały „rycerzy inkwizytorów”, poszukujących „zdrajców i łotrów”, którzy zdołali jej umknąć, a także mających karać wszystkich, którzy udzielali takim ludziom pomocy.

Królową Alicent skuto w nadgarstkach i kostkach złotymi łańcuchami, choć pasierbica darowała jej życie „z uwagi na naszego ojca, który kiedyś cię kochał”. Ojciec Alicent miał mniej szczęścia. Ser Otto Hightower, służący trzem królom jako namiestnik, był pierwszym zdrajcą, którego ścięto. Po nim głowę na pieńku położył Żelazny Pręt, do końca upierający się, że zgodnie z prawem królewski syn musi mieć pierwszeństwo przed córką. Natomiast ser Tylanda Lannistera poddano torturom, w nadziei, że uda się dowiedzieć czegoś o królewskim skarbie.

Lordowie Rosby i Stokeworth, którzy zmienili się z czarnych w zielonych, próbowali znowu zostać czarnymi, ale królowa oznajmiła, że niewierni przyjaciele są gorsi od wrogów i rozkazała obu stracić, a przed egzekucją wyciąć im „zdradzieckie języki”. Ich śmierć postawiła ją jednak przed irytującą kwestii sukcesji. Tak się bowiem składało, że obaj „niewierni przyjaciele” zostawili po sobie po jednej córce. Dziewczynka Rosby’ego miała dwanaście lat, a córka Stokewortha sześć. Książę Daemon zaproponował, by tę pierwszą wydać za syna kowala Twardego Hugh (który posługiwał się teraz przydomkiem Hugh Młot), a tę drugą za Ulfa Pijanicę (obecnie po prostu Ulfa Białego). W ten sposób ich włości pozostałyby czarne, a dwa „nasiona” otrzymałyby odpowiednią nagrodę za odwagę w bitwie.

Namiestnik królowej sprzeciwił się jednak, obie dziewczynki miały bowiem młodszych braci. Wąż Morski upierał się, że prawa Rhaenyry do Żelaznego Tronu są szczególnym przypadkiem, albowiem ojciec ogłosił ją swą następczynią. Lordowie Rosby i Stokeworth nie uczynili nic w tym rodzaju. Gdyby królowa wydziedziczyła ich synów na rzecz córek, obaliłaby prawa i precedensy gromadzące się przez stulecia i podała w wątpliwość władzę kilkudziesięciu westeroskich lordów, których prawa mogłyby się nagle wydać słabsze od praw ich starszych sióstr.

Munkun pisze w Prawdziwej opowieści, że to strach przed utratą poparcia takich lordów spowodował, iż królowa opowiedziała się po stronie lorda Corlysa przeciwko księciu Daemonowi. Ziemie, zamki i pieniądze rodów Rosbych i Stokeworthów przyznano synom obu straconych lordów, a Hugh Młota i Ulfa Białego pasowano na rycerzy i przyznano im niewielkie posiadłości na Driftmarku.

Grzyb podaje, że Młot uczcił to w ten sposób, iż zatłukł na śmierć jednego z domowych rycerzy królowej w burdelu na Jedwabnej. Dwaj mężczyźni pokłócili się o wystawione na sprzedaż dziewictwo młodej dziewczyny. Tymczasem Ulf Biały jeździł konno w pijanym widzie po zaułkach Zapchlonego Tyłka, odziany wyłącznie w złote ostrogi. Grzyb uwielbia powtarzać podobne opowieści, których nie sposób zweryfikować… nie ulega jednak wątpliwości, że mieszkańcy Królewskiej Przystani szybko znienawidzili obu świeżo pasowanych rycerzy królowej.

Jeszcze mniej, o ile to w ogóle możliwe, lubiano człowieka, któremu Jej Miłość przyznała pozycję lorda skarbnika i starszego nad monetą — jej wieloletniego stronnika Bartimosa Celtigara, lorda Szczypcowej Wyspy. Lord Celtigar sprawiał wrażenie dobrego kandydata na to stanowisko — niezachwianie popierał królową, wszyscy się zgadzali, że jest niestrudzony, nieprzekupny i pomysłowy. Był również bardzo bogaty. Rhaenyra potrzebowała takiego człowieka, albowiem rozpaczliwie brakowało jej pieniędzy. Po śmierci króla Viserysa królewski skarbiec był pełen złota, ale Aegon II zagarnął go razem z koroną, a jego starszy nad monetą, Tyland Lannister, odesłał trzy czwarte bogactw zmarłego króla „w bezpieczne miejsce”. Król Aegon wydał co do grosza część pozostawioną w Królewskiej Przystani i po zdobyciu miasta jego przyrodnia siostra znalazła tylko puste krypty. Resztę skarbca Viserysa powierzono Hightowerom ze Starego Miasta, Lannisterom z Casterly Rock oraz Żelaznemu Bankowi z Braavos. Wszystkie te miejsca znajdowały się poza zasięgiem królowej.

Lord Celtigar natychmiast przystąpił do pracy nad rozwiązaniem tego problemu. W tym celu przywrócił podatki wprowadzone przez jego przodka, lorda Edwella, podczas regencji Jaehaerysa I, i wymyślił też wiele nowych. Podatki na wino i ale podniesiono dwukrotnie, a opłaty portowe trzykrotnie. Każdy sklepikarz w obrębie murów miejskich musiał uiszczać wyznaczoną opłatę za prawo otwierania sklepu. Oberżyści musieli płacić srebrnego jelenia za każde łóżko w swych gospodach. Przywrócono opłaty za wstęp do miasta i opuszczenie go, pobierane ongiś przez Lorda Powietrza, podnosząc je przy tym trzykrotnie. Wprowadzono podatek od nieruchomości. Musieli go płacić zarówno bogaci kupcy w swych rezydencjach, jak i żebracy w swych norach, zależnie od tego, ile miejsca zajmowały.

— Nawet kurwy nie są bezpieczne — gadali prostaczkowie. — Następny będzie podatek od pizdy, a po nim podatek od ogona. Szczury też muszą wnieść swój wkład.

W rzeczywistości jednak największy ciężar podatków lorda Celtigara dźwigali kupcy i sprzedawcy. Gdy flota Velaryona zamknęła Gardziel, bardzo wiele statków zostało uwięzionych w Królewskiej Przystani. Nowy starszy nad monetą zażądał od wszystkich wysokich opłat, nim pozwoli im odpłynąć. Niektórzy kapitanowie sprzeciwiali się, twierdząc, że zapłacili już wymagane cła oraz podatki, a nawet pokazywali świadczące o tym dokumenty. Lord Celtigar odrzucił jednak ich protesty.

— Dawanie pieniędzy uzurpatorowi może być co najwyżej dowodem zdrady — skwitował. — Z pewnością nie zwalnia od opłat należnych naszej umiłowanej królowej.

Tym, którzy nie chcieli zapłacić albo nie mieli pieniędzy, skonfiskowano statki wraz z ładunkami, by je sprzedać.

Nawet egzekucje stały się źródłem dochodu. Celtigar ogłosił, że od tej pory zdrajców, buntowników i morderców będzie się ścinać w Smoczej Jamie, a ich ciała rzucać na pożarcie smokom królowej. Każdy będzie mógł zobaczyć, jaki los czeka złych ludzi, pod warunkiem że zapłaci trzy grosiki przy wejściu.

Tak oto królowa Rhaenyra wypełniła swój skarbiec. Koszty były jednak ogromne. Mieszkańcy Królewskiej Przystani nigdy nie darzyli zbytnią miłością Aegona ani jego brata Aemonda i wielu z nich ucieszyło się z powrotu królowej… ale miłość i nienawiść to dwie strony tej samej monety, a gdy na palikach nad miejskimi bramami zaczęły codziennie pojawiać się nowe głowy, a do tego wprowadzano wciąż bardziej drakońskie podatki, ta moneta się odwróciła. Dziewczyna, którą kiedyś zwali Radością Królestwa, wyrosła na chciwą i mściwą kobietę, powtarzali, królową nieustępującą okrucieństwem żadnemu z królów, którzy władali przed nią. Jakiś dowcipniś nazwał Rhaenyrę „królem Maegorem z cyckami” i na całe stulecie „cycki Maegora” stały się w Królewskiej Przystani pospolitym przekleństwem.

Władając miastem, zamkiem oraz tronem i mając na swą obronę aż sześć smoków, Rhaenyra poczuła się na tyle bezpiecznie, że wysłała po swych synów. Ze Smoczej Skały wypłynął tuzin statków, wiozących damy dworu królowej, jej „ukochanego błazna” Grzyba oraz syna Rhaenyry, Aegona Młodszego. Królowa uczyniła chłopca swym podczaszym, by zawsze był blisko niej. Druga flota wyruszyła z Gulltown z księciem Joffreyem, ostatnim z trzech synów Rhaenyry z Laenorem Velaryonem. Towarzyszył mu jego smok, Tyraxes (córka księcia Daemona, Rhaena, pozostała w Dolinie jako podopieczna lady Arryn, a jej jeżdżąca na smoku bliźniacza siostra, Baela, dzieliła swój czas między Driftmarkiem a Smoczą Skałą). Jej Miłość zaczęła planować wspaniałą uroczystość, na której oficjalnie mianuje Joffreya księciem Smoczej Skały i dziedzicem Żelaznego Tronu.

Nawet Biały Robak pojawiła się na dworze. Lyseńska nierządnica Mysaria wyłoniła się z cieni, by zamieszkać w Czerwonej Twierdzy. Choć nigdy nie zasiadała oficjalnie w małej radzie królowej, kobieta zwana teraz oficjalnie lady Mizerią stała się starszą nad szeptaczami we wszystkim oprócz nazwy. Miała swe oczy i uszy w każdym burdelu, piwiarni i garkuchni w Królewskiej Przystani, a także w komnatach i sypialniach możnych. Choć z biegiem lat jej ciało, tak ongiś gibkie i szczupłe, nabrało masy, książę Daemon nadal był nią oczarowany i odwiedzał ją co wieczór… a królowa Rhaenyra najwyraźniej to akceptowała.

— Niech Daemon zaspokaja swe pragnienia, gdzie zechce — oznajmiła ponoć — a my będziemy robili to samo.

(Septon Eustace z niejaką uszczypliwością sugeruje, że Jej Miłość zaspokajała swe pragnienia głównie słodyczami, ciastkami i pasztetem z minoga, jako że Rhaenyra mocno utyła podczas pobytu w Królewskiej Przystani).

W tych chwilach pełni swojego zwycięstwa Rhaenyra Targaryen nie podejrzewała, jak niewiele dni jej pozostało. Jednakże gdy tylko zasiadała na Żelaznym Tronie, jego okrutne ostrza zawsze wytaczały świeżą krew z jej dłoni, ramion i nóg. Ten znak wszyscy potrafili odczytać. Septon Eustace utrzymuje, że upadek królowej zaczął się w gospodzie „Pod Świńskim Łbem” w Gorzkim Moście, miasteczku leżącym na północnym brzegu Manderu. Oberża znajdowała się nieopodal starego kamiennego mostu, któremu miasteczko zawdzięczało swą nazwę.

Ormund Hightower oblegał Długi Stół, leżący jakieś dziewięćdziesiąt mil na południowy zachód, i w Gorzkim Moście roiło się od ludzi uciekających przed jego wojskami. Owdowiała lady Caswell, której pana męża ściął Aegon II, gdy Caswell odmówił wyrzeczenia się królowej, zamknęła bramę zamku i nie wpuszczała nawet namaszczonych rycerzy i lordów szukających u niej schronienia. Na południe od rzeki nocami widziało się palone między drzewami ogniska złamanych, a w miejskim sepcie opiekowano się setkami rannych. Wszystkie gospody były pełne, nawet „Pod Świńskim Łbem”, przypominająca raczej chlew niż oberżę. Dlatego gdy z północy przybył człowiek trzymający w ręce laskę i niosący na plecach małego chłopca, oberżysta nie znalazł dla niego miejsca… do chwili, gdy wędrowiec wydobył z sakiewki srebrnego jelenia. Wtedy właściciel zgodził się, by wędrowiec przenocował z synem w stajni, pod warunkiem że ją przedtem wyczyści. Mężczyzna się zgodził, zostawił plecak i płaszcz, wziął łopatę i grabie, a potem poszedł pracować wśród koni.

Chciwość oberżystów, szynkarzy i im podobnych jest powszechnie znana. Właściciel oberży „Pod Świńskim Łbem”, łotrzyk znany jako Ben Buttercakes, doszedł do wniosku, że tam, gdzie był jeden srebrny jeleń, może znaleźć też następne. Gdy wędrowiec trudził się w stajni, Buttercakes zaproponował, że ugasi jego pragnienie kubkiem ale. Mężczyzna zgodził się i podążył za karczmarzem do głównej sali, nie spodziewając się, że gospodarz nakazał chłopcu stajennemu, znanemu nam tylko jako Chytrus, przetrząsnąć plecak w poszukiwaniu srebra. Chytrus nie znalazł monet, ale odkrył coś znacznie cenniejszego… gruby płaszcz z białej wełny najwyższej jakości, obszyty srebrnym atłasem, oraz owinięte weń smocze jajo, jasnozielone i ozdobione srebrnymi spiralami. „Syn” wędrowca był w rzeczywistości Maelorem Targaryenem, młodszym synem króla Aegona II, a jego opiekun ser Rickardem Thorne’em z Gwardii Królewskiej, zaprzysiężoną tarczą i obrońcą chłopca.

Oszustwo nie przyniosło Benowi Buttercakesowi wiele radości. Gdy Chytrus wpadł do głównej sali gospody, niosąc płaszcz oraz jajo i głośnym krzykiem informując wszystkich o swym odkryciu, wędrowiec chlusnął oberżyście w twarz mętami z dna kufla, wyciągnął z pochwy miecz i rozpłatał Buttercakesa od szyi aż po pachwinę. Kilku gości wyciągnęło własne miecze albo sztylety, ale żaden z nich nie był rycerzem i ser Rickard poradził sobie z nimi bez większych trudności. Porzucił ukradzione skarby, złapał „syna”, pobiegł do stajni, ukradł konia i popędził na łeb, na szyję w kierunku starego kamiennego mostu i południowego brzegu Manderu. Pokonał już bardzo długą drogę i wiedział z całą pewnością, że znajdzie bezpieczne schronienie zaledwie dziewięćdziesiąt mil stąd, gdzie lord Hightower obozował pod murami Długiego Stołu.

Równie dobrze mogłoby to być dziewięćdziesiąt tysięcy mil. Droga przez Mander była zamknięta, a Gorzki Most należał do królowej Rhaenyry. Ogłoszono pościg. Wielu ludzi dosiadło koni i ruszyło za Rickardem Thorne’em.

— Morderstwo, zdrada, morderstwo! — krzyczeli.

Usłyszawszy ich wołanie, strażnicy u wejścia na most rozkazali mu się zatrzymać. On jednak spróbował się przedrzeć między nimi. Gdy jeden z nich złapał jego konia za uzdę, Thorne uciął mu rękę w barku i popędził dalej. Ale na południowym końcu mostu również byli strażnicy, którzy utworzyli kordon, by go zatrzymać. Z obu stron zbliżali się krzyczący gniewnie ludzie o poczerwieniałych twarzach, unoszący miecze albo topory bądź też próbujący dźgać zbiega długimi włóczniami. Thorne zwracał się to w tę, to w tamtą stronę, zataczając kręgi na ukradzionym wierzchowcu. Szukał jakiegoś sposobu przebicia się przez ich szeregi. Książę Maelor uczepił się go, krzycząc głośno.

Ser Rickarda w końcu powaliły bełty z kuszy. Jeden wbił się w jego ramię, a drugi przeszył mu szyję. Rycerz zsunął się z siodła i skonał. Wypływająca z ust krew stłumiła jego ostatnie słowa. Do końca trzymał chłopca, którego poprzysiągł bronić, aż wreszcie praczka zwana Wierzbą Kamieniotłukiem wyrwała mu z rąk płaczącego księcia.

Tłum zabił rycerza i porwał chłopca, ale teraz nie wiedział, co zrobić ze swym łupem. Niektórzy przypomnieli sobie, że królowa Rhaenyra oferowała wysoką nagrodę za oddanie jej Maelora, ale Królewska Przystań leżała bardzo daleko stąd. Do armii lorda Hightowera było znacznie bliżej. Może on zapłaci więcej? Gdy ktoś zapytał, czy nagroda za żywego i martwego chłopca jest taka sama, Wierzba Kamieniotłuk ścisnęła chłopca mocniej i powiedziała, że nikt jej nie odbierze nowego syna (Grzyb podaje, że kobieta była potworem. Ważyła trzydzieści kamieni, miała słaby umysł i była na wpół szalona. Zasłużyła na swój przydomek, tłukąc pranym ubraniem o kamienie w rzece). Potem przez tłum przepchnął się Chytrus, pokryty krwią swego pracodawcy, i oznajmił, że książę należy do niego, bo to on odnalazł jajo. Kusznik, którego pocisk zabił ser Rickarda Thorne’a, również zgłosił pretensje. Zaczęła się kłótnia. Wszyscy krzyczeli i przepychali się nad trupem rycerza.

Na moście było bardzo wiele osób, nic więc dziwnego w tym, że dotarło do nas wiele różnych relacji na temat tego, co spotkało Maelora Targaryena. Grzyb twierdzi, że Wierzba Kamieniotłuk ściskała chłopca tak mocno, iż złamała mu kręgosłup i zmiażdżyła ciało. Jednakże septon Eustace w ogóle nie wspomina o żadnej Wierzbie. W jego opowieści miejscowy rzeźnik porąbał tasakiem chłopca na sześć kawałków, by każdy z walczących otrzymał swoją część. Wielki maester Munkun w Prawdziwej opowieści podaje, że tłuszcza rozszarpała chłopca na strzępy, ale nie podaje żadnych imion.

Wszystko, co wiemy na pewno, to że gdy lady Caswell przybyła na miejsce ze swymi rycerzami, książę już nie żył. Grzyb zapewnia, że lady pobladła na ten widok, mówiąc: „Bogowie przeklną za to nas wszystkich”. Na jej rozkaz Chytrusa i Wierzbę Kamieniotłuka powieszono na najwyższym przęśle mostu, razem z właścicielem konia ukradzionego przez ser Rickarda z gospody. Nieszczęśnika niesłusznie oskarżono o pomaganie Thorne’owi w ucieczce. Zwłoki ser Rickarda, owinięte w biały płaszcz, odesłano do Królewskiej Przystani, razem z głową księcia Maelora. Smocze jajo lady Caswell nakazała odesłać lordowi Hightowerowi obozującemu pod Długim Stołem, w nadziei, że złagodzi to jego gniew.

Grzyb, który darzył królową miłością, opowiada nam, że Rhaenyra płakała, gdy małą główkę Maelora położono przed Żelaznym Tronem. Septon Eustace, który darzył ją niechęcią, twierdzi, że uśmiechnęła się tylko i rozkazała spalić głowę chłopca, „ponieważ był krwią smoka”. Choć nie ogłoszono oficjalnie wieści o jego śmierci, plotki szybko rozeszły się po mieście. Wkrótce pojawiła się też inna opowieść o tym, że królowa Rhaenyra wrzuciła głowę chłopca do nocnika i kazała ją zanieść jego matce, królowej Helaenie. Choć nie ma w tym ani krzty prawdy, wkrótce tę historię powtarzali wszyscy mieszkańcy Królewskiej Przystani. Grzyb uważa, że to wina Szpotawej Stopy, pisząc: „człowiek, który zbiera szepty, może również je szerzyć”.

Poza miastem, w całych Siedmiu Królestwach trwały walki. Dalton Greyjoy zdobył Piękny Zamek, ostatni punkt oporu na Pięknej Wyspie. Wziął sobie cztery córki lorda Farmana za morskie żony, a piątą, „tę brzydką”, oddał swemu bratu. Farmana i jego synów zwolniono za okupem równym ich wadze w srebrze i odesłano do Casterly Rock.

W Reach lady Merryweather poddała Długi Stół lordowi Ormundowi Hightowerowi. Jego lordowska mość dotrzymał słowa i nie skrzywdził lady ani jej rodziny, choć zagarnął całą zawartość skarbca oraz zapasy prowiantu. Zboże z Reach miało nakarmić tysiące jego ludzi. Następnie zwinął obóz i pomaszerował na Gorzki Most.

Gdy lady Caswell pojawiła się na murach swego zamku, by prosić o te same warunki, które zaoferowano lady Merryweather, Hightower pozwolił, by odpowiedzi udzielił jej książę Daeron.

— Otrzymasz takie same warunki, jakie dałaś mojemu bratankowi Maelorowi — oznajmił.

Lady Caskell mogła tylko biernie się przyglądać, jak puszczono z dymem Gorzki Most. Pierwszym budynkiem, który podpalono, była karczma „Pod Świńskim Łbem”. Po niej przyszła kolej na inne gospody, domy cechowe, magazyny, domy biednych i bogatych. Smoczy ogień pochłonął wszystko. Spalono nawet sept, w którym nadal kryły się setki rannych. Tylko most pozostał nietknięty, ponieważ armia potrzebowała go, by przejść na drugą stronę Manderu. Mieszkańców miasteczka wybito, jeśli próbowali walczyć albo uciekać, pozostałych zaś zapędzono do rzeki, żeby się utopili.

Lady Caswell obserwowała to wszystko z murów. Wreszcie rozkazała otworzyć bramę.

— Żaden zamek nie obroni się przed smokiem — oznajmiła garnizonowi. Gdy lord Hightower podjechał bliżej, zastał ją na szczycie wieży bramnej, z pętlą na szyi.

— Zmiłuj się nad moimi dziećmi, wasza lordowska mość — poprosiła, a potem rzuciła się w dół. Być może wzruszyło to lorda Ormunda, albowiem darował życie synom i córce i odesłał ich do Starego Miasta zakutych w łańcuchy. Ludziom z zamkowego garnizonu zaoferował tylko śmierć od mieczy.

W dorzeczu ser Criston Cole opuścił Harrenhal i pomaszerował na południe wzdłuż zachodniego brzegu Oka Boga, prowadząc trzy tysiące sześciuset ludzi (śmierć, choroby i dezercje przerzedziły szeregi armii, która wyruszyła z Królewskiej Przystani). Książę Aemond już wcześniej odleciał na Vhagar.

Zamek stał pusty nie dłużej niż trzy dni, nim zjawiła się lady Sabitha Frey, by go zagarnąć. W środku nie znalazła nikogo poza Alys Rivers, mamką i domniemaną czarownicą, która grzała łoże księcia Aemonda podczas jego pobytu w Harrenhal, a teraz zapewniała, że nosi jego dziecko.

— Mam w łonie smoczego bękarta — oznajmiła, stojąc nago w bożym gaju z jedną ręką na wydatnym brzuchu. — Czuję, jak jego płomienie muskają moją macicę.

Dziecko Alys nie było jedynym ogniem, jaki zapalił Aemond Targaryen. Jednookiego księcia nie krępował już zamek ani armia, mógł więc latać, dokąd zechciał. To była wojna taka, jaką ongiś prowadzili Aegon Zdobywca i jego siostry, wojna smoczych płomieni. Vhagar raz po raz opadała z jesiennego nieba, pustosząc ziemie, wioski i zamki lordów dorzecza. Najpierw smak książęcego gniewu poczuł ród Darrych. Trudzący się na polach ludzie płonęli bądź uciekali, same plony zaś trawił ogień. Również zamek Darrych pochłonęła pożoga. Lady Darry i jej młodsze dzieci ocalały, kryjąc się w kryptach pod donżonem, ale jej pan mąż i jego dziedzic zginęli na murach, razem z czterdziestoma zaprzysiężonymi mieczami oraz łucznikami. Trzy dni później spłonęły Miasteczko Lorda Harrowaya, a po nim Młyn Lordowski, Czarna Sprzączka, Sprzączka, Glinianka, Swynford, Pajęczy Las… furia Vhagar spadała na wszystkie te osady po kolei, aż wydawało się, że płonie połowa dorzecza.

Ser Criston Cole również miał do czynienia z pożarami. Gdy gnał swych ludzi na południe przez dorzecze, przed nim i za nim wznosiły się kłęby dymu. Wszystkie wioski, do których dotarł, spalono i porzucono. Jego kolumna posuwała się przez lasy martwych drzew, które jeszcze przed kilkoma dniami były żywe. Lordowie z dorzecza palili wszystko na jego drodze. W każdym strumieniu, stawie i wioskowej studni również znajdował śmierć: martwe konie, martwe krowy, martwych ludzi. Obrzękłe, śmierdzące ciała skaziły wodę. W innych miejscach jego zwiadowcy natrafiali na upiorne sceny: zakute w zbroje i obleczone w butwiejące szaty trupy siedziały pod drzewami w groteskowej parodii uczty. Ucztujący byli ludźmi zabitymi w boju. Pod rdzewiejącymi hełmami uśmiechały się czaszki, a zielone gnijące mięso odpadało od kości.

Cztery dni drogi od Harrenhal zaczęły się ataki. Łucznicy kryli się wśród drzew, szyjąc z długich łuków do zwiadowców i maruderów. Ludzie ginęli. Ludzie zostawali za tylną strażą i już nigdy więcej ich nie widziano. Ludzie uciekali, porzucając tarcze i włócznie, by zniknąć w lesie. Ludzie przechodzili na stronę nieprzyjaciela. Na błoniach w wiosce Skrzyżowane Wiązy znaleziono kolejną makabryczną ucztę. Oswojeni już z takimi widokami, zwiadowcy ser Cristona skrzywili się tylko i ruszyli dalej, nie zwracając uwagi na gnijące trupy… aż nagle te ożyły i rzuciły się do ataku. Zginął tuzin, nim zdążyli się zorientować, że to od początku był podstęp, jak się później dowiedziano, zaplanowany przez myrijskiego najemnika służącego lordowi Vance’owi, byłego komedianta znanego jako Czarny Trombo.

Wszystko to jednak było tylko wstępem. Lordowie znad Tridentu gromadzili siły. Gdy ser Criston zostawił za sobą jezioro, zmierzając ku Czarnemu Nurtowi, czekali na niego na szczytach łańcucha kamienistych wzgórz; trzystu konnych rycerzy w zbrojach, tyluż ludzi z długimi łukami, trzy tysiące łuczników uzbrojonych w zwykłe łuki, trzy tysiące obdartych mieszkańców dorzecza z włóczniami oraz setki ludzi z północy dzierżących topory, młoty, nabijane kolcami maczugi oraz starożytne żelazne miecze. Nad ich głowami powiewały chorągwie królowej Rhaenyry.

— Co to za ludzie? — zapytał jeden z giermków, ujrzawszy nieprzyjaciela, posługującego się wyłącznie znakami królowej.

— To nasza śmierć — stwierdził ser Criston Cole, albowiem nowi wrogowie byli wypoczęci, lepiej odżywieni, mieli lepsze konie i lepszą broń, a do tego zajmowali pozycje na wzgórzu, podczas gdy jego ludzie padali z nóg, byli chorzy i mieli niskie morale.

Namiestnik króla Aegona ruszył ku nieprzyjaciołom pod chorągwie pokoju, by z nimi pertraktować. Trzech ludzi zjechało ze wzgórza, by się z nim spotkać. Najważniejszym z nich był ser Garibald Grey, w powgniatanej zbroi płytowej oraz kolczudze. Towarzyszyli mu Pate Longleaf Zabójca Lwów, który powalił Jasona Lannistera, oraz Roddy Ruina, naznaczony bliznami pozostałymi po Karmieniu Ryb.

— Czy obiecacie darować nam życie, jeśli się poddamy? — zapytał ich ser Criston.

— Złożyłem już obietnicę zabitym — odparł ser Garibald. — Obiecałem, że zbuduję dla nich sept z kości zdrajców. Mam jeszcze za mało kości, zatem…

— Jeśli dojdzie do bitwy, wielu waszych ludzi również zginie… — przerwał mu ser Criston Cole.

Roderick Dustin wybuchnął śmiechem, słysząc te słowa.

— Po to właśnie tu przybyliśmy. Nadeszła zima. Pora, byśmy umarli. Najlepiej zginąć z mieczem w dłoni.

Ser Criston wyciągnął z pochwy swój oręż.

— Jak sobie życzycie. Możemy zacząć tutaj, we czterech. Ja przeciwko wam trzem. Czy to wystarczy, by walka była równa?

— Potrzebuję trzech więcej — odparł jednak Longleaf Zabójca Lwów. Stojący na szczycie wzgórza Czerwony Robb Rivers uniósł łuk, a dwóch jego ludzi razem z nim. Trzy strzały trafiły Cole’a w brzuch, szyję i pierś.

— Nie chcę, by śpiewano pieśni o tym, że zginąłeś jak bohater, Twórco Królów — oznajmił Longleaf. — Masz na sumieniu śmierć dziesiątków tysięcy ludzi.

Mówił do trupa.

Bitwa, do której doszło, była chyba najbardziej jednostronna w całym Tańcu. Lord Roderick uniósł róg i zagrał sygnał do ataku. Ludzie królowej zbiegli z wrzaskiem ze wzgórz, prowadzeni przez Wilki Zimy na ich kudłatych północnych koniach oraz rycerzy na opancerzonych rumakach. Gdy ser Criston został strącony z siodła i padł martwy na ziemię, ludzi podążających za nim z Harrenhal opuściła odwaga. Poszli w rozsypkę, porzucając tarcze. Nieprzyjaciel ruszył w pościg, zabijając ich setkami.

— To była rzeź, nie bitwa — rzekł potem ser Garibald. Grzyb, usłyszawszy te słowa, przezwał owo starcie Balem Rzeźników. Pod tą nazwą jest znane po dziś dzień.

Mniej więcej w tym samym czasie doszło do jednego z najbardziej osobliwych incydentów w całym Tańcu Smoków. Według legend w Erze Herosów Serwyn od Zwierciadlanej Tarczy zabił smoka Urraksa, chowając się za tarczą wypolerowaną tak dokładnie, że bestia widziała tylko własne odbicie. Ten fortel pozwolił bohaterowi podkraść się tak blisko, że mógł wbić włócznię w oko potwora i w ten sposób zasłużyć na przydomek, pod którym znamy go obecnie. Nie sposób wątpić, że ser Byron Swann, drugi syn lorda Kamiennego Hełmu, znał tę opowieść. Wziął włócznię i posrebrzaną tarczę, po czym wyruszył w towarzystwie giermka, by zabić smoka, tak samo jak Serwyn.

W tym punkcie zaczynają się jednak niejasności. Munkun twierdzi, że Swann zamierzał uśmiercić Vhagar, by położyć kres atakom księcia Aemonda. Nie możemy jednak zapominać, że Munkun opiera się przede wszystkim na wersji wydarzeń przedstawionej przez wielkiego maestera Orwyle’a, który podczas owych wydarzeń siedział w lochu. Grzyb, który towarzyszył królowej w Czerwonej Twierdzy, utrzymuje, że ser Byron próbował zaatakować wierzchowca Rhaenyry, Syrax. Septon Eustace w ogóle nie wspomina w swej kronice o tym incydencie, ale po latach, w liście, sugeruje, że rycerz miał nadzieję zabić Sunfyre’a… z pewnością jednak się myli, ponieważ nikt wówczas nie miał pojęcia, gdzie przebywa bestia króla Aegona. Wszystkie trzy relacje zgadzają się, że fortel, który zapewnił wieczną sławę Serwynowi od Zwierciadlanej Tarczy, ser Byrona Swanna przywiódł do śmierci. Smok — którykolwiek z nich to mógł być — ocknął się, wyczuwając zbliżającego się rycerza, i zionął ogniem. Płomień stopił metalowe lustro i upiekł ukrytego za tarczą mężczyznę. Ser Byron zginął z krzykiem na ustach.

W Dzień Dziewicy roku 130 o.P. z Cytadeli Starego Miasta wysłano trzysta białych kruków oznajmiających nadejście zimy. Grzyb i septon Eustace zgodnie jednak twierdzą, że dla królowej Rhaenyry Targaryen trwał środek lata. Choć mieszkańcy Królewskiej Przystani byli niezadowoleni, miasto i korona należały do niej. Na drugim brzegu wąskiego morza Triarchia zaczęła rozszarpywać się na strzępy. Nad odmętem panował ród Velaryonów. Mimo że śniegi zamknęły przełęcze Gór Księżycowych, Dziewica z Doliny dotrzymała słowa i wysłała ludzi drogą morską, by dołączyli do zastępu królowej. Inne floty przywiozły wojowników z Białego Portu, pod dowództwem synów lorda Manderly’ego, Medricka i Torrhena. W całej krainie siły królowej Rhaenyry rosły, natomiast siły króla Aegona topniały.

Żadnej wojny nie można jednak uważać za wygraną, dopóki nie pokona się wszystkich wrogów. Twórcę Królów, ser Cristona Cole’a, zabito, ale król, którego stworzył, Aegon II, żył i przebywał na wolności gdzieś w królestwie. Córka Aegona, Jaehaera, również była wolna. Larys Strong Szpotawa Stopa, najsprytniejszy i najbardziej enigmatyczny z członków zielonej rady, zniknął bez śladu. Koniec Burzy pozostawał w rękach lorda Borrosa Baratheona, który nie był przyjacielem królowej. Lannisterów również trzeba było uważać za jej wrogów, choć lord Jason nie żył, a większa część zachodniego rycerstwa zginęła w Karmieniu Ryb bądź rozpierzchła się na wszystkie strony, w Casterly Rock zapanował więc chaos.

Książę Aemond stał się postrachem Tridentu. Opadał z nieba, spuszczając na dorzecze ogień i śmierć, a potem znikał, po to tylko, by następnego dnia uderzyć znowu, w miejscu odległym o sto pięćdziesiąt mil. Płomienie Vhagar obróciły Starą Wierzbę i Białą Wierzbę w popioły, Hogg Hall zaś w poczerniałe kamienie. W Merrydown Dell od smoczego ognia zginęło trzydziestu ludzi i trzysta owiec. Potem Zabójca Krewnych wrócił nieoczekiwanie do Harrenhal i spalił wszystkie drewniane konstrukcje w zamku. Sześciu rycerzy i czterdziestu zbrojnych zginęło, próbując zabić smoka, a lady Sabitha Frey ocalała jedynie dzięki temu, że ukryła się w wychodku. Gdy wieści o tych atakach się rozeszły, inni lordowie zaczęli spoglądać ze strachem na niebo, zastanawiając się, kto będzie następny. Lord Mooton ze Stawu Dziewic, lady Darklyn z Duskendale oraz lord Blackwood z Raventree skierowali do królowej pilne wiadomości, błagając, by wysłała swe smoki dla obrony ich włości.

Najpoważniejszym zagrożeniem dla władzy Rhaenyry nie był jednak Aemond Jednooki, lecz jego młodszy brat, książę Daeron Dzielny, oraz wielka południowa armia pod dowództwem lorda Ormunda Hightowera.

Jego oddziały przekroczyły Mander i maszerowały powoli na Królewską Przystań, miażdżąc stronników królowej, gdziekolwiek i kiedykolwiek próbowali je powstrzymać, oraz zmuszając wszystkich lordów, którzy ugięli kolan, do wsparcia ich swoimi siłami. Książę Daeron, który leciał na Tessarion przed główną kolumną, okazał się nieoceniony jako zwiadowca, ostrzegając lorda Ormunda przed ruchami i okopami nieprzyjaciela. Stronnicy Rhaenyry nierzadko pierzchali na sam widok skrzydeł Niebieskiej Królowej, nie chcąc stawiać czoła w boju smoczemu ogniowi. Wielki maester Munkun mówi nam, że południowy zastęp posuwający się powoli w górę rzeki składał się z ponad dwudziestu tysięcy ludzi, a prawie jedną dziesiątą z nich stanowili konni rycerze.

Świadomy wszystkich tych zagrożeń namiestnik królowej Rhaenyry, stary lord Corlys Velaryon, zasugerował Jej Miłości, że nadszedł czas na rozmowy. Namawiał królową, by zaoferowała ułaskawienie lordom Baratheonowi, Hightowerowi i Lannisterowi, jeśli tylko ugną kolan, przysięgną wierność i przekażą Żelaznemu Tronowi zakładników. Wąż Morski zaproponował oddanie królowej Alicent i królowej Helaeny pod opiekę Wiary, by mogły spędzić resztę życia na modlitwie i kontemplacji. Córka Helaeny, Jaehaera, zostałaby jego podopieczną, a w swoim czasie wyszłaby za księcia Aegona Młodszego, by na nowo połączyć obie części rodu Targaryenów.

— A co z moimi przyrodnimi braćmi? — zapytała Rhaenyra, gdy Wąż Morski przedstawił jej ten plan. — Co z fałszywym królem Aegonem i zabójcą krewnych Aemondem? Czy ich również mam ułaskawić, mimo że ukradli mi tron i zamordowali synów?

— Oszczędź ich i wyślij na Mur — zaproponował lord Corlys. — Niech przywdzieją czerń i spędzą resztę życia jako ludzie z Nocnej Straży, związani świętymi ślubami.

— Cóż znaczą śluby dla wiarołomców? — zapytała w odpowiedzi Rhaenyra. — Nie przejmowali się nimi, kiedy sięgali po mój tron.

Książę Daemon podzielał obawy królowej. Upierał się, że ułaskawienia dla buntowników i zdrajców zasieją tylko ziarno nowych rebelii.

— Wojna się nie zakończy, dopóki nie zatkniemy głów zdrajców na palach nad Królewską Bramą — zapewnił. Aegona II z czasem się znajdzie, „ukrytego pod jakimś kamieniem”, ale Aemonda i Daerona mogli i powinni zaatakować. Lannisterów i Baratheonów również należy zniszczyć, by ich ziemie oraz zamki można było oddać tym, którzy okazali się bardziej lojalni. Przyznajmy Koniec Burzy Ulfowi Białemu, a Casterly Rock Twardemu Hugh Młotowi, zaproponował książę… ku przerażeniu Węża Morskiego.

— Połowa lordów Westeros zwróci się przeciwko nam, jeśli okażemy się aż tak okrutni, by zniszczyć dwa równie starożytne i szlachetne rody — oznajmił lord Corlys.

Królowa była zmuszona wybierać między swym małżonkiem a namiestnikiem. Zdecydowała się na kompromisowe rozwiązanie. Wyśle posłańców do Końca Burzy i Casterly Rock, proponując „uczciwe warunki” oraz ułaskawienia… ale najpierw musi się policzyć z braćmi uzurpatora, którzy stanęli do walki przeciwko niej.

— Gdy już będą martwi, reszta ugnie kolan. Zabijcie ich smoki, żebym mogła zatknąć ich głowy na ścianach swej sali tronowej. Niech ludzie oglądają je w latach, które nadejdą, by uświadomili sobie cenę zdrady.

Królewskiej Przystani z pewnością nie można było zostawić bez obrony. Królowa Rhaenyra pozostanie w mieście z Syrax oraz swymi synami, Aegonem i Joffreyem, których nie można było narażać. Joffrey, niespełna trzynastoletni, gorąco pragnął dowieść swej wartości jako wojownik, ale gdy mu powiedziano, że Tyraxes będzie potrzebny, by pomóc jego matce bronić Czerwonej Twierdzy, poprzysiągł solennie, że to uczyni. Addam Velaryon, dziedzic Węża Morskiego, również został w mieście. Trzy smoki wystarczą, by bronić Królewskiej Przystani, reszta wyruszy do boju.

Książę Daemon poleci na Caraxes nad Trident, razem z młodą Nettles na Owcokradzie, by odnaleźć księcia Aemonda i Vhagar, a potem położyć kres ich życiu. Ulf Biały i Twardy Hugh Młot wyruszą do Tumbleton, położonego jakieś sto pięćdziesiąt mil na południowy zachód od Królewskiej Przystani, ostatniej wiernej Rhaenyrze twierdzy między lordem Hightowerem a miastem, by pomóc w obronie miasteczka i zamku, a także zgładzić księcia Daerona i Tessarion. Lord Corlys zasugerował, że mogłoby się udać wziąć księcia żywcem i uczynić zeń zakładnika. W końcu najmłodszy syn Alicent miał dopiero trzynaście lat. Królowa Rhaenyra była jednak nieustępliwa.

— Nie pozostanie chłopcem na zawsze, a gdy tylko wkroczy w wiek męski, będzie szukał zemsty na moich synach.

Wieści o tych planach dotarły do uszu królowej wdowy, napełniając ją przerażeniem. Bojąc się o synów, królowa Alicent padła na kolana przed Żelaznym Tronem, by błagać o pokój. Tym razem Królowa w Łańcuchach zgłosiła propozycję podziału królestwa. Rhaenyra zachowałaby Królewską Przystań i krainy korony, północ, Dolinę Arrynów, całe dorzecze Tridentu oraz wyspy. Aegonowi II przypadłyby krainy burzy, krainy zachodu i Reach, a jego stolicą byłoby Stare Miasto.

Rhaenyra ze wzgardą odrzuciła propozycję macochy.

— Twoi synowie mogliby otrzymać honorowe miejsca na moim dworze, gdyby dochowali wiary — oznajmiła Jej Miłość — ale woleli ograbić mnie z należnego dziedzictwa. Mają na rękach krew moich słodkich synów.

— Krew bękartów, przelaną podczas wojny — odparła Alicent. — Synowie mojego syna byli niewinnymi chłopcami i okrutnie ich zamordowano. Ilu jeszcze musi zginąć, by zaspokoić twoją żądzę zemsty?

Słowa królowej wdowy jeszcze silniej rozpaliły ogień gniewu Rhaenyry.

— Nie będę już dłużej słuchać kłamstw — ostrzegła. — Jeśli jeszcze raz wspomnisz o bękarctwie, każę wyciąć ci język.

Tak przynajmniej pisze septon Eustace. Munkun w swej Prawdziwej opowieści powtarza tę samą wersję.

Tym razem relacja Grzyba znowu różni się od pozostałych. Karzeł przekonuje nas, że Rhaenyra natychmiast rozkazała pozbawić macochę języka, zamiast tylko grozić, że to zrobi. Błazen zapewnia, że powstrzymały ją jedynie słowa Białego Robaka. Lady Mizeria zaproponowała inną, okrutniejszą karę. Matkę i żonę króla Aegona zawieziono w łańcuchach do pewnego burdelu, gdzie sprzedawano je każdemu mężczyźnie, który pragnął zażyć z nimi przyjemności. Cena była wysoka — złoty smok za królową Alicent, a trzy złote smoki za królową Helaenę, która była młodsza i piękniejsza. Grzyb zapewnia jednak, że w mieście wielu było takich, którzy uważali, iż nie jest to wygórowana cena za szansę cielesnego obcowania z królową.

— Niech tam zostaną, dopóki nie poczną — rzekła ponoć lady Mizeria. — Bardzo lubią mówić o bękartach, niech więc obie dostaną po jednym.

Choć nie sposób zaprzeczyć, że mężczyźni są pożądliwi, a kobiety okrutne, tym razem nie dajemy wiary słowom Grzyba. Nie wątpimy, że w winnych szynkach i garkuchniach Królewskiej Przystani powtarzano podobną opowieść, niewykluczone jednak, że zrodziła się ona później, gdy król Aegon szukał usprawiedliwienia dla własnych straszliwych uczynków. Nie wolno zapominać, że karzeł opowiadał swe historie wiele lat po wydarzeniach, które opisywał, i pamięć mogła go zawieść. Nie mówmy już więcej o „królowych z burdelu” i wróćmy do lecących na wojnę smoków. Caraxes i Owcokrad udały się na północ, a Vermithor i Srebrnoskrzydła na południowy zachód.

W górnym biegu potężnego Manderu leżało Tumbleton, kwitnące miasteczko targowe i siedziba rodu Footlych. Zamek górujący nad osadą był mocny, ale niewielki, jego garnizon składał się najwyżej z czterdziestu ludzi, lecz z Gorzkiego Mostu, Długiego Stołu i położonych dalej na południe osad napływały tysiące dalszych. Przybycie silnego oddziału z dorzecza dodatkowo zwiększyło ich liczebność i wzmocniło determinację. Podochoceni niedawnym zwycięstwem w Balu Rzeźników ser Garibald Grey i Longleaf Zabójca Lwów przynieśli ze sobą głowę ser Cristona Cole’a nadzianą na włócznię. Towarzyszyli im Czerwony Robb Rivers ze swymi łucznikami, niedobitki Wilków Zimy oraz około dwudziestu rycerzy na włościach i pomniejszych lordów, których ziemie leżały nad brzegami Czarnego Nurtu. Byli wśród nich sławni rycerze, tacy jak Moslander z Yore, ser Garrick Hall z Middleton, ser Merrell Śmiały oraz lord Owain Bourney.

Według Prawdziwej opowieści siły królowej Rhaenyry zgromadzone w Tumbleton składały się z blisko dziewięciu tysięcy ludzi. Inni kronikarze podają liczby od sześciu tysięcy aż do dwunastu, nie ulega jednak wątpliwości, że oddziały lorda Hightowera miały znaczną przewagę liczebną. Z pewnością obrońcy Tumbleton bardzo się uradowali z widoku Vermithora i Srebrnoskrzydłej oraz ich jeźdźców. Nawet sobie nie wyobrażali grozy, jaka ich czekała.

Jak, kiedy i dlaczego zaczęło się to, co potem nazwano Zdradą w Tumbleton, pozostaje kwestią ożywionej dysputy. Zapewne nigdy nie poznamy całej prawdy o owych wydarzeniach. Wygląda na to, że niektórzy uchodźcy napływający do miasteczka w ucieczce przed armią lorda Hightowera byli w rzeczywistości żołnierzami tej armii i zlecono im infiltrację szeregów obrońców. Nie ulega wątpliwości, że dwaj ludzie znad Czarnego Nurtu, którzy przyłączyli się do lordów z dorzecza po drodze na południe — lord Owain Bourney i ser Roger Corne — byli potajemnymi stronnikami króla Aegona II. Jednakże ich zdrada nie zdałaby się na wiele, gdyby ser Ulf Biały i ser Hugh Młot nie wybrali tej samej chwili, by przejść na drugą stronę.

Większość z tego, co wiemy o owych mężczyznach, pochodzi od Grzyba. Karzeł nie kryje swej niskiej opinii o obu smoczych jeźdźcach. Pierwszego przedstawia jako pijaka, drugiego zaś jako prymitywnego osiłka. Mówi nam też, że obaj byli w gruncie rzeczy tchórzami i gdy zobaczyli błyszczące w promieniach słońca włócznie ciągnącego się na przestrzeni wielu mil zastępu lorda Ormunda, postanowili się do niego przyłączyć, zamiast z nim walczyć. Jednakże żaden z nich nie zawahał się stawić czoła burzy włóczni i strzał u brzegów Driftmarku. Być może przestraszyli się myśli o ataku na Tessarion. W Gardzieli wszystkie smoki walczyły po ich stronie. Nie możemy tego wykluczyć… ale Vermithor i Srebrnoskrzydła były większe i starsze od smoczycy księcia Daerona i w związku z tym najprawdopodobniej zwyciężyłyby w starciu z Tessarion.

Inni sugerują, że to chciwość, a nie tchórzostwo, skłoniła Białego i Młota do zdrady. Honor znaczył dla nich bardzo niewiele. Pragnęli tylko bogactw i władzy. Po bitwie w Gardzieli i zdobyciu Królewskiej Przystani obu przyjęto do stanu rycerskiego… ale oni chcieli zostać lordami i wzgardzili skromnymi włościami przyznanymi im przez królową Rhaenyrę. Gdy stracono lordów Rosby’ego i Stokewortha, padła propozycja przekazania ich włości oraz zamków smoczym jeźdźcom poprzez małżeństwa z córkami zdrajców, ale Jej Miłość pozwoliła, by dziedzictwo ojców przypadło ich synom. Potem Białego i Młota kuszono perspektywą Końca Burzy i Casterly Rock, ale tych nagród również odmówiła im niewdzięczna królowa.

Z pewnością mieli nadzieję, że król Aegon II okaże się hojniejszy, jeśli pomogą mu odzyskać Żelazny Tron. Niewykluczone nawet, że złożono im pewne obietnice, być może za pośrednictwem lorda Larysa Szpotawej Stopy albo któregoś z jego agentów, choć nie sposób tego udowodnić. Ponieważ żaden z nich nie umiał czytać ani pisać, nigdy się nie dowiemy, co skłoniło Dwóch Zdrajców (jak nazwała ich historia) do tego czynu.

O samej bitwie pod Tumbleton wiemy jednak wiele. Sześć tysięcy ludzi królowej dowodzonych przez ser Garibalda Greya uformowało się, by stawić czoło lordowi Hightowerowi, i przez jakiś czas walczyło dzielnie, ale niszczycielski deszcz strzał wypuszczanych przez łuczników lorda Ormunda przerzedził szeregi obrońców, a straszliwa szarża ciężkiej jazdy rozbiła ich szeregi. Niedobitki umknęły w stronę miasteczka. Łucznicy Czerwonego Robba Riversa osłaniali ich odwrót, szyjąc z długich łuków.

Gdy większość z nich była już bezpieczna za bramami, Roddy Ruina wyjechał ze swymi Wilkami Zimy przez tylną bramę. Przy akompaniamencie straszliwych okrzyków wojennych ludzie z północy okrążyli miasteczko i zaatakowali lewą flankę napastników. Zapanował chaos, podczas którego ludzie Roddy’ego przebili się przez dziesięciokrotnie liczniejsze szeregi nieprzyjaciela do miejsca, gdzie lord Ormund Hightower siedział na swym rumaku pod sztandarem króla Aegona ze złotym smokiem oraz chorągwiami Starego Miasta i Hightowerów.

Jak opowiadają minstrele, lorda Rodericka od stóp aż po głowę zbroczyła krew, tarczę miał rozszczepioną, a hełm rozbity, lecz w szale bitewnym, który go ogarnął, nawet nie czuł ran. Ser Bryndon Hightower, kuzyn lorda Ormunda, stanął między człowiekiem z północy a swym seniorem i jednym straszliwym uderzeniem uciął w barku lewą rękę Ruiny. Gwałtowny lord Barrowton nie zaprzestał jednak walki i zdołał zabić zarówno ser Bryndona, jak i lorda Ormunda, zanim skonał. Chorągwie Hightowerów upadły i mieszkańcy miasteczka zakrzyknęli radośnie, sądząc, że losy starcia się odwróciły. Nawet pojawienie się Tessarion nad polem bitwy nie zatrwożyło ich, wiedzieli bowiem, że mają dwa smoki… ale gdy Vermithor i Srebrnoskrzydła wzbiły się ku niebu, by zesłać ogień na Tumbleton, ich radosne okrzyki przerodziły się we wrzaski przerażenia.

Wielki maester Munkun pisze, że była to miniaturowa wersja Pola Ognia.

Miasteczko stanęło w płomieniach: sklepy, domy, septy, mieszkańcy, wszystko. Ludzie spadali z wieży bramnej i z murów albo biegli z krzykiem przez ulice niczym tłum żywych pochodni. Na polu bitwy książę Daeron opadł ku wrogom na grzbiecie Tessarion. Pate’a Longleafa strącono z konia i stratowano, a ser Garibalda Greya najpierw przeszył bełt z kuszy, a następnie pochłonął smoczy płomień. Tymczasem Dwaj Zdrajcy smagali Tumbleton biczami płomienia od jednego końca aż po drugi.

Ser Roger Corne i jego ludzie wybrali tę akurat chwilę, by pokazać swe prawdziwe oblicze. Wycięli w pień obrońców bramy miasteczka i otworzyli ją przed napastnikami. Lord Owain Bourney zrobił to samo w zamku, wbijając włócznię w plecy ser Merrella Śmiałego.

Grabieże, które nastąpiły później, nie ustępują brutalnością najgorszym w historii Westeros. Tumbleton, bogate miasteczko targowe, obróciło się w popiół i węgle. Nigdy już go nie odbudowano. Tysiące ludzi spłonęły, a równie wielu utonęło, próbując przepłynąć rzekę. Niektórzy mówili potem, że te ofiary miały szczęście, albowiem ocalałym nie okazano łaski. Ludzie lorda Footly’ego odrzucili miecze i poddali się tylko po to, by ich związano i ścięto. Ocalałe z pożaru kobiety wielokrotnie gwałcono, nawet kilkunastoletnie dziewczyny. Starych mężczyzn i chłopców wyrżnięto do nogi, a smoki karmiły się dymiącymi ciałami swych ofiar. Tumbleton nigdy się nie odrodziło. Footly’owie próbowali zbudować na ruinach „nowe miasteczko”, ale nigdy nie osiągnęło ono nawet jednej dziesiątej wielkości starego, albowiem prostaczkowie uważali to miejsce za nawiedzone.

Tymczasem, prawie pięćset mil na północ od Tumbleton, nad Tridentem unosiły się inne smoki. Książę Daemon Targaryen i drobna smagła dziewczyna znana jako Nettles długo polowali na Aemonda Jednookiego — bez powodzenia. Ich bazą był Staw Dziewic, gdzie zaprosił ich lord Manfryd Mooton, żyjący w strachu przed tym, że Vhagar opadnie na jego miasteczko. Książę Aemond uderzył jednak na Kamienną Głowę, u podstaw Gór Księżycowych; na Słodką Wierzbę nad Zielonymi Widłami i Sallydance nad Czerwonymi Widłami; obrócił Most Łuczników w węgielki, spalił Stary Prom i Młyn Staruchy, po czym zniszczył dom Matki w Bechester. Po ataku zawsze znikał w przestworzach, nim zdążyli przybyć łowcy. Vhagar nigdy nie zwlekała, a ci, którzy się uratowali, nie potrafili zgodnie wskazać, w jakim kierunku odleciała.

Każdego świtu Caraxes i Owcokrad wylatywały ze Stawu Dziewic, wspinały się wysoko nad dorzecze i zataczały coraz szersze kręgi w nadziei, że wypatrzą gdzieś w dole Vhagar… po to tylko, by o zmierzchu wrócić pokonane. Lord Mooton według Kronik Stawu Dziewic posunął się nawet do śmiałej sugestii, żeby smoczy jeźdźcy rozdzielili się podczas poszukiwań, by pokryć w ten sposób dwukrotnie większy teren. Książę Daemon odmówił. Przypomniał jego lordowskiej mości, że Vhagar jest ostatnim z trzech smoków, które przybyły do Westeros z Aegonem Zdobywcą i jego siostrami. Choć była wolniejsza niż przed stuleciem, urosła prawie tak wielka, jak ongiś Czarny Strach. Jej ogień był tak gorący, że topił kamień, i ani Caraxes, ani Owcokrad nie mogły się mierzyć z jej gwałtownością. Tylko razem mogli mieć szansę, by się jej oprzeć. Dlatego książę Daemon trzymał młodą Nettles u swego boku, za dnia i w nocy, pod niebem i w zamku.

Czy strach przed Vhagar był jedynym powodem, dla którego książę Daemon trzymał Nettles przy sobie? Grzyb próbuje nas przekonać, że było inaczej. Według relacji karła Daemon Targaryen pokochał drobną, smagłą bękarcicę i wziął ją do swego łoża.

Jak wielką wiarę możemy pokładać w świadectwie błazna? Nettles miała najwyżej siedemnaście lat. Książę miał czterdzieści dziewięć, ale wszyscy wiedzą, że młode dziewczęta nieraz mają wielką władzę nad starszymi mężczyznami. Wiemy też, że Daemon Targaryen nie był wierny swej królewskiej małżonce. Nawet z reguły powściągliwy septon Eustace pisze o tym, że podczas pobytu na dworze nieraz odwiedzał nocami lady Mysarię, by dzielić z nią łoże… ponoć za zgodą królowej. Nie powinniśmy też zapominać, że w latach młodości Daemona wszyscy właściciele burdeli w Królewskiej Przystani wiedzieli, że „lord Zapchlonego Tyłka” czuje wielki pociąg do dziewic, i zachowywali dla niego najmłodsze, najładniejsze i najbardziej niewinne ze swych nowych dziewcząt, by mógł je rozprawiczyć.

Nettles z pewnością była młoda (choć być może nie aż tak jak dziewczyny, które książę wykorzystywał w dawnych latach), wydaje się jednak wątpliwe, by mogła być dziewicą. Wychowywała się bez domu, bez matki i bez grosza przy duszy na ulicach Hull oraz Spicetown, z pewnością więc oddała swą niewinność wkrótce po zakwitnięciu (jeśli nie wcześniej) w zamian za pół grosika albo kromkę chleba. A te owce, które dawała Owcokradowi, by połączyć się z nim więzią… w jaki sposób je zdobywała, jeśli nie unosząc spódnicę dla jakiegoś pasterza? Nie można też powiedzieć, by Netty była zbyt ładna. Munkun w Prawdziwej opowieści nazywa ją „chudą, smagłą dziewczyną na chudym, brązowym smoku” (choć nigdy nie widział jej na oczy), septon Eustace pisze zaś, że miała krzywe zęby i blizny na nosie, w miejscu, gdzie przecięto go jej kiedyś za kradzież. Grzyb z kolei informuje nas, że Nettles nigdy się nie myła ani nie zmieniała ubrania, w związku z czym wydzielała „intensywny odór”. Wydaje się wątpliwe, by mogła zostać faworytą księcia.

Przeciwko temu wszystkiemu mamy w tym przypadku nie tylko Świadectwo Grzyba… lecz również Kroniki Stawu Dziewic spisane przez maestera lorda Mootona. Maester Norren pisze, że „książę i jego bękarcia dziewczyna” każdego wieczoru jedli razem kolację, a każdego ranka spożywali wspólnie śniadanie, spali w sąsiadujących sypialniach, a Daemon „traktował smagłą dziewczynę jak rodzoną córkę”, ucząc ją „zasad uprzejmości”, a także tego, jak się ubierać, siadać i czesać włosy, dawał jej podarunki: „grzebień z rączką z kości słoniowej, posrebrzane zwierciadełko, płaszcz z pięknego brązowego aksamitu obszyty atłasem bądź buty do konnej jazdy ze skóry miękkiej jak masło”. Norren pisze też, że książę nauczył ją się myć, a służące, które przynosiły im wodę do kąpieli, mówiły, że Daemon nieraz dzielił z nią balię, „namydlał jej plecy albo zmywał z jej włosów smoczy smród, a oboje byli nadzy jak w dzień imienia”.

Nic z tego nie jest niepodważalnym dowodem na to, że Daemon Targaryen obcował cieleśnie z bękarcią dziewczyną, ale w świetle tego, co wydarzyło się później, musimy przyznać, że brzmi to prawdopodobniej niż większość opowieści Grzyba. Nie możemy wiedzieć, jak dwoje smoczych jeźdźców spędzało noce, wiemy jednak na pewno, że za dnia krążyli pod firmamentem, bezskutecznie polując na księcia Aemonda i Vhagar. Zostawmy ich na razie i skierujmy na chwilę spojrzenie na Czarną Zatokę.

Mniej więcej w tym samym czasie do portu pod Smoczą Skałą dowlokła się sfatygowana koga kupiecka o nazwie „Nessaria”, by dokonać napraw i uzupełnić zapasy. Załoga mówiła, że statek płynął z Pentos do Starego Volantis, gdy sztorm zepchnął go z kursu… ale do tej pospolitej piosenki o niebezpieczeństwach zagrażających żeglarzom Volanteńczycy dodali nową, osobliwą nutę. Gdy „Nessaria” zawróciła na zachód, ujrzeli przed sobą ogromną sylwetkę Smoczej Góry, majaczącą na tle zachodzącego słońca… a także dwa walczące ze sobą smoki. Ich ryki odbijały się echem od stromych czarnych klifów po wschodniej stronie dymiącej góry. Tę opowieść powtarzano i upiększano we wszystkich tawernach, gospodach oraz burdelach w porcie, aż wreszcie usłyszał ją każdy człowiek na Smoczej Skale.

Dla ludzi ze Starego Volantis smoki były cudem i ludzie z „Nessarii” nigdy nie mieli zapomnieć widoku dwóch walczących bestii. Ci, którzy urodzili się i wychowali na Smoczej Skale, świetnie znali te stworzenia… mimo to opowieść marynarzy wzbudziła zainteresowanie. Następnego ranka niektórzy miejscowi rybacy opłynęli w swych łodziach Smoczą Górę, a po powrocie zameldowali, że widzieli u podstawy szczytu spalone szczątki smoka. Sądząc po kolorze jego skrzydeł i łusek, był to Szary Duch. Ciało rozdarto na dwie części i częściowo pożarto.

Usłyszawszy te wieści, ser Robert Quince, sympatyczny, słynący z otyłości rycerz, którego królowa, opuszczając wyspę, mianowała kasztelanem Smoczej Skały, szybko doszedł do wniosku, że zabójcą był Kanibal. Większość się z nim zgadzała, albowiem wiedziano, że w przeszłości nieraz atakował on mniejsze smoki, choć rzadko z taką gwałtownością. Niektórzy rybacy, bojąc się, że zabójca może się teraz zwrócić przeciwko nim, nalegali, by Quince wysłał do leża bestii rycerzy, którzy położą kres jej życiu, ale kasztelan odmówił.

— Jeśli nie będziemy niepokoić Kanibala, on nie będzie niepokoił nas — oznajmił. Dla pewności zabronił jednak łowienia ryb w wodach pod wschodnią ścianą Smoczej Góry, gdzie leżało gnijące ścierwo smoka.

Ta decyzja nie usatysfakcjonowała jednak niecierpliwej podopiecznej Quince’a, Baeli Targaryen, córki Daemona Targaryena z jego pierwszą żoną, Laeną Velaryon. Baela miała wówczas czternaście lat i była dziką, samowolną dziewczyną, mającą w sobie więcej z chłopaka niż z damy, nieodrodną córką ojca. Choć była szczupła i niska, nie znała strachu. Żyła dla tańca, polowań z sokołami i lotu. Kiedy była młodsza, często karcono ją za to, że siłowała się z giermkami na dziedzińcu, ale od niedawna wolała się z nimi całować. Wkrótce po tym, jak dwór królowej przeniósł się do Królewskiej Przystani (zostawiając lady Baelę na Smoczej Skale), dziewczynę przyłapano na tym, że pozwoliła kuchcikowi wsunąć dłoń pod kamizelkę. Oburzony ser Robert nakazał obciąć chłopakowi rękę, którą dopuścił się tego czynu. Uratowały go tylko błagania zapłakanej dziewczyny.

Po tym incydencie kasztelan napisał do ojca dziewczyny: „Baela stanowczo za bardzo lubi chłopców. Powinno się ją szybko wydać za mąż, żeby nie oddała cnoty komuś, kto nie jest jej godny”. Jeszcze bardziej niż chłopców lubiła jednak latanie. Odkąd pół roku temu po raz pierwszy wzleciała pod niebo na Księżycowej Tancerce, latała codziennie, krążąc swobodnie nad całą Smoczą Skałą, a nawet docierając do położonego za morzem Driftmarku.

Zawsze spragniona przygód dziewczyna zaproponowała, że odkryje prawdę o tym, co wydarzyło się po drugiej stronie góry. Oznajmiła ser Robertowi, że nie boi się Kanibala. Księżycowa Tancerka była młodsza i szybsza. Z łatwością ucieknie drugiemu smokowi. Jednakże kasztelan zabronił jej podejmowania takiego ryzyka. Garnizonowi wydano ścisłe instrukcje. Tej samej nocy przyłapano Baelę na próbie złamania tego rozkazu i zabroniono opuszczania komnat, nie zważając na jej gniewne protesty.

Choć ta decyzja była zrozumiała, w ostatecznym rozrachunku okazała się niefortunna. Gdyby lady Baeli pozwolono latać, mogłaby zauważyć łódź rybacką, okrążającą w owej chwili wyspę. Na jej pokładzie znajdowali się stary rybak Tom Splątana Broda, jego syn Tom Splątany Język oraz dwóch ich „kuzynów” z Driftmarku, którzy stracili domy, gdy zniszczono Spicetown. Młodszy Tom, który świetnie sobie radził z kuflem, ale znacznie gorzej z siecią, poświęcił sporo czasu na stawianie kolejek volanteńskim marynarzom i słuchanie ich opowieści o walce smoków.

— Lśniły w blasku słońca, jeden szary, a drugi złoty — opowiadał jeden z Volanteńczyków… i nagle, wbrew zakazom ser Roberta, dwaj Tomowie gorąco zapragnęli zawieźć swych „kuzynów” na kamienistą plażę, na której leżało zdruzgotane, nadpalone truchło martwego smoka, i odnaleźć jego zabójcę.

Tymczasem na zachodnim brzegu Czarnej Zatoki do Królewskiej Przystani dotarły wieści o bitwie i zdradzie pod Tumbleton. Powiadają, że królowa wdowa Alicent roześmiała się w głos, gdy o tym usłyszała.

— Wszystko, co zasiali, teraz zbiorą — zapowiedziała.

Zasiadająca na Żelaznym Tronie królowa Rhaenyra pobladła i poczuła się słabo. Natychmiast nakazała zamknąć miejskie bramy. Od tej pory nikt nie mógł przybywać do Królewskiej Przystani ani jej opuszczać.

— Nie pozwolę, by sprzedawczycy zakradli się do mojego miasta i otworzyli bramy buntownikom — oznajmiła.

Wojska lorda Ormunda mogły się zjawić pod murami już rankiem następnego dnia, dosiadający smoków zdrajcy byli zaś w stanie dotrzeć tu jeszcze szybciej.

Ta perspektywa podekscytowała księcia Joffreya.

— Niech przybywają — rzekł chłopak. — Stawię im czoło na Tyraxesie.

Te słowa zaniepokoiły jego matkę.

— Nie zrobisz tego — sprzeciwiła się. — Jesteś za młody, by walczyć.

Pozwoliła jednak chłopcu zostać na posiedzeniu czarnej rady, debatującej o tym, jak najskuteczniej powstrzymać nadciągającego wroga.

W Królewskiej Przystani pozostało sześć smoków, ale tylko jeden z nich przebywał w obrębie murów Czerwonej Twierdzy — Syrax, smoczyca samej królowej. Stajnię na zewnętrznym dziedzińcu opróżniono z koni i oddano bestii. Przykuto ją do ziemi ciężkimi łańcuchami. Choć były wystarczająco długie, by mogła wychodzić na dziedziniec, nie pozwalały jej odlecieć bez jeźdźca. Syrax dawno już przywykła do łańcuchów. Karmiono ją bardzo dobrze i nie polowała od lat.

Inne smoki przetrzymywano w Smoczej Jamie, kolosalnej budowli wzniesionej przez króla Maegora Okrutnego w tym właśnie celu. Pod jej ogromną kopułą w kościach wzgórza Rhaenys wykuto czterdzieści wielkich krypt, tworzących szeroki pierścień. Na obu końcach tych stworzonych przez człowieka jaskiń ulokowano masywne żelazne wrota. Wewnętrzne wychodziły na piasek samej jamy, zewnętrzne zaś na stok wzgórza. Caraxes, Vermithor, Srebrnoskrzydła i Owcokrad miały tam swoje leża, nim odleciały na wojnę. W jamie zostało pięć bestii: Tyraxes księcia Joffreya, jasnoszary Morski Dym Addama Velaryona, młode smoki Morghul i Shrykos, połączone więzią z księżniczką Jaehaerą (która uciekła) i jej bliźniaczym bratem, księciem Jaehaerysem (który nie żył)… oraz Dreamfyre, ukochana przez królową Helaenę. Zwyczaj od dawna nakazywał, by w jamie mieszkał co najmniej jeden smoczy jeździec, by w razie potrzeby ktoś mógł wzbić się do lotu i bronić miasta. Ponieważ królowa Rhaenyra wolała trzymać synów blisko siebie, ten obowiązek przypadł Addamowi Velaryonowi.

Teraz jednak w czarnej radzie pojawiły się głosy kwestionujące lojalność ser Addama. Smocze nasiona, Ulf Biały i Hugh Młot, przeszły na stronę nieprzyjaciela, czy jednak byli to jedyni zdrajcy ukrywający się wśród nich? Co z Addamem z Hull i młodą Nettles? Oni również urodzili się jako bękarty. Czy można było im ufać?

Lord Bartimos Celtigar uważał, że nie można.

— Bękarty są z natury zdradzieckie — oznajmił. — Mają to we krwi. Zdrada przychodzi im równie łatwo jak lojalność tym, którzy pochodzą z prawego łoża.

Nalegał, by Jej Miłość natychmiast kazała zatrzymać dwoje nieprawo urodzonych smoczych jeźdźców, nim oni również przejdą na stronę nieprzyjaciela wraz ze swoimi smokami. Jego opinię wspierali inni, w tym ser Luthor Largent, dowódca Straży Miejskiej, oraz ser Lorent Marbrand, lord dowódca Gwardii Królowej. Nawet dwaj ludzie z Białego Portu, budzący strach rycerz ser Medrick Manderly i jego sprytny, korpulentny brat, ser Torrhen, nakłaniali królową do nieufności.

— Lepiej nie ryzykować — stwierdził ser Torrhen. — Jeśli nieprzyjaciel zdobędzie dwa dodatkowe smoki, będziemy zgubieni.

Tylko lord Corlys i wielki maester Gerardys przemówili w obronie smoczych nasion. Wielki maester rzekł tylko, że nie mają żadnych dowodów nielojalności Nettles i ser Addama, a mądrość nakazuje poszukać podobnych dowodów, zanim przedstawi się oskarżenia. Lord Corlys posunął się znacznie dalej, oznajmiając, że ser Addam i jego brat Alyn są „prawdziwymi Velaryonami”, godnymi dziedzicami Driftmarku. Jeśli zaś chodzi o dziewczynę, mogła być brudna i źle wychowana, ale dzielnie walczyła w bitwie w Gardzieli.

— Podobnie jak dwaj zdrajcy — sprzeciwił się lord Celtigar.

Pełne pasji sprzeciwy namiestnika na nic się zdały. Obudziły się wszystkie obawy i podejrzenia królowej. Zdradzano ją tak często i robiło to tak wielu, że była gotowa uwierzyć w najgorsze o każdym. Septon Eustace pisze: „zdrada nie mogła już jej zaskoczyć. Spodziewała się jej, nawet od tych, których kochała najbardziej”.

Być może rzeczywiście tak było, ale królowa nie zaczęła działać natychmiast, lecz wysłała po Mysarię, tancerkę i nierządnicę, która była jej starszą nad szeptaczami we wszystkim oprócz nazwy. Lady Mizeria o skórze białej jak mleko pojawiła się przed radą w czarnej aksamitnej szacie z kapturem, obszytej krwawoczerwonym jedwabiem. Stała z pokornie pochyloną głową, gdy Jej Miłość zapytała, czy uważa, że ser Addam i Netty mogą planować zdradę. Wtedy Biały Robak uniosła spojrzenie i oznajmiła cichym głosem:

— Dziewczyna już cię zdradziła, moja królowo. Dzieli łoże z twym mężem, a wkrótce będzie nosiła w brzuchu jego bękarta.

Septon Eustace pisze, że królowa Rhaenyra rozgniewała się straszliwie. Głosem zimnym jak lód rozkazała ser Luthorowi Largentowi udać się z dwudziestoma złotymi płaszczami do Smoczej Jamy i aresztować ser Addama Velaryona.

— Poddajcie go ostremu przesłuchaniu, byśmy dowiedzieli się z całą pewnością, czy jest wierny, czy nie. — Jeśli zaś chodzi o młodą Nettles, królowa oznajmiła: — To pospolite stworzenie, cuchnące czarami. Mój książę nigdy nie spałby dobrowolnie z tak nędzną dziewką. Równie dobrze mógłby pożądać łaciatej suki albo lochy. Wystarczy na nią spojrzeć, by się zorientować, że w jej żyłach nie płynie nawet kropla smoczej krwi. Związała ze sobą smoka dzięki czarom i tak samo postąpiła z moim panem mężem.

Jej Miłość dodała, że księciu Daemonowi nie można ufać, dopóki pozostaje w niewoli dziewczyny. Rozkazała, by natychmiast wysłać do Stawu Dziewic list przeznaczony wyłącznie dla oczu lorda Mootona.

— Niech ją zatrzyma przy stole albo w łożu i zetnie jej głowę. Tylko w ten sposób mój książę może odzyskać wolność.

Tak oto zdrada spłodziła kolejną zdradę, ku zgubie królowej. Gdy ser Luthor Largent i jego złote płaszcze wjeżdżali na wzgórze Rhaenys z podpisanym przez królową nakazem, drzwi Smoczej Jamy otworzyły się nad nimi. Morski Dym rozpostarł jasnoszare skrzydła i umknął, buchając dymem z nozdrzy. Ser Addama Velaryona ostrzeżono na czas i zdążył zbiec. Rozczarowany i wściekły ser Luthor natychmiast wrócił do Wieży Namiestnika i brutalnie pochwycił wiekowego lorda Corlysa, oskarżając go o zdradę. Stary lord niczemu nie przeczył. Związany i pobity, zachował milczenie, gdy odprowadzono go do lochów i zamknięto w ciemnicy, by oczekiwał na proces i egzekucję.

Podejrzenia królowej padły również na wielkiego maestera Gerardysa, który bronił smoczych nasion, podobnie jak Wąż Morski. Gerardys zaprzeczył, by miał cokolwiek wspólnego ze zdradą lorda Corlysa. Z uwagi na długą i wierną służbę Rhaenyra nie zamknęła wielkiego maestera w lochach, a tylko usunęła z rady i natychmiast wysłała na Smoczą Skałę.

— Nie sądzę, byś okłamał mnie prosto w oczy — rzekła mu — ale nie mogę mieć przy sobie ludzi, którym nie ufam bez zastrzeżeń, a gdy na ciebie patrzę, natychmiast sobie przypominam, jak wychwalałeś przede mną tę Nettles.

Tymczasem w mieście szerzyły się wieści o rzezi w Tumbleton… a wraz z nimi strach. Teraz kolej na Królewską Przystań, powtarzali sobie ludzie. Smoki będą walczyć ze smokami, a miasto z pewnością spłonie. Setki przerażonych zbliżaniem się nieprzyjaciela ludzi próbowały uciekać, ale u bram zatrzymały ich złote płaszcze. Niektórzy z uwięzionych wewnątrz miejskich murów mieszkańców szukali w głębokich piwnicach schronienia przed burzą ognia, której nadejścia się obawiali, inni zaś zwracali się ku modlitwie, trunkom bądź też przyjemnościom, jakie można znaleźć między kobiecymi udami. Gdy zapadł zmierzch, gospody, tawerny i burdele miasta całkowicie wypełnili ludzie szukający pocieszenia albo ucieczki, a także wymieniający się przerażającymi opowieściami.

W owej mrocznej godzinie na Placu Szewskim pojawił się pewien wędrowny brat, bosy, przypominający stracha na wróble mężczyzna odziany we włosienicę i spodnie z samodziału, niemyty i cuchnący chlewem. Na szyi miał żebraczą miseczkę zawieszoną na rzemieniu. Z pewnością był kiedyś złodziejem, bo zamiast prawej ręki miał tylko kikut okryty stwardniałą skórą. Wielki maester Munkun sugeruje, że mógł być ongiś Bratem Ubogim. Choć ów zakon dawno wyjęto spod prawa, wędrowne Gwiazdy ciągle krążyły po bocznych drogach Siedmiu Królestw. Nie wiemy, skąd przybył. Nawet jego imię zaginęło w pomroce dziejów. Ci, którzy słuchali jego kazań, i ci, którzy później opisywali jego haniebne czyny, znali go tylko jako Pasterza. Grzyb nazywa go „Martwym Pasterzem”, twierdząc, że był blady i odrażający jak dopiero co wstały z grobu trup.

Kimkolwiek albo czymkolwiek mógł być ów jednoręki Pasterz, pojawił się nagle jak jakiś złowrogi duch, wzywając wszystkich, którzy chcieli go słuchać, by zanieśli królowej Rhaenyrze śmierć i zniszczenie. Niestrudzony i nieustraszony, głosił kazania przez całą noc i większą część dnia. Jego gniewny głos niósł się echem po całym Placu Szewskim.

Pasterz oznajmił, że smoki to nienaturalne stworzenia, demony wezwane z otchłani siedmiu piekieł przez złych czarnoksiężników z Valyrii, „tej obmierzłej kloaki, gdzie brat pokładał się z siostrą, a matka z synem, gdzie mężczyźni ruszali do boju na grzbietach demonów, a tymczasem ich kobiety rozkładały nogi przed psami”. Targaryenowie uniknęli Zagłady, docierając nad morzami na Smoczą Skałę, ale „z bogów nie wolno drwić” i oto nadciągała druga zagłada.

— Fałszywy król i królowa kurwa zostaną obaleni, wszystko, co stworzyli, legnie w gruzach, a ich demoniczne bestie znikną z powierzchni ziemi — grzmiał Pasterz.

Ci, którzy stali u ich boku, zginą wraz z nimi. By ocalić Westeros przed losem Valyrii, musieli oczyścić Królewską Przystań ze smoków i ich władców.

Słuchające go tłumy rosły z godziny na godzinę. Tuzin słuchaczy przerodził się w dwudziestu, a potem w stu. O świcie na placu tłoczyły się już tysiące ludzi, przepychających się i wytężających słuch, by lepiej słyszeć. Wielu trzymało w rękach pochodnie i gdy nadszedł zmierzch, Pasterza otoczył pierścień ognia. Z tymi, którzy próbowali go przekrzyczeć, tłum szybko się rozprawiał. Przegnano nawet czterdzieści złotych płaszczy, które próbowały siłą oczyścić plac.

W położonym z górą sto pięćdziesiąt mil na południowy zachód od stolicy Tumbleton zapanował chaos innego rodzaju. Królewska Przystań drżała z przerażenia, ale wzbudzający ów strach wrogowie nie zrobili jeszcze ani kroku w stronę miasta. Lojaliści wspierający króla Aegona nie mieli dowódcy, dręczyły ich podziały, konflikty oraz zwątpienie. Ormund Hightower poległ, podobnie jak jego kuzyn, ser Bryndon, najlepszy rycerz w Starym Mieście. Jego synowie pozostali w odległej o tysiąc mil siedzibie rodu, a poza tym byli jeszcze chłopcami. Co prawda lord Ormund pasował Daerona Targaryena na rycerza i nazwał go Daeronem Dzielnym, wychwalając jego odwagę w walce, ale książę również był jeszcze chłopcem. Najmłodszy z synów królowej Alicent wychowywał się w cieniu starszych braci i był przyzwyczajony raczej do wykonywania rozkazów niż do ich wydawania. Najstarszym rangą z nadal towarzyszących zastępowi Hightowerów był ser Hobert, kolejny kuzyn lorda Ormunda. Do tej pory powierzano mu jednak wyłącznie opiekę nad taborami. „Równie tęgi, co tępy” Hobert Hightower dożył sześćdziesiątki, nie wyróżniając się w żaden sposób, a teraz miał przejąć dowództwo nad armią z uwagi na pokrewieństwo z królową Alicent.

O tę pozycję ubiegali się również lord Unwin Peake, ser Jon Roxton Śmiały oraz lord Owain Bourney. Lord Peake mógł się pochwalić pochodzeniem od wielu pokoleń sławnych wojowników, a pod jego chorągwiami maszerowało stu rycerzy oraz dziewięciuset zbrojnych. Jona Roxtona bano się zarówno z powodu paskudnego charakteru, jak i valyriańskiego miecza o czarnej klindze, zwanego Twórcą Sierot. Zdradziecki lord Owain upierał się, że to jego spryt umożliwił zdobycie Tumbleton i w związku z tym tylko on może zdobyć Królewską Przystań. Żaden z tych pretendentów nie był jednak na tyle potężny i szanowany, by mógł zapanować nad chciwością i żądzą krwi prostych żołnierzy. Podczas gdy oni spierali się o pozycję i łupy, ich ludzie ochoczo przyłączyli się do szału grabieży, gwałtów i zniszczenia.

Nie sposób zaprzeczyć, że były to straszliwe dni. W całej historii Siedmiu Królestw rzadko się zdarzało, by jakieś miasto albo miasteczko splądrowano równie brutalnie, jak Tumbleton po Zdradach. Pod nieobecność silnego dowódcy, który potrafiłby ująć ich w karby, nawet dobrzy ludzie mogą się zmienić w bestie. Tak właśnie stało się w tym przypadku. Bandy pijanych żołnierzy krążyły po ulicach, grabiąc wszystkie domy i sklepy oraz zabijając każdego mężczyznę, który próbował ich powstrzymać. Wszystkie kobiety stały się celem dla ich żądzy, nawet staruszki i małe dziewczynki. Bogatych poddawano śmiertelnym torturom, by zdradzili, gdzie schowali złoto i klejnoty. Niemowlęta wyrywano matkom z rąk i nadziewano na włócznie. Rozebrane do naga święte septy ścigano po ulicach, a gdy je dopadnięto, gwałcił je nie jeden mężczyzna, lecz cała setka. Nawet milczące siostry nie uniknęły tego losu. Trupów również nie uszanowano. Zamiast urządzić im należyty pochówek, porzucano je na ulicach, by stały się żerem dla wron i zdziczałych psów.

Septon Eustace i wielki maester Munkun zgodnie zapewniają, że księciu Daeronowi zrobiło się niedobrze od wszystkiego, co ujrzał, i rozkazał ser Hobertowi natychmiast to powstrzymać, ale wysiłki Hightowera okazały się równie nieudolne jak on sam. W naturze prostaczków leży iść tam, dokąd prowadzą ich lordowie, a wszyscy kandydaci na następców lorda Ormunda dali się ponieść chciwości, żądzy krwi oraz pysze. Jonowi Roxtonowi Śmiałemu wpadła w oko piękna Sharis Footly, żona lorda Tumbleton. Oznajmił, że bierze ją sobie jako „łup wojenny”, a gdy jej pan mąż się sprzeciwił, ser Jon przeciął go niemalże wpół Twórcą Sierot.

— Ten miecz tworzy również wdowy — oznajmił i zerwał suknię z płaczącej lady Sharis.

Zaledwie dwa dni później lord Peake i lord Bourney wszczęli zaciekłą kłótnię podczas narady wojennej. Po chwili Peake wyciągnął sztylet i wbił go Bourneyowi w oko.

— Kto raz został sprzedawczykiem, zawsze nim pozostanie — skwitował. Książę Daeron i ser Hobert przyglądali się temu, oniemiali z przerażenia.

Najgorszych zbrodni dopuścili się jednak Dwaj Zdrajcy, smoczy jeźdźcy nieprawego pochodzenia, Hugh Młot i Ulf Biały. Ser Ulf całkowicie pogrążył się w pijaństwie, „utopił się w winie i w kobietach”. Grzyb pisze, że każdej nocy gwałcił trzy dziewice. Te, które nie sprawiły mu przyjemności, oddawał smokowi na pożarcie. Nie wystarczał mu tytuł rycerski, który otrzymał od królowej Rhaenyry. Nie poczuł się też usatysfakcjonowany, gdy książę Daemon mianował go lordem Gorzkiego Mostu. Ulf miał na oku wspanialszy cel: pragnął ni mniej, ni więcej, tylko samego Wysogrodu. Oznajmił, że Tyrellowie nie uczestniczyli w Tańcu i w związku z tym powinni zostać pozbawieni praw za zdradę.

Ambicje ser Ulfa trzeba jednak uznać za umiarkowane w porównaniu z tymi, które żywił drugi sprzedawczyk, Hugh Młot. Ten syn prostego kowala był ogromnym mężczyzną, tak silnym w rękach, że ponoć potrafił wyginać stalowe sztaby w obręcze. Choć nie uczono go sztuki wojny, dzięki wielkiemu wzrostowi i potężnej sile był straszliwym przeciwnikiem. Jego ulubioną bronią był młot bojowy, którym zadawał miażdżące, zabójcze ciosy. Do walki ruszał na Vermithorze, który był ongiś wierzchowcem samego Starego Króla. Ze wszystkich smoków w Westeros tylko Vhagar była starsza i większa od niego.

Z tych właśnie powodów lord Młot (jak kazał się obecnie tytułować) zaczął marzyć o koronie.

— Po co być lordem, kiedy można zostać królem? — oznajmił ludziom, którzy zaczęli się gromadzić wokół niego.

W miasteczku i w obozie zaczęto powtarzać opowieści o proroctwie z dawnych dni, mówiącym, że „gdy młot spadnie na smoka, zrodzi się nowy król i nikt nie zdoła mu się oprzeć”. Nie wiemy, skąd wzięły się te słowa (z pewnością nie wymyślił ich sam Młot, który nie umiał czytać ani pisać), ale w ciągu kilku dni usłyszeli je wszyscy w Tumbleton.

Żaden z Dwóch Zdrajców nie kwapił się z pomocą księciu Daeronowi w ataku na Królewską Przystań. Mieli potężny zastęp, a do tego trzy smoki, ale królowa również posiadała trzy (o ile wiedzieli), a po powrocie księcia Daemona i Nettles będzie ich pięć. Lord Peake wolał odwlekać wymarsz, dopóki lord Baratheon nie przybędzie z Końca Burzy ze swoimi siłami, natomiast ser Hobert pragnął się wycofać do Reach, by uzupełnić szybko topniejące zapasy. Nikt nie przejmował się faktem, że liczebność armii zmniejsza się z dnia na dzień na podobieństwo parującej rankiem rosy. Coraz więcej ludzi dezerterowało, by wrócić do domu na żniwa ze wszystkimi łupami, jakie zdołają unieść.

Wiele mil na północ, w zamku wzniesionym nad Zatoką Krabów, inny lord również ześlizgiwał się w dół po ostrzu miecza. Z Królewskiej Przystani przyleciał kruk niosący wiadomość od królowej, przeznaczoną tylko dla Manfryda Mootona, lorda Stawu Dziewic. Miał on przysłać jej głowę bękarcicy Nettles, która ponoć została kochanką księcia Daemona i w związku z tym królowa uznała ją za winną zdrady stanu.

— Mojemu panu mężowi, księciu Daemonowi z rodu Targaryenów, nie może stać się żadna krzywda — rozkazała Jej Miłość. — Gdy już uczynisz, co ci nakazałam, przyślij go z powrotem do mnie, albowiem jest nam pilnie potrzebny.

Maester Norren, który prowadził Kroniki Stawu Dziewic, mówi, że po przeczytaniu listu królowej jego lordowska mość był tak wstrząśnięty, że aż odebrało mu mowę. Nie odzyskał jej, dopóki nie wychylił trzech kielichów wina. Potem wysłał po kapitana straży, swego brata i obrońcę, ser Floriana Greysteela. Rozkazał pozostać również maesterowi. Gdy wszyscy już się zebrali, przeczytał na głos list i poprosił ich o radę.

— Łatwo będzie to zrobić — stwierdził kapitan straży. — Książę sypia u jej boku, ale jest już stary. Trzech ludzi powinno wystarczyć, by go poskromić, jeśli spróbuje się sprzeciwiać, ale na wszelki wypadek zabiorę sześciu. Czy wasza lordowska mość chce, by uczyniono to dzisiaj?

— Sześciu ludzi czy sześćdziesięciu, to nadal jest Daemon Targaryen — sprzeciwił się brat lorda Mootona. — Rozsądniej byłoby dodać mu do wina napoju nasennego. Kiedy się obudzi, będzie już martwa.

— To jeszcze dziecko, choćby nawet dopuściła się plugawej zdrady — zauważył ser Florian, stary rycerz, posiwiały i poważny. — Stary Król nigdy nie zażądałby takiego czynu od żadnego człowieka honoru.

— Czasy są plugawe — odparł lord Mooton — i ta królowa postawiła nas przed plugawym wyborem. Dziewczyna jest gościem pod moim dachem. Jeśli wykonam rozkaz, Staw Dziewic będzie przeklęty na wieki. Jeśli odmówię, czeka mnie pozbawienie praw i zagłada.

— Bardzo możliwe, że nie unikniemy zagłady, cokolwiek postanowimy — wtrącił jego brat. — Książę bardzo lubi to smagłe dziecko, a jego smok jest pod ręką. Rozsądny lord zabiłby oboje, by rozgniewany książę nie spalił miasteczka.

— Królowa zabroniła go krzywdzić — przypomniał obecnym lord Mooton. — A poza tym zamordowanie dwojga gości w sypialni jest dwukrotnie bardziej plugawe niż zamordowanie jednego. Byłbym podwójnie przeklęty. — Westchnął. — Gdybym tylko nie przeczytał tego listu.

— Być może go nie przeczytałeś — odezwał się maester Norren.

Kroniki Stawu Dziewic milczą na temat tego, co powiedziano później. Wiadomo nam tylko, że maester, młody, dwudziestodwuletni mężczyzna, odnalazł księcia Daemona oraz Nettles podczas kolacji i pokazał im list Rhaenyry. „Gdy wszedłem do środka, dzielili się prostą kolacją złożoną z gotowanej wołowiny z burakami, znużeni po długim dniu wypełnionym bezowocnym lotem. Rozmawiali cicho, nie potrafię powiedzieć o czym. Książę przywitał mnie uprzejmie, ale gdy czytał, zauważyłem, że radość zniknęła z jego oczu. Smutek opadł nań niczym ciężar, zbyt wielki, by go podźwignąć. Gdy dziewczyna zapytała go, co napisano w liście, odparł:

— Słowa królowej, ale czyn kurwy.

Wyciągnął miecz i zapytał, czy ludzie lorda Mootona czekają za drzwiami, by ich pojmać. Odpowiedziałem, że przyszedłem tu sam, a następnie dopuściłem się kłamstwa, zapewniając, że ani jego lordowska mość, ani nikt w Stawie Dziewic nie zna treści listu.

— Wybacz, mości książę — dodałem. — Złamałem śluby maestera.

Książę Daemon schował miecz.

— Jesteś złym maesterem, ale dobrym człowiekiem — rzekł, a potem rozkazał mi odejść i «do rana nie wspomnieć o tym ani słowem lordowi ni kochance»”.

Nikt nie zapisał, jak książę i jego bękarcica spędzili ostatnią noc pod dachem lorda Mootona, o świcie pojawili się jednak na dziedzińcu i książę Daemon pomógł Nettles po raz ostatni osiodłać Owcokrada. Dziewczyna miała w zwyczaju karmić go codziennie przed lotem, jako że smoki łatwiej poddawały się woli jeźdźca, gdy były syte. Tego ranka dała mu czarnego barana, największego w całym Stawie Dziewic. Sama poderżnęła gardło zwierzęciu i gdy dosiadała smoka, jej skórzany strój był splamiony krwią, pisze maester Norren, „a policzki mokre od łez”. Mężczyzna i dziewczyna nie wymienili żadnych słów pożegnania, ale gdy Owcokrad załopotał brązowymi, skórzastymi skrzydłami i wzbił się pod poranne niebo, Caraxes uniosła głowę i wydała z siebie krzyk, od którego pękły wszystkie szyby w Wieży Jonquil. Wysoko nad miasteczkiem Nettles skierowała smoka ku Zatoce Krabów i zniknęła w porannych mgłach. Nigdy już nie widziano jej na żadnym zamku ani na dworze.

Daemon Targaryen wrócił na chwilę do zamku, by zjeść śniadanie z lordem Mootonem.

— Widzisz mnie po raz ostatni — oznajmił jego lordowskiej mości. — Dziękuję ci za gościnność. Niech wszyscy na twoich ziemiach się dowiedzą, że lecę do Harrenhal. Jeśli mój bratanek Aemond ma odwagę stawić mi czoło, znajdzie mnie tam. Samego.

Tak oto książę Daemon na zawsze opuścił Staw Dziewic. Po jego odejściu maester Norren podszedł do swego lorda.

— Zdejmij mi łańcuch z szyi i zwiąż nim ręce — zażądał. — Musisz mnie wydać królowej. Ostrzegłem zdrajczynię i pozwoliłem jej uciec. W ten sposób sam stałem się zdrajcą.

Lord Mooton jednak odmówił.

— Zachowaj swój łańcuch — odrzekł. — Wszyscy tu jesteśmy zdrajcami.

Nocą tego dnia znad bram Stawu Dziewic ściągnięto podzielone na cztery pola chorągwie królowej Rhaenyry, zastępując je złotymi smokami króla Aegona II.

Gdy książę Daemon opadł z nieba, by przejąć władzę nad Harrenhal, nad poczerniałymi wieżami i zniszczonymi donżonami zamku nie powiewały żadne chorągwie. W głębokich kryptach i piwnicach znalazła schronienie garstka uchodźców, ale łopot skrzydeł Caraxes skłonił ich do ucieczki. Gdy wszyscy już opuścili zamek, Daemon Targaryen spacerował po ogromnych komnatach siedziby Harrena, mając za towarzystwo tylko swego smoka. Co dzień o zmierzchu wycinał znak na drzewie sercu w bożym gaju, by mierzyć upływający czas. Na pniu do dziś można zobaczyć trzynaście nacięć. Choć głębokie rany są stare i ciemne, lordowie, którzy władali Harrenhal od czasów Daemona, powiadają, że każdej wiosny krwawią na nowo.

Czternastego dnia czuwania księcia nad zamkiem przemknął cień, czarniejszy niż wszelkie chmury. Wszystkie ptaki w bożym gaju zerwały się z przerażeniem do lotu, a gorący wiatr poruszył spadłymi liśćmi na dziedzińcu. Vhagar wreszcie się zjawiła, a na jej grzbiecie siedział jednooki książę Aemond Targaryen, zakuty w czarną jak noc zbroję inkrustowaną złotem.

Nie był sam. Przyleciała z nim Alys Rivers. Długie czarne włosy powiewały za nią, a brzuch miała wielki od dziecka, które nosiła. Książę Aemond dwukrotnie okrążył wieże Harrenhal, a potem posadził Vhagar na zewnętrznym dziedzińcu, zaledwie sto jardów od Caraxes. Smoki łypnęły na siebie złowróżbnie. Caraxes rozpostarła skrzydła i syknęła, a na jej zębach zatańczyły płomienie.

Aemond pomógł swej kobiecie zsiąść ze smoka, a potem zwrócił się ku Daemonowi.

— Stryjaszku, słyszałem, że nas szukałeś.

— Tylko ciebie — odparł Daemon. — Kto ci powiedział, gdzie mnie znaleźć?

— Moja pani — wyjaśnił Aemond. — Widziała cię w burzowej chmurze, w górskim stawie o zmierzchu, w ogniu, na którym przygotowywaliśmy kolację. Moja Alys widzi bardzo wiele. Byłeś głupcem, przylatując tu sam.

— Gdybym nie był sam, nie przybyłbyś — stwierdził Daemon.

— Ale jesteś tu i ja też. Żyłeś za długo, stryjaszku.

— W tym się ze sobą zgadzamy — przyznał Daemon.

Potem stary książę kazał Caraxes pochylić szyję i wspiął się sztywno na jej grzbiet. Młody książę pocałował swoją kobietę i skoczył lekko na Vhagar, pamiętając, by zapiąć cztery krótkie łańcuchy łączące jego pas z siodłem. Daemon pozwolił swoim łańcuchom zwisać luźno. Caraxes syknęła raz jeszcze, wypełniając powietrze płomieniem, a Vhagar odpowiedziała jej rykiem. Obie bestie jednocześnie zerwały się do lotu.

Książę Daemon szybko poprowadził Caraxes wysoko w górę, smagając ją biczem o stalowych końcówkach, aż wreszcie smok i jeździec zniknęli w ławicy chmur. Vhagar, starsza i znacznie większa, była zarazem wolniejsza. Wielkie rozmiary sprawiały, że poruszała się ociężale. Wznosiła się stopniowo nad wodami Oka Boga, zataczając coraz to szersze kręgi. Godzina była późna, słońce skłaniało się ku zachodowi, a spokojna tafla jeziora lśniła w jego blasku niczym kuta miedź. Vhagar wzbijała się coraz wyżej, wypatrując Caraxes. Alys Rivers przyglądała się temu ze szczytu Królewskiego Stosu na dole.

Atak nadszedł niespodziewanie, niczym uderzenie gromu. Caraxes opadła na Vhagar z przeszywającym krzykiem, który słyszano w odległości kilkunastu mil. Osłaniał ją blask zachodzącego słońca i nadleciała od ślepej strony księcia Aemonda. Krwawa Żmija uderzyła w starszą smoczycę ze straszliwym impetem. Ryki niosły się echem nad całym Okiem Boga, gdy obie bestie zwarły się i szarpały ze sobą, ciemne na tle krwawoczerwonego nieba. Ich płomienie były tak jasne, że rybacy na dole obawiali się, iż pożar ogarnął same chmury na niebie. Splecione ze sobą smoki runęły ku jezioru. Szczęki Krwawej Żmii zaciskały się na szyi Vhagar, a jej czarne zęby wnikały głęboko w ciało większej smoczycy. Mimo że szpony Vhagar rozdarły jej brzuch, a zęby urwały skrzydło, Caraxes wgryzała się coraz głębiej, szarpiąc ranę. Powierzchnia jeziora zbliżała się do nich bardzo szybko.

I właśnie wtedy, jak mówią nam opowieści, książę Daemon Targaryen przełożył nogę nad siodłem i przeskoczył z jednego smoka na drugiego. W ręce trzymał Mroczną Siostrę, miecz królowej Visenyi. Aemond Jednooki uniósł przerażone spojrzenie, próbując odpiąć łańcuchy łączące go z siodłem. Daemon zerwał bratankowi hełm i wbił klingę w jego ślepe oko, tak mocno, że sztych wyszedł na zewnątrz z tyłu szyi młodego księcia. Pół uderzenia serca później smoki uderzyły o powierzchnię jeziora, wzbijając w górę fontannę dorównującą ponoć wysokością Królewskiemu Stosowi.

Rybacy, którzy to widzieli, zapewniali, że ani człowiek, ani smok nie mógłby przeżyć takiego upadku. Tak też się stało. Caraxes pożyła wystarczająco długo, by wypełznąć na piasek. Choć miała wyprute wnętrzności i oderwane jedno skrzydło, a wokół niej z wód jeziora buchał dym, Krwawa Żmija znalazła jeszcze siły, by wyjść na brzeg i skonać pod murami Harrenhal. Ciało Vhagar opadło na dno jeziora, woda wokół miejsca jej ostatniego spoczynku wrzała od gorącej krwi wypływającej z rany ziejącej w szyi. Gdy odnaleziono ją kilka lat później, po zakończeniu Tańca Smoków, szkielet księcia Aemonda w zbroi nadal pozostawał przykuty do siodła, a Mroczna Siostra była wbita w oczodół aż po rękojeść.

Nie można wątpić, że książę Daemon również zginął. Jego szczątków nigdy nie odnaleziono, ale w jeziorze można natrafić na osobliwe prądy, a także głodne ryby. Minstrele mówią nam, że stary książę przeżył upadek i potem wrócił do młodej Nettles, by przeżyć resztę swych dni u jej boku. Podobne opowiastki dają nam czarujące pieśni, ale kiepską historię. Nawet Grzyb nie daje im wiary i my również tego nie zrobimy.

Gdy smoki zatańczyły i zginęły ponad Okiem Boga, był dwudziesty drugi dzień piątego księżyca roku 130 o.P. Daemon Targaryen miał w chwili śmierci czterdzieści dziewięć lat; książę Aemond dopiero co ukończył dwadzieścia. Vhagar, największa ze smoków Targaryenów od chwili śmierci Baleriona Czarnego Strachu, przeżyła ich na tym świecie sto osiemdziesiąt jeden. Tak oto, gdy nadszedł zmierzch i przeklętą siedzibę Harrena Czarnego pochłonął mrok, dokonało żywota ostatnie stworzenie pamiętające dni Podboju Aegona. Świadków było jednak bardzo niewielu i miało minąć trochę czasu, nim opowieść o ostatniej walce księcia Daemona stała się powszechnie znana.
===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

ZAGŁADA SMOKÓW

UPADEK RHAENYRY

Tymczasem w Królewskiej Przystani każda kolejna zdrada pogłębiała izolację królowej Rhaenyry. Podejrzany o bycie sprzedawczykiem Addam Velaryon uciekł, nim zdołano go poddać przesłuchaniu. Biały Robak szeptała, że ucieczką dowiódł swej winy. Lord Celtigar zgadzał się z tą opinią i proponował wprowadzenie nowego podatku od dzieci urodzonych z nieprawego łoża. Podobny podatek nie tylko wypełniłby skarbiec korony, ale również uwolniłby Siedem Królestw od tysięcy bękartów.

Jej Miłość miała jednak na głowie pilniejsze problemy niż skarbiec. Nakazując aresztować Addama Velaryona, Rhaenyra straciła nie tylko smoka i smoczego jeźdźca, lecz również swego namiestnika… a do tego ponad połowa armii, która przypłynęła ze Smoczej Skały, by zdobyć Żelazny Tron, składała się z ludzi zaprzysiężonych rodowi Velaryonów. Gdy rozeszły się wieści, że lord Corlys gnije w lochu pod Czerwoną Twierdzą, zaczęli oni setkami porzucać sprawę królowej Rhaenyry. Niektórzy dotarli do Placu Szewskiego i dołączyli do gromadzących się tam tłumów, inni zaś wymknęli się przez bramy albo ponad murami, zdecydowani dotrzeć do Driftmarku. Tym, którzy pozostali, również nie można było ufać. Dowiodły tego dwa zaprzysiężone miecze Węża Morskiego, ser Denys Woodwright i ser Thoron Wierny, którzy wdarli się siłą do lochów, by uwolnić swego lorda. Ich plany zdradziła lady Mizerii kurwa, z którą sypiał ser Thoron. Obu rycerzy schwytano i powieszono.

Umarli o świcie, wierzgając i szarpiąc się pod murami Czerwonej Twierdzy, gdy pętle zaciskały się na ich szyjach. Tego samego dnia, wkrótce po zachodzie słońca, dwór królowej nawiedziła kolejna groza. Helaena Targaryen, siostra, żona i królowa Aegona II, matka jego dzieci, rzuciła się ze swego okna w Twierdzy Maegora i zginęła nadziana na żelazne szpikulce na dnie suchej fosy. Miała dopiero dwadzieścia jeden lat.

Dlaczego po pół roku przebywania w więzieniu królowa Aegona wybrała akurat tę noc, by położyć kres swemu życiu? Grzyb zapewnia, że Helaena spodziewała się dziecka po tym, jak przez wiele dni i nocy sprzedawano ją jak zwykłą kurwę, ale ta opowieść jest równie wiarygodna jak cała jego historia o Królowych w Burdelu, a to znaczy, że w ogóle nie zasługuje na wiarę. Wielki maester Munkun uważa, że pchnęło ją do tego czynu przerażenie wywołane widokiem egzekucji ser Thorona i ser Denysa, ale jeśli młoda królowa w ogóle znała obu mężczyzn, to tylko jako strażników więziennych i nie ma też dowodu, że widziała, jak ich wieszano. Septon Eustace sugeruje, że lady Mysaria, Biały Robak, wybrała tę noc, by opowiedzieć Helaenie o śmierci jej syna Maelora ze wszystkimi makabrycznymi szczegółami, trudno jednak określić, jakie motywy poza zwykłą złośliwością mogłyby ją do tego skłonić.

Maesterzy mogą debatować o prawdziwości podobnych przypuszczeń, ale po nadejściu nocy na ulicach i w zaułkach Królewskiej Przystani, w jej gospodach, burdelach, garkuchniach, a nawet świętych septach, zaczęto powtarzać mroczniejszą opowieść. Królową Helaenę zamordowano, szeptali ludzie, podobnie jak wcześniej jej synów. Książę Daeron i jego smoki wkrótce staną u bram, a wraz z nimi nadejdzie kres władania królowej Rhaenyry. Stara królowa nie chciała dopuścić, by młodsza przyrodnia siostra dożyła jej upadku, wysłała więc ser Luthora Largenta, by złapał ją w swe wielkie, twarde dłonie i cisnął na szpikulce na dole.

Można zapytać, skąd się wzięła ta jadowita kalumnia (bo tym właśnie z pewnością była)? Wielki maester Munkun obciąża winą Pasterza, albowiem tysiące ludzi słyszały, jak potępiał zarówno zbrodnię, jak i królową. Czy jednak sam wymyślił to kłamstwo, czy powtarzał tylko słowa zasłyszane z innych ust? Grzyb próbuje nas przekonać, że prawdą jest to drugie. Zapewnia, że tak plugawa potwarz mogła pochodzić jedynie od Larysa Stronga… albowiem Szpotawa Stopa nigdy nie opuścił Królewskiej Przystani (o czym wkrótce opowiemy), a tylko skrył się w cieniu, by dalej spiskować i szeptać.

Czy rzeczywiście Helaenę zamordowano? Nie można tego wykluczyć… ale nie wydaje się prawdopodobne, by stała za tym królowa Rhaenyra. Helaena Targaryen była złamaną kobietą i nie stanowiła zagrożenia dla Jej Miłości. Źródła nie wspominają też, by panowała między nimi szczególna wrogość. Gdyby Rhaenyra planowała morderstwo, z pewnością to królową wdowę Alicent zrzucono by na kolce. Co więcej, mamy pod dostatkiem dowodów świadczących, że w chwili śmierci królowej Helaeny jej domniemany zabójca jadł posiłek w koszarach przy Bramie Bogów w towarzystwie swych trzystu złotych płaszczy.

Mimo to wkrótce pogłoska o „zamordowaniu” królowej Helaeny znalazła się na ustach połowy Królewskiej Przystani. Fakt, że uwierzono w nią tak szybko, świadczy, że miasto całkowicie obróciło się przeciwko umiłowanej ongiś królowej. Rhaenyry nienawidzono. Helaenę kochano. Prości mieszkańcy miasta nie zapomnieli też o okrutnym zamordowaniu księcia Jaehaerysa przez Juchę i Twaroga i o straszliwej śmierci księcia Maelora w Gorzkim Moście. Śmierć Helaeny na szczęście była szybka. Jeden ze szpikulców przebił jej gardło i królowa skonała bezgłośnie. W chwili śmierci Helaeny, na szczycie wzgórza Rhaenys na drugim końcu miasta, jej smoczyca Dreamfyre podniosła się nagle z rykiem, który wstrząsnął Smoczą Jamą, i zerwała dwa krępujące ją łańcuchy. Gdy królową Alicent poinformowano o śmierci córki, rozdarła szaty i rzuciła na rywalkę straszliwą klątwę.

Nocą w Królewskiej Przystani wybuchły krwawe rozruchy.

Zamieszki rozpoczęły się w zaułkach i uliczkach Zapchlonego Tyłka, gdy mężczyźni i kobiety wypływali setkami z winnych szynków, szczurzych aren oraz garkuchni, gniewni, pijani i przerażeni. Rozwścieczeni ludzie rozchodzili się po całym mieście, domagając się krzykiem sprawiedliwości dla martwych książąt i ich zamordowanej matki. Przewracano wozy, plądrowano sklepy, okradano i podpalano domy. Złote płaszcze, próbujące powstrzymać rozruchy, łapano i bito na kwaśne jabłko. Nie oszczędzano nikogo, wysoko ani nisko urodzonego. Lordów obrzucano śmieciami, rycerzy ściągano z siodeł. Lady Darla Deddings widziała, jak jej brata, Davosa, pchnięto sztyletem w oko, gdy próbował ją ratować przed trzema pijanymi stajennymi zamierzającymi ją zgwałcić. Marynarze, którym uniemożliwiono powrót na statki, zaatakowali Rzeczną Bramę i stoczyli walną bitwę ze Strażą Miejską. Potrzeba było ser Luthora Largenta i czterystu włóczników, żeby ich rozproszyć. Połowę bramy porąbano już wtedy na kawałki, a na ziemi leżało stu martwych i konających mężczyzn. Jedną czwartą z nich stanowiły złote płaszcze.

Odsiecz nie przybyła jednak do lorda Bartimosa Celtigara. Jego otoczonej murami rezydencji broniło tylko sześciu strażników i kilku w pośpiechu uzbrojonych służących. Gdy tłuszcza wtargnęła do środka, pokonując mur, ci niewiele warci obrońcy porzucili broń i uciekli albo przyłączyli się do napastników. Arthor Celtigar, piętnastoletni chłopak, dzielnie stanął do boju w drzwiach i z mieczem w ręku przez kilka chwil powstrzymywał wyjący tłum… aż wreszcie zdradziecka dziewka służebna wpuściła napastników tylnymi drzwiami. Odważnego chłopaka zabito, wbijając mu włócznię w plecy. Sam lord Bartimos zdołał się przebić do stajni tylko po to, by się przekonać, że wszystkie jego konie zabito bądź ukradziono. Znienawidzonego starszego nad monetą królowej wzięto żywcem, przywiązano do pala i torturowano, aż wreszcie zdradził, gdzie ukrył wszystkie swe bogactwa. Wtedy garbarz imieniem Wat oznajmił, że jego lordowska mość nie zapłacił „podatku od kutasa” i w związku z tym musi oddać koronie swą męskość.

Na Placu Szewskim słyszano dobiegające ze wszystkich stron odgłosy zamieszek. Pasterz napawał się gniewem, oznajmiając, że nadchodzi dzień sądu, tak jak przepowiadał, i gniew bogów spadnie na „tę nienaturalną królową, która siedzi, krwawiąc, na Żelaznym Tronie, a jej kurewskie usta błyszczą od czerwonej krwi jej słodkiej siostry”. Gdy jakaś septa w tłumie zawołała, by ocalił miasto, Pasterz odparł:

— Tylko łaska Matki może was ocalić, ale wy przegnaliście ją z tego miasta swą pychą, pożądliwością i chciwością. Teraz nadchodzi Nieznajomy. Jedzie na mrocznym koniu o płonących ślepiach, a w dłoni trzyma bicz z ognia, by oczyścić tę jaskinię grzechu z demonów oraz tych, którzy im się kłaniają. Słuchajcie! Czy słyszycie tętent płonących kopyt? Nadchodzi! Nadchodzi!

Tłuszcza podjęła jego okrzyk.

— Nadchodzi! Nadchodzi! — zawodziła, gdy tysiąc pochodni wypełniło plac plamami żółtego, zadymionego światła. Wkrótce krzyki ucichły. Stukot żelaznych podków uderzających o brukowce nasilał się z każdą chwilą.

Straż Miejska nadciągnęła wielkimi siłami — pięciuset ludzi w czarnych kolczugach, stalowych hełmach i długich złotych płaszczach, uzbrojonych w krótkie miecze, włócznie oraz nabijane kolcami pałki. Zgromadzili się po południowej stronie placu, za ścianą z tarcz i włóczni. Na ich czele jechał ser Luthor Largent na zakutym w zbroję rumaku. W ręce dzierżył długi miecz. Sam widok ser Luthora wystarczył, by setki ludzi skryły się w zaułkach, zakamarkach i bocznych ulicach. Kolejne setki umknęły, gdy Largent wydał rozkaz ataku.

Ale dziesięć tysięcy zostało. Ścisk był tak wielki, że wielu z tych, którzy z chęcią by uciekli, nie było w stanie się poruszyć. Popychano ich, naciskano na nich i deptano im po nogach. Inni ruszyli naprzód, wziąwszy się pod ręce. Zaczęli krzyczeć i przeklinać, gdy włócznicy zbliżali się w rytm powolnych uderzeń bębna.

— Z drogi, cholerni głupcy — ryknął ser Luthor. — Wracajcie do domów. Nic wam się nie stanie. Wracajcie do domów!

Niektórzy mówią, że pierwszym zabitym był piekarz, który chrząknął z zaskoczenia, gdy włócznia przebiła jego ciało i fartuch zabarwił się na czerwono. Inni twierdzą, że to była dziewczynka, stratowana przez rumaka ser Luthora. Z tłumu wyleciał pierwszy kamień i uderzył włócznika w czoło. Słyszano krzyki i przekleństwa, z dachów sypały się kawałki drewna, kamienie oraz nocniki, a jakiś łucznik stojący gdzieś daleko zaczął wypuszczać strzały. W jednego z miejskich strażników ciśnięto pochodnią i jego złoty płaszcz szybko zajął się ogniem.

Na drugim końcu Placu Szewskiego Pasterza pośpiesznie odprowadzili jego akolici.

— Zatrzymajcie go! — zawołał ser Luthor. — Pojmijcie go, zatrzymajcie!

Spiął rumaka, próbując się przedrzeć przez tłum. Złote płaszcze podążyły za nim, zamieniając włócznie na miecze i pałki. Zwolennicy Pasterza krzyczeli, przewracali się, uciekali. Inni wyciągnęli broń — noże, sztylety, pałki, złamane włócznie i zardzewiałe miecze.

Złote płaszcze były rosłymi mężczyznami, młodymi, silnymi i zdyscyplinowanymi, mieli dobrą broń i zbroje. Przez jakieś dwadzieścia jardów ich ściana tarcz się utrzymywała i torowali sobie krwawą drogę przez tłum, zostawiając wokół martwych i konających. Było ich jednak ledwie pięciuset, a przeciwko nim zgromadził się dziesięciotysięczny tłum. Padł pierwszy strażnik, a po nim następny. Nagle prostaczkowie zaczęli przenikać przez luki w ich szeregach, atakując nożami, kamieniami, a nawet zębami. Tłum zalewał Straż Miejską, otaczał jej flanki, atakował od tyłu, ciskał dachówki z dachów i balkonów.

Bitwa przerodziła się w chaos, a chaos w rzeź. Otoczone ze wszystkich stron, ciasno ściśnięte złote płaszcze miały zbyt mało miejsca, by zrobić użytek z broni. Wielu zginęło, przeszytych własnymi mieczami. Innych rozerwano na strzępy, zabito kopniakami, stratowano, porąbano na kawałki motykami i rzeźnickimi tasakami. Nawet straszliwy ser Luthor Largent nie zdołał ujść przed masakrą. Wyrwano mu miecz, ściągnięto go z siodła, pchnięto w brzuch i zatłuczono brukowcem. Jego hełm i głowa były zmiażdżone tak doszczętnie, że gdy następnego dnia ładowano trupy na wozy, udało się go rozpoznać tylko dzięki wzrostowi.

Septon Eustace informuje nas, że przez całą długą noc połową miasta władał Pasterz, a o resztę walczyli dziwaczni lordowie i królowie anarchii. Setki ludzi skupiły się wokół Wata Garbarza, który jeździł po ulicach na białym koniu, dzierżąc w rękach odciętą głowę i okrwawione genitalia lorda Celtigara, i głosił koniec wszelkich podatków. W burdelu na Jedwabnej kurwy obwołały własnego króla, jasnowłosego, czteroletniego chłopca zwanego Gaemonem. Ponoć był on bękartem zaginionego króla Aemona II. Wędrowny rycerz zwany ser Perkinem Pchłą nie dał się im prześcignąć i koronował swego giermka Trystane’a, szesnastoletniego chłopaka, zapewniając, że jest on synem naturalnym nieżyjącego króla Viserysa. Każdy rycerz mógł pasować rycerza, a gdy ser Perkin zaczął czynić rycerzem każdego najemnika, złodzieja i ucznia rzeźnickiego, który napływał pod szmatławą chorągiew Trystane’a, zebrały się setki mężczyzn i chłopców przysięgających wierność jego sprawie.

O świcie w całym mieście szalały pożary. Plac Szewski pokrywały sterty trupów, a po Zapchlonym Tyłku krążyły bandy łotrów, włamujących się do sklepów i domów oraz traktujących brutalnie wszystkich uczciwych ludzi, których spotkały. Niedobitki złotych płaszczy wycofały się do koszar. Ulicami władali rynsztokowi rycerze, królowie-komedianci oraz szaleni prorocy. Niczym karaluchy, którym byli podobni, najgorsi z nich uciekali przed światłem, kryjąc się w swych norach bądź piwnicach, by odespać pijaństwo, podzielić się łupami i zmyć krew z rąk. Złote płaszcze ze Starej Bramy i Smoczej Bramy dokonały wypadów pod dowództwem swych kapitanów, ser Balona Byrcha i ser Gartha Zajęczej Wargi, i w południe udało się im przywrócić coś w rodzaju porządku na ulicach położonych na północ i na wschód od wzgórza Rhaenys. Ser Medrick Manderly, prowadzący setkę ludzi z Białego Portu, dokonał tego samego w rejonie położonym na północ od Wielkiego Wzgórza Aegona aż po Żelazną Bramę.

W pozostałych dzielnicach Królewskiej Przystani nadal panował chaos. Gdy ser Torrhen Manderly poprowadził swych ludzi z północy wzdłuż Haka, przekonał się, że na Targu Rybnym i w Nadrzecznym Zaułku roi się od rynsztokowych rycerzy ser Perkina. Nad Rzeczną Bramą powiewała szmatława chorągiew „króla” Trystane’a, a z wieży bramnej zwisały ciała kapitana i trzech sierżantów. Reszta garnizonu „błotniaków” przeszła na stronę ser Perkina. Ser Torrhen stracił jedną czwartą ludzi, przebijając się z powrotem do Czerwonej Twierdzy… ale i tak miał szczęście w porównaniu z ser Lorentem Marbrandem, który poprowadził setkę rycerzy i zbrojnych do Zapchlonego Tyłka. Wróciło szesnastu. Nie było wśród nich ser Lorenta, lorda dowódcy Gwardii Królowej.

Z nastaniem wieczoru Rhaenyra Targaryen uświadomiła sobie, że wrogowie atakują ją ze wszystkich stron. Jej panowanie legło w gruzach. Grzyb pisze: „Królowa płakała, gdy jej powiedziano o śmierci ser Lorenta, ale była wściekła, kiedy usłyszała, że Staw Dziewic przeszedł na stronę wroga, Nettles uciekła i nawet ukochany małżonek ją zdradził. Zadrżała, gdy lady Mysaria ostrzegła ją przed zapadnięciem ciemności, że ta noc będzie gorsza od poprzedniej. O świcie w jej sali tronowej przebywało stu ludzi, ale wymykali się jeden po drugim, aż wreszcie zostali z nią tylko jej synowie i ja.

— Mój wierny Grzybie — zawołała do mnie Jej Miłość — gdybyż tylko wszyscy byli tak lojalni jak ty. Powinnam była zrobić cię swoim namiestnikiem.

Kiedy odpowiedziałem, że wolałbym być jej małżonkiem niż namiestnikiem, roześmiała się. Żaden dźwięk nie mógłby brzmieć słodziej. Dobrze było usłyszeć jej śmiech”.

Prawdziwa opowieść Munkuna nie wspomina o śmiechu królowej. Mówi tylko, że Jej Miłość miotała się między gniewem a rozpaczą, czepiając się Żelaznego Tronu tak rozpaczliwie, że z chwilą zachodu słońca dłonie miała zbrukane krwią. Oddała dowództwo nad złotymi płaszczami ser Balonowi Byrchowi, kapitanowi z Żelaznej Bramy, wysłała do Winterfell i Orlego Gniazda kruki z błaganiem o dodatkową pomoc, nakazała przygotować dekret pozbawiający praw Mootonów ze Stawu Dziewic oraz mianowała młodego ser Glendona Goode’a lordem dowódcą Gwardii Królowej, choć miał on dopiero dwadzieścia lat i był członkiem Białych Mieczy od niespełna księżyca. Wcześniej tego dnia Goode wyróżnił się podczas walk w Zapchlonym Tyłku. To on przyniósł ciało ser Lorenta, by buntownicy nie mogli go splugawić.

Ani relacja septona Eustace’a, ani Prawdziwa opowieść Munkuna nie wspominają o błaźnie Grzybie, obie jednak wymieniają synów królowej. Aegon Młodszy nie oddalał się od matki na krok, lecz rzadko odzywał się choć słowem. Trzynastoletni książę Joffrey wdział zbroję giermka i błagał matkę, by pozwoliła mu przedostać się do Smoczej Jamy, by dosiąść Tyraxesa.

— Chcę walczyć za ciebie, matko, tak samo jak moi bracia. Pozwól mi udowodnić, że jestem równie odważny jak oni.

Jednak jego słowa wzmocniły tylko determinację Rhaenyry.

— Tak jest, byli odważni, a teraz obaj nie żyją. Moi słodcy chłopcy.

Jej Miłość ponownie zabroniła księciu opuszczania zamku.

Po zachodzie słońca robactwo z Królewskiej Przystani ponownie wypełzło ze swych szczurzych aren, nor i piwnic, jeszcze liczniejsze niż poprzedniej nocy.

Na wzgórzu Visenyi armia kurew za darmo oddawała swe wdzięki każdemu mężczyźnie gotowemu zaprzysiąc swój miecz Gaemonowi Jasnowłosemu (zwanemu przez wulgarnych mieszkańców miasta „królem Cipką”). Przy Rzecznej Bramie ser Perkin uraczył swych rynsztokowych rycerzy skradzionym jadłem, a potem poprowadził ich wzdłuż rzeki, rabując nabrzeża, magazyny oraz wszystkie statki, które jeszcze nie wypłynęły na morze. Tymczasem Wat Garbarz ruszył ze swą bandą wyjących zbirów na Bramę Bogów. Choć Królewska Przystań mogła się pochwalić potężnymi murami i mocnymi wieżami, zbudowano je z myślą o odpieraniu ataków nadchodzących z zewnątrz, a nie z samego miasta. Garnizon Bramy Bogów był szczególnie słaby, ponieważ kapitan i jedna trzecia zbrojnych zginęli razem z ser Luthorem Largentem na Placu Szewskim, a wśród tych, którzy pozostali, było wielu rannych. Hordy ser Perkina pokonały ich bez trudu. Stronnicy Wata wydostali się za miejskie mury i ruszyli królewskim traktem za gnijącą głową lorda Celtigara… choć nawet sam Wat nie był pewien, dokąd właściwie idą.

Przed upływem godziny Królewska i Lwia Brama również były otwarte. Przy pierwszej złote płaszcze uciekły, natomiast „lwy” służące przy drugiej przeszły na stronę tłuszczy. Trzy z siedmiu bram Królewskiej Przystani stały otworem przed wrogami Rhaenyry.

Okazało się jednak, że najpoważniejsza groźba dla władzy królowej kryje się wewnątrz miasta. Gdy zapadła noc, na Placu Szewskim znowu zebrał się tłum, dwukrotnie liczniejszy i trzykrotnie straszliwszy niż poprzedniej nocy. Trupy pozostałe po wczorajszej bitwie ponoć uprzątnięto za dnia, ale przedtem zrabowano im ubrania, sakiewki oraz wszelkie cenne przedmioty. Niektóre pozbawiono nawet głów. Gdy jednoręki prorok wykrzykiwał przekleństwa pod adresem „plugawej królowej”, patrzyło na niego kilkaset odciętych głów, kołyszących się na długich włóczniach albo zaostrzonych kijach. Septon Eustace pisze, że tłum był dwukrotnie liczniejszy i trzykrotnie straszliwszy niż poprzedniej nocy. Podobnie jak królowa, której tak nienawidziły, „baranki” Pasterza ze strachem patrzyły na niebo, obawiając się, że smoki króla Aegona zjawią się, nim nadejdzie świt, a armia nadciągnie wkrótce po nich. Nie wierzyli już, że Rhaenyra potrafi ich obronić, i szukali zbawienia u Pasterza.

Ów prorok rzekł im jednak:

— Kiedy nadejdą smoki, wasze ciała zapłoną, pokryją się pęcherzami i obrócą w popiół. Wasze żony zatańczą w sukniach z płomieni, krzycząc, gdy ogień będzie je trawił, nagie i lubieżne pod jego zasłoną. I ujrzycie, jak wasze małe dzieci płaczą, aż ich oczy się stopią i spłyną po policzkach niczym galareta, a różowe mięso zrobi się czarne i odpadnie od kości. Nieznajomy nadchodzi, nadchodzi, nadchodzi, by ukarać nas za grzechy. Modlitwy nie powstrzymają jego gniewu. Tylko krew może tego dokonać. Wasza, moja i ich. — Uniósł kikut prawej ręki i wskazał na czarną sylwetkę wzgórza Rhaenys, rysującą się na tle gwiazd za ich plecami. — Tam mieszkają demony, tam, na górze. To jest ich miasto. Jeśli chcecie uczynić je swoim, najpierw musicie zniszczyć potwory! Jeśli pragniecie się oczyścić z grzechu, najpierw musicie się wykąpać w smoczej krwi! Albowiem tylko krew może ugasić piekielny ogień!

— Zabić je! Zabić je! — popłynął krzyk z dziesięciu tysięcy gardeł. Niby jakaś ogromna bestia o dwudziestu tysiącach nóg baranki Pasterza ruszyły naprzód, przepychając się i machając pochodniami. W rękach dzierżyli miecze, noże oraz inną, prostszą broń. Szli albo biegli ulicami i zaułkami w stronę Smoczej Jamy. Niektórzy byli rozsądniejsi i wymknęli się do domów, ale na każdego, który się oddalił, do smokobójców przyłączało się trzech nowych. Nim dotarli do wzgórza Rhaenys, ich liczebność dwukrotnie wzrosła.

Wysoko na Wielkim Wzgórzu Aegona, położonym na drugim końcu miasta, królowa obserwowała atak z dachu Warowni Maegora, razem z synami i dworzanami. Noc była ciemna i pochmurna, a pochodnie tak liczne, że wyglądało to, „jakby gwiazdy zstąpiły z nieba, by zaatakować Smoczą Jamę”, jak mówi nam błazen.

Gdy tylko dotarły do niej wieści, że rozjuszony tłum ruszył naprzód, Rhaenyra wysłała jeźdźców do ser Balona przy Starej Bramie i ser Gartha przy Smoczej Bramie, rozkazując im rozproszyć tłum i bronić królewskich smoków… ale w mieście panowało tak wielkie zamieszanie, że nie było wcale pewne, czy posłańcy zdołali dotrzeć do celu. A nawet jeśli im się udało, zbyt mało złotych płaszczy dochowało wierności, by mogli mieć jakąkolwiek nadzieję na sukces. Książę Joffrey błagał matkę, by pozwoliła mu wyruszyć tam z ich rycerzami, a także tymi z Białego Portu, ale królowa odmówiła.

— Jeśli zdobędą tamto wzgórze, potem przyjdzie kolej na to — stwierdziła. — Będziemy potrzebowali wszystkich mieczy, by bronić zamku.

— Zabiją smoki — zaprotestował książę Joffrey z bólem w głosie.

— Albo smoki zabiją ich — odparła ze spokojem jego matka. — Niech spłoną. Królestwo nie będzie długo po nich płakać.

— Matko, co jeśli zabiją Tyraxesa? — zawołał młody książę.

Królowa nie chciała w to uwierzyć.

— To robactwo. Pijacy, głupcy i rynsztokowe szczury. Uciekną, gdy tylko posmakują smoczego ognia.

I wtedy przemówił nadworny błazen, Grzyb:

— Może i są pijakami, ale pijani nie znają strachu. Głupcami są z pewnością, ale nawet głupiec może zabić króla. Szczurami, tym również, ale tysiąc szczurów potrafi powalić niedźwiedzia. Widziałem to kiedyś w Zapchlonym Tyłku.

Tym razem królowa się nie roześmiała, lecz nakazała błaznowi trzymać język za zębami, bo może go utracić. Jej Miłość odwróciła się plecami do blanków i tylko Grzyb (jeśli wierzyć jego Świadectwu) widział, jak książę Joffrey oddalił się z naburmuszoną miną… ale błaznowi kazano trzymać język za zębami.

Dopiero gdy stojący na dachu obserwatorzy usłyszeli ryk Syrax, zorientowali się, że książę wymknął się niepostrzeżenie. Było już jednak za późno. Słyszano, jak królowa rzekła:

— Nie. Zabraniam mu. Zabraniam!

Jednakże w tej samej chwili jej smoczyca zerwała się z dziedzińca, zatrzymała na pół uderzenia serca nad murami, a potem pomknęła w noc. Syn królowej uczepił się grzbietu Syrax, trzymając w ręce miecz.

— Za nim — zawołał Rhaenyra. — Wszyscy mężczyźni, wszyscy chłopcy, na koń, na koń, ścigajcie go. Sprowadźcie go z powrotem, sprowadźcie, on nic nie wie. Mój syn, mój słodki, mój syn…

Siedmiu mężczyzn wyjechało owej nocy z Czerwonej Twierdzy do pogrążonego w szaleństwie miasta. Munkun opowiada, że wszyscy byli ludźmi honoru i obowiązek nakazywał im wykonać rozkazy królowej. Septon Eustace chciałby nas przekonać, że ich serca wypełniła wzruszeniem miłość matki do syna. Grzyb nazywa ich durniami i łotrami, pragnącymi hojnej nagrody i „za głupimi, by uwierzyć, że mogą zginąć”. Bardzo możliwe, że choć raz wszyscy nasi trzej kronikarze mówią prawdę, przynajmniej częściową.

Septon, maester i błazen zgadzają się również ze sobą, gdy chodzi o ich nazwiska. Siedmiu Obrońców to: ser Medrick Manderly, dziedzic Białego Portu; ser Loreth Lansdale i ser Harrold Darke, rycerze Gwardii Królowej; ser Harmon z Trzcin, zwany Tłukącym Żelazo; ser Gyles Yronwood, wygnany rycerz z Dorne; ser Willam Royce, mający sławny valyriański miecz zwany Lamentem; oraz ser Glendon Goode, lord dowódca Gwardii Królowej. Rycerzom towarzyszyło też sześciu giermków, osiem złotych płaszczy i dwudziestu zbrojnych, lecz ich nazwiska, niestety, się nie zachowały.

Wielu minstreli ułożyło niezliczone pieśni o Drodze Siedmiu, powstało też mnóstwo opowieści o niebezpieczeństwach, jakim stawiali czoło, torując sobie drogę przez miasto, gdy Królewska Przystań płonęła wokół nich, a zaułki Zapchlonego Tyłka spływały krwią. Niektóre z tych pieśni mają nawet w sobie coś z prawdy, ale nie mamy tu miejsca, by je streszczać. Śpiewa się również ballady o ostatnim locie księcia Joffreya. Niektórzy minstrele potrafią znaleźć chwałę nawet w wychodku, jak mówi nam Grzyb, ale tylko błazen jest w stanie powiedzieć prawdę. Choć nie możemy wątpić w odwagę księcia, jego czyn był szaleństwem.

Nie będziemy udawać, że choć w najmniejszym stopniu rozumiemy więź, jaka istnieje między smokiem a smoczym jeźdźcem. Mądrzejsze głowy przez stulecia rozważały ten problem. Wiemy jednak, że smoki nie są końmi, na których może jeździć każdy, kto włoży im siodło na grzbiet. Syrax była smoczycą królowej. Nigdy nie nosiła innego jeźdźca. Choć znała księcia Joffreya z wyglądu i zapachu, była przyzwyczajona do jego bliskości i nie zaniepokoiła się, gdy manipulował jej łańcuchami, wielka żółta bestia nie miała najmniejszej ochoty, by jej dosiadał. Pragnąc odlecieć jak najszybciej, nim ktoś zdąży go powstrzymać, książę skoczył na jej grzbiet bez siodła i bicza. Musimy przyjąć założenie, że zamierzał polecieć na Syrax do walki albo — co bardziej prawdopodobne — pomknąć do Smoczej Jamy i dosiąść swego Tyraxesa. Być może zamierzał uwolnić też inne smoki.

Joffrey nie dotarł do wzgórza Rhaenys. Gdy tylko Syrax znalazła się w powietrzu, wygięła się pod nim, próbując się uwolnić od nieznajomego jeźdźca. Z tłumu na dole pomknęły zaś ku niej kamienie, włócznie i strzały krwawych baranków Pasterza, jeszcze bardziej rozjuszając smoczycę. Dwieście stóp nad Zapchlonym Tyłkiem książę Joffrey ześlizgnął się z grzbietu bestii i runął na ziemię.

Jego upadek zakończył się krwawo w pobliżu miejsca, gdzie łączyło się ze sobą pięć zaułków. Joffrey spadł na stromy dach, a potem stoczył z niego i runął dalsze czterdzieści stóp w dół wraz z deszczem rozbitych dachówek. Powiadają nam, że upadek złamał mu kręgosłup, kawałki łupka spadały nań niczym noże, a jego własny miecz wyrwał mu się z ręki i wbił w brzuch. W Zapchlonym Tyłku ludzie nadal mówią o córce producenta świec zwanej Robin, która tuliła konającego księcia, próbując go pocieszyć, ale ta opowieść ma w sobie więcej z legendy niż z historii.

— Matko, wybacz — rzekł ponoć Joffrey, wydając ostatnie tchnienie… choć ludzie do dziś spierają się o to, czy mówił o królowej, czy też modlił się do Matki na Górze.

Tak oto zginął Joffrey Velaryon, książę Smoczej Skały i dziedzic Żelaznego Tronu, ostatni z synów królowej Rhaenyry z Laenorem Velaryonem… albo ostatni z jej bękartów z ser Harwinem Strongiem, zależnie od tego, w którą wersję wolimy uwierzyć.

Tłuszcza szybko znalazła jego trupa. Córkę wytwórcy świec, Robin, o ile ktoś taki rzeczywiście istniał, odpędzono. Ludzie zdarli buty z nóg księcia, wyrwali miecz z jego brzucha i zdjęli piękne, zbroczone krwią ubranie. Inni, jeszcze gwałtowniejsi, zaczęli rąbać jego ciało. Odcięto mu obie ręce, by uliczny motłoch mógł zdjąć pierścienie z palców. Prawą stopę odrąbano w kostce, a uczeń rzeźnika piłował szyję, by zabrać głowę, gdy Siedmiu Obrońców zjawiło się z tętentem kopyt. Tak oto w śmierdzącym Zapchlonym Tyłku doszło do stoczonej w błocie i krwi bitwy o ciało księcia Joffreya.

Rycerze królowej zdołali w końcu odzyskać szczątki chłopaka, poza stopą, ale trzech z siedmiu padło w walce. Dornijczyka, ser Gylesa Yronwooda, ściągnięto z konia i zatłuczono pałkami, natomiast ser Willama Royce’a powalił mężczyzna, które zeskoczył z dachu i wylądował mu na plecach. (Sławny miecz, Lament, wyrwano mu z ręki i zabrano). Nigdy nie udało się go odnaleźć. Najstraszliwszy los spotkał jednak ser Glendona Goode’a. Zaatakował go od tyłu mężczyzna z pochodnią, który podpalił jego biały płaszcz. Gdy płomienie zaczęły muskać plecy rycerza, przerażony rumak stanął dęba i zrzucił go na ziemię. Tłuszcza rozszarpała nieszczęśnika na strzępy. Ser Glendon Goode miał tylko dwadzieścia lat i był lordem dowódcą Gwardii Królowej przez niespełna dobę.

Gdy jego krew spływała zaułkami Zapchlonego Tyłka, wokół Smoczej Jamy na szczycie wzgórza Rhaenys trwała kolejna bitwa.

Grzyb się nie mylił: stada wygłodniałych szczurów zaiste potrafią powalić byki, niedźwiedzie i lwy, jeśli jest ich wystarczająco wiele. Bez względu na to, ile zabije byk albo niedźwiedź, wciąż nadchodzą następne. Gryzą wielką bestię w nogi, czepiają się jej brzucha, wspinają na grzbiet. Tak właśnie wyglądało to owej nocy. Ludzkie szczury były uzbrojone we włócznie, topory, nabijane kolcami maczugi oraz pięćdziesiąt innych rodzajów broni, w tym również łuki i kusze.

Złote płaszcze ze Smoczej Bramy, posłuszne rozkazowi królowej, opuściły koszary, by bronić wzgórza, ale nie były w stanie przebić się przez tłum i musiały zawrócić. Natomiast jeździec wysłany do Starej Bramy nie dotarł do celu. Smocza Jama miała własny kontyngent strażników, Stróżów Smoków, ale tych dumnych wojowników było zaledwie siedemdziesięciu siedmiu, a owej nocy służbę pełniło niespełna pięćdziesięciu. Choć ich miecze przelały mnóstwo krwi napastników, tłuszcza miała przygniatającą przewagę liczebną. Gdy baranki Pasterza dostały się do środka przez drzwi (wysoka brama główna, pokryta brązem i żelazem, była zbyt mocna, by można ją było sforsować, ale gmach miał około dwudziestu mniejszych wejść) albo wlazły przez okna, szybko wymordowały wszystkich Stróżów Smoków.

Być może atakujący mieli nadzieję zaskoczyć bestie we śnie, jednakże uniemożliwił im to zgiełk towarzyszący szturmowi. Ci, którzy przeżyli, by o tym opowiedzieć, mówią o krzykach i wrzaskach, woni krwi unoszącej się w powietrzu, trzasku dębowych, okutych żelazem wrót pękających pod ciosami prowizorycznych taranów oraz ciosach niezliczonych toporów. „Rzadko się zdarza, by tak wielu ludzi z podobnym zapałem pędziło na własny stos, ich jednak ogarnął obłęd” — napisał później wielki maester Munkun.

W Smoczej Jamie mieszkały cztery smoki. Gdy na piasek wpadli pierwsi napastnicy, wszystkie bestie obudziły się już w pełni i były wściekłe.

Żaden z kronikarzy nie zgadza się z pozostałymi co do tego, jak wielu mężczyzn i kobiet zginęło owej nocy pod wielką kopułą Smoczej Jamy. Podaje się liczby od dwustu do dwóch tysięcy. Na każdego zabitego przypada jednak dziesięciu takich, którzy przeżyli mimo poparzeń. Uwięzione w jamie, otoczone ścianami oraz kopułą i przykute łańcuchami smoki nie mogły odlecieć ani zrobić użytku ze skrzydeł, by wymknąć się atakującym, a potem uderzyć na nich z góry. Zamiast tego walczyły rogami, szponami i zębami, zwracając się to w tę, to w tamtą stronę, jak byki na szczurzej arenie w Zapchlonym Tyłku… ale te byki potrafiły ziać ogniem.

Septon Eustace pisze: „Smocza Jama przerodziła się w gorejące piekło. Płonący ludzie błądzili z krzykiem w obłokach dymu, ciało odpadało z ich poczerniałych kości, ale na miejsce każdego, kto zginął, przybywało dziesięciu nowych, krzyczących, że smoki muszą zginąć. I zginęły, jeden po drugim”.

Pierwsza padła Shrykos, zabita przez drwala znanego jako Hobb Rębacz, który skoczył na szyję bestii i zaczął walić toporem w jej czaszkę. Shrykos wiła się z rykiem, próbując go zrzucić. Hobb zadał siedem ciosów, zaciskając nogi wokół smoczej szyi, a z każdym uderzeniem wykrzykiwał imię jednego z Siedmiu. Dopiero siódmy cios, cios Nieznajomego, zabił smoczycę, przebijając się przez łuski i czaszkę, by dotrzeć do mózgu… jeśli wierzyć Eustace’owi.

Morghula, jak piszą, zabił Płonący Rycerz, ogromny mężczyzna w ciężkiej zbroi, który wpadł prosto w smocze płomienie, trzymając w ręce włócznię, i raz po raz wbijał ją w oko bestii, choć ogień topił stalowe płyty zbroi i pochłaniał osłonięte nimi ciało.

Tyraxes księcia Joffreya wycofał się, jak powiadają, do swego leża i upiekł tak wielu próbujących go dopaść kandydatów na smokobójców, że ich trupy wkrótce zablokowały przejście. Nie możemy jednak zapominać, że te wykute ludzką ręką jaskinie miały dwa wejścia, jedno wychodzące na piaski jamy, drugie zaś na stok wzgórza. Pasterz osobiście zaprowadził swych zwolenników do „tylnych drzwi”. Setki ludzi wpadły z wyciem do wypełnionego dymem pomieszczenia, trzymając w rękach miecze, włócznie i topory. Tyraxes próbował się odwrócić, ale łańcuchy się splątały, spowijając smoka stalową pajęczyną, fatalnie krępującą jego ruchy. Pół tuzina mężczyzn (i jedna kobieta) przechwalało się potem, że zadało bestii śmiertelny cios. (Podobnie jak jego pana, Tyraxesa spotkała po śmierci dodatkowa hańba. Zwolennicy Pasterza odcięli błony jego skrzydeł i podarli je na pasy, by zrobić z nich płaszcze ze smoczej skóry).

Ostatni z czterech smoków z jamy nie zginął tak łatwo. Legenda mówi, że Dreamfyre uwolniła się od dwóch łańcuchów w chwili śmierci królowej Helaeny. Teraz zerwała pozostałe, wyrywając paliki ze ścian, gdy tylko tłum ją zaatakował. Potem rzuciła się na napastników z zębami i szponami. Rozdzierała ludzi na strzępy i urywała im kończyny, ziejąc jednocześnie straszliwym ogniem. Gdy wrogowie ją okrążyli, zerwała się do lotu, krążąc po wnętrzu Smoczej Jamy i co chwila opadając na ludzi w dole. Nie sposób wątpić, że Tyraxes, Shrykos i Morghul zabiły wiele dziesiątków ludzi, ale Dreamfyre pozbawiła życia więcej napastników niż trzy pozostałe smoki razem wzięte.

Setki uciekały przed jej płomieniami… lecz kolejne setki — pijane, szalone albo opętane odwagą samego Wojownika — przepychały się naprzód. Nawet pod samym szczytem kopuły smoczyca była łatwym celem dla łuczników i kuszników. Pociski ścigały ją, dokądkolwiek się zwróciła, a przy tak niewielkiej odległości niektóre przebijały nawet jej łuski. Gdziekolwiek próbowała usiąść, ludzie rzucali się na nią hurmem i znowu musiała wzlatywać w górę. Dwukrotnie podleciała do wielkiej bramy z brązu, ale była ona zamknięta i zaryglowana, a do tego broniły jej szeregi włóczni.

Nie mogąc uciec, Dreamfyre ponownie ruszyła do ataku. Paliła swych dręczycieli, aż piasek jamy usiały zwęglone trupy, a w powietrzu unosiły się gęste obłoki dymu i odór spalonego mięsa. Nie położyło to jednak kresu włóczniom i strzałom. Koniec nadszedł, gdy bełt z kuszy wbił się w jedno z oczu bestii. Na wpół oślepiona i rozjuszona kilkunastoma mniejszymi ranami Dreamfyre rozpostarła skrzydła i poleciała pionowo w górę, ku wielkiej kopule, w ostatniej, desperackiej próbie wyrwania się pod otwarte niebo. Osłabiona już przez smoczy ogień kopuła pękła od wstrząsu i po chwili jej połowa się zawaliła, miażdżąc zarówno smoka, jak i smokobójców pod tonami skruszonego kamienia i gruzu.

Szturm na Smoczą Jamę dobiegł końca. Cztery smoki Targaryenów zabito, choć straszliwym kosztem. Natomiast smoczyca królowej żyła i przebywała na wolności… a gdy poparzeni i zakrwawieni ludzie ocalali z rzezi w jamie wygramolili się z dymiących ruin, Syrax opadła na nich z góry.

Grzyb był wśród tych, którzy razem z królową Rhaenyrą obserwowali wydarzenie z dachu Warowni Maegora. Oto jego relacja: „Tysiąc krzyków i wrzasków poniosło się echem nad miastem, mieszając się ze smoczym rykiem. Wzniesioną na szczycie wzgórza Rhaenys Smoczą Jamę zwieńczyła korona żółtego ognia, płonącego tak jasno, że wydawało się, iż to słońce wschodzi. Nawet królowa zadrżała na ten widok. Po jej policzkach spływały łzy. Nigdy nie widziałem wspanialszego i bardziej przerażającego widoku”. Wielu ludzi towarzyszących Rhaenyrze na dachu uciekło, obawiając się, że pożar wkrótce ogarnie całe miasto, nawet Czerwoną Twierdzę zbudowaną na szczycie Wielkiego Wzgórza Aegona. Inni udali się do zamkowego septu, by modlić się o wybawienie. Rhaenyra objęła ramionami ostatniego żyjącego syna, Aegona Młodszego, tuląc go gwałtownie do piersi. Nie zwalniała uścisku… aż do straszliwej chwili upadku Syrax.

Uwolniona od łańcuchów i pozbawiona jeźdźca smoczyca mogłaby z łatwością uciec od tego szaleństwa. Niebo należało do niej. Mogła wrócić do Czerwonej Twierdzy albo opuścić miasto i polecieć na Smoczą Skałę. Czy to hałas i ogień zwabiły ją do wzgórza Rhaenys, ryki i wrzaski konających smoków, woń płonących ciał? Nie wiemy tego, podobnie jak nie potrafimy odgadnąć, dlaczego Syrax postanowiła runąć na tłumy wyznawców Pasterza, by rozszarpywać ludzi zębami i szponami, pożerając ich dziesiątkami, choć z łatwością mogłaby spuścić na nich z góry deszcz ognia, a dopóki szybowała pod niebem, nikt nie mógł jej zagrozić. Możemy jedynie opisać, co się stało, dzięki relacjom Grzyba, septona Eustace’a i wielkiego maestera Munkuna.

Istnieje wiele wzajemnie sprzecznych wersji o śmierci smoczycy królowej. Munkun przyznaje zasługę Hobbowi Rębaczowi i jego toporowi, ale to niemal z pewnością fałsz. Czy to możliwe, by ten sam człowiek zabił jednej nocy dwa smoki, i to w identyczny sposób? Inni wspominają o bezimiennym włóczniku, „zbroczonym krwią olbrzymie”, który skoczył z rozbitej kopuły Smoczej Jamy prosto na grzbiet Syrax. Jeszcze inni opowiadają o tym, jak rycerz zwany ser Warrickiem Wheatonem uciął skrzydło bestii mieczem z valyriańskiej stali (najprawdopodobniej był to Lament). Kusznik imieniem Bean przechwalał się później, że to on zabił smoczycę, opowiadając o tym w wielu gospodach i winnych szynkach, aż w końcu jeden z ludzi wiernych królowej zmęczył się jego gadaniną i uciął mu język.

Być może wszyscy ci ludzie (oprócz Hobba) odegrali jakąś rolę w zabiciu smoczycy… ale opowieść najczęściej powtarzana w Królewskiej Przystani mówi, że smokobójcą był sam Pasterz. Według tej wersji, gdy jego zwolennicy uciekli, jednoręki stanął w pojedynkę naprzeciw oszalałej bestii i nie okazując strachu, poprosił o pomoc Siedmiu. Pojawił się sam Wojownik, wysoki na trzydzieści stóp. W dłoni trzymał miecz o czarnej klindze z dymu. Ten dym zmienił się w stal, gdy bóg uderzył i odrąbał głowę Syrax. Tę właśnie opowieść zamieścił septon Eustace w swej relacji z owych mrocznych dni. Minstrele powtarzali ją później przez wiele lat.

Grzyb opowiada, że utrata zarówno smoka, jak i syna zdruzgotała Rhaenyrę Targaryen i pogrążyła ją w rozpaczy. Królowa wycofała się do swych komnat, podczas gdy jej doradcy zaczęli debatować. Wszyscy się zgadzali, że Królewska Przystań jest stracona i powinni opuścić miasto. Jej Miłość z niechęcią dała się przekonać, że muszą wyruszyć o świcie. Błotnista Brama była w rękach jej wrogów, a wszystkie statki stojące nad rzeką spłonęły albo zatonęły, Rhaenyra wymknęła się więc z grupką swych ludzi przez Smoczą Bramę, zamierzając dotrzeć brzegiem do Duskendale. Towarzyszyli jej bracia Manderly, czterech ocalałych rycerzy Gwardii Królewskiej, ser Balon Byrch z dwudziestoma złotymi płaszczami, cztery damy dworu królowej i jej ostatni żyjący syn, Aegon Młodszy.

Grzyb pozostał na miejscu, razem z innymi dworzanami. Byli wśród nich lady Mizeria i septon Eustace. Obronę zamku zlecono Garthowi Zajęczej Wardze, kapitanowi złotych płaszczy przy Smoczej Bramie. Zajęcza Warga nie palił się zbytnio do tego zadania. Minęło zaledwie pół dnia od chwili ucieczki Jej Miłości, gdy pod bramą pojawił się ser Perkin Pchła ze swymi rynsztokowymi, żądając, by zamek się poddał. Mimo że przeciwnik miał dziesięciokrotną przewagę liczebną, ser Garth postanowił ściągnąć chorągwie Rhaenyry i otworzyć bramę, licząc na łaskę nieprzyjaciela.

Ale Pchła nie wiedział, co to łaska. Gartha Zajęczą Wargę przywleczono przed jego oblicze i ścięto, podobnie jak dwudziestu innych rycerzy, którzy dochowali wierności królowej. Był wśród nich ser Harmon z Trzcin, Tłukący Żelazo, jeden z Siedmiu Obrońców. Nie oszczędzono również starszej nad szeptaczami, lady Mysarii z Lys, nie zważając na jej płeć. Białego Robaka pojmano podczas próby ucieczki, rozebrano do naga i popędzono biczami od Czerwonej Twierdzy aż do Bramy Bogów. Ser Perkin obiecał kobiecie, że jeśli dotrze żywa do bramy, oszczędzi ją i pozwoli jej odejść. Pokonała jednak tylko połowę tego dystansu, nim skonała na bruku. Ani jeden skrawek białej skóry na jej plecach nie pozostał nietknięty.

Septon Eustace również obawiał się o swoje życie. Napisał: „Ocaliło mnie tylko miłosierdzie Matki”, choć bardziej prawdopodobne wydaje się, że ser Perkin nie chciał prowokować wrogości Wiary. Pchła uwolnił również wszystkich więźniów przebywających w lochach pod zamkiem, między innymi wielkiego maestera Orwyle’a i Węża Morskiego, lorda Corlysa Velaryona. Obaj następnego dnia widzieli na własne oczy, jak wysoki i chudy giermek Perkina, Trystane, wspiął się na Żelazny Tron. Ujrzała to również królowa wdowa, Alicent z rodu Hightowerów. Ludzie ser Perkina znaleźli nawet w ciemnicy byłego starszego nad monetą króla Aegona. Ser Tyland Lannister żył jeszcze… choć oprawcy Rhaenyry oślepili go, wyrwali mu paznokcie u rąk i nóg, obcięli mu uszy i pozbawili męskości.

Starszemu nad szeptaczami króla Aegona, Larysowi Strongowi Szpotawej Stopie, powiodło się znacznie lepiej. Lord Harrenhal wrócił nietknięty z tajemniczej kryjówki, jakby wstał z grobu, wszedł do komnat Czerwonej Twierdzy, jakby nigdy ich nie opuszczał, przywitał ciepło ser Perkina Pchłę i zajął honorowe miejsce u boku nowego „króla”.

Ucieczka królowej nie przyniosła pokoju Królewskiej Przystani. W Prawdziwej opowieści napisano: „Miastem władali trzej królowie, każdy na swoim wzgórzu, ale żaden z nich nie przyniósł niefortunnym poddanym prawa, sprawiedliwości i bezpieczeństwa. Domy wszystkich mieszkańców były zagrożone, podobnie jak cnota wszystkich panien”. Ten chaos utrzymywał się przez z górą cykl księżyca. Maesterzy i inni uczeni piszący o owych czasach często biorą przykład z Munkuna i nazywają ten okres Księżycem Trzech Króli (inni wolą nazwę Księżyc Szaleństwa). To jednak nie jest trafne określenie, jako że Pasterz nigdy nie kazał tytułować się królem, lecz zwał się prostym synem Siedmiu. Nie da się jednak zaprzeczyć, że rezydujący w ruinach Smoczej Jamy prorok władał dziesiątkami tysięcy ludzi.

Głowy pięciu smoków zabitych przez jego zwolenników umieszczono na słupach. Pasterz co noc pojawiał się między nimi, by wygłaszać kazania. Smoki nie żyły i groźba ognia się oddaliła, Pasterz zwrócił więc swój gniew przeciwko bogatym i szlachetnie urodzonym. Oznajmił, że tylko biedni i pokorni ujrzą na własne oczy komnaty bogów. Lordowie, rycerze i bogacze w swej pysze zostaną ciśnięci w otchłań piekielną.

— Odrzućcie jedwabie i atłasy — mówił swym zwolennikom. — Odziejcie swą nagość w szaty z samodziału. Zrzućcie obuwie i chodźcie boso po świecie, jak Ojciec was stworzył.

Tysiące ludzi go posłuchały, ale równie wielu odwróciło się do niego plecami. Z każdym dniem tłumy przybywające, by wysłuchać proroka, stawały się coraz mniej liczne.

Na drugim końcu ulicy Sióstr kwitło dziwaczne królestwo Gaemona Jasnowłosego. Jego siedziba znajdowała się na szczycie wzgórza Visenyi. Dwór czteroletniego bękarciego króla składał się z kurew, komediantów i złodziei, a jego „rządów” broniły bandy zbirów, najemników i pijaków. Z Dworu Pocałunków, gdzie król-dziecko miał swoją siedzibę, napływały wciąż nowe dekrety, każdy bardziej zdumiewający od drugiego. Gaemon zarządził, że od tej pory córki powinny dziedziczyć na równi z synami, że w czasach głodu biednym powinno się rozdawać chleb i piwo, a tym, którzy stracili kończyny na wojnie, lordowie, dla których walczyli, powinni zapewnić wyżywienie i dach nad głową. Zadekretował też, że mężów bijących żony powinno się również zbić, bez względu na to, czym żony zasłużyły sobie na karę. Owe edykty niemal z pewnością były dziełem dornijskiej kurwy Sylvenny Sand. Jeśli wierzyć Grzybowi, była ona kochanką matki małego króla, Essie.

Ze szczytu Wielkiego Wzgórza Aegona, gdzie na Żelaznym Tronie zasiadał będący marionetką ser Perkina Trystane, również płynęły królewskie dekrety, lecz miały one zupełnie inny charakter. Król-giermek zaczął od zniesienia niepopularnych podatków Rhaenyry i podzielenia królewskiego skarbca między swych zwolenników. Potem całkowicie umorzył wszystkie długi, uszlachcił sześćdziesięciu swoich rynsztokowych rycerzy, odpowiedział na obietnicę darmowego chleba i piwa dla głodujących złożoną przez „króla” Gaemona, dając ubogim prawo polowania na króliki, zające i jelenie w królewskim lesie (choć nie na łosie i dziki). Ser Perkin Pchła przez cały czas werbował też ocalałe złote płaszcze pod chorągiew Trystane’a. Dzięki ich mieczom zapanował nad Smoczą, Królewską i Lwią Bramą, trzymał więc teraz w ręku cztery z siedmiu bram miejskich i ponad połowę wież na murach.

W pierwszych dniach po ucieczce królowej Pasterz był zdecydowanie najpotężniejszy z trzech „królów” miasta, ale z upływem czasu liczba jego zwolenników malała. Septon Eustace pisze: „Prostaczkowie z Królewskiej Przystani czuli się jak przebudzeni ze złego snu. Niczym grzesznicy, którzy ocknęli się trzeźwi po nocy pełnej pijaństwa i rozpusty, odwrócili się ze wstydem, ukrywając przed sobą nawzajem twarze w nadziei, że uda im się zapomnieć”. Choć smoki nie żyły, a królowa uciekła, moc Żelaznego Tronu była tak wielka, że prości ludzie nadal spoglądali na Czerwoną Twierdzę, gdy doskwierał im głód albo strach. Dlatego w miarę, jak rezydujący na wzgórzu Rhaenys Pasterz stawał się coraz słabszy, moc króla Trystane’a Truefyre’a (bo takie nazwisko obecnie nosił) rosła.

Bardzo wiele działo się również w Tumbleton i tam właśnie musimy teraz skierować spojrzenie. Gdy wieści o niepokojach w Królewskiej Przystani dotarły do zastępu księcia Daerona, wielu młodych lordów zapragnęło natychmiast wyruszyć na miasto. Najważniejszymi spośród nich byli ser Jon Roxton, ser Roger Corne i lord Unwin Peake… ale ser Hobert Hightower zalecał ostrożność, a Dwaj Zdrajcy nie chcieli się przyłączyć do żadnego ataku, dopóki ich żądania nie zostaną spełnione. Przypomnijmy, że Ulf Biały pragnął, by przyznano mu wielki zamek Wysogród ze wszystkimi jego ziemiami i dochodami, natomiast Twardy Hugh Młot nie chciał się zadowolić niczym mniej niż koroną.

Wszystkie te konflikty osiągnęły stan wrzenia, gdy w Tumbleton z opóźnieniem dowiedziano się o śmierci Aemonda Targaryena w Harrenhal. Króla Aegona II nie widziano ani o nim nie słyszano od chwili zdobycia Królewskiej Przystani przez jego przyrodnią siostrę Rhaenyrę. Wielu się obawiało, że królowa rozkazała go zabić w tajemnicy i ukryła zwłoki, by nie uznano jej za zabójczynię krewnych. Ponieważ jego brat Aemond również poległ, zielonym zabrakło króla i przywódcy. Następny w linii sukcesji był książę Daeron i lord Peake oznajmił, że chłopca powinno się natychmiast ogłosić księciem Smoczej Skały. Inni, przekonani, że Aegon II nie żyje, chcieli go ukoronować.

Dwaj Zdrajcy również czuli potrzebę posiadania króla… ale ich kandydatem nie był Daeron Targaryen.

— Potrzebujemy silnego mężczyzny, który będzie nas prowadził, a nie chłopca — oznajmił Twardy Hugh Młot. — Tron powinien przypaść mnie.

Gdy Jon Roxton Śmiały zapytał, jakim prawem chce się zwać królem, lord Młot odpowiedział:

— Takim samym jak Zdobywca. Mam smoka.

W rzeczy samej po śmierci Vhagar najstarszym i największym żyjącym smokiem w całym Westeros był Vermithor, ongiś wierzchowiec Starego Króla, a teraz Twardego Hugh Bękarta. Vermithor był trzykrotnie większy od smoczycy księcia Daerona, Tessarion. Każdy, kto widział oba smoki razem, musiał zauważyć, że Vermithor to znacznie straszliwsza bestia.

Choć ambicje Młota nie przystawały komuś tak nisko urodzonemu, w żyłach bękarta z pewnością płynęło trochę krwi Targaryenów, dowiódł też swej waleczności i hojnie wynagradzał stronników, wykazując się szczodrością, która przyciąga ludzi do przywódców, jak trup przyciąga muchy. Rzecz jasna, byli to ludzie najgorszego rodzaju: najemnicy, rycerze-rabusie i inna podobna hołota, mężczyźni o skażonej krwi i niepewnym pochodzeniu, którzy kochali walkę dla niej samej i żyli dla plądrowania i łupienia. Wielu słyszało też przepowiednie o młocie, który rozbije smoka, i uznali ją za zapowiedź triumfu Twardego Hugh.

Lordowie i rycerze ze Starego Miasta oraz z Reach poczuli się jednak znieważeni aroganckimi pretensjami Zdrajcy. Nie kto inny, jak sam książę Daeron Targaryen wściekł się tak bardzo, że cisnął pucharem pełnym wina w twarz Twardemu Hugh. Lord Biały zlekceważył to jako marnotrawstwo dobrego trunku, lord Młot rzekł jednak:

— Mali chłopcy powinni zachowywać się uprzejmiej, gdy mówią mężczyźni. Widzę, że ojciec za mało cię bił. Uważaj, bym nie nadrobił tego zaniedbania.

Dwaj Zdrajcy oddalili się razem i rozpoczęli przygotowania do koronacji Młota. Następnego dnia Twardy Hugh zjawił się w koronie z czarnego żelaza na głowie, ku wściekłości księcia Daerona oraz prawowitych lordów i rycerzy.

Jeden z nich, ser Roger Corne, ośmielił się nawet strącić koronę z głowy Młota.

— Korona nie czyni człowieka królem — oznajmił. — Powinieneś zamiast niej włożyć podkowę, kowalu.

To był głupi postępek. Lord Hugh nie był zadowolony. Na jego rozkaz towarzyszący mu ludzie obalili ser Rogera na ziemię, a kowalski bękart przybił mu do głowy nie jedną, lecz trzy podkowy. Gdy przyjaciele Corne’a próbowali interweniować, wyciągnięto sztylety i miecze. Trzech ludzi zginęło, a dwunastu odniosło rany.

Tego już było za wiele dla lordów wiernych księciu Daeronowi. Lord Unwin Peake i Hobert Hightower — choć ten drugi z lekkimi oporami — wezwali jedenastu innych lordów i rycerzy na włościach na tajną naradę w piwnicy gospody w Tumbleton, by przedyskutować sposoby powstrzymania arogancji smoczych jeźdźców nieprawego pochodzenia. Spiskowcy zgodzili się, że nie będzie trudno pozbyć się Białego, który częściej był pijany niż trzeźwy i nigdy nie władał biegle bronią. Młot był bardziej niebezpieczny, ostatnio bowiem wciąż otaczały go lizusy, markietanki i najemnicy, pragnący wkupić się w jego łaski. Lord Peake zauważył, że nie zda im się to na wiele, jeśli zabiją Białego, ale Młot pozostanie przy życiu. Twardy Hugh musiał zginąć pierwszy. Spory toczone w gospodzie „Pod Krwawymi Kruczymi Stopami” były długie i głośne. Lordowie debatowali o tym, jak najlepiej osiągnąć cel.

— Każdego człowieka można zabić — oznajmił ser Hobert Hightower — ale co ze smokami?

Ser Tyler Norcross zapewnił, że biorąc pod uwagę chaos panujący w Królewskiej Przystani, sama Tessarion powinna wystarczyć do odzyskania Żelaznego Tronu, ale lord Peake odparł, że z Vermithorem i Srebrnoskrzydłą zwycięstwo będzie pewniejsze. Marq Ambrose zasugerował, by najpierw zdobyli miasto, a dopiero po zapewnieniu sobie zwycięstwa pozbyli się Białego i Młota, Richard Rooden upierał się jednak, że podobny postępek byłby niehonorowy.

— Nie możemy prosić tych ludzi, by przelewali za nas krew, a następnie odebrać im życie — zakończył debatę Jon Roxton Śmiały. — Zabijemy bękartów teraz — skwitował. — Potem niech najodważniejsi z nas zdobędą ich smoki i polecą na nich do boju.

Nikt w piwnicy nie wątpił, że Roxton mówi o sobie.

Choć książę Daeron nie był obecny na radzie, Krucze Stopy (jak nazwano potem spiskowców) nie chciały przystąpić do akcji bez jego zgody i błogosławieństwa. Owena Fossowaya, lorda Cider Hall, wysłano pod osłoną ciemności, by obudził księcia i przyprowadził go do piwnicy, żeby konspiratorzy mogli go poinformować o swych planach. Łagodny ongiś książę nie zawahał się też, gdy lord Unwin Peake przedstawił mu nakazy egzekucji Twardego Hugh Młota i Ulfa Białego, lecz skwapliwie przystawił na nich swą pieczęć.

Ludzie mogą tworzyć plany, zawiązywać spiski i knuć intrygi, ale lepiej by również się modlili, albowiem żaden z zamysłów człowieka nigdy nie przetrwał kaprysów bogów na górze. Dwa dni później, tego samego dnia, gdy Krucze Stopy zamierzały zaatakować, wszystkich w Tumbleton obudziły ciemną nocą krzyki i wrzaski. Obozy położone za murami miasteczka płonęły. Z północy i z zachodu napływały kolumny zakutych w zbroje rycerzy, przynosząc ze sobą rzeź, z chmur sypał się deszcz strzał, a wraz z nim z nieba opadał smok, straszliwy i gwałtowny.

Tak oto zaczęła się druga bitwa pod Tumbleton.

Smokiem był Morski Dym. Jego jeździec, ser Addam Velaryon, był zdecydowany dowieść, że nie wszystkie bękarty muszą być sprzedawczykami. Jak mógłby dokonać tego skuteczniej, niż odbierając Tumbleton Dwóm Zdrajcom, których czyn splamił również jego? Minstrele zapewniają, że ser Addam pomknął na swej bestii z Królewskiej Przystani do Oka Boga, gdzie wylądował na świętej Wyspie Bogów, by zasięgnąć rady Zielonych Ludzi. Uczony musi jednak trzymać się faktów, a wiemy tyle, że ser Addam poleciał szybko i daleko, lądując w zamkach, wielkich i małych, których lordowie dochowali wierności królowej, by w ten sposób zebrać armię.

Na ziemiach nawadnianych przez Trident stoczono już wiele bitew oraz potyczek. Niemal wszystkie tamtejsze twierdze i wioski zapłaciły daninę krwi… ale Addam Velaryon był nieustępliwy, zdeterminowany i gładki w mowie. Lordowie z dorzecza wiedzieli też bardzo wiele o okrucieństwach, do których doszło w Tumbleton. Gdy ser Addam był już gotowy zaatakować miasteczko, miał za sobą prawie cztery tysiące ludzi.

Przyłączył się do niego Benjicot Blackwood, dwunastoletni lord Raventree, a także owdowiała Sabitha Frey, pani Bliźniaków, ze wszystkimi swymi braćmi i kuzynami z rodu Vyprenów. Lordowie Stanton Piper, Joseth Smallwood, Derrick Darry i Lyonel Deddings zdołali wspólnie zwołać nowe pospolite ruszenie złożone z posiwiałych staruszków i młodych chłopaków, mimo że wszyscy ponieśli okrutne straty w jesiennych bitwach. Zjawił się również Hugo Vance, młody lord Wayfarer’s Rest, prowadząc trzystu własnych ludzi oraz myrijskich najemników Czarnego Tromba.

Co najważniejsze, do wojny włączył się ród Tullych. Gdy Morski Dym pojawił się nad Riverrun, przekonał nawet niechętnego wojownika, jakim był ser Elmo Tully, do zwołania chorągwi i poparcia królowej, wbrew życzeniom jego ciężko chorego ojca, lorda Grovera.

— Smok na dziedzińcu bardzo skutecznie pomaga pozbyć się wątpliwości — powiedział ponoć ser Elmo.

Wielki zastęp obozujący pod murami Tumbleton miał przewagę liczebną nad atakującymi, ale zbyt wiele czasu spędził w tym samym miejscu. Dyscyplina osłabła (wielki maester Munkun pisze, że pijaństwo stało się powszechne), w obozach pleniły się choroby, śmierć lorda Ormunda Hightowera odebrała ludziom przywódcę, a lordowie pragnący zająć jego miejsce byli skłóceni. Skupili się na wewnętrznych konfliktach i rywalizacjach tak bardzo, że zapomnieli o prawdziwych wrogach. Nocny atak ser Addama był całkowitym zaskoczeniem. Nim ludzie księcia Daerona zdążyli się zorientować, że trwa bitwa, nieprzyjaciel był już wśród nich, powalając ich, gdy wyłazili z namiotów, dosiadali koni, próbowali włożyć zbroje czy zapinali pasy.

Największe zniszczenia spowodował jednak smok. Morski Dym raz po raz opadał z góry na wrogów, ziejąc ogniem. Wkrótce w płomieniach stanęło sto namiotów, nawet wspaniałe jedwabne pawilony ser Hoberta Hightowera, lorda Unwina Peake’a i samego księcia Daerona. Miasteczko również nie uniknęło zniszczeń. Sklepy, domy i septy, które ocalały za pierwszym razem, ogarnął smoczy ogień.

Gdy zaczął się atak, Daeron Targaryen spał w swym namiocie. Ulf Biały przebywał w Tumbleton, odsypiając wieczorne pijaństwo w gospodzie „Pod Sprośnym Borsukiem”, którą zagarnął dla siebie. Twardy Hugh Młot również był w miasteczku. Spał z wdową po rycerzu zabitym w pierwszej bitwie. Wszystkie trzy smoki znajdowały się poza miejskimi murami, na polach położonych za obozami.

Choć podejmowano próby obudzenia Ulfa Białego z pijackiego snu, okazało się to niemożliwe. Potoczył się haniebnie pod stół i chrapał przez całą bitwę. Twardy Hugh Młot zareagował szybciej. Na wpół ubrany, zbiegł ze schodów i wypadł na dziedziniec, rozkazując krzykiem, by przyniesiono mu młot i przyprowadzono konia, żeby mógł wyjechać z miasteczka i dosiąść Vermithora. Jego ludzie popędzili, by wykonać rozkaz, choć w tej samej chwili Morski Dym podpalił stajnie. Na dziedzińcu był już jednak lord Jon Roxton, który przywłaszczył sobie nie tylko żonę lorda Footly’ego, lecz również jego sypialnię.

Ujrzawszy Twardego Hugh, Roxton dostrzegł swą szansę.

— Lordzie Młocie, moje kondolencje — rzekł.

Młot odwrócił się, łypiąc spode łba na Roxtona.

— Z jakiego powodu? — zapytał.

— Poległeś w bitwie — odparł Śmiały Jon. Wyciągnął Twórcę Sierot, wbił miecz w brzuch bękarta i rozpruł go od pachwiny aż po gardło.

Kilkunastu ludzi Twardego Hugh przybiegło na dziedziniec akurat na czas, by ujrzeć śmierć swego wodza. Nawet miecz z valyriańskiej stali, taki jak Twórca Sierot, nie zda się człowiekowi na wiele, gdy musi walczyć w pojedynkę z dziesięcioma wrogami. Śmiały Jon Roxton zdołał zabić trzech, nim sam również padł. Powiadają, że zginął, poślizgnąwszy się na wnętrznościach Hugh Młota, ale być może w tym szczególe jest zbyt wiele ironii, by mógł być prawdą.

Istnieją trzy sprzeczne ze sobą relacje o śmierci księcia Daerona Targaryena. Najlepiej znana z nich podaje, że książę wypadł z namiotu w płonącej koszuli nocnej i powalił go myrijski najemnik Czarny Trombo, rozbijając twarz chłopaka ciosem kolczastego morgenszterna. Tę wersję preferował sam Trombo, który powtarzał ją wszem wobec. Druga wersja przypomina pierwszą, ale księcia zabito w niej mieczem, nie morgenszternem, a jego zabójcą nie był Czarny Trombo, lecz jakiś nieznany zbrojny, który zapewne nawet sobie nie uświadamiał, kogo powalił. W trzeciej wersji odważny chłopak znany jako Daeron Dzielny nie zdołał się wydostać na zewnątrz, lecz zginął przygnieciony płonącym namiotem. Prawdziwe świadectwo Munkuna woli tę trzecią opowieść i my również.

(Bez względu na powód jego śmierci nie ulega wątpliwości, że Daeron Targaryen, najmłodszy syn króla Aegona II i królowej Helaeny, zginął w drugiej bitwie pod Tumbleton. Wszyscy fałszywi książęta, którzy posługiwali się jego imieniem podczas panowania Aegona III, z całą pewnością byli samozwańcami).

Krążący po niebie Addam Velaryon obserwował bitwę, zmieniającą się na jego oczach w klęskę nieprzyjaciela. Dwóch z trzech smoczych jeźdźców przeciwnika nie żyło, ale on nie mógł o tym wiedzieć. Z pewnością jednak widział same smoki. Nie skuto ich łańcuchami, przebywały poza miejskimi murami, mogły latać i polować do woli. Srebrnoskrzydła i Vermithor często kładły się splecione ze sobą na polach, natomiast Tessarion spała i jadła w obozie księcia Daerona położonym na zachód od miasteczka, nie dalej niż sto jardów od namiotu jej jeźdźca.

Smoki są stworzeniami zrodzonymi z ognia i krwi. Wszystkie trzy podekscytowały się, gdy wokół szalała bitwa. Ponoć jakiś kusznik wypuścił bełt do Srebrnoskrzydłej, a czterdziestu konnych rycerzy ruszyło ku Vermithorowi z mieczami, kopiami i toporami w rękach, licząc na to, że uda się zabić bestię, nim obudzi się na dobre i odleci. Zapłacili za to szaleństwo życiem. Tymczasem Tessarion zerwała się do lotu, rycząc i plując ogniem. Addam Velaryon skierował się ku niej na Morskim Dymie.

Smocza łuska jest w znacznej części (choć nie całkowicie) odporna na ogień: chroni bardziej wrażliwe ciało i mięśnie ukryte pod spodem. W miarę starzenia się smoka jego łuski twardnieją i grubieją, zapewniając coraz lepszą ochronę, natomiast ogień staje się coraz gorętszy i straszliwszy (płomienie smoczątka mogą podpalić słomę, natomiast ogień Baleriona czy Vhagar u szczytu ich mocy topił stal i kamienie). Dlatego gdy smoki toczą walkę na śmierć i życie, często używają broni innej niż ogień: szponów czarnych niczym żelazo, długich jak miecze i ostrych niby brzytwy; paszcz tak potężnych, że potrafią przegryźć nawet płytową zbroję rycerza; podobnych biczom ogonów, których ciosy nieraz rozbijały kryte wozy na drobne kawałeczki, łamały kręgosłupy masywnym rumakom i ciskały ludźmi w powietrze na odległość pięćdziesięciu stóp.

Walka między Tessarion a Morskim Dymem wyglądała inaczej.

Historia zwie wojnę między królem Aegonem II a jego siostrą Rhaenyrą Tańcem Smoków, ale tylko nad Tumbleton smoki zatańczyły naprawdę. Tessarion i Morski Dym były jeszcze młode i bardziej zwinne w powietrzu od starszego rodzeństwa. Raz po raz próbowały ataku po to tylko, by przeciwnik w ostatniej chwili zrobił unik. Szybowały jak orły, nurkowały niczym jastrzębie, zataczały kręgi, kłapały paszczami i ryczały, pluły ogniem, ale nigdy nie zbliżały się do siebie. W pewnej chwili Niebieska Królowa zniknęła w chmurze, ale zaraz pojawiła się znowu, opadając na przeciwnika od tyłu, by osmalić mu ogon płomieniem kobaltowej barwy. Tymczasem Morski Dym przetaczał się, zakręcał i zataczał kręgi. W jednej chwili był poniżej przeciwniczki, w następnej zaś wykonywał zwrot i znajdował się za nią. Smoki wzbijały się coraz wyżej, a setki ludzi przyglądały się im z dachów Tumbleton. Jeden z nich powiedział później, że bardziej przypominało to taniec godowy niż walkę. Być może rzeczywiście nim było.

Taniec jednak się skończył, gdy do lotu wzbił się z rykiem Vermithor.

Miał już prawie sto lat i dorównywał wielkością obu młodszym bestiom razem wziętym. Smok barwy spiżu, o potężnych jasnobrązowych skrzydłach, wzniósł się z furią nad ziemię. Z tuzina jego ran buchała dymiąca krew. Nie miał jeźdźca i nie odróżniał przyjaciół od wrogów, pluł ogniem na prawo i lewo, atakując z wściekłością każdego człowieka, który ośmielił się cisnąć w niego włócznią. Pewien rycerz próbował ucieczki, ale bestia złapała go w paszczę i ściągnęła z konia, który umknął cwałem. Lordowie Piper i Deddings, siedzący obok siebie na szczycie niskiego wzgórza, spłonęli razem ze swymi giermkami, sługami i zaprzysiężonymi tarczami, gdy Spiżowy Gniew przypadkiem ich zauważył.

Chwilę później opadł na niego Morski Dym.

On jeden z czterech smoków, które znalazły się owego dnia na polu bitwy, miał jeźdźca. Ser Addam Velaryon przybył tu po to, by dowieść swej lojalności, przynosząc zgubę Dwóm Zdrajcom oraz ich smokom, i nagle jeden z nich znalazł się poniżej niego i atakował ludzi, którzy ruszyli do boju u jego boku. Ser Addam z pewnością uważał, że obowiązek każe mu ich bronić, choć w głębi serca musiał wiedzieć, że Morski Dym nie może się mierzyć z większą bestią.

To nie był taniec, lecz walka na śmierć i życie. Vermithor leciał najwyżej dwadzieścia stóp nad polem bitwy, gdy Morski Dym uderzył w niego z góry i strącił z wrzaskiem w błoto. Mężczyźni i chłopcy uciekali w panice albo byli miażdżeni, gdy dwa smoki przetaczały się po ziemi, próbując się nawzajem rozszarpać. Ogony uderzały jak bicze, skrzydła łopotały w powietrzu, lecz bestie splotły się ze sobą tak mocno, że żadna z nich nie była w stanie się uwolnić. Benjicot Blackwood obserwował walkę z grzbietu konia, odległy o pięćdziesiąt jardów. Po wielu latach opowiedział wielkiemu maesterowi Munkunowi, że Vermithor był zbyt wielki i ciężki, by Morski Dym mógł z nim walczyć, i srebrnoszary smok z pewnością zostałby rozerwany na strzępy… gdyby Tessarion nie opadła nagle z nieba, by przyłączyć się do starcia.

Któż może znać serce smoka? Czy to prosta żądza krwi skłoniła Niebieską Królową do ataku? A może smoczyca chciała pomóc jednemu z walczących? Jeśli tak, to któremu? Niektórzy będą zapewniać, że więź między smokiem a smoczym jeźdźcem sięga tak głęboko, że bestia dzieli miłości i nienawiści swego pana. Kto był tu sojusznikiem, a kto wrogiem? Czy pozbawiona jeźdźca Tessarion potrafiła ich od siebie odróżnić?

Odpowiedzi na te pytania nigdy nie poznamy. Historia mówi nam tylko, że trzy smoki walczyły ze sobą pośród błota, krwi i dymu podczas drugiej bitwy pod Tumbleton. Pierwszy zginął Morski Dym, gdy Vermithor zacisnął zęby na jego szyi i odgryzł mu głowę. Potem spiżowa bestia spróbowała odlecieć, ściskając zdobycz w paszczy, ale poszarpane skrzydła nie były w stanie udźwignąć jej ciężaru. Po chwili Vermithor runął na ziemię i zginął. Tessarion, Niebieska Królowa, dożyła zachodu słońca. Trzykrotnie próbowała ulecieć w przestworza i trzykrotnie jej się to nie udało. Późnym popołudniem zaczęła sprawiać wrażenie, że cierpi ból, lord Blackwood wezwał więc swego najlepszego łucznika, znanego jako Billy Burley. Uzbrojony w długi łuk mężczyzna zajął pozycję w odległości stu jardów (poza zasięgiem ognia konającej bestii) i wypuścił trzy strzały w oko leżącego bezradnie na ziemi stworzenia.

O zmierzchu walki dobiegły końca. Choć lordowie dorzecza stracili tylko niespełna stu ludzi i powalili z górą tysiąc przeciwników ze Starego Miasta i z Reach, drugą bitwę pod Tumbleton trudno uznać za całkowite zwycięstwo atakujących, ponieważ nie udało się im zdobyć miasteczka. Mury obronne nadal były nietknięte, zatem gdy ludzie króla wycofali się za ich osłonę i zamknęli za sobą bramy, siły królowej — pozbawione machin oblężniczych i smoków — nie były w stanie wedrzeć się do środka. Niemniej napastnicy dokonali straszliwej rzezi rozbitych i zdezorganizowanych sił wrogów, podpalili ich namioty, spalili bądź zdobyli prawie wszystkie wozy, zapasy i paszę nieprzyjaciół, zabrali trzy czwarte ich koni, zabili księcia Daerona i położyli kres życiu dwóch smoków króla.

Gdy nadszedł wschód księżyca, lordowie dorzecza zostawili pole bitwy padlinożernym wronom i wycofali się między wzgórza. Jeden z nich, młody Ben Blackwood wiózł zdruzgotane ciało ser Addama Velaryona, znalezione obok szczątków jego smoka. Kości chłopaka spoczywały w Raventree Hall przez osiem lat, ale w roku 138 o.P. jego brat, Alyn, zabrał je na Driftmark i pochował w Hull, ich rodzinnym miasteczku. Na grobowcu wyryto tylko jedno słowo: „WIERNY”. Zdobne litery wspierają się na płaskorzeźbach przedstawiających konika morskiego i myszkę.

Rankiem po bitwie obrońcy Tumbleton wyjrzeli za mury i zobaczyli, że ich wrogowie odeszli. Wszędzie wokół miasteczka walały się ciała zabitych. Leżały wśród nich trupy trzech smoków. Przy życiu pozostał tylko jeden: Srebrnoskrzydła, w dawnych czasach nosząca na grzbiecie Dobrą Królową Alysanne. Gdy tylko zaczęła się rzeź, smoczyca uleciała wysoko i długimi godzinami krążyła nad polem bitwy, unosząc się na gorących wiatrach wywołanych przez szalejące w dole pożary. Dopiero po zmierzchu obniżyła lot i wylądowała obok zabitych kuzynów. Później minstrele śpiewali o tym, że trzykrotnie próbowała unieść nosem skrzydło Vermithora, jakby chciała sprawić, by ten znowu poleciał, ale to zapewne tylko bajka. Gdy wzeszło słońce, Srebrnoskrzydła polatywała apatycznie nad polem bitwy, karmiąc się spalonymi szczątkami koni, ludzi i wołów.

Zginęło ośmiu z trzynastu Kruczych Stóp, między innymi lord Owen Fossoway, Marq Ambrose oraz Jon Roxton Śmiały. Richard Rodden oberwał strzałą w szyję i miał skonać następnego dnia. Jednakże czterech spiskowców ocalało, wśród nich ser Hobert Hightower i lord Unwin Peake. A choć Twardy Hugh Młot nie żył, a jego marzenia o koronie zginęły razem z nim, drugi Zdrajca pozostał przy życiu. Ulf Biały obudził się z pijackiego snu jako ostatni smoczy jeździec, posiadacz ostatniego smoka.

— Młot nie żyje i wasz chłopak również — oznajmił jakoby lordowi Peake’owi. — Zostałem wam tylko ja. — Gdy Peake zapytał go, co zamierza, Biały odparł: — Wymaszerujemy, tak jak chcieliście. Wy zdobędziecie miasto, a ja otrzymam cholerny tron. Co ty na to?

Następnego ranka Ulfa odwiedził ser Hobert Hightower, pragnąc omówić szczegóły planowanego szturmu na Królewską Przystań. Przyniósł mu w darze dwie beczułki wina, jedną czerwonego dornijskiego i jedną złotego arborskiego. Choć nie zdarzyło się, by Ulfowi Pijanicy nie smakowało jakieś wino, wiedziano, że woli słodsze trunki. Ser Hobert z pewnością miał nadzieję, że będzie sączył kwaśne czerwone, pozwalając lordowi Ulfowi żłopać słodkie złote. Jednakże coś w zachowaniu Hightowera — giermek, który ich obsługiwał, zeznał później, że ser Hobert pocił się, jąkał i był stanowczo zbyt serdeczny — wzbudziło podejrzliwość Białego. Dlatego rozkazał zostawić czerwone dornijskie na później i zażądał, by Hightower pił wraz z nim złote arborskie.

Historia ma niewiele dobrego do powiedzenia o ser Hobercie Hightowerze, ale nikt nie może wątpić, że umarł dzielnie. Zamiast zdradzić współspiskowców, pozwolił, by giermek napełnił mu kielich, wypił do dna i poprosił o więcej. Gdy Ulf Pijanica zobaczył, że Hightower pije wino bez obaw, udowodnił, że zasłużył na swój przydomek. Wychylił trzy kielichy, zanim zaczął ziewać. Trucizna w winie miała łagodne działanie. Gdy lord Ulf zasnął, by już się nie obudzić, ser Hobert wstał chwiejnie i spróbował wymusić wymioty. Było już jednak za późno. Po godzinie serce przestało mu bić. Jak ujął to Grzyb: „nikt nigdy nie bał się miecza ser Hoberta, ale kielich jego wina okazał się groźniejszy niż valyriańska stal”.

Potem lord Unwin Peake zaoferował tysiąc złotych smoków każdemu szlachetnie urodzonemu rycerzowi, który zdoła dosiąść Srebrnoskrzydłej. Zgłosiło się trzech mężczyzn. Gdy pierwszemu smoczyca urwała rękę, a drugiego spaliła, trzeci zrezygnował. W owej chwili armia Peake’a, niedobitki potężnego zastępu przyprowadzonego przez księcia Daerona i lorda Ormunda Hightowera aż ze Starego Miasta, już się rozpadała. Dezerterzy wymykali się dziesiątkami z Tumbleton, dźwigając tyle łupów, ile tylko zdołali unieść. Lord Unwin pogodził się z porażką. Wezwał swych lordów oraz sierżantów i nakazał odwrót.

Przeklęty jako sprzedawczyk Addam Velaryon, urodzony jako Addam z Hull, uratował Królewską Przystań przed wrogami królowej… kosztem własnego życia. Rhaenyra nic jednak nie wiedziała o jego odwadze. Jej ucieczka z Królewskiej Przystani była pełna przeszkód. W Rosby zamknięto przed nią bramy zamku. Rozkaz ten wydała młoda kobieta, której pretensje pominięto na rzecz młodszego brata. Kasztelan młodego lorda Stokewortha udzielił jej gościny, ale tylko na jedną noc.

— Przyjdą po ciebie — ostrzegł królową. — A ja nie mam sił potrzebnych, by ich powstrzymać.

Połowa jej złotych płaszczy zdezerterowała po drodze, a pewnej nocy obóz zaatakowali złamani. Choć ludzie Rhaenyry odparli napastników, ser Balon Byrch padł od strzały, a ser Lyonel Bentley, młody rycerz Gwardii Królowej, otrzymał cios w głowę, od którego pękł mu hełm. Zmarł następnego dnia, bredząc od rzeczy. Królowa szła dalej, w stronę Duskendale.

Ród Darklynów zaliczał się do najwierniejszych stronników Rhaenyry, ale koszty tej wierności okazały się wysokie. Lord Gunthor stracił życie w służbie królowej, podobnie jak jego stryj, Steffon. Miasteczko złupił ser Criston Cole. Nic w tym dziwnego, że wdowa po lordzie Gunthorze nie ucieszyła się zbytnio, gdy Jej Miłość pojawiła się pod bramą zamku. Tylko wstawiennictwo ser Harrolda Darke’a przekonało lady Meredyth Darklyn do wpuszczenia królowej w obręb swych murów (Darke’owie byli odległymi kuzynami Darklynów, a ser Harrold służył niegdyś jako giermek nieżyjącemu ser Steffonowi), i to pod warunkiem, że nie zostanie na długo.

Gdy tylko Rhaenyra znalazła się za murami Brunatnego Fortu, wychodzącymi na port, wydała polecenie maesterowi lady Darklyn: trzeba wysłać na Smoczą Skałę wiadomość z rozkazem, by natychmiast przysłano statek, który zabierze ją do domu. Kroniki miasteczka podają, że wyleciały trzy kruki… ale dni mijały, a statek się nie pojawiał. Nie wróciły też kruki z odpowiedziami. Królowa ponownie zaczęła powątpiewać w wierność swego wielkiego maestera.

W innych miejscach szczęście bardziej jej sprzyjało. Cregan Stark napisał do niej z Winterfell, że ruszy ze swym zastępem na południe, gdy tylko to będzie możliwe, ostrzegał jednak, że „moje ziemie są rozległe, a do tego nadchodzi zima i musimy zebrać ostatni plon, by nie zginąć z głodu, gdy śniegi zostaną na dobre”. Lord z północy obiecał królowej dziesięć tysięcy ludzi „młodszych i bardziej wojowniczych niż moje Wilki Zimy”. Dziewica z Doliny również obiecała pomoc, ale list pochodził z jej zimowego zamku, Księżycowych Bram… a ponieważ górskie przełęcze zamknął śnieg, jej rycerze musieliby wyruszyć drogą morską. Lady Jeyne pisała, że gdyby ród Velaryonów skierował swe okręty do Gulltown, mogłaby natychmiast wysłać armię do Duskendale. W przeciwnym razie będzie musiała wynająć flotę w Braavos albo Pentos, a do tego potrzebowałaby pieniędzy.

Królowa Rhaenyra nie miała ani złota, ani okrętów. Zamknąwszy lorda Corlysa w lochu, utraciła flotę, a gdy uciekała z Królewskiej Przystani, bojąc się o własne życie, nie miała przy sobie ani grosza. Zdesperowana, dręczona strachem Jej Miłość posiwiała i wychudła. Chodziła po murach zamku w Duskendale, bez przerwy płacząc. Nie mogła spać i nie chciała jeść. Nie rozstawała się też ani na moment z księciem Aegonem, swym ostatnim żyjącym synem. Chłopiec dniem i nocą pozostawał u jej boku „jak mały, blady cień”.

Gdy lady Meredyth jasno dała do zrozumienia, że królowa za długo już przebywa w jej zamku, Rhaenyra była zmuszona sprzedać koronę, by zebrać pieniądze na przejazd na braavoskim statku kupieckim „Violande”. Ser Harrold Darke nakłaniał ją, by poszukała azylu u lady Arryn w Dolinie, natomiast ser Medrick Manderly próbował ją przekonać, by towarzyszyła jemu i jego bratu ser Torrhenowi do Białego Portu, ale Jej Miłość odmówiła obu. Była niezachwianie zdecydowana wrócić na Smoczą Skałę. Tam znajdzie smocze jaja, powtarzała tym, którzy dochowali jej wierności. Musi mieć nowego smoka, bo inaczej wszystko będzie stracone.

Silne wiatry zaniosły „Violande” bliżej brzegów Driftmarku, niż mogłaby tego pragnąć królowa. Trzykrotnie przepływali w zasięgu głosu od okrętów Węża Morskiego, ale Rhaenyra pilnowała, by nikt jej nie zauważył. Wreszcie Braavosowie rzucili kotwicę w porcie pod Smoczą Górą. Był wieczór. Królowa wysłała kruka z wiadomością o swym przybyciu i gdy zeszła na ląd, czekała na nią eskorta. Rhaenyrze towarzyszył jej syn, Aegon, damy dworu oraz trzech rycerzy Gwardii Królowej (złote płaszcze, które opuściły z nią Królewską Przystań, zostały w Duskendale, natomiast Manderly’owie odpłynęli na „Violande” do Białego Portu).

Lał deszcz i w porcie nie widać było prawie nikogo. Nawet portowe burdele robiły wrażenie ciemnych i opustoszałych. Jej Miłość nie zwracała jednak na to uwagi. Chora na ciele i na duchu, złamana przez zdrady, Rhaenyra Targaryen pragnęła tylko wrócić do własnej siedziby, gdzie — jak sądziła — będzie z synem bezpieczna. Nawet się nie domyślała, że wkrótce spotka ją ostatnia i najgorsza zdrada.

Złożoną z czterdziestu ludzi eskortą dowodził ser Alfred Broome, jeden z ludzi pozostawionych na wyspie, gdy Rhaenyra wyruszyła do ataku na Królewską Przystań. Broome był najstarszym z rycerzy na Smoczej Skale, dołączył do garnizonu jeszcze za panowania Starego Króla. W związku z tym oczekiwał, że zostanie mianowany kasztelanem, gdy Rhaenyra wyruszyła po Żelazny Tron… ale ponure usposobienie i nieprzyjazne zachowanie ser Alfreda nie budziły sympatii ani zaufania. Dlatego królowa pominęła go na rzecz milszego ser Roberta Quince’a.

Gdy Rhaenyra zapytała, dlaczego ser Robert nie wyszedł jej na spotkanie, ser Alfred odpowiedział, że królowa spotka „naszego grubego przyjaciela” w zamku.

Tak też się stało… choć zwęglonego trupa Quince’a można było rozpoznać tylko dzięki olbrzymiej tuszy. Zwłoki zwisały z blanków wieży bramnej, razem z ciałami zarządcy Smoczej Skały, dowódcy zbrojnych oraz kapitana straży… a także głową i górną częścią tułowia maestera Gerardysa. Wszystko, co znajdowało się poniżej żeber, zniknęło. Wnętrzności wielkiego maestera zwisały z brzucha na podobieństwo czarnych, spalonych węży.

Powiadają, że na widok trupów z policzków królowej odpłynęła krew, ale to młody książę Aegon pierwszy sobie uświadomił, co one oznaczają.

— Matko, uciekaj! — zawołał. Było już jednak za późno. Ludzie ser Alfreda zaatakowali obrońców królowej. Topór rozbił głowę ser Harrolda Darke’a, nim rycerz zdążył wydobyć miecz z pochwy, a ser Adrianowi Redfortowi wbito włócznię w plecy. Tylko ser Loreth Lansdale zareagował wystarczająco szybko, by zdążyć zadać cios w obronie królowej. Zanim sam zginął, powalił dwóch pierwszych ludzi, którzy go zaatakowali. Był ostatnim z Gwardii Królowej. Kiedy książę Aegon złapał miecz ser Harrolda, ser Alfred pogardliwie odtrącił klingę na bok.

Chłopca, królową i jej damy zaprowadzono pod groźbą włóczni na położony za bramą dziedziniec. Tam, jak ujął to wiele lat później Grzyb, stanęli twarzą w twarz z „martwym człowiekiem i umierającym smokiem”.

Łuski Sunfyre’a nadal lśniły w blasku słońca niczym kute złoto, ale łatwo można było zauważyć, że leżąca na czarnym, stopionym valyriańskim ogniem kamieniu dziedzińca bestia jest straszliwie okaleczona. Sunfyre był ongiś najwspanialszym smokiem, jaki kiedykolwiek wzleciał pod niebo Westeros, teraz zaś jedno skrzydło, niemal całkowicie urwane przez Meleys, odstawało od ciała pod nienaturalnym kątem, a świeże blizny na grzbiecie nadal dymiły i krwawiły, gdy się poruszał. Kiedy królowa i jej towarzysze go ujrzeli, Sunfyre leżał zwinięty w kłębek. Nagle się poruszył i uniósł głowę, odsłaniając straszliwe rany widoczne wzdłuż szyi, gdzie inny smok wyrwał mu kawały ciała. W niektórych miejscach na brzuchu łuski ustąpiły miejsca strupom, a tam, gdzie powinno być prawe oko, została tylko pusta dziura, pokryta czarną, zakrzepłą krwią.

Trzeba zapytać, co z pewnością uczyniła Rhaenyra, jak do tego doszło.

Wiemy bardzo wiele rzeczy, o których królowa nie miała pojęcia. Jesteśmy za to winni wdzięczność wielkiemu maesterowi Munkunowi, albowiem to on w swej Prawdziwej opowieści, w znacznym stopniu opartej na relacji wielkiego maestera Orwyle’a, opisuje, jak Aegon II dotarł na Smoczą Skałę.

To lord Larys Strong Szpotawa Stopa wykradł króla i jego dzieci z miasta, gdy na niebie nad Królewską Przystanią pojawiły się smoki Rhaenyry. Nie chcąc przechodzić przez miejskie bramy, gdzie ktoś mógłby ich zauważyć i zapamiętać, lord Larys poprowadził zbiegów jakimś tajnym przejściem Maegora Okrutnego, znanym wyłącznie jemu.

Również on zdecydował, że uciekinierzy powinni się rozstać, by nawet jeśli któreś z nich zostanie pojmane, reszta zachowała wolność. Ser Rickardowi Thorne’owi rozkazano odprowadzić dwuletniego księcia Maelora do lorda Hightowera. Księżniczkę Jaehaerę, sześcioletnią dziewczynkę, prostą i słodką, powierzono opiece ser Willisa Fella, który przysiągł dostarczyć ją bezpiecznie do Końca Burzy. Żadne z dzieci nie wiedziało, dokąd wyruszyło drugie, by nie mogło tego zdradzić w razie pojmania.

Tylko sam Larys wiedział, że król zdjął piękne szaty, przebrał się w splamiony solą płaszcz rybaka i ukrył w stertach dorszy na skifie rybackim, pod opieką bękarciego rycerza, który miał krewnych na Smoczej Skale. Szpotawa Stopa uważał, że gdy tylko Rhaenyra dowie się o zniknięciu króla, wyśle ludzi w pościg za nim… ale łódź nie zostawia śladów na wodzie i niewielu łowców wpadłoby na to, by szukać Aegona na wyspie jego siostry, w samym cieniu twierdzy. Munkun zapewnia, że wielki maester Orwyle usłyszał to wszystko z ust samego lorda Stronga.

Król mógłby tam pozostać, ukryty, lecz nieszkodliwy, uśmierzając ból winem i ukrywając blizny po oparzeniach pod grubym płaszczem, gdyby na Smoczą Skałę nie przybył Sunfyre. Możemy zapytać, co skłoniło bestię do powrotu na wyspę. Wielu to robiło. Czy rannym smokiem o złamanym, na wpół zagojonym skrzydle kierował jakiś pierwotny instynkt, nakazujący mu powrót do miejsca narodzin, dymiącej góry, gdzie wykluł się z jaja? A może wyczuł w jakiś sposób, za wieloma milami burzliwych mórz, że na wyspie przebywa król Aegon, i poleciał tam, by połączyć się ze swym jeźdźcem? Niektórzy posuwają się nawet do sugestii, że Sunfyre wyczuł, iż Aegon rozpaczliwie go potrzebuje. Któż jednak może twierdzić, że zna serce smoka?

Po tym, jak pechowy atak lorda Walysa Mootona przegnał Sunfyre’a z pola popiołu i kości pod Gawronim Gniazdem, historia straciła smoka z oczu na ponad pół roku (pewne opowieści powtarzane na dworach Crabbów i Brune’ów sugerują, że przez pewien czas mógł się on ukrywać w mrocznych sosnowych lasach i jaskiniach na Szczypcowym Przylądku). Choć rozdarte skrzydło zagoiło się na tyle, że był w stanie latać, zrosło się pod paskudnym kątem i pozostało słabe. Sunfyre nie mógł już szybować ani utrzymywać się długo w powietrzu. Nawet pokonanie krótkiego odcinka sprawiało mu trudności. Błazen Grzyb skwitował to w okrutny sposób, twierdząc, że większość smoków szybuje pod niebem niczym orły, a Sunfyre stał się tylko „wielkim, złotym, ziejącym ogniem kurakiem, który przeskakiwał, trzepocząc skrzydłami, od wzgórza do wzgórza”.

Jednakże ten „ziejący ogniem kurak” jakoś przemknął nad wodami Czarnej Zatoki… albowiem to właśnie on był bestią, która zaatakowała Szarego Ducha na oczach marynarzy z „Nessarii”. Ser Robert Quince oskarżał Kanibala… ale Tom Splątany Język, jąkała, który słyszał więcej, niż mówił, napoił Volanteńczyków ale, zwracając uwagę na to, że często wspominali o złotych łuskach napastnika. Kanibal, o czym Tom świetnie wiedział, był czarny jak węgiel. Dlatego Dwaj Tomowie i ich „kuzyni” (to była półprawda, albowiem tylko ser Marstona łączyły z nimi więzy krwi, jako że był bękarcim synem siostry Toma Splątanej Brody z rycerzem, który pozbawił ją dziewictwa) wyruszyli w swej małej łodzi na poszukiwania zabójcy Szarego Ducha.

Poparzony król i kaleki smok dali sobie nawzajem nowy cel. Aegon co dzień o świcie opuszczał leże ukryte na opustoszałych wschodnich zboczach Smoczej Góry, wzlatując pod niebo po raz pierwszy od czasów Gawroniego Gniazda, podczas gdy Dwaj Tomowie i ich kuzyn, Marston Waters, wrócili na drugi koniec wyspy, by znaleźć ludzi, którzy zgodzą się pomóc im w zdobyciu zamku. Nawet na Smoczej Skale, która od dawna była siedzibą i twierdzą Rhaenyry, nie brakowało takich, którzy nie lubili królowej, czy to z dobrych, czy ze złych powodów. Niektórzy opłakiwali braci, synów i ojców zabitych podczas Krwawego Posiewu albo w bitwie w Gardzieli, inni liczyli na nagrody bądź zaszczyty, jeszcze inni byli zaś przekonani, że syn musi mieć pierwszeństwo przed córką i w związku z tym prawa Aegona są lepsze.

Królowa zabrała swych najlepszych ludzi do Królewskiej Przystani. Smocza Skała, broniona przez okręty Węża Morskiego oraz wysokie valyriańskie mury, wydawała się niezdobyta, Jej Miłość pozostawiła więc tu tylko nieliczny garnizon, złożony z ludzi, którzy nie zdaliby się jej na wiele: staruszków i niedoświadczonych chłopaków; chromych, gapowatych i kalekich; zdrowiejących z ran, tych o niepewnej lojalności i podejrzewanych o tchórzostwo. Ich dowódcą Rhaenyra mianowała ser Roberta Quince’a, kompetentnego mężczyznę, który jednak zestarzał się już i utył.

Wszyscy się zgadzają, że Quince był wiernym stronnikiem królowej, jednakże część ludzi, którymi dowodził, nie cechowała się równie wielką lojalnością. Mieli żal i pretensje za dawne krzywdy, czy to prawdziwe, czy wyimaginowane. Najważniejszym z nich był ser Alfred Broome. Broome okazał wielką chęć zdradzenia królowej w zamian za tytuł lordowski, ziemie i złoto, gdyby Aegon II odzyskał tron. Długa służba w garnizonie pozwoliła mu opowiedzieć ludziom króla o siłach i słabościach Smoczej Skały, o tym, których strażników można było przekupić bądź pozyskać, których zaś trzeba będzie zabić albo uwięzić.

Gdy upadek Smoczej Skały wreszcie nastąpił, trwał niespełna godzinę. Ludzie skłonieni do zdrady przez Broome’a otworzyli w godzinie duchów tylną furtę, by ser Marston Waters, Tom Splątany Język oraz ich ludzie mogli się niepostrzeżenie wślizgnąć do zamku. Jedna grupa zajęła zbrojownię, druga zaś uwięziła wiernych królowej strażników oraz dowódcę zbrojnych. Ser Marston zastał wielkiego maestera Gerardysa w krukarni, kruki nie mogły więc nikogo zawiadomić o ataku. Ser Alfred osobiście dowodził ludźmi, którzy wtargnęli do komnat kasztelana, by zaskoczyć ser Roberta Quince’a. Gdy ten próbował dźwignąć się z łoża, Broome wbił mu włócznię w potężne, blade brzuszysko. Grzyb, który dobrze znał obu mężczyzn, mówi, że ser Alfred nie lubił ser Roberta i mu zazdrościł. Łatwo w to uwierzyć, albowiem cios zadano z taką siłą, że broń wyszła plecami, przebiła puchowy materac i siennik, a potem wbiła się w podłogę.

Tylko w jednym punkcie plan się nie powiódł. Nim Tom Splątany Język i jego zbiry rozbili drzwi sypialni księżniczki Baeli, by wziąć ją do niewoli, dziewczynka wymknęła się przez okno i zeszła po dachach i murach na dziedziniec. Ludzie króla wystawili straże przed stajniami, w których trzymano smoki, ale Baela wychowywała się na Smoczej Skale i znała przejścia, o których oni nie wiedzieli. Gdy ścigający ją dopadli, zdążyła już odpiąć łańcuchy Księżycowej Tancerki i włożyć siodło na jej grzbiet.

Tak oto, gdy król Aegon II przeleciał na Sunfyrze nad dymiącym szczytem Smoczej Góry i zaczął opadać na dziedziniec, spodziewając się triumfalnego przywitania w zamku opanowanym przez jego ludzi, gdzie wszystkich wiernych stronników królowej zabito albo uwięziono, na spotkanie wyleciała mu księżniczka Baela Targaryen, córka księcia Daemona i lady Laeny, równie nieustraszona jak jej ojciec.

Księżycowa Tancerka była młodym smokiem jasnozielonej barwy, o perłowych rogach, grzebieniu i kościach skrzydeł. Pomijając te ostatnie, nie była większa od bojowego rumaka, a ważyła mniej od niego. Była jednak bardzo szybka, natomiast Sunfyre, choć znacznie większy, miał kłopoty ze świeżo zrośniętym skrzydłem, a niedawno Szary Duch zadał mu nowe rany.

Smoki starły się w ciemności, jaka nadchodzi przed świtem, cienie krążące na niebie rozświetlały noc swym ogniem. Księżycowa Tancerka uchyliła się przed płomieniami Sunfyre’a, wymknęła jego szczękom, przemknęła pod wyciągniętymi szponami, a potem zawróciła, by zaatakować z góry większego smoka. Jej szpony na nowo otworzyły długą, dymiącą ranę na grzbiecie i rozszarpały zranione skrzydło. Ludzie obserwujący walkę z dołu opowiadali, że Sunfyre zachwiał się jak pijany, z trudem utrzymując się w powietrzu, Księżycowa Tancerka swobodnie zatoczyła zaś krąg i ponowiła atak, plując ogniem. Sunfyre odpowiedział złotym płomieniem, gorącym jak piec, trafiając młodą smoczycę prosto w oczy. Najpewniej Księżycowa Tancerka natychmiast została oślepiona, nie zatrzymała się jednak, lecz uderzyła prosto w przeciwnika, tworząc kłębowisko skrzydeł i pazurów. Gdy smoki spadały na ziemię, raz po raz kąsała szyję Sunfyre’a, wyrywając wielkie kawały mięsa, podczas gdy starszy smok wbił szpony w jej podbrzusze. Spowita w ogień i dym, oślepiona i krwawiąca, Księżycowa Tancerka łopotała rozpaczliwie skrzydłami, próbując się uwolnić, ale zdołała jedynie spowolnić upadek.

Obserwatorzy na dziedzińcu uciekli w bezpieczne miejsce, nim smoki runęły na twardą skałę. Na ziemi szybkość Księżycowej Tancerki nie na wiele się zdała w starciu z rozmiarami i ciężarem Sunfyre’a. Zielona smoczyca wkrótce znieruchomiała. Złoty smok zakrzyknął triumfalnie i spróbował zerwać się do lotu, ale zwalił się na dziedziniec. Z jego ran wypływała gorąca krew.

Król Aegon zeskoczył z siodła, gdy smoki były jeszcze dwadzieścia stóp nad ziemią i połamał sobie obie nogi. Lady Baela została z Księżycową Tancerką do samego końca. Poparzona i posiniaczona dziewczynka zdołała jeszcze odpiąć łańcuchy siodła i odczołgać się od targanej śmiertelnymi konwulsjami bestii. Gdy Alfred Broome wyciągnął miecz, chcąc ją zabić, Marston Waters wyrwał mu broń z ręki. Tom Splątany Język zaniósł dziewczynkę do maestera.

Tak oto król Aegon II zdobył rodową siedzibę Targaryenów, zapłacił jednak za to straszliwą cenę. Sunfyre nigdy już nie wzbił się w powietrze. Pozostał na dziedzińcu — tam, gdzie upadł — żywiąc się ciałem Księżycowej Tancerki, a potem owcami, zarzynanymi dla niego przez żołnierzy z garnizonu. Jego Miłość zaś aż do końca życia cierpiał wielki ból… choć tym razem, gdy wielki maester Gerardys zaproponował mu makowe mleko, odmówił, co przynosi mu zaszczyt.

— Nie wejdę drugi raz na tę drogę — oznajmił. — Nie jestem też aż tak głupi, by wypić eliksir, który dla mnie przygotujesz. Jesteś sługą mojej siostry.

Na rozkaz króla Gerardysa powieszono na łańcuchu, który księżniczka Rhaenyra zerwała z szyi wielkiego maestera Orwyle’a, by przekazać go jemu. Nie dano mu też łaski szybkiego upadku kończącego się złamaniem karku. Dusił się powoli, wierzgając nogami i próbując pochwycić powietrze. Gdy był już bliski śmierci, trzykrotnie opuszczano go na ziemię i pozwalano zaczerpnąć oddechu, by następnie unieść go znowu. Po trzecim razie wypruto mu wnętrzności i zawieszono przed Sunfyre’em, by smok mógł się nasycić jego nogami oraz trzewiami. Król rozkazał jednak zachować część ciała wielkiego maestera, „by mógł przywitać moją słodką siostrę, gdy wreszcie wróci”.

Wkrótce potem, kiedy król leżał w wielkiej komnacie Kamiennego Bębna z obiema nogami unieruchomionymi bandażami i łubkami, z Duskendale przyleciał pierwszy z kruków królowej Rhaenyry. Kiedy Aegon usłyszał, że jego przyrodnia siostra wróci na „Violande”, rozkazał ser Alfredowi Broome’owi przygotować dla niej „należyte powitanie”.

O tym wszystkim obecnie wiemy, ale królowa nie domyślała się niczego, gdy zeszła ze statku prosto w pułapkę zastawioną przez brata.

Septon Eustace (który nie darzył królowej miłością) mówi nam, że Rhaenyra roześmiała się na widok okaleczonego Sunfyre’a Złotego.

— Czyja to robota? — zapytała. — Musimy mu podziękować.

Grzyb (który miał dla Rhaenyry bardzo wiele miłości) przekazuje nam inną opowieść. W jego relacji królowa pyta:

— Jak do tego doszło?

Obie wersje zgadzają się, że następne słowa wypowiedział król:

— Siostro — zawołał z balkonu. Nie był w stanie chodzić ani nawet wstać, zatem przyniesiono go tam na krześle. Biodro zdruzgotał sobie w Gawronim Gnieździe i od tego czasu był zgarbiony i wykrzywiony. Jego przystojna ongiś twarz zrobiła się obrzękła od makowego mleka, a połowę ciała pokrywały blizny po oparzeniach. Mimo to Rhaenyra poznała go natychmiast.

— Drogi bracie — rzekła. — Miałam nadzieję, że umarłeś.

— Ty pierwsza — odparł Aegon. — W końcu jesteś starsza.

— Cieszę się, że o tym pamiętasz — stwierdziła Rhaenyra. — Wygląda na to, że jesteśmy twoimi więźniami… ale nie myśl, że zatrzymasz nas na długo. Wierni mi lordowie mnie znajdą.

— Być może, jeśli przeszukają siedem piekieł — stwierdził król. Jego ludzie wyrwali Rhaenyrę z objęć syna. Niektórzy utrzymują, że to ser Alfred Broome trzymał ją za ramię, inni wymieniają dwóch Tomów — ojca, Splątaną Brodę, i syna, Splątanego Języka. Ser Marston Waters również się temu przyglądał, odziany w biały płaszcz, albowiem w nagrodę za odwagę król Aegon mianował go gwardzistą królewskim.

Jednakże ani Waters, ani żaden z innych rycerzy i lordów nie sprzeciwił się choćby słowem, gdy król Aegon II oddał przyrodnią siostrę smokowi. Powiadają, że Sunfyre z początku nie był zbyt zainteresowany poczęstunkiem, ale potem Broome skaleczył królową w pierś sztyletem. Woń krwi podnieciła bestię, która obwąchała Jej Miłość, a potem skąpała ją w płomieniach, tak nagle, że płaszcz ser Alfreda zajął się ogniem, nim ten zdążył odskoczyć. Rhaenyra Targaryen zdołała jeszcze unieść głowę ku niebu i po raz ostatni przekląć krzykiem przyrodniego brata, nim Sunfyre zacisnął szczęki i urwał jej rękę w barku.

Septon Eustace opowiada, że złoty smok pożarł królową w sześciu kęsach, pozostawiając tylko lewą nogę poniżej kolana „dla Nieznajomego”. Elinda Massey, najmłodsza z dam dworu królowej i cechująca się najłagodniejszym usposobieniem, ponoć wyrwała sobie oczy na ten widok, a syn władczyni patrzył na to z przerażeniem, nie mogąc się ruszyć. Rhaenyra Targaryen, Radość Królestwa i Półroczna Królowa, opuściła ten padół łez dwudziestego drugiego dnia dziesiątego księżyca 130 roku od Podboju Aegona. Miała trzydzieści trzy lata.

Ser Alfred Broome domagał się, by zabito również księcia Aegona, ale król tego zabronił, oznajmiając, że choć chłopiec ma dopiero dziesięć lat, może okazać się cennym zakładnikiem, a mimo że przyrodnia siostra Aegona II nie żyła, jej stronnicy nie złożyli broni i trzeba będzie się z nimi policzyć, nim Jego Miłość będzie mógł znowu zasiąść na Żelaznym Tronie. Księciu założono więc okowy na szyję, nadgarstki i kostki, a potem poprowadzono go do lochów pod Smoczą Skałą. Damy dworu nieżyjącej królowej jako szlachetnie urodzone otrzymały cele w Wieży Morskiego Smoka, gdzie miały czekać na wypłacenie okupu.

— Czas ukrywania się minął — oznajmił król Aegon II. — Wyślijcie kruki, by zawiadomić całe królestwo, że fałszywa królowa nie żyje, a prawowity monarcha wkrótce odzyska tron swego ojca.
===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

ZAGŁADA SMOKÓW

KRÓTKIE SMUTNE PANOWANIE AEGONA II

— Czas ukrywania się minął — oznajmił król Aegon II na Smoczej Skale, wkrótce po tym, jak Sunfyre pożarł jego siostrę. — Wyślijcie kruki, by zawiadomić całe królestwo, że fałszywa królowa nie żyje, a prawowity monarcha wkrótce odzyska tron swego ojca.

Nawet prawowici monarchowie mogą się jednak przekonać, że pewne rzeczy łatwiej jest ogłosić niż zrealizować. Minął cały cykl księżyca i jeszcze połowa, nim Aegon II opuścił Smoczą Skałę.

Między nim a Królewską Przystanią leżała wyspa Driftmark, cały obszar Czarnej Zatoki oraz dwadzieścia krążących po niej okrętów Velaryonów. Ponieważ Wąż Morski był „gościem” Trystane’a Truefyre’a w Królewskiej Przystani, a ser Addam zginął pod Tumbleton, dowództwo floty Velaryonów przeszło w ręce brata Addama, Alyna, młodszego syna Myszki, córki cieśli okrętowego. Chłopak miał piętnaście lat, ale czy okaże się przyjacielem, czy wrogiem? Jego brat zginął, walcząc za królową, lecz ta królowa zamknęła ich lorda w lochu, a teraz nie żyła. Do Driftmarku wysłano kruki z obietnicą ułaskawienia dla całego rodu Velaryonów za wszystkie poprzednie czyny, pod warunkiem że stawi się na Smoczej Skale i złoży hołd, ale dopóki odpowiedź nie nadeszła, Aegon II byłby szalony, gdyby spróbował przepłynąć zatokę, narażając się na pojmanie.

Zresztą król nie chciał tam wyruszyć drogą morską. W dniach, które nastąpiły po śmierci jego przyrodniej siostry, nadal czepiał się nadziei, że Sunfyre może odzyskać siły w stopniu wystarczającym, by znowu polecieć. Smok jednak najwyraźniej słabł coraz bardziej i wkrótce rany na jego szyi zaczęły cuchnąć. Nawet dym buchający mu z paszczy śmierdział paskudnie. Na koniec Sunfyre odmówił jedzenia.

Dziewiątego dnia dwunastego księżyca roku 130 o.P. wspaniały złoty smok, który był chlubą króla Aegona, skonał na dziedzińcu Smoczej Skały — tam, gdzie upadł. Jego Miłość płakał. Rozkazał, by przyprowadzono z lochów i stracono jego kuzynkę, lady Baelę. Zmienił zdanie dopiero wtedy, gdy dziewczynę zmuszono do położenia głowy na katowskim pieńku i jego maester przypomniał mu, że matka dziewczyny pochodziła z rodu Velaryonów i była córką Węża Morskiego. Do Driftmarku poleciał kolejny kruk, tym razem niosący groźbę: jeśli Alyn z Hull nie stawi się przed upływem czternastu dni, by złożyć hołd prawowitemu królowi, jego kuzynka, lady Baela, straci głowę.

Tymczasem na zachodnim brzegu Czarnej Zatoki Księżyc Trzech Króli zakończył się niespodziewanie. Przez ponad pół roku miasto żyło w strachu przed zbliżającym się zastępem Ormunda Hightowera… ale ostatecznie atak nie nadszedł ze Starego Miasta poprzez Gorzki Most i Tumbleton, lecz królewskim traktem z Końca Burzy. Gdy Borros Baratheon dowiedział się o śmierci królowej, zostawił w zamku żonę, która niedawno zaszła w ciążę, oraz cztery córki i wyruszył na północ przez królewski las, prowadząc sześciuset rycerzy oraz cztery tysiące piechoty.

Gdy straż przednia Baratheonów dotarła do Czarnego Nurtu, Pasterz rozkazał swym zwolennikom ruszyć na brzeg, by nie pozwolić lordowi Borrosowi sforsować rzeki. Ale na kazania żebraka, który kiedyś przyciągał dziesiątki tysięcy ludzi, przychodziło obecnie jedynie kilkuset, a jeszcze mniej było takich, którzy go posłuchali. Na Wielkim Wzgórzu Aegona giermek, który kazał się teraz zwać królem Trystane’em Truefyre’em, stanął na murach z Larysem Strongiem i ser Perkinem Pchłą, spoglądając na coraz liczniejsze szeregi ludzi z krain burzy.

— Brak nam sił, by walczyć z takim zastępem, panie — rzekł chłopakowi lord Larys — ale może słowa zdołają coś osiągnąć tam, gdzie miecze muszą zawieść. Wyślij mnie, bym z nimi rokował.

Tak oto Szpotawa Stopa przeprawił się na drugą stronę pod flagą pokoju. Towarzyszyli mu wielki maester Orwyle oraz królowa wdowa Alicent.

Lord Borros przyjął ich w namiocie rozbitym na skraju królewskiego lasu. Jego ludzie ścinali drzewa, by zbudować tratwy potrzebne do przeprawy przez rzekę. Królowa Alicent ucieszyła się z wiadomości, że jej wnuczka Jaehaera, jedyne ocalałe dziecko Aegona i Helaeny dotarła bezpiecznie do Końca Burzy pod opieką ser Willisa Fella z Gwardii Królewskiej. Królowa wdowa roniła łzy radości.

Następnie, po całym szeregu zdrad i zaręczyn, osiągnięto porozumienie między lordem Borrosem, lordem Larysem i królową Alicent. Wielki maester Orwyle był jego świadkiem. Szpotawa Stopa obiecał, że ser Perkin i jego rynsztokowi rycerze pomogą ludziom z krain burzy w przywróceniu porządku w Królewskiej Przystani i posadzeniu króla Aegona II z powrotem na Żelaznym Tronie, pod warunkiem że wszystkim poza uzurpatorem Trystane’em przyzna się amnestię za wszelkie popełnione czyny, w tym również za zdradę stanu, bunt, grabieże, morderstwa i gwałty. Królowa zgodziła się, że król uczyni lady Cassandrę, najstarszą córkę lorda Borrosa, swą nową królową. Lady Floris, kolejną córkę jego lordowskiej mości, zaręczono z Larysem Strongiem. Poświęcono sporo czasu na dyskusję nad problemem floty Velaryonów.

— Musimy wciągnąć w to Węża Morskiego — stwierdził ponoć lord Borros. — Być może staruszek chciałby mieć nową żonę. Zostały mi jeszcze dwie wolne córki.

— Jest po trzykroć zdrajcą — sprzeciwiła się królowa Alicent. — Rhaenyra nigdy nie zdobyłaby Królewskiej Przystani bez jego pomocy. Mój syn z pewnością o tym nie zapomniał. Chcę śmierci Węża Morskiego.

— I tak nie pożyje już długo — odpowiedział lord Larys Strong. — Na razie zawrzyjmy z nim pokój, żeby uzyskać jego pomoc. Gdy wszystko się uspokoi i nie będziemy już potrzebowali Velaryonów, zawsze możemy przyśpieszyć rękę Nieznajomego.

Tak oto zawarto haniebną ugodę. Posłańcy wrócili do Królewskiej Przystani, a ludzie z krain burzy wkrótce podążyli za nimi, przeprawiając się przez Czarny Nurt bez żadnych incydentów. Mury miejskie były opustoszałe, a przy bramach nie było obrońców. Na ulicach nie zastali nikogo poza trupami. Gdy lord Borros wspiął się na szczyt Wielkiego Wzgórza Aegona z niosącym chorągiew oraz tarczami domowymi, zobaczył, że wystrzępione chorągwie giermka Trystane’a ściągnięto z wieży bramnej, zastępując je sztandarami króla Aegona II, ozdobionymi złotym smokiem. Królowa Alicent wyszła z Czerwonej Twierdzy, by go przywitać. Towarzyszył jej ser Perkin Pchła.

— Gdzie jest uzurpator? — zapytał lord Borros, zsiadając z konia na zewnętrznym dziedzińcu.

— Pojmano go i zakuto w łańcuchy — odparł ser Perkin.

Lord Borros Baratheon, który zdobył wielkie doświadczenie w niezliczonych granicznych potyczkach z Dornijczykami oraz w niedawnej zwycięskiej kampanii przeciw Sępiemu Królowi, nie tracąc czasu, przywrócił porządek w Królewskiej Przystani. Nocą spokojnie uczcił zwycięstwo w Czerwonej Twierdzy, a następnego dnia wyruszył przeciwko „królowi Cipce”, Gaemonowi Jasnowłosemu, rezydującemu na wzgórzu Visenyi. Kolumny zakutych w zbroje rycerzy wspinały się na wzgórze Visenyi z trzech stron, bez trudu rozbijając uliczną hołotę, najemników i pijaków, którzy zebrali się wokół małego króla. Małego monarchę, który zaledwie przed dwoma dniami obchodził piąty dzień imienia, przerzucono przez koński grzbiet i zawieziono do Czerwonej Twierdzy. Zakuty w łańcuchy chłopiec płakał. Matka szła za nim, ściskając dłoń Dornijki Sylvenny Sand. Za nimi podążała długa kolumna kurew, czarownic, rzezimieszków, kapusiów i pijaków, niedobitki „dworu” Gaemona Jasnowłosego.

Następnej nocy przyszła kolej na Pasterza. Uprzedzony o tym, co spotkało kurwy i ich małego króla, prorok zwołał swą „armię bosych”, nakazując jej zebrać się wokół Smoczej Jamy i bronić wzgórza Rhaenys „krwią i żelazem”. Jednakże gwiazda Pasterza już zgasła. Na jego zew zjawiło się niespełna trzystu ludzi, a większość z nich uciekła, gdy szturm się zaczął. Lord Borros ze swymi ludźmi zaatakował wzgórze od zachodu, natomiast ser Perkin i jego rynsztokowi rycerze wspinali się po bardziej stromych południowych stokach, wychodząc z Zapchlonego Tyłka. Gdy przedarli się przez słabe szeregi obrońców i wtargnęli do ruin Smoczej Jamy, znaleźli proroka pośród głów smoków (które zdążyły już zgnić). Otaczał go pierścień pochodni. Pasterz nie przestawał przemawiać, zapowiadając zagładę i zniszczenie. Gdy zauważył dosiadającego rumaka lorda Borrosa, wyciągnął ku niemu kikut i przeklął Baratheona.

— Nim upłynie rok, spotkamy się w piekle — zapowiedział brat żebrzący.

Podobnie jak Gaemona Jasnowłosego, pojmano go żywcem i zawleczono do Czerwonej Twierdzy, zakutego w łańcuchy.

Tak oto do Królewskiej Przystani powrócił pokój, przynajmniej w pewnym stopniu. Działając w imieniu syna „naszego prawdziwego króla Aegona, Drugiego Tego Imienia”, królowa Alicent wprowadziła zakaz opuszczania domów po zmierzchu. Powołano na nowo Straż Miejską, powierzając jej dowództwo ser Perkinowi Pchle i zlecając jej wymuszenie przestrzegania zakazu, podczas gdy lord Borros i jego ludzie mieli obsadzić miejskie bramy i mury. Trzej fałszywi „królowie”, ściągnięci ze swych wzgórz, gnili w lochu, czekając na powrót prawdziwego króla.

Ten powrót zależał jednak od Velaryonów z Driftmarku. Wewnątrz Czerwonej Twierdzy królowa wdowa Alicent i lord Larys Strong zaoferowali Wężowi Morskiemu wolność, pełne ułaskawienie za wszystkie popełnione zdrady oraz miejsce w królewskiej małej radzie, pod warunkiem że ugnie kolan przed Aegonem II, uzna go za swego króla oraz odda im ludzi i okręty Driftmarku. Wiekowy lord okazał się jednak zaskakująco nieustępliwy.

— Moje kolana są już stare i sztywne. Nie zginają się łatwo — odparł lord Corlys, po czym przedstawił swe warunki. Pragnął ułaskawienia nie tylko dla siebie, lecz również dla wszystkich, którzy walczyli dla królowej Rhaenyry. Zażądał też, by Aegonowi Młodszemu oddano rękę księżniczki Jaehaery i oboje uznano za dziedziców króla Aegona.

— Królestwo rozszczepiło się na dwoje — dodał. — Musimy ponownie połączyć je w całość.

Córki lorda Baratheona go nie interesowały, ale domagał się natychmiastowego uwolnienia lady Baeli.

Munkun opowiada, że królową Alicent oburzyła „arogancja” lorda Velaryona, zwłaszcza fakt, że zażądał, by Aegona królowej Rhaenyry uznano za dziedzica jej Aegona. Straciła podczas Tańca dwóch spośród trzech synów i jedyną córkę. Pełna gniewu wspomniała lordowi Corlysowi, że dwukrotnie proponowała Rhaenyrze zawarcie pokoju, ale ta ze wzgardą odrzuciła jej propozycje. Lord Larys był zmuszony lać oliwę na wzburzone wody, uspokajając królową cichym przypomnieniem o wszystkim, o czym rozmawiali w namiocie lorda Baratheona. W ten sposób udało mu się nakłonić ją do przyjęcia propozycji Węża Morskiego.

Następnego dnia lord Corlys Velaryon, Wąż Morski, uklęknął przed królową Alicent, która usiadła na dolnych stopniach Żelaznego Tronu, zastępując syna, i poprzysiągł królowi wierność swoją i swego rodu. Królowa wdowa na oczach bogów i ludzi przyznała Corlysowi Velaryonowi i jego rodzinie królewskie ułaskawienie oraz przywróciła mu miejsce w małej radzie jako admirałowi i starszemu nad okrętami. Do Driftmarku i na Smoczą Skałę wysłano kruki z zawiadomieniem o zawartej ugodzie… był najwyższy czas, bo młody Alyn Velaryon zbierał już okręty przed atakiem na Smoczą Skałę, a król Aegon II był gotowy jednak ściąć swą kuzynkę, Baelę.

Pod koniec roku 130 o.P. król Aegon II wrócił wreszcie do Królewskiej Przystani. Towarzyszyli mu ser Marston Waters, ser Alfred Broome, dwóch Tomów oraz lady Baela Targaryen (nadal zakuta w łańcuchy, ponieważ obawiano się, że mogłaby zaatakować króla, gdyby ją uwolniono). Eskortowani przez dwanaście galer wojennych Velaryonów, płynęli na starej, sfatygowanej kodze kupieckiej o nazwie „Myszka”. Jej właścicielką i kapitanem była Marilda z Hull. Jeśli wierzyć Grzybowi, statek wybrano celowo. Karzeł mówi: „Lord Alyn mógł dostarczyć króla do domu na pokładzie «Chwały Lorda Aethana», «Porannego Przypływu» albo nawet «Dziewczyny ze Spicetown», ale chciał, by widziano, jak Aegon zakrada się do miasta na myszce. Lord Alyn był bezczelnym chłopakiem i nie darzył miłością swego króla”.

Powrót Aegona trudno nazwać triumfalnym. Jego Miłość nadal nie mógł chodzić. Dlatego wniesiono go przez Rzeczną Bramę w zamkniętej lektyce i zaniesiono przez pogrążone w milczeniu miasto do Czerwonej Twierdzy na Wielkim Wzgórzu Aegona. Lektyka mijała opustoszałe ulice, porzucone domy i splądrowane sklepy. Strome, wąskie schody Żelaznego Tronu również okazały się dla Aegona przeszkodą nie do sforsowania i wracający do domu król musiał zasiąść na rzeźbionym, wyściełanym stołku u podstawy prawdziwego tronu. Jego wypaczone, zdruzgotane nogi nakryto kocem.

Choć cierpiał straszliwie, nie zamierzał ponownie wycofać się do sypialni ani szukać pocieszenia w winie snów czy makowym mleku. Natychmiast przystąpił do wymierzenia sprawiedliwości trzem „sezonowym królom”, którzy władali Królewską Przystanią podczas Księżyca Szaleństwa. Najpierw jego gniew spadł na giermka. Król skazał go na śmierć za zdradę stanu. Trystane był odważnym chłopakiem i z początku się opierał, gdy wleczono go pod Żelazny Tron, ale gdy zobaczył ser Perkina Pchłę stojącego u boku króla, opuściła go wola walki, jak zapewnia Grzyb. Niemniej nawet wtedy nie twierdził, że jest niewinny ani nie błagał o zmiłowanie. Poprosił tylko, by przed śmiercią pasowano go na rycerza. Król Aegon przyznał mu tę łaskę i ser Marston Waters (który również był bękartem) pasował chłopaka na ser Trystane’a Fyre’a (nazwisko „Truefyre”, które sam sobie nadał, uznano za zbyt aroganckie). Potem ser Alfred Broome ściął mu głowę Blackfyre’em, mieczem Aegona Zdobywcy.

„Króla Cipkę”, Gaemona Jasnowłosego, potraktowano łagodniej. Chłopca, który dopiero niedawno skończył pięć lat, oszczędzono z uwagi na młody wiek i uczyniono podopiecznym korony. Jego matka, Essie, która podczas krótkiego „panowania” syna ośmieliła się zwać „lady” Esselyn, wyznała na torturach, że ojcem Gaemona nie był król, jak utrzymywała wcześniej, lecz srebrnowłosy wioślarz z galery kupieckiej z Lys. Ponieważ Essie i dornijska kurwa Sylvenna Sand były nisko urodzone i nie zasługiwały na miecz, powieszono je na murach Czerwonej Twierdzy wraz z dwudziestoma innymi dworzanami „króla” Gaemona, paskudną zgrają złodziei, pijaków, komediantów, żebraków, kurew i rajfurów.

Na koniec król Aegon II skierował swą uwagę na Pasterza. Przyprowadzony przed Żelazny Tron prorok nie okazał skruchy ani nie przyznał się do zdrady. Skierował tylko kikut na Jego Miłość i rzekł:

— Nim upłynie rok, spotkamy się w piekle.

To były te same słowa, które powiedział Borrosowi Baratheonowi, gdy go schwytano. Za tę bezczelność Aegon kazał wyrwać Pasterzowi język rozżarzonymi szczypcami, a potem skazał go wraz z jego „zdradzieckimi zwolennikami” na śmierć w płomieniach.

Ostatniego dnia roku dwustu czterdziestu jeden „bosych baranków”, najbardziej oddanych i nieprzejednanych zwolenników Pasterza, pokryto smołą i przykuto do pali na szerokiej brukowanej alei biegnącej od Placu Szewskiego na wschód, aż do Smoczej Jamy. Gdy w miejskich septach uderzono w dzwony, by ogłosić koniec starego roku i początek nowego, króla Aegona II poniesiono w lektyce ulicą (znaną odtąd jako „droga Pasterza”, a nie „ulica Wzgórzowa”, jak poprzednio), podczas gdy rycerze idący po jego obu stronach podpalali pochodniami kolejne baranki, by oświetlić mu drogę. Jego Miłość dotarł na sam szczyt wzgórza, gdzie przykuto samego Pasterza razem z głowami pięciu smoków. Podtrzymywany przez dwóch rycerzy Gwardii Królewskiej Aegon wstał ze swych poduszek, podszedł chwiejnym krokiem do pala, do którego przykuto proroka, i podpalił go własnoręcznie.

„Uzurpatorka Rhaenyra nie żyła, jej smoki zginęły, królowie komedianci upadli, ale w Siedmiu Królestwach nie zapanował pokój”, jak napisał wkrótce potem septon Eustace. Przyrodnia siostra króla postradała życie, a jej jedyny ocalały syn był więźniem na królewskim dworze. W związku z tym Aegon II miał prawo oczekiwać, że opór wobec jego rządów z czasem zniknie… i może rzeczywiście tak by się stało, gdyby jego Miłość posłuchał rady lorda Velaryona i ogłosił powszechne ułaskawienie dla wszystkich lordów i rycerzy, którzy opowiedzieli się po stronie królowej.

Niestety, król nie był skłonny wybaczyć. Ulegając podszeptom matki, królowej wdowy Alicent, Aegon II był zdeterminowany wywrzeć zemstę na wszystkich, którzy go zdradzili i pozbawili tronu. Zaczął od krain korony, wysyłając własnych żołnierzy oraz ludzi z krain burzy, dowodzonych przez Borrosa Baratheona, przeciwko Rosby, Stokeworth i Duskendale oraz otaczającym je twierdzom i wioskom. Choć zaatakowani lordowie szybko polecili swym zarządcom i kasztelanom ściągnąć podzieloną w klin chorągiew Rhaenyry i zastąpić ją złotym smokiem Aegona, każdego z nich kolejno zawleczono w łańcuchach do Królewskiej Przystani i zmuszono do złożenia hołdu królowi. Nie zwrócono im też wolności, dopóki nie zgodzili się zapłacić wysokiego okupu i dać koronie odpowiednich zakładników.

Ta kampania okazała się poważnym błędem, albowiem zatwardziła tylko serca zwolenników nieżyjącej królowej przeciwko królowi. Wkrótce do Królewskiej Przystani dotarły meldunki, że w Winterfell, Barrowton i Białym Porcie zbierają się liczni wojownicy. W dorzeczu stary, niezdolny wstać z łoża lord Grover Tully umarł wreszcie (Grzyb zapewnia, że zabiła go apopleksja, gdy się dowiedział, że jego ród walczył w drugiej bitwie pod Tumbleton przeciwko prawowitemu monarsze), a jego wnuk, Elmo, który wreszcie odziedziczył Riverrun, wezwał lordów Tridentu na kolejną wojnę, ostrzegając, że jeśli go nie posłuchają, czeka ich taki sam los jak lordów Rosby’ego, Stokewortha i Darklyna. Na jego wezwanie stawili się Benjicot Blackwood z Raventree, który w wieku trzynastu lat był już doświadczonym wojownikiem; jego młoda, gwałtowna ciotka „Czarna Aly”, prowadząca trzystu łuczników; lady Sabitha Frey, bezlitosna i chciwa pani Bliźniaków; lord Hugo Vance z Wayfarer’s Rest; lord Jorah Mallister z Seagardu; lord Roland Darry z Darry, a nawet lord Kamiennego Płotu, Humfrey Bracken, którego ród wcześniej popierał sprawę króla Aegona.

Jeszcze gorsze wieści nadeszły z Doliny, gdzie lady Jeyne Arryn zebrała tysiąc pięciuset rycerzy oraz osiem tysięcy zbrojnych, a następnie wysłała emisariuszy do Braavos, chcąc wynająć okręty, które przewiozłyby ich do Królewskiej Przystani. Miał im towarzyszyć smok. Lady Rhaena z rodu Targaryenów, bliźniacza siostra odważnej Baeli, zabrała ze sobą do Doliny smocze jajo… które okazało się płodne i wykluło się z niego jasnoróżowe smoczątko o czarnych rogach i grzebieniu. Rhaena nazwała małą smoczycę Porankiem.

Choć miały minąć lata, nim Poranek wyrośnie na tyle, by można było na niej wyruszyć na wojnę, wieści o jej przyjściu na świat bardzo zaniepokoiły zieloną radę. Królowa Alicent zauważyła, że jeśli buntownicy będą mieli smoka, a lojaliści nie, prostaczkowie mogą uznać, że jej wrogowie mają lepsze prawa do tronu.

— Potrzebuję smoka — stwierdził król Aegon, gdy mu o tym powiedziano.

Poza smoczątkiem lady Rhaeny w całym Westeros pozostały tylko trzy żywe smoki. Owcokrad zniknął razem z młodą Nettles, ale uważano, że przebywa gdzieś w okolicy Szczypcowego Przylądka albo w Górach Księżycowych. Kanibal nadal grasował na wschodnich stokach Smoczej Góry. Srebrnoskrzydła według najnowszych meldunków opuściła spustoszone okolice Tumbleton i odleciała do Reach. Ponoć gnieździła się teraz na małej, kamienistej wysepce pośrodku Jeziora Czerwonego.

Borros Baratheon zauważył, że srebrzysta smoczyca królowej Alysanne zaakceptowała kiedyś drugiego jeźdźca.

— Czemu by nie trzeciego? Zapanuj nad nią, a twoja korona będzie bezpieczna.

Aegon II nadal jednak nie był w stanie chodzić ani nawet wstać, a co dopiero mówić o dosiadaniu smoka. Jego Miłości brakowało też sił na długą podróż do Jeziora Czerwonego, zwłaszcza że droga prowadziła przez okolice, w których roiło się od zdrajców, buntowników i złamanych.

To z pewnością nie było rozwiązanie.

— Nie Srebrnoskrzydłą — oznajmił Jego Miłość. — Będę miał nowego Sunfyre’a, dumniejszego i gwałtowniejszego niż poprzedni.

Wysłano kruka na Smoczą Skałę, gdzie w kryptach i piwnicach przechowywano pod strażą jaja smoków należących do Targaryenów. Niektóre były tak stare, że zmieniły się w kamień. Tamtejszy maester wybrał siedem (żeby uczcić bogów), które uznał za najbardziej obiecujące, i wysłał je do Królewskiej Przystani. Król Aegon trzymał je we własnej komnacie, ale z żadnego nie wykluł się smok. (Grzyb informuje nas, że król wysiadywał „wielkie fioletowo-złote jajo” przez całą dobę, ale skutek był taki sam, jakby „siedział na wielkim fioletowo-złotym gównie”).

Wielki maester Orwyle, którego uwolniono z lochów i przywrócono mu łańcuch symbolizujący jego urząd, zdaje nam szczegółową relację z poczynań zielonej rady w owych niespokojnych czasach, gdy w Czerwonej Twierdzy panowały strach i podejrzliwość. W chwili, gdy jedność była rozpaczliwie potrzebna, wśród lordów otaczających króla Aegona II pojawiły się głębokie podziały, uniemożliwiające im uzgodnienie sposobów poradzenia sobie z nadciągającą burzą.

Wąż Morski preferował pojednanie, ułaskawienie i zgodę.

Borros Baratheon gardził tym kursem jako przejawem słabości. Oznajmił królowi i radzie, że pokona zdrajców w bitwie. Potrzebował tylko ludzi. Powinni natychmiast wysłać do Casterly Rock i Starego Miasta rozkazy zwołania nowych armii.

Ser Tyland Lannister, ślepy starszy nad monetą, zaproponował, by pożeglować do Lys albo Tyrosh i wynająć kompanię najemników bądź nawet kilka kompanii (Aegonowi II nie brakowało gotówki, ponieważ ser Tyland przed zdobyciem miasta przez Rhaenyrę trzy czwarte skarbca korony przekazał do Casterly Rock, Starego Miasta oraz Żelaznego Banku w Braavos, gdzie były bezpieczne).

Lord Velaryon był przekonany, że podobne wysiłki na nic się nie zdadzą.

— Nie mamy czasu. Na lordowskich tronach w Starym Mieście i Casterly Rock siedzą dzieci. Nie znajdziemy tam pomocy. Najlepsze kompanie najemników są powiązane kontraktami z Lys, Myr albo Tyrosh. Nawet gdyby ser Tyland zdołał je przekonać do zerwania tych kontraktów, nie sprowadzi ich tutaj wystarczająco szybko. Moje okręty mogą nie dopuścić Arrynów do naszych drzwi, ale kto powstrzyma ludzi z północy i lordów Tridentu? Oni już wymaszerowali. Musimy pertraktować. Jego miłość powinien wybaczyć im wszelkie zbrodnie i zdrady, ogłosić Aegona Rhaenyry swoim dziedzicem i natychmiast ożenić go z księżniczką Jaehaerą. To jedyne wyjście.

Inni członkowie rady byli jednak głusi na słowa starego lorda. Królowa Alicent z niechęcią zgodziła się na zaręczenie wnuczki z synem Rhaenyry, ale uczyniła to bez zgody króla. Aegon II miał inne pomysły. Chciał się natychmiast ożenić z Cassandrą Baratheon.

— Ona da mi silnych synów, godnych Żelaznego Tronu — zapewnił. Nie chciał też pozwolić, by książę Aegon poślubił jego córkę i być może spłodził dzieci, które skomplikowałyby linię sukcesji. — Może przywdziać czerń i spędzić resztę swych dni na Murze — oznajmił Jego Miłość — albo poświęcić męskość i służyć mi jako eunuch. Wybór należy do niego, ale nie wolno mu spłodzić dzieci. Linia mojej siostry musi wygasnąć.

Nawet te propozycje wydały się niewystarczające ser Tylandowi Lannisterowi, który domagał się natychmiastowej egzekucji księcia Aegona Młodszego.

— Dopóki chłopak oddycha, pozostanie zagrożeniem — oznajmił. — Jeśli pozbawimy go głowy, zdrajcy nie będą mieli króla, królowej ani księcia. Im szybciej umrze, tym wcześniej zakończy się bunt. — Słowa Tylanda i króla przeraziły lorda Velaryona.

Stary Wąż Morski „grzmiącym z gniewu głosem” nazwał króla oraz radę „głupcami, kłamcami i wiarołomcami”, po czym opuścił komnatę. Borros Baratheon zaproponował, że przyniesie królowi głowę starego lorda i Aegon II był już gotowy się zgodzić, gdy wtrącił się lord Larys Strong, przypominając wszystkim, że młody Alyn Velaryon, dziedzic Węża Morskiego, przebywa na Driftmarku, poza ich zasięgiem.

— Jeśli zabijecie starego węża, stracicie młodego — ostrzegł ich Szpotawa Stopa. — A razem z nim wszystkie te piękne, szybkie okręty. — Oznajmił, że muszą się pogodzić z lordem Corlysem, by Velaryonowie pozostali ich stronnikami. — Daj mu te zaręczyny, Wasza Miłość — poradził królowi. — Zaręczyny to nie ślub. Uczyń młodego Aegona swym dziedzicem. Książę to nie król. Przyjrzyj się historii, a zobaczysz, ilu dziedziców nie dożyło chwili, gdy zasiedli na tronie. Z Driftmarkiem uporasz się w odpowiednim momencie, gdy twoi wrogowie będą pokonani, a sam znajdziesz się u szczytu chwały. Ten dzień jeszcze nie nadszedł. Musimy czekać cierpliwie i rozmawiać z nim ostrożnie.

Tak brzmiały jego słowa, przekazane nam przez Orwyle’a za pośrednictwem Munkuna. Ani septon Eustace, ani błazen Grzyb nie byli obecni podczas rady. Ale karzeł i tak o niej opowiada. „Czy istniał kiedyś człowiek równie podstępny, jak Szpotawa Stopa? Och, z pewnością byłby znakomitym błaznem. Słowa wypływały mu z ust jak miód z plastra. Żadna trucizna nigdy nie smakowała tak słodko”.

Zagadka, jaką stanowi Larys Strong zwany Szpotawą Stopą, już od wielu pokoleń nie przestaje intrygować badaczy historii. My również nie możemy liczyć na to, że rozwiążemy ją tutaj. Komu był w rzeczywistości wierny? Co było jego celem? Obecność Larysa Stronga zaznacza się w Tańcu Smoków przez cały czas jego trwania, stoi to po tej, to po tamtej stronie, znika i pojawia się znowu, ale za każdym razem jakimś cudem udaje mu się przeżyć. Jak wielka część tego, co powiedział i uczynił, była w rzeczywistości fortelem, a jaka prawdą? Czy był tylko człowiekiem, który żegluje z silniejszym wiatrem, czy też od początku wiedział, dokąd chce dotrzeć? Możemy o to pytać, ale nikt nam nie odpowie. Ostatni ze Strongów pilnie strzeże swych tajemnic.

Wiemy, że był skryty i podstępny, ale potrafił też przemawiać miło i przekonująco, jeśli tego chciał. Jego słowa skłoniły króla i radę do zmiany zdania. Gdy królowa Alicent ustąpiła, zastanawiając się na głos, jak mogą przekonać lorda Corlysa do powrotu na ich stronę po wszystkim, co dziś powiedziano, lord Strong rzekł jej:

— To zadanie zostaw mnie, Wasza Miłość. Śmiem twierdzić, że jego lordowska mość mnie wysłucha.

Tak też się stało. Choć wówczas nikt o tym nie wiedział, po zakończeniu obrad rady Szpotawa Stopa poszedł prosto do Węża Morskiego i poinformował go, że król zamierzał spełnić wszystkie jego żądania, a po zakończeniu wojny go zamordować. Stary lord był gotowy złapać za miecz i wywrzeć krwawą zemstę, ale lord Larys uspokoił go cichymi słowami i uśmiechami.

— Jest lepszy sposób — rzekł, doradzając cierpliwość. Tak oto tkał swą sieć kłamstwa i zdrady, dzieląc, żeby rządzić.

Choć otaczała go sieć intryg, a nieprzyjaciele zbliżali się ze wszystkich stron, Aegon II zachowywał obojętność. Król nie był zdrowy. Po poparzeniach, których doznał pod Gawronim Gniazdem, pozostały blizny pokrywające połowę jego ciała. Grzyb zapewnia, że uczyniły go one również impotentem. Nie był w stanie chodzić. Skacząc z grzbietu Sunfyre’a na Smoczej Skale, złamał sobie prawą nogę w dwóch miejscach i zdruzgotał kości w lewej. Wielki maester Orwyle podaje, że prawa zagoiła się dobrze, ale z lewą było gorzej. Mięśnie w tej kończynie uległy atrofii, a kolano zesztywniało. Pozostały tylko suche kości pokryte skórą, tak wypaczone, że Orwyle uważał, iż lepiej by było całkowicie uciąć nogę. Jego Miłość nie chciał jednak o tym słyszeć. Kazał się wszędzie nosić w lektyce. Dopiero pod koniec życia odzyskał siły w stopniu wystarczającym, by chodzić o kulach, wlokąc za sobą chorą nogę.

W ciągu ostatniej połowy roku jego życia Aegona dręczył nieustanny ból. Przyjemność sprawiała mu jedynie kontemplacja planowanego małżeństwa. Nawet wygłupy błaznów go nie śmieszyły, jak zapewnia Grzyb, który był z nich najważniejszy… aczkolwiek: „Jego Miłość uśmiechał się od czasu do czasu, słysząc moje docinki i zawsze trzymał mnie w pobliżu, bym rozpraszał jego melancholię i pomagał mu się ubierać”. Choć według zapewnień karła Aegon nie był już zdolny do obcowania płciowego z powodu oparzeń, nadal czuł żądze cielesne i często podglądał zza zasłony, jak któryś z jego faworytów spółkuje z dziewką służebną albo z damą dworu. Najczęściej tego zadania podejmował się ponoć Tom Splątany Język, w innych przypadkach miejsce hańby zajmowali pewni domowi rycerze, a trzykrotnie zwerbowano do tego zadania samego Grzyba. Błazen zapewnia, że po tych pokazach król płakał ze wstydu i wzywał septona Eustace’a, by prosić go o rozgrzeszenie. (Eustace w swej relacji z ostatnich dni życia Aegona nie wspomina o tym ani słowem).

W tym okresie Aegon II rozkazał też odbudować Smoczą Jamę, zamówił dwa ogromne posągi swych braci, Aemonda i Daerona (zarządził, że mają być większe niż Tytan z Braavos i pokryte złotymi listkami), a także kazał spalić publicznie wszystkie dekrety i proklamacje wydane przez „sezonowych królów”, Trystane’a Truefyre’a i Gaemona Jasnowłosego.

Tymczasem jego wrogowie się zbliżali. Cregan Stark, lord Winterfell, przekroczył Przesmyk, prowadząc potężny zastęp (septon Eustace pisze o „dwudziestu tysiącach wyjących barbarzyńców odzianych w kosmate futra”, choć Munkun w Prawdziwej opowieści podaje niższą liczbę ośmiu tysięcy). Dziewica z Doliny wysłała zaś z Gulltown dziesięć tysięcy ludzi pod dowództwem lorda Leowyna Corbraya oraz jego brata, ser Corwyna, władającego sławnym valyriańskim mieczem zwanym Smętną Damą.

Najbliższym zagrożeniem byli jednak ludzie znad Tridentu. Gdy Elmo Tully zwołał chorągwie, w Riverrun zgromadziło się blisko sześć tysięcy mieszkańców dorzecza. Niestety, sam lord Elmo zmarł podczas marszu po wypiciu niezdrowej wody. Był lordem Riverrun zaledwie czterdzieści dziewięć dni, a tytuł odziedziczył po nim najstarszy syn, ser Kermit Tully, dziki, uparty młodzieniec, gorąco pragnący dowieść swej wartości jako wojownik. Gdy od Królewskiej Przystani dzieliło ich tylko sześć dni marszu, lord Borros wyszedł im na spotkanie na czele swoich ludzi z krain burzy, wzmocnionych pospolitym ruszeniem ze Stokeworth, Rosby, Hayford i Duskendale, a także dwoma tysiącami mężczyzn i chłopców z zaułków Zapchlonego Tyłka, pośpiesznie wyposażonymi we włócznie i żelazne hełmy garnkowe.

Wrogie armie spotkały się ze sobą dwa dni drogi od miasta, w miejscu, gdzie królewski trakt biegł między lasem a niskim wzgórzem. Od wielu dni padały ulewne deszcze. Trawa była wilgotna, a grunt miękki i błotnisty. Lord Borros był pewien zwycięstwa, zwiadowcy poinformowali go bowiem, że ludźmi z dorzecza dowodzą chłopcy i kobiety. Gdy Baratheon zauważył nieprzyjaciela, zapadał już zmierzch, mimo to natychmiast rozkazał ruszać do ataku, choć drogę zagradzała mu ściana mieczy i tarcz, a na wzgórzu po prawej roiło się od łuczników. Lord Borros osobiście poprowadził szarżę. Ustawił swoich rycerzy w klin i popędził traktem, celując w samo serce nieprzyjaciela, gdzie srebrny pstrąg Riverrun w niebiesko-czerwonym polu powiewał obok podzielonej na trzy części chorągwi nieżyjącej królowej. Piechota lorda krain burzy podążała za jazdą, pod złotym smokiem króla Aegona.

W Cytadeli bitwę, która nastąpiła, nazwano bitwą na królewskim trakcie, ale ludzie, którzy brali w niej udział, używali nazwy Bijatyka w Błocie. Tak czy inaczej, ostatnia bitwa Tańca Smoków okazała się jednostronna. Strzały z długich łuków wypuszczane przez zajmujących miejsce na wzgórzu ludzi zabiły tak wiele rumaków rycerzy lorda Borrosa, że mniej niż połowa z nich dotarła do ściany tarcz, a w szeregach tych, którym udało się tego dokonać, zapanował chaos. Ich formacja poszła w rozsypkę, a konie potykały się i ślizgały w miękkim błocku. Mimo że kopie, miecze i topory ludzi z krain burzy zadały nieprzyjacielowi wielkie straty, szyki lordów z dorzecza trzymały się mocno, a wszystkich, którzy padli, zastępowali ich towarzysze. Gdy do bitwy przyłączyła się piechota lorda Baratheona, ściana tarcz zachwiała się i cofnęła. Wyglądało na to, że może się załamać, lecz nagle w lesie po lewej rozległy się donośne krzyki i spomiędzy drzew wypadło kilkuset ludzi z dorzecza prowadzonych przez szalonego chłopaka, Benjicota Blackwooda, który owego dnia zasłużył na przydomek Krwawy Ben, pod którym znano go przez resztę jego długiego życia.

Lord Borros nadal trzymał się w siodle, choć ze wszystkich stron otaczał go chaos. Kiedy się zorientował, że losy bitwy obracają się przeciwko niemu, kazał giermkowi zadąć w róg, by wezwać odwody. Gdy jednak ludzie z Rosby, Stokeworth i Hayford usłyszeli wezwanie, odrzucili chorągwie ze złotym smokiem króla i nie ruszyli się z miejsca. Natomiast hołota z Królewskiej Przystani uciekła jak zające, a ludzie z Duskendale przeszli na stronę nieprzyjaciela, atakując od tyłu oddziały lorda Baratheona. Bitwa w jednej chwili zmieniła się w rzeź. Ostatnia armia króla Aegona została rozbita.

Borros Baratheon zginął w walce. Spadł z siodła, gdy jego dextrariusa zastrzelili łucznicy Czarnej Aly, lecz walczył dalej na piechotę. Powalił niezliczonych zbrojnych i kilkunastu rycerzy, a także lordów Mallistera i Darry’ego. Gdy przedarł się do niego Kermit Tully, lord Borros ledwie trzymał się na nogach. Miał gołą głowę (zerwał z niej wgnieciony hełm) i krwawił z około dwudziestu ran.

— Poddaj się, ser — rzekł lord Riverrun lordowi Końca Burzy. — Zwycięstwo należy do nas.

Lord Baratheon odpowiedział mu przekleństwem.

— Wolę zatańczyć w piekle, niż nosić twoje łańcuchy — dodał i rzucił się do ataku… prosto na kolczastą żelazną kulę na końcu morgenszterna lorda Kermita. Oberwał w twarz z makabrycznym rozpryskiem krwi, kości i mózgu. Lord Końca Burzy zginął w błocie na królewskim trakcie, nie wypuszczając miecza z ręki.

(Zrządzeniem bogów siedem dni później w Końcu Burzy jego pani żona wydała na świat syna i dziedzica, którego od tak dawna pragnął. Lord Baratheon pozostawił życzenie, by jeśli dziecko okaże się chłopcem, nadać mu imię Aegon na cześć króla, gdy jednak lady Baratheon dowiedziała się o śmierci męża w bitwie, nazwała dziecko Olyverem, po swym ojcu).

Kiedy kruki przyniosły wieści o bitwie do Czerwonej Twierdzy, pośpiesznie zebrała się zielona rada. Wszystkie ostrzeżenia Węża Morskiego się sprawdziły. Casterly Rock, Wysogród i Stare Miasto nie śpieszyły się z odpowiedzią królowi, który domagał się nowych armii, a gdy odpowiedzi wreszcie nadeszły, zawierały jedynie usprawiedliwienia i wykręty. Lannisterowie toczyli wojnę z Czerwonym Krakenem. Hightowerowie stracili zbyt wielu ludzi i brakowało im zdolnych dowódców, a matka małego lorda Tyrella napisała, że ma powody, by wątpić w lojalność chorążych swojego syna, poza tym jest „tylko kobietą i nie zdoła poprowadzić armii do boju”. Ser Tyland Lannister, ser Marston Waters i ser Julian Wormwood wyruszyli za wąskie morze, by poszukać najemników w Pentos, Tyrosh i Myr, ale żaden z nich dotąd nie powrócił.

Wszyscy ludzie króla wiedzieli, że Aegon II wkrótce stanie bezbronny w obliczu nieprzyjaciół. Krwawy Ben Blackwood, Kermit Tully, Sabitha Frey oraz ich bracia w zwycięstwie przygotowywali się do wznowienia marszu na miasto, a tylko kilka dni drogi za nimi maszerował lord Cregan Stark ze swoimi ludźmi z północy. Braavoska flota wioząca wojska Arrynów opuściła Gulltown i zmierzała w stronę Gardzieli, gdzie na jej drodze stał tylko młody Alyn Velaryon… a na lojalności Driftmarku nie można było polegać.

— Wasza Miłość — odezwał się Wąż Morski — musisz skapitulować. Miasto nie przeżyje kolejnego splądrowania. Uratuj swój lud i uratuj siebie. Jeśli abdykujesz na rzecz księcia Aegona, z pewnością pozwoli ci przywdziać czerń i z honorem dożyć swych dni na Murze.

— Tak sądzisz? — zapytał Aegon. Munkun mówi nam, że w jego głosie pobrzmiewała nadzieja.

Jednakże królowa wdowa jej nie podzielała.

— Oddałeś jego matkę na pożarcie smokowi — przypomniała mu. — Chłopak widział to na własne oczy.

— Zatem co mam zrobić? — zapytał król, zwracając się do niej z desperacją.

— Masz zakładników — odparła Alicent. — Utnij chłopakowi jedno ucho i wyślij je lordowi Tully’emu z ostrzeżeniem, że będzie tracił kolejny fragment ciała po każdej mili, którą pokonają jego ludzie.

— Tak — zgodził się Aegon II. — Świetnie. Tak właśnie zrobimy. — Wezwał ser Alfreda Broome’a, który tak dobrze przysłużył mu się na Smoczej Skale. — Zajmij się tym, ser. — Gdy rycerz wyszedł, król spojrzał na Corlysa Velaryona. — Powiedz swojemu bękartowi, żeby walczył dzielnie, wasza lordowska mość. Jeśli mnie zawiedzie, jeśli choć jeden braavoski okręt przedostanie się przez Gardziel, twoja wspaniała lady Baela również utraci niektóre części ciała.

Wąż Morski nie błagał, nie przeklinał ani nie groził. Skinął sztywno głową, wstał i wyszedł. Grzyb mówi, że wymienił jeszcze spojrzenia ze Szpotawą Stopą, ale błazen nie był przy tym obecny, a wydaje się mało prawdopodobne, by ktoś tak doświadczony jak Corlys Velaryon wykazał się w podobnej chwili równym brakiem subtelności.

Albowiem dni władzy Aegona dobiegły już końca, choć on sam nie zdawał sobie jeszcze z tego sprawy. Zdrajcy w jego otoczeniu zaczęli realizować swe plany, gdy tylko usłyszeli o klęsce lorda Baratheona na królewskim trakcie.

Gdy ser Alfred Broome szedł zwodzonym mostem do Warowni Maegora, gdzie przetrzymywano księcia Aegona, drogę zastąpił mu ser Perkin Pchła z sześcioma swoimi rynsztokowymi rycerzami.

— Zejdźcie mi z drogi w imię króla — zażądał Broome.

— Mamy teraz nowego króla — odpowiedział ser Perkin. Wsparł dłoń na barku ser Alfreda… po czym popchnął go mocno. Rycerz zatoczył się i spadł z mostu na żelazne kolce, na których szarpał się i miotał jeszcze dwie doby, nim wreszcie skonał.

O tej samej godzinie lady Baelę Targaryen przenieśli potajemnie w bezpieczne miejsce agenci lorda Larysa Szpotawej Stopy. Toma Splątanego Języka zaskoczono na zamkowym dziedzińcu, gdy wychodził ze stajni, i natychmiast ścięto mu głowę. „Zginął tak samo jak żył, bełkocząc”, pisze Grzyb. Jego ojciec, Tom Splątana Broda, nie był obecny w zamku, ale znaleziono go w oberży na Węgorzowej. Gdy zapewniał, że jest „tylko prostym rybakiem, który chciał się napić ale”, utopiono go w beczce tego trunku.

Wszystko to zrobiono tak sprawnie, szybko i cicho, że mieszkańcy Królewskiej Przystani nic prawie nie wiedzieli o tym, co dzieje się za murami Czerwonej Twierdzy. Nawet w samym zamku nie podniesiono alarmu. Ci, których postanowiono pozbawić życia, zginęli, podczas gdy reszta dworzan nadal spokojnie zajmowała się swoimi sprawami. Septon Eustace mówi nam, że zabito dwudziestu czterech ludzi, według Prawdziwej opowieści Munkuna było ich zaś dwudziestu jeden. Grzyb twierdzi, że widział, jak zamordowano kosztującego potrawy, straszliwie otyłego mężczyznę imieniem Ummet, dodaje też, że sam był zmuszony ukryć się w beczce z mąką, by uniknąć podobnego losu. Wyszedł z niej ponoć dopiero następnej nocy, „pokryty mąką od stóp do głów, tak biały, że pierwsza dziewka służebna, która mnie zobaczyła, wzięła mnie za ducha Grzyba”. (To śmierdzi zmyśleniem. Czemu spiskowcy mieliby zabijać błazna?).

Królową Alicent pojmano na serpentynowych schodach, gdy wracała do swoich komnat. Napastnicy mieli na wamsach wyszyte koniki morskie rodu Velaryonów, ale choć zabili dwóch strażników królowej wdowy, nie uczynili krzywdy jej samej ani jej damom dworu. Królową w Łańcuchach zakuto ponownie i zaprowadzono do lochów, gdzie miała czekać na decyzję nowego króla. Ostatni z jej synów już wówczas nie żył.

Po spotkaniu rady króla Aegona II zaniosło na dziedziniec dwóch silnych giermków. Tam jak zwykle czekała na niego lektyka. Z powodu uschniętej nogi nie był w stanie poradzić sobie ze schodami, nawet wspierając się na kuli. Ser Gyles Belgrave, rycerz Gwardii Królewskiej dowodzący jego eskortą, zeznał potem, że Jego Miłość wydawał się niezwykle zmęczony, gdy pomagano mu wsiąść do lektyki, a jego twarz miała „szary, niezdrowy kolor”. Zamiast kazać się zanieść do swoich komnat, powiedział ser Gylesowi, by zabrano go do zamkowego septu. Septon Eustace napisał: „Być może czuł, że nadchodzi kres, i pragnął modlić się o wybaczenie grzechów”.

Dął zimny wiatr. Gdy lektyka ruszyła w drogę, król zasunął kotary dla ochrony przed chłodem. Wewnątrz jak zwykle znajdował się dzban słodkiego czerwonego arborskiego, ulubionego wina Aegona. Nim lektyka zdążyła opuścić dziedziniec, król nalał sobie mały kielich.

Ser Gyles i ludzie niosący lektykę nie wiedzieli, że coś jest nie w porządku, dopóki nie dotarli do septu.

— Jesteśmy na miejscu, Wasza Miłość — oznajmił rycerz. Odpowiedziała mu cisza. Ser Gyles Belgrave powtórzył te same słowa raz, a potem drugi, z identycznym skutkiem. Wreszcie rozchylił zasłony, zajrzał do środka i zobaczył, że król leży martwy na poduszkach.

— Na wargach miał krew — mówił później rycerz. — Gdyby nie to, można by pomyśleć, że śpi.

Maesterzy i zwykli ludzie po dziś dzień zastanawiają się, jakiej trucizny użyto i kto dodał jej królowi do wina (niektórzy twierdzą, że mógł to uczynić tylko sam ser Gyles, ale to niewyobrażalne, by rycerz Gwardii Królewskiej odebrał życie monarsze, którego poprzysiągł bronić. Bardziej prawdopodobnym kandydatem wydaje się Ummet, królewski kosztujący potrawy, którego ponoć zamordowano na oczach Grzyba). Chociaż nigdy się nie dowiemy, czyja ręka zatruła czerwone arborskie, nie ulega wątpliwości, że zrobiono to na polecenie Larysa Stronga.

Tak oto dokonał żywota Aegon z rodu Targaryenów, Drugi Tego Imienia, pierworodny syn króla Viserysa I Targaryena oraz królowej Alicent z rodu Hightowerów. Jego panowanie okazało się krótkie i pełne goryczy. Żył dwadzieścia cztery lata, a był królem przez dwa.

Dwa dni później pod murami Królewskiej Przystani pojawiła się straż przednia zastępu lorda Tully’ego. Corlys Velaryon wyjechał im na spotkanie. Towarzyszył mu milczący posępnie książę Aegon.

— Król nie żyje — oznajmił z powagą Wąż Morski. — Niech żyje król.

Na drugim końcu Czarnej Zatoki, w Gardzieli, lord Leowyn Corbray stał na dziobie braavoskiej kogi, przyglądając się, jak na okrętach Velaryonów ludzie ściągają z masztów złotego smoka Aegona Drugiego, zastępując go czerwonym smokiem Pierwszego, flagą, którą posługiwali się wszyscy królowie z dynastii Targaryenów przed rozpoczęciem Tańca.

Wojna się skończyła (chociaż pokój, który po niej nastąpił, wkrótce okazał się niezbyt spokojny).

Siódmego dnia siódmego księżyca (tę datę uważa się za świętą dla bogów) roku 131 po Podboju Aegona Wielki Septon ze Starego Miasta udzielił ślubu księciu Aegonowi Młodszemu, najstarszemu z synów królowej Rhaenyry z jej stryjem, księciem Daemonem, i księżniczce Jaehaerze, córce królowej Helaeny i jej brata, króla Aegona II, jednocząc w ten sposób dwie konkurencyjne gałęzie rodu Targaryenów i kończąc trwający dwa lata konflikt pełen zdrad i rzezi.

Taniec Smoków się skończył i zaczęło się melancholijne panowanie króla Aegona III.
===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

POKŁOSIE

GODZINA WILKA

Prostaczkowie z Siedmiu Królestw zwą króla Aegona III Targaryena Aegonem Pechowym, Aegonem Nieszczęśliwym albo (najczęściej) Zgubą Smoków — o ile w ogóle o nim pamiętają. Wszystkie te przydomki są trafne. Wielki maester Munkun, który służył Aegonowi III przez większą część jego panowania, nazywa go Złamanym Królem. To jeszcze celniejsze określenie. Ten skryty w półmroku monarcha jest być może najbardziej enigmatyczny ze wszystkich, którzy kiedykolwiek zasiadali na Żelaznym Tronie. Całe jego życie wypełniały żal i melancholia.

Był czwartym synem Rhaenyry Targaryen, a najstarszym zrodzonym w małżeństwie z jej stryjem i drugim mężem, księciem Daemonem Targaryenem. Aegon zasiadł na Żelaznym Tronie w roku 131 o.P. i panował przez dwadzieścia sześć lat, aż wreszcie zmarł na suchoty w roku 157. Wziął sobie dwie żony i spłodził pięcioro dzieci (dwóch synów i trzy córki), ale ani małżeństwa, ani ojcostwo nie sprawiły mu zbytniej przyjemności. Był człowiekiem wyjątkowo niezdolnym do radości. Nie polował z psami ani z sokołami, jeździł konno tylko podczas podróży, nie pił wina, a jedzenie interesowało go w tak niewielkim stopniu, że często trzeba mu było o nim przypominać. Choć pozwalał urządzać turnieje, nie pojawiał się na nich ani jako uczestnik, ani jako widz. W dorosłym wieku ubierał się w proste, najczęściej czarne stroje, zdarzało się też, że wkładał włosienicę pod aksamity i atłasy, jakich wymaga się od króla.

Wszystko to jednak dotyczy znacznie późniejszych czasów, gdy Aegon III osiągnął pełnoletność i osobiście przejął władzę nad Siedmioma Królestwami. W roku 131 o.P., gdy jego panowanie się zaczęło, był dziesięcioletnim chłopakiem. Uważano, że jest wysoki jak na swój wiek. Miał „srebrne włosy, tak jasne, że były prawie białe, i fioletowe oczy, tak ciemne, że można je było wziąć za czarne”. Grzyb mówi nam, że nawet w chłopięcych latach Aegon rzadko się uśmiechał, a jeszcze rzadziej śmiał. Potrafił być miły i uprzejmy, jeśli zaistniała taka potrzeba, ale miał w sobie ciemność, która nigdy go nie opuszczała.

Sytuacja, w jakiej młodociany król rozpoczął swe panowanie, z pewnością nie wróżyła dobrze. Lordowie dorzecza, którzy rozbili ostatnią armię Aegona II w bitwie na królewskim trakcie, pomaszerowali na Królewską Przystań, gotowi kontynuować walkę. Jednakże lord Corlys Velaryon i książę Aegon wyjechali im na spotkanie pod chorągwią pokoju.

— Król nie żyje, niech żyje król — oznajmił lord Corlys i poddał im miasto.

W owych czasach, podobnie jak obecnie, lordowie dorzecza byli swarliwą, niezgodną zgrają. Kermit Tully, lord Riverrun, był ich seniorem i nominalnie dowodził armią… trzeba jednak pamiętać, że jego lordowska mość miał dziewiętnaście lat i był „zielony jak letnia trawa”, jak mógłby powiedzieć człowiek z północy. Jego brat, Oscar, który zabił trzech wrogów w Bijatyce w Błocie i potem został pasowany na rycerza na polu bitwy, był jeszcze bardziej zielony od niego, a w dodatku przeklęty łatwą do urażenia dumą, tak częstą u drugich synów.

Ród Tullych był wyjątkiem wśród wielkich rodów Westeros. Najwyższymi lordami Tridentu uczynił ich dopiero Aegon Zdobywca i pod wieloma względami niektórzy z ich chorążych nadal ich przerastali. Brackenowie, Blackwoodowie i Vance’owie władali rozleglejszymi domenami i mogli wystawić znacznie liczniejsze armie, podobnie jak nuworysze, jakimi byli Freyowie z Bliźniaków. Mallisterowie z Seagardu mogli się pochwalić wspanialszym pochodzeniem, Mootonowie ze Stawu Dziewic byli znacznie bogatsi, a Harrenhal, nawet przeklęty, spalony i leżący w gruzach, był o wiele potężniejszym zamkiem niż Riverrun, w dodatku dziesięć razy większym od niego. Ród Tullych nie wyróżnił się dotąd niczym szczególnym, a sytuację dodatkowo pogorszyli dwaj ostatni lordowie… teraz jednak bogowie wysunęli na czoło nowe pokolenie rodu, dwóch młodych, dumnych mężczyzn zdeterminowanych dowieść swej wartości — lord Kermit jako władca, a ser Oscar jako wojownik.

Przez całą drogę od brzegów Tridentu aż po bramy Królewskiej Przystani towarzyszył im jeszcze młodszy mężczyzna — Benjicot Blackwood, lord Raventree. Krwawy Ben, jak zwali go jego ludzie, miał dopiero trzynaście lat. W tym wieku większość szlachetnie urodzonych chłopaków nadal jest giermkami, oporządza konie swego rycerza i czyści jego zbroję z rdzy. Tytuł lordowski przypadł mu wcześnie, gdy jego ojciec, lord Samwell Blackwood, zginął z ręki ser Amosa Brackena w bitwie pod płonącym młynem. Pomimo młodego wieku chłopak odmówił przekazania władzy starszym mężczyznom. Powszechnie wiedziano, że podczas Karmienia Ryb rozpłakał się na widok tak wielu zabitych, ale nie unikał później walki, a nawet sam jej szukał. Ludzie Benjicota pomogli wygnać Cristona Cole’a z Harrenhal, polując na jego furażerów, a podczas Bijatyki w Błocie młody lord Raventree dowodził atakiem z flanki, który rozbił oddziały lorda Baratheona i rozstrzygnął o wyniku. Powiadają, że w dworskim ubraniu lord Benjicot wyglądał jak chłopiec, wysoki na swój wiek, ale szczupły. Miał znamionującą wrażliwość twarz i wolał trzymać się na uboczu. Gdy jednak Krwawy Ben wdział zbroję, stawał się zupełnie innym człowiekiem, kimś, kto mimo młodego wieku widział już więcej bitew niż większość mężczyzn przez całe życie.

Trzeba przyznać, że w armii, z którą Corlys Velaryon spotkał się owego dnia pod Bramą Bogów, było też wielu innych lordów i sławnych rycerzy. Wszyscy z nich byli starsi, a niektórzy również mądrzejsi niż Krwawy Ben Blackwood i bracia Tully, lecz po Bijatyce w Błocie to trójka młodzieńców stała się niekwestionowanymi przywódcami. Wspólna walka połączyła ich więzią i stali się tak nierozłączni, że ich ludzie mówili o nich po prostu „Chłopaki”.

Wśród tych ludzi były też dwie niezwykłe kobiety — Alysanne Blackwood zwana Czarną Aly, siostra zmarłego lorda Samwella Blackwooda i w związku z tym ciotka Krwawego Bena, oraz Sabitha Frey, pani Bliźniaków, wdowa po lordzie Forreście Freyu i matka jego dziedzica, „jędza o ostrych rysach, wywodząca się z rodu Vyprenów, która wolała jeździć konno, niż tańczyć, nosiła kolczugę zamiast jedwabiu i lubiła zabijać mężczyzn oraz całować kobiety”, jak opisuje ją Grzyb.

Chłopaki znały lorda Corlysa Velaryona tylko z opowieści o jego czynach, lecz te czyny były naprawdę wspaniałe. Spodziewali się, że będą musieli oblegać Królewską Przystań albo wziąć ją szturmem, byli więc zachwyceni (i zaskoczeni), gdy podano im ją na złotej tacy.… i dowiedzieli się o śmierci Aegona II (choć Benjicot Blackwood i jego ciotka wyrazili zaniepokojenie przyczyną tej śmierci, albowiem truciznę uważano za niehonorową broń, godną tchórzy). Z szeregów dobiegały radosne okrzyki, gdy szerzyła się wiadomość o śmierci króla. Lordowie Tridentu i ich sojusznicy jeden po drugim podchodzili do księcia Aegona i klękali przed nim, uznając go za swego monarchę.

Gdy lordowie z dorzecza jechali przez miasto, prostaczkowie witali ich radosnymi okrzykami z dachów i balkonów, a ładne dziewczęta podbiegały do swych zbawców i zasypywały ich pocałunkami (jak komedianci w farsie, pisze Grzyb, sugerując, że wszystko to zaaranżował Larys Strong). Złote płaszcze ustawiły się w szeregi na ulicach, opuszczając włócznie, gdy mijały ich Chłopaki. W Czerwonej Twierdzy dowódcy armii z dorzecza znaleźli ciało martwego króla leżące na marach pod Żelaznym Tronem. Matka Aegona, królowa Alicent, płakała obok nich. Ocalali dworzanie Aegona II zgromadzili się w sali. Byli wśród nich lord Larys Strong Szpotawa Stopa, wielki maester Orwyle, ser Perkin Pchła, Grzyb, septon Eustace, ser Gyles Belgrave, czterech innych gwardzistów królewskich oraz liczni pomniejsi lordowie oraz rycerze domowi. Orwyle przemówił w ich imieniu, witając lordów z dorzecza jako wyzwolicieli.

W całych krainach korony i na brzegach wąskiego morza kapitulowali ci, którzy nadal byli lojalni wobec nieżyjącego króla. Braavosowie wysadzili lorda Leowyna Corbraya w Duskendale z połową sił wysłanych z Doliny przez lady Arryn. Druga połowa wyszła na brzeg w Stawie Dziewic, pod dowództwem brata Leowyna, ser Corwyna Corbraya. Oba miasteczka przywitały wojska Arrynów kwiatami i ucztami. Stokeworth i Rosby również skapitulowały bez rozlewu krwi, ściągając z murów chorągwie ze złotym smokiem Aegona II i zastępując je czerwonym smokiem jego następcy. Garnizon Smoczej Skały okazał się bardziej uparty. Żołnierze zamknęli bramy, przysięgając, że się nie poddadzą. Utrzymali się przez trzy dni i dwie noce. Trzeciej nocy stajenni, kucharze i inni służący z zamku złapali za broń i zbuntowali się przeciwko królewskim ludziom. Wielu zabili w łożach, a pozostałych zakuli w łańcuchy i oddali młodemu Alynowi Velaryonowi.

Septon Eustace informuje nas, że w mieście zapanowała „dziwna euforia”. Grzyb mówi nam po prostu, że „połowa miasta była pijana”. Zwłoki króla Aegona II oddano płomieniom, licząc na to, że razem z nimi spłonie całe zło i nienawiść zrodzone z jego panowania. Tysiące ludzi wspięły się na Wielkie Wzgórze Aegona, by wysłuchać, jak książę Aegon zapewnia, że wkrótce zapanuje pokój. Dla chłopaka zaplanowano uroczystą koronację, po której miały nastąpić zaślubiny z księżniczką Jaehaerą. Z Czerwonej Twierdzy wysłano stado kruków do Starego Miasta, Reach, Casterly Rock i Końca Burzy, wzywając tych, którzy nadal dochowywali wierności otrutemu królowi, aby przybyli do Królewskiej Przystani i złożyli hołd nowemu monarsze. Wystawiono im listy żelazne i obiecano pełne ułaskawienie. Nowi władcy królestwa nie mogli się ze sobą porozumieć w sprawie tego, co zrobić z królową wdową Alicent, ale poza tym panowały między nimi zgoda i przyjaźń… które utrzymywały się przez niespełna połowę księżyca.

Wielki maester Munkun zwie ten okres „fałszywym świtem”. Z pewnością były to zachwycające czasy, ale trwały krótko… gdy bowiem pod Królewską Przystań przybył lord Cregan Stark ze swymi ludźmi z północy, zabawy się skończyły, a wszystkie beztroskie plany legły w gruzach. Lord Winterfell miał dwadzieścia trzy lata, tylko kilka lat więcej niż lordowie Raventree i Riverrun… ale Stark był mężczyzną, a oni byli chłopcami. Tak przynajmniej uważali wszyscy, którzy widzieli ich razem. Grzyb opowiada, że Chłopaki kurczyły się w jego obecności. „Gdy tylko wilk z północy wszedł do komnaty, Krwawy Ben przypominał sobie, że ma dopiero trzynaście lat, a lord Tully i jego brat zacinali się i jąkali, ich twarze zaś czerwieniały, upodabniając się barwą do ich włosów”.

Królewska Przystań przywitała lordów z dorzecza i ich ludzi ucztami, kwiatami oraz zaszczytami. Z ludźmi z północy wyglądało to inaczej. Przede wszystkim było ich więcej. Cregan Stark przyprowadził ze sobą zastęp dwukrotnie liczniejszy od armii Chłopaków. Co więcej, ci przybysze budzili lęk. Grzyb opowiada, że ze swymi kolczymi koszulami, grubymi futrami oraz twarzami ukrytymi pod bujnymi brodami wyglądali jak zakute w stal niedźwiedzie. Mieszkańcy Królewskiej Przystani nie znali dobrze ludzi z północy, a większości z tego, co o nich wiedzieli, nauczyli się od ser Medricka Manderly’ego i jego brata, ser Torrhena, którzy byli ludźmi uprzejmymi, umiejącymi się wysłowić, dobrze ubranymi, zdyscyplinowanymi, a przede wszystkim pobożnymi. Septon Eustace zauważa ze zgrozą, że ludzie z Winterfell w ogóle nie czcili prawdziwych bogów. Gardzili Siedmioma, ignorowali święta, drwili ze świętych ksiąg, nie szanowali septonów ani sept i oddawali cześć drzewom.

Przed dwoma laty Cregan Stark złożył obietnicę księciu Jacaerysowi, a teraz przybył ją spełnić, mimo że Jace i jego matka królowa już nie żyli.

— Północ pamięta — oznajmił lord Stark, gdy przywitali go książę Aegon, lord Corlys oraz Chłopaki.

— Przybyłeś za późno, wasza lordowska mość — odpowiedział Wąż Morski. — Wojna się skończyła, a król nie żyje.

Septon Eustace, który był świadkiem tej rozmowy, opowiada nam, że człowiek z północy „przeszył starego Lorda Przypływów spojrzeniem oczu szarych i zimnych jak zimowa śnieżyca, a potem rzekł: «Zastanawiam się, z czyjej ręki zginął i na czyje polecenie». Albowiem jego dzikusy przybyły tu, łaknąc krwi i walki, o czym wkrótce wszyscy mieliśmy się przekonać, ku swemu żalowi”.

Dobry septon miał rację. Słyszano, jak lord Cregan powiedział, że inni rozpoczęli tę wojnę, ale on ją zakończy. Zamierzał wyruszyć na południe i policzyć się ze wszystkimi ocalałymi zielonymi, którzy posadzili Aegona II na Żelaznym Tronie i walczyli o to, by go na nim utrzymać. Najpierw zniszczy Koniec Burzy, a potem przejdzie przez Reach, by zdobyć Stare Miasto, a po upadku Wysokiej Wieży wyruszy ze swymi wilkami na północ wzdłuż brzegów morza zachodzącego słońca, by odwiedzić Casterly Rock.

— Śmiały plan — stwierdził ostrożnie wielki maester Orwyle, gdy o tym usłyszał. Grzyb woli określenie „szaleństwo”, dodaje jednak: „Aegona Smoka też zwano szalonym, gdy mówił o podbiciu całego Westeros”. Kiedy Kermit Tully zauważył, że Koniec Burzy, Stare Miasto i Casterly Rock są równie silne jak rodzone Winterfell Starka (a może nawet silniejsze) i nie upadną łatwo (albo i w ogóle), młody Ben Blackwood poparł jego słowa, dodając:

— Połowa twoich ludzi zginie, lordzie Stark.

— Pożegnali się z życiem tego dnia, gdy wymaszerowaliśmy, chłopcze — odparł szarooki Wilk z Północy.

Podobnie jak Wilki Zimy przed nimi, większość ludzi, którzy wymaszerowali na południe z lordem Creganem Starkiem, nie spodziewała się już nigdy ujrzeć domów. Za Przesmykiem śnieg sypał gęsto i nadciągnęły zimne wiatry. W twierdzach, zamkach i ubogich wioskach na północy wielcy i mali modlili się do swych rzeźbionych w drzewach bogów o krótką zimę. Ci, którzy mieli mniej gęb do wykarmienia, lepiej sobie radzili w mrocznych dniach, na północy od dawna więc było w zwyczaju, że starcy, młodsi synowie, nieżonaci, bezdzietni, bezdomni i pozbawieni nadziei opuszczali z pierwszym śniegiem rodzinne strony, by ich bliscy mogli doczekać wiosny. Dla tych zimowych armii zwycięstwo miało drugorzędne znaczenie. Wyruszali po chwałę, przygodę, łupy, a przede wszystkim po godny kres.

Corlys Velaryon, Lord Przypływów, po raz kolejny był zmuszony prosić o pokój, łaskę i pojednanie.

— Rozlew krwi trwał już zbyt długo — mówił starzec. — Rhaenyra i Aegon nie żyją. Niech ich spór umrze razem z nimi. Mówisz o zdobyciu Końca Burzy, Starego Miasta i Casterly Rock, wasza lordowska mość, ale władcy wszystkich tych zamków polegli w bitwach. Ich miejsce zajmują teraz mali chłopcy i dzieci u piersi, którzy nie są dla nas zagrożeniem. Zaproponuj im honorowe warunki, a ugną kolan.

Lord Stark nie chciał jednak słuchać takich słów, podobnie jak Aegon II i królowa Alicent przed nim.

— Mali chłopcy z czasem stają się dorosłymi mężczyznami — odparł. — A dzieci u piersi wysysają nienawiść z mlekiem matki. Skończmy z tymi wrogami raz na zawsze, bo inaczej ci z nas, którzy za dwadzieścia lat nie będą jeszcze leżeli w grobie, gorzko pożałują swego szaleństwa, gdy dzisiejsze dzieci sięgną po miecze ojców i zaczną szukać zemsty.

Lord Velaryon nie dał się przekonać.

— Król Aegon mówił to samo i zginął z tego powodu. Gdyby posłuchał naszej rady i zaproponował wrogom pokój i pojednanie, mógłby siedzieć tu teraz z nami.

— Czy właśnie dlatego go otrułeś, wasza lordowska mość? — zapytał człowiek z północy. Choć Cregan Stark nie miał okazji poznać Węża Morskiego ani z dobrej, ani ze złej strony, wiedział, że służył on Rhaenyrze jako namiestnik i królowa uwięziła go jako podejrzanego o zdradę, a następnie Aegon II uwolnił go i przyznał mu miejsce w radzie… i w podzięce za to został otruty. — Nic dziwnego, że zwą cię Wężem Morskim — ciągnął lord Stark. — Pełzniesz to w jedną, to w drugą stronę, ale twoje kły z pewnością są pełne jadu. Aegon był wiarołomcą, zabójcą krewnych i uzurpatorem, mimo to pozostawał królem. Gdy nie posłuchał twojej tchórzowskiej rady, usunąłeś go, posługując się trucizną, jak tchórz bez honoru… a teraz za to zapłacisz.

Ludzie Starka wtargnęli do sali rady, rozbroili strażników stojących przy drzwiach, wyciągnęli starego Węża Morskiego z komnaty i zawlekli go do lochu. Wkrótce dołączyli tam do niego Larys Strong Szpotawa Stopa, wielki maester Orwyle, ser Perkin Pchła, a także septon Eustace razem z setką innych osób, wysoko i nisko urodzonych, którym lord Stark z takiego czy innego powodu nie ufał.

— Korciło mnie, by wrócić do beczki z mąką — opowiada Grzyb — ale na szczęście byłem za mały, by wilk mnie zauważył.

Nawet Chłopaki nie uniknęły gniewu Cregana Starka, choć były ponoć jego sojusznikami.

— Czy jesteście dziećmi w powijakach, że daliście się przekonać kwiatom, ucztom i słodkim słówkom? — beształ ich lord Cregan. — Kto wam powiedział, że wojna się skończyła? Szpotawa Stopa? Wąż? Niby dlaczego? Dlatego, że tego chcieli? Dlatego, że wygraliście swoją małą bitwę w błocie? Wojny kończą się, gdy pokonani ugną kolan, nie wcześniej. Czy Casterly Rock zwróciło złoto należące do korony? Mówicie, że chcecie ożenić księcia z córką króla, ale ona nadal przebywa w Końcu Burzy, poza granicami waszego królestwa. Dopóki pozostaje wolna i niezamężna, co przeszkodzi wdowie po Baratheonie w obwołaniu jej królową jako dziedziczki Aegona?

Gdy lord Tully się sprzeciwił, mówiąc, że Baratheonowie są pokonani i brak im sił, by wystawić kolejną armię, lord Cregan przypomniał im o trzech posłańcach wysłanych przez Aegona II za wąskie morze.

— Każdy z nich może jutro wrócić, prowadząc ze sobą tysiące najemników — dodał. — Królowa Rhaenyra również uznała, że zwyciężyła, gdy zajęła Królewską Przystań, a Aegon II myślał, że położył kres wojnie, oddając siostrę smokowi na pożarcie. Ale ludzie królowej nadal są na świecie, nawet jeśli sama królowa nie żyje, a z Aegona zostały tylko kości i popioły.

Chłopaki nie były w stanie sprostać Creganowi. Dały się zastraszyć i ustąpiły, zgadzając się połączyć z nim siły, gdy pomaszeruje na Koniec Burzy. Munkun twierdzi, że zrobiły to dobrowolnie, przekonane, że wilczy lord postępuje słusznie. W Prawdziwej opowieści pisze: „Zwycięstwo uderzyło im do głowy i pragnęli więcej, albowiem chwałę, o jakiej marzą młodzi mężczyźni, można zdobyć tylko w boju”. Grzyb ma bardziej cyniczne podejście i sugeruje, że młode paniątka panicznie się bały Cregana Starka.

Skutki były takie same. Septon Eustace mówi nam: „Jego pragnienia się ziściły. Miasto należało do niego. Zdobył je, nie wyciągając miecza i nie wypuszczając ani jednej strzały. Ludzie króla i ludzie królowej, mieszkańcy krain burzy i koniki morskie, lordowie dorzecza i rynsztokowi rycerze, wysoko i nisko urodzeni, a nawet zwykli żołnierze, wszyscy dawali mu posłuch, jakby urodzili się jego sługami”.

Całe sześć dni Królewska Przystań kołysała się na ostrzu miecza. W garkuchniach i winnych szynkach Zapchlonego Tyłka ludzie zakładali się o to, ile czasu minie, nim Szpotawa Stopa, Wąż Morski, Pchła i królowa wdowa stracą głowy. Jedna plotka ścigała drugą. Niektórzy powiadali, że lord Stark zamierza zabrać księcia Aegona do Winterfell i ożenić go z jedną ze swych córek (co było oczywistym kłamstwem, jako że Cregan Stark nie miał wówczas córek zrodzonych z prawego łoża), inni zaś zapewniali, że Stark chce ściąć chłopaka, samemu ożenić się z księżniczką Jaehaerą i zagarnąć tron. Septonowie twierdzili, że ludzie z północy spalą miejskie septy i zmuszą mieszkańców Królewskiej Przystani do powrotu do kultu starych bogów. Jeszcze inni szeptali, że lord Winterfell ma dziką żonę i rzuca wrogów do dołu z wilkami, by patrzeć, jak ich pożerają.

Euforia zniknęła. Ulicami miasta znowu władał strach. Z zaułków wyłonił się człowiek, który podawał się za narodzonego na nowo Pasterza i nawoływał do przyniesienia śmierci i zniszczenia bezbożnym najeźdźcom z północy. Choć w niczym nie przypominał pierwszego Pasterza (przede wszystkim miał dwie ręce), setki ludzi przychodziły słuchać jego kazań. Burdel na Jedwabnej spłonął, gdy kłótnia o pewną kurwę między człowiekiem lorda Tully’ego a człowiekiem lorda Starka przerodziła się w krwawą bijatykę między ich towarzyszami broni. W co bardziej niebezpiecznych częściach miasta nawet szlachetnie urodzeni nie mogli czuć się zbyt pewnie. Młodszy syn lorda Hornwooda, chorążego lorda Starka, zniknął bez śladu razem z dwoma towarzyszami, gdy poszli się zabawić w Zapchlonym Tyłku. Nigdy ich nie odnaleziono. Niewykluczone, że trafili do michy gulachu, jeśli wierzyć Grzybowi.

Wkrótce potem do miasta dotarły wieści, że Leowyn Corbray opuścił Staw Dziewic i zmierza do Królewskiej Przystani. Towarzyszyli mu lord Mooton, lord Brune i ser Rennifer Crabb. W tej samej chwili ser Corwyn Corbray wyruszył z Duskendale, by połączyć siły z bratem. Razem z nim maszerowali Clement Celtigar, syn i dziedzic starego lorda Bartimosa, oraz lady Staunton, wdowa z Gawroniego Gniazda. Na Smoczej Skale młody lord Alyn żądał uwolnienia lorda Corlysa (to było prawdą) i groził, że skieruje swe okręty przeciwko Królewskiej Przystani, jeśli Wężowi Morskiemu stanie się krzywda (to było prawdą tylko w połowie). Inne plotki głosiły, że na stolicę maszerują Lannisterowie albo Hightowerowie, że ser Marston Waters wylądował w Westeros, prowadząc dziesięć tysięcy najemników z Lys i Starego Volantis (w tym prawdy nie było). Dziewica z Doliny wypłynęła z Gulltown (prawda) i towarzyszyła jej lady Rhaena Targaryen ze swoim smokiem.

Armie maszerowały, a miecze ostrzono. Tymczasem lord Cregan Stark siedział w Czerwonej Twierdzy, prowadząc dochodzenie w sprawie zamordowania króla Aegona II i planując kampanię przeciwko ocalałym stronnikom nieżyjącego króla. Księciu Aegonowi nie pozwalano opuszczać Warowni Maegora, gdzie nie miał żadnego towarzystwa poza małym Gaemonem Jasnowłosym. Kiedy książę zapytał, dlaczego nie wypuszczają go z warowni, Stark odpowiedział, że chodzi o jego bezpieczeństwo.

— To miasto jest kłębowiskiem żmij — oznajmił lord Cregan. — Na tym dworze roi się od zdrajców, sprzedawczyków i trucicieli, którzy zamordowaliby cię równie łatwo jak twego wuja, byle tylko pozostać przy władzy.

Aegon sprzeciwił się, zapewniając, że lord Corlys, lord Larys i ser Perkin to jego przyjaciele, ale człowiek z północy odpowiedział, że fałszywi przyjaciele są groźniejsi od wrogów, a Wąż, Szpotawa Stopa i Pchła uratowali go wyłącznie po to, by władać Westeros w jego imieniu.

Spojrzenie wstecz zapewnia nam nieomylność i przyglądając się owym wydarzeniom z perspektywy stuleci możemy z całą pewnością stwierdzić, że taniec już się wówczas skończył, ale ci, którzy żyli w owych mrocznych i niebezpiecznych czasach, nie mogli mieć takiej pewności. Septon Eustace i wielki maester Orwyle siedzieli w lochu (gdzie Orwyle zaczął spisywać swoje wyznania, tekst mający stać się fundamentem, na którym Munkun zbudował swą monumentalną Prawdziwą opowieść). Tylko Grzyb może nas wyprowadzić poza teren dworskich kronik i królewskich edyktów. „Wielcy lordowie daliby nam dwa kolejne lata wojny”, oznajmia błazen w swym Świadectwie. „Pokój uratowały kobiety. Czarna Aly, Dziewica z Doliny, Trzy Wdowy, Smocze Bliźniaczki, to one położyły kres rozlewowi krwi, i to nie za pomocą mieczy albo trucizny, lecz kruków, słów i pocałunków”.

Nasiona rzucone na wiatr przez lorda Corlysa Velaryona podczas Fałszywego Świtu wyrosły i wydały słodkie owoce. Kruki wracały jeden po drugim, przynosząc odpowiedzi na propozycje pokojowe starego lorda.

Pierwsze odpowiedziało Casterly Rock. Zabity w bitwie lord Jason Lannister pozostawił sześcioro dzieci — pięć córek i jednego syna, czteroletniego chłopca o imieniu Loreon. Władzę na zachodzie przejęła wdowa po Jasonie, lady Johanna, oraz jej ojciec, Roland Westerling, lord Turni. Zachodnim brzegom nadal zagrażały drakkary Czerwonego Krakena, Lannisterów interesowała więc raczej obrona Kayce i odzyskanie Pięknej Wyspy niż walka o Żelazny Tron. Lady Johanna przyjęła wszystkie warunki Węża Morskiego, obiecując, że przybędzie do Królewskiej Przystani na koronację i złoży hołd nowemu królowi oraz przywiezie do Czerwonej Twierdzy dwie córki, które staną się towarzyszkami nowej królowej (a także zakładniczkami, mającymi zapewnić lojalność jej rodziny). Zgodziła się również zwrócić część skarbu królewskiego wysłaną przez Tylanda Lannistera na zachód, pod warunkiem że sam ser Tyland otrzyma ułaskawienie. W zamian prosiła tylko o to, by Żelazny Tron „rozkazał lordowi Greyjoyowi, by wrócił na Żelazne Wyspy, oddał Piękną Wyspę prawowitym lordom i uwolnił wszystkie porwane kobiety, a przynajmniej te szlachetnie urodzone”.

Wielu ludzi ocalałych z bitwy na królewskim trakcie wróciło potem do Końca Burzy. Głodni, zmęczeni i ranni, docierali na miejsce w małych grupkach. Lady Elendzie, wdowie po lordzie Borrosie Baratheonie, wystarczyło na nich spojrzeć, by sobie uświadomiła, że chęć walki opuściła ich całkowicie. Nie chciała też narażać na niebezpieczeństwo nowo narodzonego syna Olyvera, albowiem mały lord u jej piersi był przyszłością rodu Baratheonów. Choć jej najstarsza córka, lady Cassandra, płakała gorzkimi łzami, kiedy się dowiedziała, że nie zostanie królową, lady Elenda szybko zgodziła się na zaproponowane warunki. Napisała, że nadal czuje się słaba po porodzie i nie przybędzie do miasta na koronację, ale wyśle swego pana ojca, by złożył hołd w jej imieniu, a także trzy córki jako zakładniczki. Będzie im towarzyszył ser Willis Fell ze swą „drogocenną podopieczną”, ośmioletnią księżniczką Jaehaerą, ostatnim żyjącym dzieckiem króla Aegona II i przyszłą żoną nowego króla.

Najpóźniej przybyła odpowiedź ze Starego Miasta. Hightowerowie byli najbogatszym ze wszystkich wielkich rodów, które opowiedziały się po stronie króla Aegona II, i pod wieloma względami pozostawali najbardziej niebezpiecznym z nich. Mogliby szybko zgromadzić nową wielką armię, werbując ludzi z ulic Starego Miasta, a dzięki swym okrętom, a także tym, które należały do ich bliskich kuzynów, Redwyne’ów z Arbor, mieli też do dyspozycji silną flotę. Co więcej, jedna czwarta królewskiego skarbca nadal spoczywała w głębokich kryptach pod Wysoką Wieżą. Dzięki temu złotu łatwo mogliby zawrzeć nowe sojusze i opłacić najemników. Stare Miasto nadal miało siły, by zacząć wojnę od nowa. Brakowało tylko woli.

Niedługo przed rozpoczęciem Tańca lord Ormund wziął sobie drugą żonę. Pierwsza zmarła w połogu kilka lat wcześniej. Po jego śmierci pod Tumbleton ziemie i tytuł przeszły na jego najstarszego syna, Lyonela, piętnastoletniego młodzieńca dopiero wkraczającego w wiek męski. Drugi syn, Martyn, był giermkiem lorda Redwyne’a z Arbor, trzeci zaś wychowywał się w Wysogrodzie jako towarzysz lorda Tyrella i podczaszy jego pani matki. Wszyscy trzej byli dziećmi z pierwszego małżeństwa lorda Ormunda. Gdy Lyonelowi Hightowerowi przedstawiono warunki lorda Velaryona, młodzieniec wyrwał ponoć list z ręki maestera i podarł papier na strzępy, przysięgając, że napisze odpowiedź krwią Węża Morskiego.

Młoda wdowa po jego panu ojcu miała jednak inne plany. Lady Samantha była córką lorda Donalda Tarly’ego z Horn Hill i lady Jeyne Rowan z Goldengrove. Oba te rody podczas Tańca opowiedziały się po stronie królowej. Porywcza, wojownicza i piękna dziewczyna cechowała się silną wolą i nie zamierzała rezygnować z pozycji pani Starego Miasta i Wysokiej Wieży. Lyonel był tylko dwa lata młodszy od niej i (jak twierdzi Grzyb) durzył się w niej już od dwóch lat, gdy przybyła do Starego Miasta, by poślubić jego ojca. Choć do tej pory lady Sam (jak miano ją zwać przez wiele następnych lat) odtrącała niezdarne awanse chłopaka, teraz postanowiła im ulec. Pozwoliła, by ją uwiódł, a następnie obiecała, że za niego wyjdzie… pod warunkiem że zawrze pokój, „bo gdybym straciła kolejnego męża, z pewnością umarłabym z żalu”.

Postawiony przed wyborem między „martwym ojcem spoczywającym w zimnej ziemi a żywą kobietą, ciepłą i chętną w jego ramionach, chłopak wykazał się rozsądkiem, zaskakującym u kogoś tak szlachetnie urodzonego, i postawił miłość ponad honor”, jak mówi nam Grzyb. Lyonel Hightower skapitulował, przystając na wszystkie warunki lorda Corlysa, w tym również zwrot złota należącego do korony (wprawiło to w wielką furię jego kuzyna, ser Mylesa Hightowera, który zdefraudował znaczną część skarbca; tu jednak nie mamy miejsca na tę opowieść). Gdy młody lord ogłosił, że zamierza poślubić wdowę po ojcu, wywołało to wielki skandal. Ówczesny Wielki Septon zabronił zawarcia małżeństwa, uznając je za rodzaj kazirodztwa. Jednakże nawet to nie powstrzymało młodych kochanków. Lord Wysokiej Wieży i Obrońca Starego Miasta nie wziął sobie żony i przez trzynaście lat trzymał lady Sam u swego boku jako faworytę. Spłodził z nią sześcioro dzieci i w końcu ją poślubił, gdy władzę w Gwiezdnym Sepcie przejął nowy Wielki Septon, który odwołał dekret poprzednika.

(Tak przynajmniej brzmi relacja Grzyba. Jednakże według Prawdziwej opowieści Munkuna lord Lyonel zmienił decyzję z innych powodów. Choć Hightowerowie byli bardzo bogaci i potężni, nadal pozostawali chorążymi Tyrellów z Wysogrodu, a brat jego lordowskiej mości, Garmund, był tam paziem. Tyrellowie nie wzięli udziału w Tańcu, jako że ówczesny lord Wysogrodu był dzieckiem w powijakach, ale teraz w końcu się przebudzili i zabronili lordowi Lyonelowi zwoływania wojsk i wyruszania na wojnę bez ich zgody. Tak wygląda wersja przedstawiona przez wielkiego maestera Munkuna).

Opuśćmy na razie Wysoką Wieżę i przenieśmy się do Królewskiej Przystani, gdzie lord Cregan Stark przekonał się, że wszystkie jego wojenne plany pokrzyżowały Trzy Wdowy. Według Grzyba „dały się też słyszeć inne, łagodniejsze głosy, które niosły się cichym echem po korytarzach Czerwonej Twierdzy”. Z Gulltown przybyła Dziewica z Doliny w towarzystwie swej podopiecznej, lady Rhaeny Targaryen, trzymającej na ramieniu smoczątko. Prostaczków z Królewskiej Przystani, którzy przed niespełna rokiem zamordowali wszystkie smoki w mieście, ogarnął teraz zachwyt na widok żywego. Lady Rhaena i jej bliźniacza siostra Baela w jednej chwili stały się ulubienicami całego miasta. Lord Stark nie mógł uwięzić ich w zamku, jak postąpił z księciem Aegonem. Wkrótce przekonał się też, że nie jest w stanie nad nimi zapanować. Gdy zażądały, by pozwolił im się spotkać z „ukochanym bratem”, lady Arryn udzieliła im poparcia i Wilk z Winterfell ustąpił, choć „z lekką niechęcią”, jak pisze Grzyb.

(Spotkanie nie było jednak tak udane, jak mogły na to liczyć dziewczęta. Książę pobladł na widok Poranka, smoczątka lady Rhaeny, i rozkazał strzegącym go ludziom z północy, by „zabrali z jego oczu to okropne stworzenie”).

Fałszywy Świt zaczął się i skończył, a teraz Godzina Wilka (jak nazywa ten czas wielki maester Munkun) również miała się ku końcowi. Panowanie nad sytuacją i nad miastem wymykało się stopniowo z rąk Cregana Starka. Gdy do Królewskiej Przystani przybyli lord Leowyn Corbray i jego brat, by przyłączyć się do sprawującej rządy rady, dodali swe głosy do głosów lady Arryn oraz Chłopaków i nieraz się zdarzało, że Wilk z Winterfell miał całą radę przeciwko sobie. Tu i ówdzie w królestwie garstka upartych lojalistów nadal wywieszała chorągwie ze złotym smokiem, ale nie miało to większego znaczenia. Wszyscy poza Starkiem zgadzali się, że Taniec się skończył i czas już zawrzeć pokój oraz przywrócić porządek w Siedmiu Królestwach.

Pod jednym względem lord Cregan pozostawał jednak nieugięty. Królobójcy nie mogą uniknąć kary. Aegon II mógł być niegodny Żelaznego Tronu, ale jego zabójstwo było zdradą stanu i winni musieli za nie odpowiedzieć. Trzymał się tej opinii tak zawzięcie i gwałtownie, że pozostali członkowie rady ustąpili.

— Niech to spadnie na twoją głowę, Stark — rzekł Kermit Tully. — Nie chcę mieć z tym nic wspólnego, ale nie pozwolę też, by mówiono, że Riverrun stanęło na drodze sprawiedliwości.

Żaden lord nie miał prawa skazać drugiego lorda na śmierć, było więc konieczne, by książę Aegon najpierw uczynił lorda Starka królewskim namiestnikiem, dając mu pełne prawo działania w swoim imieniu. Tak też zrobiono, a resztę załatwił lord Stark, podczas gdy pozostali członkowie rady usunęli się na bok. Nowy namiestnik nie zasiadł na Żelaznym Tronie, lecz na prostej drewnianej ławie obok niego. Kolejno przyprowadzano do niego ludzi podejrzewanych o udział w otruciu króla Aegona II.

Pierwszy był septon Eustace. Jego też najszybciej uwolniono. Nie było przeciwko niemu żadnych dowodów. Wielki maester Orwyle miał mniej szczęścia, ponieważ na torturach przyznał się, że przekazał truciznę Szpotawej Stopie.

— Wasza lordowska mość, nie miałem pojęcia, do czego miała służyć — zapewniał.

— Nie zapytałeś o to — odparł lord Stark. — Nie chciałeś tego wiedzieć.

Wielkiego maestera uznano za winnego współudziału i skazano na śmierć.

Taki sam los spotkał ser Gylesa Belgrave’a. Nawet jeśli sam nie dosypał trucizny do królewskiego wina, dopuścił do tego przez nieostrożność bądź świadomie przymknął na to oko.

— Żaden rycerz Gwardii Królewskiej nie powinien przeżyć swojego króla, jeśli ten król zginie gwałtowną śmiercią — oznajmił Stark.

Przy śmierci króla Aegona byli też obecni trzej zaprzysiężeni bracia Belgrave’a i na wszystkich wydano ten sam wyrok, mimo że nie udowodniono im uczestnictwa w spisku (trzech gwardzistów królewskich, którzy przebywali wówczas poza miastem, uznano za niewinnych).

Dwadzieścia dwie inne, mniej ważne osoby również uznano za współwinne zamordowania króla Aegona. Byli wśród nich mężczyźni niosący lektykę Jego Miłości, królewski herold, człowiek zawiadujący królewskimi piwnicami z winem oraz sługa, który pilnował, by królewski dzban zawsze był pełny. Wszystkich skazano na śmierć, podobnie jak ludzi, którzy zamordowali królewskiego kosztującego potrawy Ummeta (Grzyb osobiście zeznawał przeciwko nim), a także tych, którzy zabili Toma Splątanego Języka i utopili jego ojca w ale. Większość skazanych stanowili rynsztokowi rycerze, najemnicy, zbrojni pozbawieni panów oraz uliczne szumowiny, pasowane na rycerzy przez ser Perkina Pchłę podczas zamieszania w Królewskiej Przystani. Wszyscy co do jednego przysięgali, że wykonywali rozkazy ser Perkina Pchły.

Co do jego winy nie mogło być wątpliwości.

— Kto raz został sprzedawczykiem, zawsze nim pozostanie — skwitował lord Cregan. — Wszcząłeś bunt przeciwko prawowitej królowej, pomogłeś wygnać ją z miasta na spotkanie śmierci, posadziłeś na jej miejsce swego giermka, a potem opuściłeś go, by ratować swą bezwartościową skórę. Bez ciebie Siedem Królestw będzie lepsze.

Ser Perkin sprzeciwił się, twierdząc że został ułaskawiony.

— Nie przeze mnie — stwierdził lord Stark.

Ludzie, którzy pojmali królową Alicent na serpentynowych schodach, nosili znak konika morskiego, herb rodu Velaryonów, natomiast ci, którzy uwolnili z więzienia lady Baelę Targaryen, służyli lordowi Larysowi Strongowi. Ci pierwsi zabili strażników królowej i w związku z tym skazano ich na śmierć, natomiast tych, którzy uwolnili Baelę, uratowały przed podobnym losem pełne pasji błagania samej księżniczki, choć ich miecze również splamiły się krwią, gdy powalili królewskich ludzi stojących przed drzwiami.

Jak mówi nam Grzyb: „Ludzie trafnie powiadają, że nawet łzy smoka nie zmiękczyłyby lodowatego serca Cregana Starka, ale gdy lady Baela wyciągnęła miecz i zagroziła, że utnie rękę każdemu, kto spróbuje skrzywdzić ludzi, którzy ją uratowali, Wilk z Winterfell uśmiechnął się tylko i rzekł, że skoro księżniczka tak bardzo lubi te psy, pozwoli jej je zachować”.

Ostatni przed Sądem Wilka (jak nazywa ten proces Munkun w Prawdziwej opowieści) stanęli dwaj wielcy lordowie, którzy znajdowali się w samym sercu spisku — Larys Strong Szpotawa Stopa, lord Harrenhal, oraz Corlys Velaryon, Wąż Morski, pan Driftmarku i Lord Przypływów.

Lord Velaryon nie próbował zaprzeczać swej winie.

— To, co uczyniłem, uczyniłem dla dobra królestwa — oznajmił starzec. — Zrobiłbym to samo jeszcze raz. To szaleństwo musiało się skończyć.

Lord Strong nie był aż tak szczery. Wielki maester Orwyle zeznał, że dał mu truciznę, a ser Perkin Pchła przysiągł, że był człowiekiem Szpotawej Stopy i po prostu wykonywał jego rozkazy. Jednakże lord Larys ani nie potwierdził tych oskarżeń, ani im nie zaprzeczył. Gdy lord Stark zapytał go, czy ma coś na swoją obronę, rzekł tylko:

— Czy słowa kiedykolwiek wzruszyły wilka?

Tak oto lord Cregan Stark, namiestnik Nieukoronowanego Króla, ogłosił lordów Velaryona i Stronga winnymi morderstwa, królobójstwa i zdrady stanu, po czym zdecydował, że muszą zapłacić życiem za swoje zbrodnie.

Larys Strong był człowiekiem, który zawsze chodził swoimi drogami, nie słuchał niczyich rad i zmieniał strony, jak inni zmieniają płaszcze. Gdy go skazano, okazało się, że nie ma przyjaciół. Nikt nie stanął w jego obronie. Jeśli jednak chodzi o Corlysa Velaryona, sprawy wyglądały zupełnie inaczej. Wielu się z nim przyjaźniło i wielu go podziwiało. Nawet ludzie, którzy walczyli przeciwko niemu podczas Tańca, ujęli się teraz za nim… jedni z pewnością z sympatii do starego lorda, inni zaś dlatego, że bali się, co może uczynić jego młody dziedzic, Alyn, gdy jego ukochany dziadek (albo ojciec) zostanie stracony. Gdy lord Stark okazał się nieugięty, niektórzy postanowili zwrócić się do przyszłego króla, Aegona. Najważniejszą rolę odegrały jego przyrodnie siostry, Baela i Rhaena, które przypomniały księciu, że gdyby nie postępek lorda Corlysa, straciłby ucho, a być może też inne części ciała. W Świadectwie Grzyba czytamy: „Słowa to wiatr, ale silny wiatr może obalić nawet potężne dęby, a szepty ładnych dziewcząt niekiedy zmieniają losy królestw”. Aegon nie tylko zgodził się oszczędzić Węża Morskiego, ale posunął się do tego, że przywrócił mu wszystkie tytuły i urzędy, w tym również miejsce w małej radzie.

Książę miał jednak tylko dziesięć lat i nie był jeszcze królem. Nie koronowano go i nie namaszczono. Dlatego dekrety Jego Miłości nie miały mocy prawnej. Nawet po koronacji aż do szesnastego dnia imienia miał podlegać władzy regenta albo rady regentów. W związku z tym lord Stark byłby w prawie, gdyby zlekceważył żądania księcia i nakazał stracić Corlysa Velaryona. Postanowił jednak tego nie zrobić. Jego decyzja po dziś dzień nie przestaje intrygować uczonych. Septon Eustace pisze, że „owej nocy Matka natchnęła go miłosierdziem”, ale przecież lord Cregan nie czcił Siedmiu. Eustace sugeruje też, że człowiek z północy nie chciał prowokować Alyna Velaryona, obawiając się jego potężnej floty, ale to kłóci się z tym, co wiemy o charakterze Starka. Perspektywa nowej wojny z pewnością by go nie przeraziła. Niekiedy sprawiał nawet wrażenie, że jej pragnie.

Grzyb przedstawia najsensowniejsze wyjaśnienie zaskakującej pobłażliwości Wilka z Winterfell. Błazen utrzymuje, że to nie książę skłonił go do zmiany zdania, nie zagrożenie, jakim były floty Velaryonów, ani nawet nie błagania bliźniaczek, lecz raczej umowa, jaką zawarł z lady Alysanne z rodu Blackwoodów.

Karzeł opisuje ją następująco: „To była wysoka, muskularna dziewka, chuda jak patyk i płaska jak chłopak. Miała długie nogi i silne ramiona, a gęste, czarne, kręcone włosy opadały jej poniżej talii, kiedy je rozpuściła”. Czarna Aly nie miała sobie równych, gdy chodziło o polowanie, ujeżdżanie koni i strzelanie z łuku, ale było w niej bardzo niewiele kobiecej miękkości. Wielu myślało, że była kobietą tego samego rodzaju, co Sabitha Frey, jako że często widywano je razem, a podczas marszu dzieliły ze sobą namiot. Jednakże w Królewskiej Przystani, gdy towarzyszyła bratankowi, Benjicotowi, na dworze i podczas narad, poznała Cregana Starka i srogi człowiek z północy wpadł jej w oko.

A lord Cregan, który od trzech lat był wdowcem, odwzajemnił jej sympatię. Choć nikt nie nazwałby Czarnej Aly królową miłości i piękna, jej odwaga, nieustępliwość, siła i niewyparzony język spodobały się lordowi Winterfell, który szukał jej towarzystwa na dworze i na dziedzińcu.

— Ona pachnie dymem z ognisk, nie kwiatami — rzekł Stark lordowi Cerwynowi, który ponoć był jego najlepszym przyjacielem.

Dlatego gdy lady Alysanne przyszła go prosić, by uszanował edykt księcia, wysłuchał jej.

— Dlaczego miałbym to zrobić? — zapytał ponoć lord Stark.

— Dla królestwa — odpowiedziała.

— Dla królestwa lepiej jest, gdy zdrajcy płacą życiem.

— W takim razie dla honoru naszego księcia.

— Książę jest dzieckiem — sprzeciwił się lord Cregan. — Nie powinien był się w to mieszać. To Velaryon pohańbił honor księcia, albowiem aż po kres jego dni ludzie będą mówili, że zawdzięcza tron morderstwu.

— Zatem dla pokoju — nie ustępowała lady Alysanne. — Dla tych wszystkich, którzy z pewnością zginą, jeśli Alyn Velaryon będzie szukał zemsty.

— Są gorsze rodzaje śmierci. Nadeszła zima, pani.

— Zatem dla mnie — rzekła na koniec lady Alys. — Przyznaj mi tę łaskę, a nigdy nie poproszę cię o następną. Jeśli się zgodzisz, będę wiedziała, że jesteś równie mądry jak silny, równie wyrozumiały jak gwałtowny. Daj mi to, a ja dam ci w zamian wszystko, o co poprosisz.

Grzyb zapewnia, że lord Cregan skrzywił się, usłyszawszy te słowa.

— A co, jeśli poproszę o twoje dziewictwo, pani?

— Nie mogę ci dać tego, czego nie mam — odparła. — Straciłam dziewictwo w siodle, gdy miałam trzynaście lat.

— Niektórzy powiedzieliby, że zmarnowałaś dla konia dar, który zgodnie z prawem należał się twemu panu mężowi.

— Niektórzy są głupcami — odpowiedziała. — A poza tym to był dobry koń. Lepszy niż większość mężów, których widziałam.

Jej odpowiedź spodobała się lordowi Creganowi, który roześmiał się w głos.

— Postaram się zapamiętać te słowa, pani. Zgoda, przyznam ci tę łaskę.

— A w zamian?

— W zamian zażądam całej ciebie, na zawsze — odparł z powagą lord Winterfell. — Oddaj mi swoją rękę.

— Ręka za głowę — odparła Czarna Aly, uśmiechając się szeroko… albowiem Grzyb zapewnia nas, że na tym od początku polegał jej plan. — Zgoda.

Tak też się stało.

Ranek dnia egzekucji był szary i dżdżysty. Wszystkich skazańców przywleczono z lochów w łańcuchach na zewnętrzny dziedziniec Czerwonej Twierdzy. Tam zmuszono ich do uklęknięcia na oczach króla Aegona i jego dworzan.

Gdy septon Eustace odmówił z nimi modlitwę, prosząc Matkę o miłosierdzie dla ich dusz, zaczęło padać na dobre. Grzyb opisuje to następująco: „Lało tak mocno, a Eustace ględził tak długo, że zaczęliśmy się bać, iż więźniowie się utopią, zanim będzie można ściąć im głowy”. Wreszcie jednak modły się skończyły i lord Cregan Stark wydobył z pochwy Lód, dwuręczny valyriański miecz będący dumą jego rodu, jako że barbarzyńskie północne zwyczaje nakazują, że ten, kto wydaje wyrok, musi również wziąć w rękę miecz, by przelana krew nie splamiła nikogo poza nim.

Rzadko się zdarza, by jakikolwiek człowiek — czy to wielki lord, czy prosty kat — miał do wykonania tak wiele egzekucji, jak Cregan Stark owego deszczowego poranka. Jednakże jego plany bardzo szybko legły w gruzach. Skazańcy ciągnęli losy o to, który z nich umrze pierwszy i losowanie wskazało na ser Perkina Pchłę. Gdy lord Cregan zapytał sprytnego łotrzyka o ostatnie słowa, ser Perkin oznajmił, że pragnie przywdziać czerń. Lord z południa mógłby spełnić jego życzenie bądź nie, ale Starkowie pochodzą z północy, a tam potrzeby Nocnej Straży traktuje się bardzo poważnie.

Gdy lord Cregan rozkazał swoim ludziom podnieść Pchłę na nogi, pozostali skazańcy ujrzeli szansę ocalenia i powtórzyli echem jego prośbę. „Wszyscy zaczęli krzyczeć jednocześnie, jak chór pijaków wykrzykujących na wpół zapamiętane słowa piosenki”, jak opisuje to Grzyb. Zbrojni i rynsztokowi rycerze, tragarze noszący lektykę, słudzy, heroldzi, człowiek zawiadujący królewską piwnicą i trzy Białe Miecze z Gwardii Królewskiej — wszyscy nagle zapałali gorącym pragnieniem obrony Muru. Nawet wielki maester Orwyle przyłączył się do chóru desperatów. Jego również oszczędzono, ponieważ Nocna Straż potrzebuje ludzi władających piórem podobnie jak tych, którzy posługują się mieczem.

Tylko dwóch ludzi straciło tego dnia życie. Pierwszym był ser Gyles Belgrave z Gwardii Królewskiej. W przeciwieństwie do swych zaprzysiężonych braci ser Gyles odrzucił szansę zamiany białego płaszcza na czarny.

— Miałeś rację, lordzie Stark — rzekł, gdy przyszła kolej na niego. — Rycerz Gwardii Królewskiej nie powinien przeżyć swego króla.

Lord Cregan ściął mu głowę jednym szybkim uderzeniem miecza.

Następny (i ostatni) w kolejce był lord Larys Strong. Gdy Stark zapytał go, czy chce przywdziać czerń, odpowiedział:

— Nie, wasza lordowska mość. Wolę się udać do cieplejszego piekła, jeśli pozwolisz. Proszę tylko o jedną łaskę. Gdy będę już martwy, utnij moją szpotawą stopę tym swoim wielkim mieczem. Wlokłem ją za sobą przez całe życie. Pozwól, bym uwolnił się od niej przynajmniej po śmierci.

Lord Stark przyznał mu tę łaskę.

Tak zginął ostatni ze Strongów. Dumny starożytny ród przestał istnieć. Szczątki lorda Larysa oddano milczącym siostrom. Po latach jego kości znalazły miejsce ostatniego spoczynku w Harrenhal… ale bez szpotawej stopy. Lord Stark zarządził, by pochowano ją osobno, na cmentarzu dla ubogich. Nim jednak zdążono to zrobić, ta część ciała Larysa Stronga zniknęła. Grzyb zapewnia, że ukradziono ją i sprzedano jakiemuś czarnoksiężnikowi, który wykorzystał stopę do rzucania zaklęć. (To samo mówią o nodze księcia Joffreya, zaginionej w Zapchlonym Tyłku, co czyni obie opowieści wątpliwymi, chyba że uwierzymy, iż wszystkie stopy mają w sobie złą moc).

Głowy lorda Larysa Stronga i ser Gylesa Belgrave’a nadziano na paliki po obu stronach bramy Czerwonej Twierdzy. Pozostałych skazańców odesłano z powrotem do cel, by gnili w nich, dopóki nie zorganizuje się ich transportu na Mur. W ten sposób zapisano ostatni akapit historii nieszczęsnych rządów króla Aegona II Targaryena.

Następnego dnia skończyły się też krótkotrwałe rządy Cregana Starka jako namiestnika Nieukoronowanego Króla. Północny lord zwrócił łańcuch tego urzędu księciu Aegonowi. Z łatwością mógłby pozostać namiestnikiem przez wiele lat, a nawet zdobyć pozycję regenta, dopóki młody Aegon nie osiągnie pełnoletności, ale południe go nie interesowało.

— Na północy pada śnieg — oznajmił. — Moje miejsce jest w Winterfell.
===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

POD WŁADZĄ REGENTÓW

NAMIESTNIK W KAPTURZE

Cregan Stark zrezygnował z pozycji królewskiego namiestnika i ogłosił, że zamierza wrócić do Winterfell. Nim jednak zdążył opuścić południe, stanął przed trudnym problemem.

Lord Stark przybył na południe z wielkim zastępem złożonym w większej części z ludzi niechcianych i niepotrzebnych na północy. Ich powrót sprawiłby wielkie trudności bliskim, których opuścili, a być może nawet doprowadziłby do ich śmierci. Legenda (i Grzyb) mówi nam, że to lady Alysanne znalazła rozwiązanie. Zasugerowała lordowi Starkowi, że na ziemiach położonych nad Tridentem pozostało bardzo wiele wdów, często obciążonych małymi dziećmi. Ich mężowie wyruszyli na wojnę pod chorągwiami tego czy tamtego lorda i padli w bitwach. Nadchodziła zima i w wielu domach z radością przywitano by silne mięśnie oraz chętne do pracy ręce.

Koniec końców, ponad tysiąc ludzi towarzyszyło Czarnej Aly i jej bratankowi, lordowi Benjicotowi, gdy oboje wrócili do dorzecza po królewskim ślubie.

— Wilk dla każdej wdowy — żartował Grzyb. — Zimą ogrzeje jej łoże, a wiosną ogryzie jej kości.

Niemniej na tak zwanych targach wdów, które urządzono w Raventree, Riverrun, Kamiennym Sepcie, Bliźniakach i w Fairmarket zawarto setki ślubów. Ci ludzie z północy, którzy nie chcieli się żenić, przysięgali służyć lordom wielkim i małym jako strażnicy bądź zbrojni. Musimy ze smutkiem przyznać, że garstka wybrała bandytyzm i spotkał ich marny koniec, ale w większości przypadków swaty lady Alysanne okazały się wielkim sukcesem. Nowi osadnicy z północy nie tylko wzmocnili lordów dorzecza, którzy zgodzili się ich przyjąć, zwłaszcza Tullych i Blackwoodów, lecz również ożywili i wzmocnili wiarę w starych bogów na południe od Przesmyku.

Inni ludzie z północy postanowili poszukać nowego życia i fortuny po drugiej stronie wąskiego morza. Kilka dni po rezygnacji lorda Starka ze stanowiska namiestnika ser Marston Waters wrócił sam z Lys, gdzie wysłano go po najemników. Z radością przyjął ułaskawienie za wszystkie popełnione zbrodnie i przyniósł wieści o upadku Triarchii. Trzy Córki stanęły na krawędzi wojny i wynajmowały wolne kompanie tak szybko, jak tylko te zdążyły się sformować. Wielu ludzi lorda Cregana dostrzegło w tym szansę. Po co wracać do domu, gdzie panuje zima, by zamarznąć albo umrzeć z głodu, kiedy za wąskim morzem czekało złoto do zdobycia? W rezultacie narodziły się aż dwie wolne kompanie. Wataha Wilków pod dowództwem Hallisa Hornwooda (zwanego „Szalonym Halem”) oraz Timotty’ego Snowa, Bękarta z Palców Flinta, składała się wyłącznie z ludzi z północy, natomiast w Pogromcach Burz, finansowanych i dowodzonych przez ser Oscara Tully’ego, służyli ludzie ze wszystkich okolic Westeros.

Nim jeszcze ci poszukiwacze przygód zdążyli opuścić Królewską Przystań, ze wszystkich stron świata zaczęli napływać nowi goście, docierający na koronację księcia Aegona i królewski ślub. Z zachodu przybyła lady Johanna Lannister i jej ojciec, Roland Westerling, lord Turni; z południa czterdziestu Hightowerów ze Starego Miasta, prowadzonych przez lorda Lyonela i budzącą postrach lady Samanthę, wdowę po jego ojcu. Mimo że zabroniono im się pobrać, wszyscy już wiedzieli, że mają się ku sobie. Skandal był tak głośny, że Wielki Septon nie chciał podróżować razem z nimi i przybył trzy dni później w towarzystwie lordów Redwyne’a, Costayne’a i Beesbury’ego.

Lady Elenda, wdowa po lordzie Borrosie, została w Końcu Burzy z nowo narodzonym synem, ale przysłała swoje córki, Cassandrę, Ellyn i Floris, by reprezentowały ród Baratheonów. (Septon Eustace informuje nas, że czwarta córka, Maris, dołączyła do milczących sióstr. Grzyb dodaje, że przedtem pani matka kazała usunąć jej język, ale ten makabryczny szczegół możemy bezpiecznie uznać za zmyślenie. Uporczywie utrzymujące się przekonanie, że milczące siostry nie mają języków, jest zwykłym mitem. To pobożność nakazuje siostrom milczeć, a nie rozgrzane do czerwoności szczypce). Ojciec lady Baratheon, Royce Caron, lord Nocnej Pieśni i marszałek Pogranicza, odprowadził dziewczęta do miasta i miał im towarzyszyć jako ich strażnik.

Alyn Velaryon również wyszedł na stały ląd, a bracia Manderly’owie wrócili z Białego Portu, prowadząc stu rycerzy w niebiesko-zielonych opończach. Zjawili się nawet ludzie zza wąskiego morza, z Braavos, Pentos, wszystkich Trzech Córek i Starego Volantis. Z Wysp Letnich przybyło trzech wysokich, czarnoskórych książąt, odzianych w płaszcze z piór, zachwycające swym splendorem. Wkrótce wszystkie gospody i stajnie w Królewskiej Przystani wypełniły się ludźmi, a za murami pojawiło się miasto namiotów przeznaczonych dla tych, którym nie udało się znaleźć lokum. Grzyb zapewnia, że pijaństwo i cudzołóstwo były powszechne, septon Eustace zaś pisze to samo o modlitwie, postach i dobrych uczynkach. Oberżyści w całym mieście jeszcze przez długi czas byli bogaci i szczęśliwi, podobnie jak kurwy z Zapchlonego Tyłka i ich siostry z luksusowych przybytków na Jedwabnej. Zwykli ludzie skarżyli się jednak na hałas i smród.

W dniach poprzedzających ślub nad całym miastem unosiła się aura niepewności i desperacji, albowiem wielu spośród tych, którzy z konieczności bratali się ze sobą w tłocznych winnych szynkach i garkuchniach, jeszcze przed rokiem walczyło ze sobą na polach bitew.

„Jeśli krew można zmyć tylko krwią, w Królewskiej Przystani roiło się od niemytych ludzi”, zauważa Grzyb. Walki na ulicach zdarzały się jednak rzadziej, niż większość się spodziewała. Zabito tylko trzy osoby. Być może lordowie Siedmiu Królestw w końcu poczuli się zmęczeni wojną.

Ponieważ Smocza Jama nadal leżała w gruzach, zaślubiny księcia Aegona z księżniczką Jaehaerą odbyły się pod gołym niebem, na szczycie wzgórza Visenyi. Wzniesiono tam wielkie trybuny, by szlachetnie urodzeni mężczyźni i kobiety mogli siedzieć wygodnie i wszystko dokładnie widzieć. Septon Eustace pisze, że było zimno, ale słonecznie. To był siódmy dzień siódmego księżyca 131 roku od Podboju Aegona, najbardziej fortunna ze wszystkich dat. Wielki Septon ze Starego Miasta osobiście odprawił obrządek. Gdy Jego Wielka Świątobliwość ogłosił księcia i księżniczkę jednym, tłum prostaczków odpowiedział głośnym rykiem. Dziesiątki tysięcy ludzi tłoczących się na ulicach witały głośnym aplauzem Aegona i Jaehaerę, gdy niesiono ich w otwartej lektyce do Czerwonej Twierdzy, gdzie księcia ukoronowano diademem z żółtego złota, prostym i pozbawionym ozdób, i ogłoszono go Aegonem z rodu Targaryenów, Trzecim Tego Imienia, królem Andalów, Rhoynarów i Pierwszych Ludzi, władcą Siedmiu Królestw. Aegon osobiście włożył koronę na głowę małoletniej żony.

Choć nowy król był bardzo poważnym chłopakiem, nie sposób zaprzeczyć, że był przystojny. Miał szczupłą twarz i sylwetkę, srebrnobiałe włosy i fioletowe oczy. Królowa była zaś pięknym dzieckiem. Ich zaślubiny były najwspanialszym widowiskiem, jakie oglądano w Siedmiu Królestwach od czasu koronacji Aegona II w Smoczej Jamie. Brakowało tylko smoków. Ten król nie zatoczy triumfalnego kręgu nad miejskimi murami i nie opadnie majestatycznie na zamkowy dziedziniec. Bardziej spostrzegawczy gapie zauważyli też inny szczegół. Nigdzie nie było widać królowej wdowy, choć jako babka Jaehaery Alicent Hightower powinna być obecna.

Nowy król miał dopiero dziesięć lat i w związku z tym pierwszym, co uczynił po koronacji, było powołanie ludzi, którzy mieli go bronić, i tych, którzy będą rządzili w jego imieniu. Ser Willisa Fella, jedynego ocalałego rycerza Gwardii Królewskiej z czasów króla Viserysa, mianowano lordem dowódcą Białych Mieczy. Jego zastępcą został ser Marston Waters. Ponieważ obu mężczyzn uważano za zielonych, pięć pozostałych miejsc w Gwardii Królewskiej przyznano czarnym. Ser Tyland Lannister, który niedawno wrócił z Lys, został królewskim namiestnikiem, a lord Leowyn Corbray protektorem królestwa. Pierwszy zaliczał się do zielonych, a drugi do czarnych. Zwierzchnictwo nad nimi miała sprawować rada regentów, składająca się z lady Jeyne Arryn z Doliny, lorda Corlysa Velaryona z Driftmarku, lorda Rolanda Westerlinga z Turni, lorda Royce’a Carona z Nocnej Pieśni, lorda Manfryda Mootona ze Stawu Dziewic, ser Torrhena Manderly’ego z Białego Portu oraz wielkiego maestera Munkuna, którego niedawno przysłano z Cytadeli, by zajął miejsce Orwyle’a.

(Wiarygodne źródła podają, że lordowi Creganowi Starkowi również zaoferowano miejsce wśród regentów, ale on nie wyraził zgody. Wśród nieobecnych zwracają też uwagę nazwiska Kermita Tully’ego, Unwina Peake’a, Sabithy Frey, Thaddeusa Rowana, Lyonela Hightowera, Johanny Lannister i Benjicota Blackwooda, ale septon Eustace zapewnia, że tylko lord Peake naprawdę się pogniewał, gdy go pominięto).

Septon Eustace był bardzo zadowolony ze składu tej rady. „Sześciu silnych mężczyzn i jedna mądra kobieta, siedmiu miało władać nami na ziemi, podobnie jak Siedmiu Na Górze włada w swym niebie”. Grzyb jednak nie był tak zachwycony. „Siedmiu regentów to o sześciu za dużo. Żal mi naszego biednego króla”. Pomimo zastrzeżeń błazna większość obserwatorów zgadza się, że panowanie króla Aegona III zaczęło się optymistyczną nutą.

Pozostała część roku 131 o.P. była czasem rozstań. Wielcy lordowie Westeros opuszczali jeden po drugim Królewską Przystań, wracając do swych siedzib. Jako jedne z pierwszych w drogę wyruszyły Trzy Wdowy, po pełnych łez pożegnaniach z córkami, synem, rodzeństwem i kuzynami, którzy mieli pozostać na miejscu, by służyć nowemu królowi i królowej jako towarzysze oraz zakładnicy. Czternaście dni po koronacji Cregan Stark poprowadził swą znacznie uszczuploną armię królewskim traktem na północ. Trzy dni później lord Blackwood i lady Alysanne wyruszyli do Raventree. Towarzyszyło im około tysiąca ludzi Starka. Lord Lyonel i jego faworyta, lady Sam, pojechali na południe ze swymi Hightowerami, a lordowie Rowan, Beesbury, Costayne, Tarly i Redwyne dołączyli do eskorty Jego Wielkiej Świątobliwości, zmierzającej w to samo miejsce. Lord Kermit Tully wrócił do Riverrun ze swymi rycerzami, jego brat, ser Oscar, pożeglował zaś ze swymi Pogromcami Burz do Tyrosh i na Sporne Ziemie.

Jeden człowiek nie opuścił jednak stolicy zgodnie z planem. Ser Medrick Manderly zgodził się przewieźć ludzi przeznaczonych na Mur do Białego Portu na swej galerze „Północna Gwiazda”. Stamtąd mieli dotrzeć drogą lądową do Czarnego Zamku. Rankiem w dniu, gdy mieli wyruszyć w rejs, okazało się, że jednego ze skazańców brakuje. Wielki maester Orwyle najwyraźniej zmienił zdanie i doszedł do wniosku, że nie chce przywdziać czerni. Przekupił strażnika, który rozluźnił jego okowy, a potem przebrał się w żebracze łachy i zniknął w zaułkach miasta. Nie mogąc zwlekać dłużej, ser Medrick skazał mężczyznę, który uwolnił Orwyle’a, na zajęcie jego miejsca i „Północna Gwiazda” wyruszyła na morze.

Septon Eustace mówi nam, że pod koniec roku 131 o.P. w Królewskiej Przystani i krainach korony zapanował „szary spokój”. Aegon III zasiadał na Żelaznym Tronie, gdy było to konieczne, ale poza tym rzadko go widywano. Ciężar obrony Siedmiu Królestw spadł na lorda protektora, Leowyna Corbraya, a nudne codzienne czynności związane ze sprawowaniem władzy na ślepego namiestnika, Tylanda Lannistera. Ser Tylanda, ongiś wysokiego, złotowłosego i przystojnego, jak jego bliźniaczy brat, nieżyjący lord Jason, oprawcy królowej okaleczyli tak straszliwie, że damy, które niedawno przybyły na dwór, często mdlały na jego widok. By im tego oszczędzić, namiestnik podczas oficjalnych wystąpień ukrywał twarz pod jedwabnym kapturem. Być może było to błędem, ponieważ kaptur przydawał ser Tylandowi złowieszczego wyglądu i prostaczkowie z Królewskiej Przystani wkrótce zaczęli szeptać, że w Czerwonej Twierdzy mieszka zły czarnoksiężnik, który nikomu nie pokazuje twarzy.

Umysł ser Tylanda pozostał jednak bystry. Można by pomyśleć, że po torturach, jakim go poddano, stanie się zgorzkniałym, żądnym zemsty człowiekiem, ale takie przypuszczenia okazały się dalekie od prawdy. Namiestnik tłumaczył się osobliwymi lukami w pamięci, zapewniając, że nie pamięta już, kto był czarny, a kto zielony. Jednocześnie demonstrował niezachwianą lojalność wobec syna tej samej królowej, która wydała go w ręce oprawców. Ser Tyland szybko uzyskał nieoficjalną dominację nad Leowynem Corbrayem, o którym Grzyb pisze: „miał gruby kark i tępy umysł, nigdy też nie znałem nikogo, kto pierdziałby tak głośno”. Zgodnie z prawem zarówno namiestnik, jak i lord protektor podlegali władzy rady regentów, ale w miarę jak mijały kolejne dni i cykle księżyca, regenci spotykali się coraz rzadziej, a niestrudzony, ślepy, zakapturzony Tyland Lannister zdobywał coraz większą władzę.

Wyzwania, którym stawiał czoło, były poważne, albowiem w Westeros nastała zima, mająca trwać cztery długie lata, jedna z najmroźniejszych i najstraszliwszych w całej historii Siedmiu Królestw. Co więcej, podczas Tańca handel podupadł, niezliczone wioski, miasteczka i zamki zniszczono albo opuszczono, a na traktach i w lasach grasowały bandy zbójców oraz złamanych.

Pojawił się też inny problem. Królowa wdowa nadal odmawiała uznania nowego króla. Zamordowanie jej ostatniego syna obróciło serce królowej Alicent w kamień. Żaden z regentów nie chciał jej skazać na śmierć — niektórymi kierowało współczucie, inni zaś obawiali się, że jej egzekucja mogłaby na nowo rozpalić płomienie wojny. Nie można było jednak pozwolić, by Alicent uczestniczyła w dworskim życiu jak poprzednio. Z wielką łatwością mogłaby obrzucić króla przekleństwami albo wyrwać sztylet nieostrożnemu strażnikowi. Nie można jej było nawet zostawić w towarzystwie małej królowej. Kiedy ostatnio jadły razem posiłek, Jej Miłość namawiała Jaehaerę, by poderżnęła gardło mężowi, gdy będzie spał. Dziewczynka zaczęła krzyczeć. Ser Tyland doszedł do wniosku, że nie ma innego wyboru, jak zamknąć królową wdowę w jej komnatach w Warowni Maegora. To było łagodne więzienie, niemniej pozostawało więzieniem.

Następnie namiestnik zajął się odbudową handlu w Siedmiu Królestwach i przywróceniem równowagi gospodarczej. Zarówno wielcy lordowie, jak i prostaczkowie ucieszyli się, gdy zniósł podatki wprowadzone przez królową Rhaenyrę i lorda Celtigara. Ponieważ złoto korony było już bezpieczne, lord Tyland przeznaczył milion złotych smoków na pożyczki dla lordów, których włości zniszczono podczas Tańca. (Choć wielu skorzystało z tych pieniędzy, pożyczki doprowadziły do konfliktu między Żelaznym Tronem a Żelaznym Bankiem z Braavos). Namiestnik nakazał też wybudować trzy wielkie, ufortyfikowane spichlerze w Królewskiej Przystani, Lannisporcie oraz Gulltown. Polecił też kupić tyle zboża, by je wypełnić. (Ten ostatni dekret spowodował nagłą podwyżkę cen zboża, co ucieszyło lordów i mieszkańców miasteczek mających na sprzedaż pszenicę, kukurydzę czy jęczmień, ale rozgniewało karczmarzy, właścicieli garkuchni, a także biednych i głodnych).

Tyland Lannister przerwał prace nad gigantycznymi posągami księcia Aemonda i księcia Daerona, które nakazał zbudować Aegon II (ale dopiero wtedy, gdy głowy obu książąt już wyrzeźbiono) i skierował setki kamieniarzy, cieśli oraz murarzy do pracy przy odbudowie Smoczej Jamy. Na jego rozkaz wzmocniono bramy Królewskiej Przystani, by były zdolne oprzeć się atakom nie tylko z zewnątrz, lecz również z miasta. Namiestnik ogłosił też, że korona sfinansuje budowę pięćdziesięciu nowych wojennych galer. Gdy regenci zapytali go o powód, odpowiedział, że ma to zapewnić pracę stoczniom i wzmocnić obronę miasta przed flotami Triarchii… wielu jednak podejrzewało, że jego celem było uniezależnienie korony od Velaryonów z Driftmarku.

Gdy namiestnik zlecił tę pracę cieślom okrętowym, mógł poświęcić swoją uwagę trwającej na zachodzie wojnie. Choć wstąpienie na tron Aegona III oznaczało kres najbardziej krwawych konfliktów Tańca Smoków, gdybyśmy napisali, że koronacja młodego monarchy przyniosła Siedmiu Królestwom pokój, nie byłoby to do końca zgodne z prawdą. Walki na zachodzie ciągnęły się przez pierwsze trzy lata panowania nowego króla. Lady Johanna z Casterly Rock nie przestawała odpierać napaści żelaznych ludzi Daltona Greyjoya, działając w imieniu swego syna, młodego lorda Loreona. Szczegóły owej wojny wykraczają poza zasięg tej książki (tym, którzy chcieliby się dowiedzieć więcej, polecam odpowiednie rozdziały dzieła arcymaestera Mancastera Morskie demony: Historia dzieci Utopionego Boga Wysp). Wystarczy wspomnieć, że choć podczas Tańca Czerwony Kraken okazał się cennym sojusznikiem czarnych, późniejsze wydarzenia dowiodły, że żelaźni ludzie dbają o nich równie mało jak o zielonych.

Choć Dalton Greyjoy nie obwołał się jawnie królem Żelaznych Wysp, nie zwracał w owych latach zbytniej uwagi na edykty wydawane przez Żelazny Tron… być może dlatego, że król był dzieckiem, a jego namiestnik Lannisterem. Mimo że rozkazano mu zaprzestać ataków, kontynuował je tak samo jak poprzednio. Kiedy nakazano mu uwolnić kobiety porwane przez jego żelaznych ludzi, odpowiedział: „tylko Utopiony Bóg może rozwiązać więź między mężczyzną a jego morskimi żonami”. Gdy zaś polecono mu zwrócić Piękną Wyspę prawowitym lordom, stwierdził: „jeśli wyłonią się żywi z morskich fal, chętnie oddamy im wszystko, co ongiś do nich należało”.

Johanna Lannister próbowała zbudować nową flotę, która miała zaatakować żelaznych ludzi, ale Czerwony Kraken uderzył na stocznie i puścił wszystkie z dymem, porywając jednocześnie sto kolejnych kobiet. Namiestnik wysłał do niego gniewny list, na który lord Dalton odpowiedział: „kobiety z zachodu widać wolą żelaznych mężczyzn od tchórzliwych lwów, bo skaczą do morza i błagają nas, byśmy zabrali je ze sobą”.

Na położone po drugiej stronie Westeros wąskie morze również powróciły wichry wojny. Zamordowanie Sharaka Lhara z Lys, admirała odpowiedzialnego za klęskę floty Triarchii w Gardzieli, okazało się iskrą rozniecającą pożar, który pochłonął Trzy Córki, przeradzając tlące się cały czas animozje między Tyrosh, Lys i Myr w otwartą wojnę. Obecnie powszechnie się uznaje, że Sharaka zabito z pobudek osobistych. Aroganckiego admirała uśmiercił jeden z rywali konkurujący z nim o wdzięki kurtyzany znanej jak Czarna Łabędzica. Wówczas jednak uważano, że był to mord polityczny i podejrzewano Myrijczyków. Gdy wybuchła wojna między Lys a Myr, Tyrosh postanowiło wykorzystać tę okazję, by zdobyć dominację nad Stopniami.

W tym celu archont miasta wynajął Racallia Ryndoona, ekstrawaganckiego kapitana generalnego, który ongiś dowodził wojskami Triarchii w wojnie z Daemonem Targaryenem. Racallio błyskawicznie podbił wyspy i kazał stracić ówczesnego króla wąskiego morza… ale potem zagarnął koronę dla siebie, zdradzając archonta i rodzinne miasto. Chaotyczna wojna na cztery strony, która się potem zaczęła, zamknęła dla handlu południową część wąskiego morza, odcinając Królewską Przystań, Duskendale, Staw Dziewic oraz Gulltown od wymiany handlowej ze wschodem. Pentos, Braavos i Lorath, które ucierpiały w podobny sposób, wysłały posłów do Królewskiej Przystani w nadziei, że uda się skłonić Żelazny Tron do zawarcia wielkiego sojuszu przeciwko Racalliowi. Ser Tyland hojnie ugościł emisariuszy, ale odrzucił ich propozycję.

— Westeros popełniłoby wielki błąd, gdyby zaangażowało się w niekończące się swary Wolnych Miast — oznajmił radzie regentów.

Gdy pamiętny rok 131 o.P. wreszcie się skończył, pożary wojny znowu ogarnęły morza na wschód i na zachód od Westeros, a do Winterfell i na całą północ przybyły śnieżyce. W Królewskiej Przystani również nie panował radosny nastrój. Prostaczkowie z miasta zaczynali się czuć rozczarowani swym młodocianym królem i jeszcze młodszą królową. Żadnego z nich nie widziano od czasu ślubu i szerzyły się pogłoski o „zakapturzonym namiestniku”. Złote płaszcze pojmały „narodzonego na nowo” Pasterza, ale na jego miejsce pojawili się inni, którzy głosili, że królewski namiestnik praktykuje zakazane sztuki, pije krew niemowląt, a do tego jest „potworem, ukrywającym oszpeconą twarz przed wzrokiem bogów i ludzi”.

W samej Czerwonej Twierdzy również krążyły plotki o królu i królowej. Ich małżeństwo od początku miało trudności. Oboje byli dziećmi. Aegon III miał już jedenaście lat, a Jaehaera tylko osiem. Po zawarciu ślubu spotykali się tylko na oficjalnych uroczystościach, a i to zdarzało się rzadko, jako że mała królowa nie lubiła opuszczać komnat. „Oboje są złamani”, napisał wielki maester Munkun w liście do Konklawe. Dziewczynka była świadkiem zamordowania brata przez Juchę i Twaroga. Chłopak zaś stracił wszystkich czterech braci i widział, jak jego wuj oddał jego matkę smokowi na pożarcie. „To nie są normalne dzieci”, kontynuował Munkun. „Nie ma w nich radości, nie śmieją się ani nie bawią. Dziewczynka moczy nocą łóżko i płacze niepowstrzymanie, jeśli ją skarcić. Jej damy dworu mówią, że ma osiem lat, ale zachowuje się, jakby miała cztery. Jestem pewien, że gdybym poprzedniego wieczoru nie dodał jej senniczki do mleka, padłaby z nóg podczas ceremonii zaślubin”.

Nowy wielki maester miał też sporo do powiedzenia o królu: „Aegon nie wykazuje większego zainteresowania żoną ani innymi dziewczętami. Nie jeździ konno, nie poluje ani nie staje w szranki, ale nie cieszą go również domowe rozrywki, takie jak czytanie, taniec czy śpiew. Nie sprawia wrażenia słabego na umyśle, lecz nigdy nie wszczyna rozmów, a gdy go o coś zapytać, odpowiada tak krótko, że można by pomyśleć, iż sama czynność mówienia sprawia mu ból. Nie ma żadnych kolegów poza małym bękartem Gaemonem Jasnowłosym i rzadko przesypia całą noc. O godzinie wilka często można go znaleźć przy oknie, patrzącego na gwiazdy. Gdy jednak podarowałem mu Królestwa nieba arcymaestera Lymana, nie okazał zainteresowania. Aegon rzadko się uśmiecha i nigdy się nie śmieje, ale nie widzi się też u niego zewnętrznych oznak gniewu bądź strachu, pomijając tylko kwestię smoków. Sama wzmianka o nich wywołuje ataki niezwykłego u niego gniewu. Orwyle twierdził, że Jego Miłość jest spokojny i opanowany, ale ja uważam, że jest martwy w duchu. Chodzi po korytarzach Czerwonej Twierdzy niczym widmo. Bracia, muszę być szczery. Boję się o naszego króla i o królestwo”.

Niestety, jego obawy były uzasadnione. Rok 131 o.P. był zły, ale dwa następne okazały się znacznie gorsze.

Zaczęło się od złowrogiej nuty. Byłego wielkiego maestera Orwyle’a odkryto w burdelu zwanym „U Matki”, nieopodal niższego końca Jedwabnej. Pozbył się włosów, brody oraz łańcucha i znano go jako Starego Wyla. Zarabiał na chleb zamiataniem, zmywaniem, sprawdzaniem, czy klienci nie mają francy, oraz przyrządzaniem miesięcznej herbatki i naparów z ruty i mięty polnej dla „córek” Matki, by mogły się pozbyć niechcianych dzieci. Nikt nie zwracał szczególnej uwagi na Starego Wyla, dopóki nie przyszło mu do głowy, by nauczyć czytać niektóre z młodszych dziewcząt. Jedna z jego uczennic pochwaliła się nową umiejętnością przed sierżantem złotych płaszczy, który zaczął coś podejrzewać, aresztował starca i poddał go przesłuchaniu. Prawda wkrótce wyszła na jaw.

Karą za dezercję z Nocnej Straży jest śmierć. Choć Orwyle nie złożył jeszcze ślubów, większość i tak uważała go za wiarołomcę. Nikt nie proponował wsadzenia go na statek i wysłania na Mur. Regenci zgodzili się, że wyrok śmierci wydany na niego przez lorda Starka nadal obowiązuje. Ser Tyland temu nie przeczył, zauważył jednak, że pozycja królewskiego kata pozostaje nieobsadzona, a sam, jako ślepiec, raczej nie powinien brać miecza do ręki. Wykorzystując ten pretekst, namiestnik zamknął Orwyle’a w wieży (niektórzy twierdzili, że przestronna, jasna cela jest stanowczo zbyt wygodna) „do chwili, gdy znajdzie się odpowiedni kat”. Ani septon Eustace, ani Grzyb nie dali się nabrać. Orwyle służył razem z ser Tylandem we wszystkich zielonych radach Aegona II i stara przyjaźń oraz wspomnienia z pewnością wpłynęły na decyzję namiestnika. Byłemu wielkiemu maesterowi dano nawet pióro, inkaust i papier, by mógł nadal spisywać swe wyznania. Robił to przez blisko dwa lata, dając nam długą historię panowania Viserysa I i Aegona II, która później okazała się bezcennym źródłem dla Prawdziwej opowieści napisanej przez jego następcę.

Kilkanaście dni później do Królewskiej Przystani dotarły raporty o tym, że liczne hordy dzikich z Gór Księżycowych uderzyły na Dolinę Arrynów, paląc i plądrując. Lady Jeyne Arryn opuściła dwór i popłynęła do Gulltown, by dowodzić obroną swych ziem i ludzi. Doszło też do niepokojących wydarzeń na Dornijskim Pograniczu, albowiem Dorne miało nową władczynię. Aliandra Martell była buńczuczną siedemnastoletnią dziewczyną, która uważała się za „nową Nymerię”. Wszyscy młodzi lordowie na południe od Gór Czerwonych rywalizowali ze sobą o jej względy. Lord Caron również opuścił Królewską Przystań i udał się do położonej na Pograniczu Nocnej Pieśni, by poradzić sobie z atakami. Tak oto z siedmiu regentów zostało tylko pięciu. Najbardziej wpływowym z nich był z pewnością Wąż Morski. Bogactwo, doświadczenie i sojusznicy czyniły go pierwszym wśród równych. Co ważniejsze, był jedynym człowiekiem, któremu młody król był skłonny zaufać.

Ze wszystkich tych powodów na królestwo spadł straszliwy cios, gdy szóstego dnia trzeciego księżyca roku 132 o.P. Corlys Velaryon, Lord Przypływów, upadł nagle na serpentynowych schodach Czerwonej Twierdzy w Królewskiej Przystani. Gdy wielki maester Munkun przybiegł mu z pomocą, Wąż Morski już nie żył. Miał siedemdziesiąt dziewięć lat, służył czterem królom i jednej królowej, pożeglował do krańców świata, zdobył dla rodu Velaryonów bezprecedensowe bogactwa i wpływy, poślubił księżniczkę, która mogła zostać królową, spłodził smoczych jeźdźców, budował miasta i floty, dowiódł swej odwagi w czasach wojny i mądrości w okresie pokoju. Siedem Królestw nigdy nie zobaczy drugiego takiego jak on. Jego śmierć wyrwała wielką dziurę w tkaninie państwa.

Zwłoki lorda Corlysa przez siedem dni spoczywały pod Żelaznym Tronem, wystawione na widok publiczny. Później szczątki przewieziono na Driftmark na pokładzie statku „Pocałunek Syrenki”, dowodzonego przez Marildę z Hull i jej syna Alyna. Na miejscu sfatygowany kadłub starego „Węża Morskiego” zaholowano na głębokie wody. Corlysa Velaryona pochowano na morzu, na pokładzie statku, któremu zawdzięczał swój przydomek. Później opowiadano, że gdy statek tonął, Kanibal przeleciał nad nim, rozpościerając potężne czarne skrzydła w ostatnim salucie. (To wzruszająca opowieść, ale najprawdopodobniej zmyślona. Wszystko, co wiemy o Kanibalu, sugeruje, że raczej zjadłby ciało, niż oddał mu honory).

Pochodzący z nieprawego łoża Alyn z Hull, obecnie Alyn Velaryon, był dziedzicem wybranym przez Węża Morskiego, ale to nie znaczy, że nie pojawiali się inni pretendenci. Powinniśmy tu wspomnieć, że za panowania króla Viserysa bratanek lorda Corlysa, ser Vaemond Velaryon, ogłosił się prawowitym lordem Driftmarku. Zapłacił za bunt głową, lecz zostawił żonę i synów. Ser Vaemond był synem starszego z braci Węża Morskiego. Pięciu innych bratanków, spłodzonych przez drugiego brata, również zgłaszało pretensje. Gdy przedstawili swą sprawę podupadającemu na zdrowiu Viserysowi, popełnili straszliwy błąd, kwestionując prawowitość dzieci jego córki. Król kazał im wyrwać języki za bezczelność, ale pozwolił zachować głowy. Trzech z „milczącej piątki”, zginęło podczas Tańca, walcząc dla Aegona II przeciwko Rhaenyrze, ale dwóch przeżyło, podobnie jak synowie ser Vaemonda, i wszyscy teraz zgłosili swe roszczenia, twierdząc, że mają lepsze prawa do Driftmarku niż „bękart z Hull, którego matka była myszką”.

Synowie ser Vaemonda, Daemion i Daeron, przedstawili swe pretensje radzie z Królewskiej Przystani. Gdy namiestnik i regenci je odrzucili, obaj rozsądnie uznali werdykt i pogodzili się z lordem Alynem, który nagrodził ich ziemiami na Driftmarku, pod warunkiem że dostarczą okręty dla jego floty. Ich milczący kuzyni wybrali inną drogę. „Nie mieli języków, by bronić swych pretensji, i dlatego wybrali miecze”, jak mówi Grzyb. Jednakże ich plany zamordowania młodego lorda spaliły na panewce, ponieważ strażnicy w zamku Driftmark okazali się wierni pamięci Węża Morskiego i wybranemu przez niego dziedzicowi. Ser Malentine’a zabito podczas próby zamachu, a jego brata pojmano. Skazany na śmierć ser Rhogar ocalił głowę, zgadzając się przywdziać czerń.

Alyna Velaryona, bękarta Myszki, oficjalnie mianowano Lordem Przypływów i władcą Driftmarku. Wybrał się wówczas do Królewskiej Przystani, by zażądać dla siebie miejsca ojca w radzie regentów. (Nawet w młodym wieku nie brakowało mu śmiałości). Namiestnik podziękował mu i odesłał go do domu. To zrozumiałe, jako że w roku 132 o.P. Alyn Velaryon miał dopiero szesnaście lat. Wolne miejsce w radzie regentów zaoferowano już starszemu i bardziej doświadczonemu mężczyźnie — Unwinowi Peake’owi, lordowi Starpike, lordowi Dunstonbury i lordowi Białego Gaju.

Ser Tyland miał też w owym roku znacznie pilniejszy problem do rozwiązania — kwestię sukcesji. Lord Corlys był stary i schorowany, lecz jego nagła śmierć stała się przypomnieniem, że każdy może umrzeć niespodziewanie, nawet młody i z pozoru zdrowy król jak Aegon III. Wojna, choroba, wypadek… było wiele możliwych przyczyn śmierci, jeśli zaś król umrze, kto będzie jego następcą?

— Jeśli nie zostawi dziedzica, zatańczymy znowu, choćby nawet muzyka nie przypadła nam do gustu — ostrzegł pozostałych regentów lord Manfryd Mooton. Królowa Jaehaera miała równie dobre prawa jak król, a zdaniem niektórych nawet lepsze, ale wszyscy się zgadzali, że posadzenie tego słodkiego, prostego, przerażonego dziecka na Żelaznym Tronie byłoby szaleństwem. Król Aegon, gdy go o to zapytano, zaproponował swego podczaszego, Gaemona Jasnowłosego, przypominając regentom, że chłopiec „był już kiedyś królem”. To również nie wchodziło w grę.

W gruncie rzeczy były tylko dwie pretendentki, które Siedem Królestw mogłoby zaakceptować — przyrodnie siostry króla, Baela i Rhaena Targaryen, bliźniacze córki księcia Daemona i jego drugiej żony, lady Laeny Velaryon. Dziewczęta miały już szesnaście lat, były wysokie, szczupłe i srebrnowłose. Całe miasto je kochało. Po koronacji król Aegon rzadko opuszczał Czerwoną Twierdzę, a mała królowa nigdy nie wychodziła ze swych komnat, natomiast przez większą część roku Rhaena albo Baela wyruszały na polowania z psami bądź z sokołami, dawały jałmużnę ubogim, przyjmowały posłów i odwiedzały lordów w towarzystwie królewskiego namiestnika, grały rolę gospodyń na ucztach (choć tych wyprawiano niewiele), a w teorii także na maskaradach i balach (do tej pory nie urządzono żadnych). Bliźniaczki były jedynymi z Targaryenów, których ludzie widywali na własne oczy.

Niemniej nawet w tej sprawie rada natknęła się na trudności i podziały.

— Lady Rhaena byłaby wspaniałą królową — oznajmił Leowyn Corbray, ale ser Tyland sprzeciwił się, zauważając, że to Baela pierwsza wyszła z łona matki.

— Baela jest zbyt dzika — zaprotestował ser Torrhen Manderly. — Jak mogłaby władać królestwem, jeśli nawet nie panuje nad sobą?

— To musi być Rhaena — zgodził się ser Willis Fell. — Ona ma smoka, a jej siostra nie.

— Baela latała na smoku, a Rhaena ma tylko małe smoczątko — odrzekł lord Corbray.

— To właśnie smok Baeli doprowadził do upadku naszego nieżyjącego króla — zauważył Roland Westerling. — Wielu ludzi w Siedmiu Królestwach o tym nie zapomniało. Jeśli włożymy jej koronę na głowę, na nowo otworzymy stare rany.

Debacie położył kres wielki maester Munkun.

— Panowie, to nie ma znaczenia. Obie są dziewczynami. Czy rzeź niczego nas nie nauczyła? Musimy przestrzegać praw pierworództwa zgodnie z zarządzeniem Wielkiej Rady z roku 101. Mężczyźni mają pierwszeństwo przed kobietami.

— A gdzie znajdziemy męskiego pretendenta, wielki maesterze? — zapytał ser Tyland. — Mam wrażenie, że zabiliśmy wszystkich.

Munkun nie potrafił na to odpowiedzieć, zapewnił jednak, że zbada sprawę. Kluczowa kwestia sukcesji pozostawała nierozstrzygnięta.

To bynajmniej nie uchroniło bliźniaczek przed starającymi się im schlebiać zalotnikami, powierniczkami, towarzyszkami i innymi lizusami próbującymi zbliżyć się do domniemanych dziedziczek tronu. Siostry reagowały na podobne próby podlizywania się w zupełnie odmienny sposób. Rhaena była zachwycona rolą ośrodka dworskiego życia, Baela zaś obruszała się na komplementy i wyraźnie znajdowała przyjemność w drwieniu z zalotników otaczających ją niczym ćmy krążące wokół płomienia oraz dręczeniu ich na różne sposoby.

W młodych latach bliźniaczki były nierozłączne i nie sposób było ich odróżnić, ale po rozstaniu przeżyte doświadczenia ukształtowały je w zupełnie odmienny sposób. W Dolinie Rhaena wiodła wygodne życie jako uprzywilejowana podopieczna lady Jeyne. Służące czesały jej włosy i przygotowywały kąpiele, minstrele komponowali ody wysławiające jej urodę, a rycerze mierzyli się w szrankach o jej wstążkę. Podobnie wyglądało to w Królewskiej Przystani, gdzie dziesiątki młodych, uprzejmych lordów rywalizowało o jej uśmiechy, artyści błagali o pozwolenie narysowania bądź namalowania jej portretów, a najlepsze krawcowe w mieście ubiegały się o zaszczyt uszycia jej sukien. A dokądkolwiek poszła Rhaena, zawsze towarzyszył jej Poranek, małe smoczątko, często zwinięte na ramionach dziewczyny niczym szal.

Baela miała na Smoczej Skale znacznie więcej trudności, a jej pobyt tam zakończył się ogniem i krwią. Gdy przybyła na królewski dwór, była wyjątkowo dziką i samowolną dziewczyną. Rhaena była szczupła i pełna wdzięku, Baela zaś chuda i szybka. Rhaena kochała taniec, a Baela jazdę konną… i lot, choć ten odebrano jej ze śmiercią jej smoka. Strzygła srebrne włosy krótko jak chłopak, żeby nie smagały jej po twarzy podczas jazdy. Raz po raz wymykała się damom dworu, by szukać przygód na ulicach. Uczestniczyła w pijackich wyścigach konnych na ulicy Sióstr, przepłynęła w blasku księżyca na drugi brzeg Czarnego Nurtu (potężny prąd tej rzeki przywiódł do zguby niejednego dobrego pływaka), piła ze złotymi płaszczami w ich koszarach, zakładała się o pieniądze, a niekiedy też o ubranie na szczurzych arenach w Zapchlonym Tyłku. Pewnego razu zniknęła na trzy dni, a po powrocie nie chciała powiedzieć, gdzie była.

Co gorsza, Baela gustowała też w nieodpowiednich towarzyszach. Przyprowadzała ich ze sobą do Czerwonej Twierdzy, jakby byli bezpańskimi psami, i domagała się, by znaleziono dla nich jakieś zajęcie w zamku albo uczyniono ich członkami jej świty. Wśród ulubieńców Baeli byli młody, urodziwy żongler, uczeń kowalski, którego mięśnie wzbudziły jej podziw, beznogi żebrak, nad którym się ulitowała, pokazujący tanie sztuczki magik, którego wzięła za autentycznego czarnoksiężnika, brzydki giermek wędrownego rycerza, a nawet dwójka młodych dziewcząt z burdelu — „są bliźniaczkami tak samo jak my, Rhae”. Pewnego razu przyprowadziła całą trupę komediantów. Septa Amarys, której powierzono jej religijne i moralne wychowanie, straciła wszelką nadzieję. Nawet septon Eustace nie był w stanie powstrzymać szaleństw Baeli.

— Trzeba ją wydać za mąż, i to szybko — oznajmił królewskiemu namiestnikowi. — Bo obawiam się, że w przeciwnym razie okryje hańbą ród Targaryenów i Jego Miłość, swego brata.

Ser Tyland dostrzegał rozsądek w radzie septona… ale istniało też ryzyko. Baeli nie brakowało zalotników. Była młoda, piękna, zdrowa i bogata, a także urodzona tak wysoko, jak to tylko możliwe. Każdy lord w Siedmiu Królestwach z radością wziąłby ją za żonę. Jednakże błędny wybór mógł mieć poważne konsekwencje, ponieważ mąż Baeli znalazłby się bardzo blisko tronu. Gdyby okazał się chciwy, pozbawiony skrupułów lub przesadnie ambitny, mogłoby to doprowadzić do wielu wojen i nieszczęść. Regenci rozważyli chyba ze dwudziestu możliwych kandydatów. Brano pod uwagę lorda Tully’ego, lorda Blackwooda i lorda Hightowera (który nadal pozostawał nieżonaty, mimo że wziął sobie wdowę po ojcu za faworytę), a także mniej prawdopodobne osoby, w tym również Daltona Greyjoya (Czerwony Kraken przechwalał się, że ma sto morskich żon, ale dotąd nie wziął sobie skalnej żony), młodszego brata księżnej Dorne, a nawet łotrzyka Racallia Ryndoona. Jednakże wszystkie te kandydatury w końcu odrzucono z takiego czy innego powodu.

Po długich debatach namiestnik i rada regentów postanowili oddać rękę lady Baeli Thaddeusowi Rowanowi, lordowi Goldengrove. Z pewnością była to roztropna decyzja. Druga żona lorda Rowana zmarła w poprzednim roku i wiedziano, że szuka on młodej dziewczyny, która by ją zastąpiła. Jego płodność nie ulegała wątpliwości. Z pierwszą żoną spłodził dwóch synów, a z drugą pięciu. Nie miał też córek, co oznaczało, że Baela będzie niekwestionowaną panią zamku. Jego czterej najmłodsi synowie nadal przebywali w domu i potrzebowali kobiecej ręki. Fakt, że lord Rowan miał wyłącznie męskich potomków, również był korzystny. Jeśli spłodzi syna z lady Baelą, Aegon III będzie miał oczywistego następcę.

Lord Thaddeus był rubasznym, serdecznym mężczyzną, lubianym i szanowanym. Był też czułym mężem i dobrym ojcem dla swoich synów. Podczas Tańca walczył po stronie królowej Rhaenyry i wykazał się biegłością oraz odwagą. Był dumny, ale nie arogancki, sprawiedliwy, lecz nie mściwy, lojalny wobec przyjaciół, oddawał bogom należytą cześć, bez okazywania przesadnej pobożności, nie cechował się też zbyt wielką ambicją. Gdyby tron przypadł lady Baeli, lord Rowan byłby idealnym księciem małżonkiem. Wspierałby ją całą swą siłą i mądrością, nie próbując jej zdominować ani zagarnąć władzy dla siebie. Septon Eustace mówi nam, że regenci byli bardzo zadowoleni z podjętej po długich debatach decyzji.

Baela Targaryen nie podzielała jednak tej opinii.

— Lord Rowan jest czterdzieści lat starszy ode mnie i łysy niczym jajo, a jego brzuszysko waży więcej niż ja cała — oznajmiła ponoć królewskiemu namiestnikowi. — Spałam z dwoma jego synami — dodała też. — To chyba był najstarszy i trzeci. Nie z oboma jednocześnie, oczywiście, to byłoby niestosowne.

Nie wiemy, czy było w tym coś z prawdy. Lady Baela miała skłonność do prowokowania. Jeśli taki był cel, to się jej udało. Namiestnik odesłał ją do komnat i ustawił strażników przed drzwiami, by się upewnić, że księżniczka tam pozostanie, nim regenci znowu się zbiorą.

Następnego dnia przekonał się jednak, że Baela uciekła z zamku jakąś tajemną drogą (później odkryto, że wymknęła się przez okno, zamieniła się na ubrania z praczką i po prostu wyszła przez bramę). Gdy zarządzono pościg, była już pośrodku Czarnej Zatoki. Zapłaciła rybakowi, by zawiózł ją do Driftmarku. Tam odnalazła swego kuzyna, Lorda Przypływów, i wyżaliła się przed nim. Po połowie cyklu księżyca Alyn Velaryon i Baela Targaryen wzięli ślub w sepcie na Smoczej Skale. Panna młoda miała szesnaście lat, a pan młody prawie siedemnaście.

Kilku oburzonych regentów żądało od ser Tylanda, by zwrócił się do Wielkiego Septona o unieważnienie małżeństwa, on jednak przyjął tę wiadomość z lekkim oszołomieniem i rezygnacją. Rozsądnie kazał ogłosić, że małżeństwo zaaranżowali król i jego dwór. Uważał, że sprzeciw Baeli mógł wywołać skandal, ale z pewnością nie można tego powiedzieć o wyborze małżonka.

— W żyłach chłopaka płynie szlachetna krew — uspokajał regentów. — Z pewnością okaże się też równie wierny jak jego brat.

Zranioną dumę Thaddeusa Rowana ukoiły zaręczyny z Floris Baratheon, czternastoletnią panną powszechnie uważaną za najładniejszą z „Czterech Burz”, jak zaczęto nazywać córki lorda Borrosa. W jej przypadku nie był to jednak trafny przydomek. Była dziewczyną o słodkim usposobieniu, choć odrobinę frywolną. Po dwóch latach zmarła w połogu. Z biegiem lat małżeństwo zawarte na Smoczej Skale okazało się burzliwe.

W oczach namiestnika i regentów nocna ucieczka Baeli Targaryen potwierdziła wszystkie ich wątpliwości co do jej charakteru.

— To dzika, samowolna i nierządna dziewczyna, jak się tego obawialiśmy — stwierdził z przygnębieniem ser Willis Fell. — A teraz związała się z zalegitymizowanym bękartem lorda Corlysa. Ojciec wąż, a matka myszka, czy to ma być nasz książę małżonek? — Wszyscy regenci zgodzili się, że Baela Targaryen nie może być dziedziczką króla Aegona.

— To musi być lady Rhaena — skonkludował Mooton. — Pod warunkiem że wyjdzie za mąż.

Ser Tyland nalegał, by tym razem pozwolono dziewczynie uczestniczyć w ich dyskusjach. Rhaena okazała się równie posłuszna, jak jej siostra była samowolna. Zgodziła się, że poślubi tego, kogo wskażą jej król i rada, choć dodała: „wolałabym, żeby nie był za stary, by dać mi dzieci, ani tak gruby, że zmiażdżyłby mnie w łożu. Jestem pewna, że mogę go pokochać, jeśli tylko będzie dobry, łagodny i szlachetny”. Gdy namiestnik zapytał, czy ma jakichś ulubieńców wśród lordów i rycerzy, którzy się do niej zalecają, wyznała, że „szczególnie lubi” ser Corwyna Corbraya, którego poznała w Dolinie, gdy była podopieczną lady Arryn.

Ser Corwyn z pewnością nie był idealnym kandydatem. Był drugim synem i miał dwie córki z poprzedniego małżeństwa. Liczył trzydzieści dwa lata i był mężczyzną, a nie zielonym chłopakiem. Jednakże ród Corbrayów był starożytny i szlachetny, a ser Corbray okrył się jako rycerz tak wielką chwałą, że jego nieżyjący ojciec dał mu Smętną Damę, miecz z valyriańskiej stali należący do rodu Corbrayów. Jego brat, Leowyn, był protektorem królestwa. Już ten jeden fakt utrudniał regentom zgłaszanie sprzeciwów. Związek zawarto — szybkie zaręczyny, a po połowie cyklu księżyca pośpieszny ślub. (Namiestnik wolałby dłuższy okres zaręczyn, ale regenci uważali, że rozsądek wymaga, by Rhaena wyszła za mąż jak najszybciej, na wypadek, gdyby jej siostra spodziewała się już dziecka).

Bliźniaczki nie były jedynymi damami w Siedmiu Królestwach, które wyszły za mąż w roku 132 o.P. Później tego samego roku Benjicot Blackwood, lord Winterfell, wyruszył ze świtą królewskim traktem do Winterfell, aby być świadkiem małżeństwa swej ciotki Alysanne z lordem Creganem Starkiem. Na północy zapanowała już zima i podróż trwała trzy razy dłużej, niż się spodziewano. Połowa jeźdźców straciła wierzchowce, gdy kolumna przedzierała się przez wyjące wichry i gęste śnieżyce. Trzykrotnie wozy lorda Blackwooda zaatakowały bandy rozbójników, którzy zagarnęli większą część prowiantu oraz wszystkie dary ślubne. Niemniej sam ślub był ponoć wspaniały. Czarna Aly i jej wilk złożyli przysięgę małżeńską przed drzewem sercem w skutym lodem bożym gaju Winterfell. Później wyprawiono ucztę, na której czteroletni Rickon, syn lorda Cregana z pierwszego małżeństwa, zaśpiewał piosenkę dla nowej macochy.

Lady Elenda Baratheon, wdowa z Końca Burzy, również wzięła sobie nowego męża. Lord Borros nie żył, a Olyvar był niemowlęciem, Dornijczycy coraz częściej atakowali krainy burzy, a zbójcy grasujący w królewskim lesie także sprawiali kłopoty. Dlatego wdowa doszła do wniosku, że potrzebuje silnej męskiej ręki, by bronić pokoju. Wybrała ser Steffona Conningtona, drugiego syna lorda Gniazda Gryfów. Choć był dwadzieścia lat młodszy od lady Elendy, dowiódł już swej odwagi podczas kampanii lorda Borrosa przeciwko Sępiemu Królowi i był ponoć równie wojowniczy jak przystojny.

W innych okolicach uwagę ludzi zaprzątała raczej wojna niż śluby. Na całej długości brzegów morza zachodzącego słońca Czerwony Kraken i jego żelaźni ludzie kontynuowali łupieżcze napady. Tyrosh, Myr i Lys oraz trójgłowy sojusz Braavos, Pentos i Lorath walczyły ze sobą na Stopniach i na Spornych Ziemiach, natomiast samozwańcze królestwo Racallia Ryndoona szczelnie zamykało południowy wylot wąskiego morza. W Królewskiej Przystani, Duskendale, Stawie Dziewic i Gulltown handel zamarł całkowicie. Kupcy przybywali ze skargami do króla… który albo nie chciał ich wysłuchać, albo mu na to nie pozwalano, zależnie od tego, której kronice uwierzymy. Nad północą zawisło widmo głodu. Cregan Stark i jego lordowie chorążowie przyglądali się bezradnie, jak zapasy żywności topnieją, a Nocna Straż musiała stawiać czoło coraz liczniejszym atakom wyprawiających się za Mur dzikich.

Później tego roku przez Trzy Siostry przetoczyła się straszliwa epidemia. Zimowa gorączka, jak ją nazwano, zabiła połowę mieszkańców Sisterton. Ocalała połowa, przekonana, że zarazę przyniósł na jej brzegi wielorybnik z Portu Ibbeńskiego, złapała za broń, wymordowała wszystkich ibbeńskich marynarzy, których zdołała znaleźć, i podpaliła ich statki. W niczym to jednak nie pomogło. Gdy choroba przekroczyła Zimną Wodę, docierając do Białego Portu, modlitwy septonów i eliksiry maesterów okazały się równie bezsilne. Zmarły tysiące ludzi, w tym również lord Desmond Manderly. Jego syn, ser Medrick, najwspanialszy rycerz na północy, przeżył go tylko o cztery dni, nim padł ofiarą tej samej choroby. Ponieważ ser Medrick nie miał dzieci, przyniosło to dalsze fatalne skutki. Tytuł lordowski przypadł jego bratu, ser Torrhenowi, który był zmuszony zrezygnować z miejsca w radzie regentów i przejąć rządy nad Białym Portem. Zostało tylko czterech regentów, choć jeszcze niedawno było ich siedmiu.

Podczas Tańca Smoków zginęło tak wielu lordów, wielkich i małych, że w Cytadeli słusznie nazywa się ten okres Zimą Wdów. Nigdy przedtem ani potem w historii Siedmiu Królestw tak wiele kobiet nie miało tak wielkiej władzy. Sprawowały rządy w zastępstwie zabitych mężów, braci i ojców, w imieniu synów w powijakach bądź u piersi. Wiele ich historii zebrano w ogromnym dziele arcymaestera Abelona Gdy władały kobiety: damy czasów Pokłosia. Abelon opisuje dzieje setek wdów, my jednak musimy ograniczyć się do mniejszej ich liczby. Cztery takie kobiety odegrały kluczową rolę w wydarzeniach końca roku 132 i początku następnego, czy to na dobre, czy na złe.

Najważniejszą z nich była lady Johanna, wdowa z Casterly Rock, władająca domenami rodu Lannisterów w imieniu małoletniego syna, lorda Loreona. Wielokrotnie zwracała się do królewskiego namiestnika, który był bliźniaczym bratem jej nieżyjącego pana męża, o wsparcie w walce z łupieżcami, nie doczekała się go jednak. Zdesperowana lady Johanna wdziała w końcu zbroję jak mężczyzna i poprowadziła przeciwko wrogowi ludzi z Lannisportu i z Casterly Rock. Pieśni opowiadają, że pod murami Kayce zabiła dwunastu żelaznych ludzi, możemy jednak bezpiecznie uznać to za wytwór wyobraźni pijanych minstreli (Johanna dzierżyła podczas bitwy chorągiew, a nie miecz). Niemniej jej odwaga stała się inspiracją dla ludzi z zachodu. Łupieżców rozgromiono, a Kayce ocalało. Wśród zabitych był ulubiony stryj Czerwonego Krakena.

Lady Sharis Footly, wdowa z Tumbleton, okryła się sławą innego rodzaju dzięki swym próbom przywrócenia życia zniszczonemu miasteczku. Działając w imieniu nowo narodzonego syna (pół roku po drugiej bitwie pod Tumbleton wydała na świat pełnego życia, ciemnowłosego chłopca, którego ogłosiła dziedzicem swego nieżyjącego pana męża, choć znacznie bardziej prawdopodobne jest, że prawdziwym ojcem był Jon Roxton Śmiały), lady Sharis rozkazała zburzyć wypalone skorupy domów i sklepów, odbudować miejskie mury, pochować ciała, a także zasiać pszenicę, owies oraz rzepę na polach, gdzie niedawno znajdowały się obozowiska. Nawet głowy zabitych smoków, Morskiego Dymu i Vermithora, oczyszczono, by wystawić je na pokaz na rynku miasteczka. Wędrowcy płacili całkiem sporo, by móc je zobaczyć (grosik za spojrzenie, gwiazda za dotknięcie).

W Starym Mieście stosunki między Wielkim Septonem a lady Sam jeszcze się pogorszyły, gdy wdowa po lordzie Ormundzie zignorowała rozkaz Jego Wielkiej Świątobliwości, który zażądał, by porzuciła łoże syna nieżyjącego męża i złożyła śluby milczącej siostry, by odpokutować za popełnione grzechy. Wypełniony sprawiedliwym gniewem Wielki Septon potępił wdowę ze Starego Miasta jako bezwstydną nierządnicę i zabronił jej postawić nogi w Gwiezdnym Sepcie, dopóki nie okaże żalu za grzechy i nie poprosi o wybaczenie. Jednakże lady Samantha dosiadła rumaka i wtargnęła do septu, gdy Jego Wielka Świątobliwość odprawiał modły. Kiedy zapytał, po co tu przybyła, odparła, że zabronił jej postawić nogę w sepcie, ale nie wspomniał o kopytach jej konia. Następnie rozkazała swym rycerzom zabić gwoździami drzwi. Jeśli sept ma być zamknięty dla niej, będzie zamknięty dla wszystkich. Choć Wielki Septon drżał, grzmiał i złorzeczył „nierządnicy na koniu”, nie miał innego wyjścia, jak ustąpić.

Czwarta i ostatnia (przynajmniej na potrzeby tej książki) z owych niezwykłych kobiet pojawiła się pośród wypaczonych wież i wypalonych komnat Harrenhal, ogromnych ruin położonych nad brzegiem Oka Boga. Zapomniana i opuszczona od czasu, gdy Daemon Targaryen i jego bratanek Aemond starli się nad nią w swym ostatnim locie, przeklęta siedziba Harrena Czarnego stała się legowiskiem banitów, rycerzy-rabusiów oraz złamanych, którzy wypadali zza osłony jej murów, by łupić wędrowców, rybaków oraz rolników. Przed rokiem było ich jeszcze niewielu, ale ich liczba szybko rosła. Opowiadano, że włada nimi królowa-czarownica o straszliwej mocy. Gdy wieści o tym dotarły do Królewskiej Przystani, ser Tyland zdecydował, że pora odzyskać zamek. Powierzył to zadanie rycerzowi Gwardii Królewskiej, ser Regisowi Grovesowi, który wyruszył z miasta, prowadząc pół setki doświadczonych ludzi. W zamku Darry dołączył do niego ser Damon Darry z oddziałem o podobnej liczebności. Ser Regis lekkomyślnie uznał, że to wystarczy z nawiązką, by poradzić sobie z garstką nielegalnych osadników.

Gdy jednak przybył pod mury Harrenhal, przekonał się, że bramy zamknięto, a na murach stoją setki zbrojnych. W zamku było co najmniej sześciuset ludzi, a jedną trzecią z nich stanowili zdolni do walki mężczyźni. Gdy ser Regis oznajmił, że chce rozmawiać z ich wodzem, pojawiła się kobieta z małym dzieckiem.

Okazało się, że „królowa-czarownica” to nie kto inny jak Alys Rivers, zrodzona z nieprawego łoża mamka, która była więźniem, a później faworytą księcia Aemonda Targaryena, obecnie zaś podawała się za wdowę po nim. Oznajmiła rycerzowi, że chłopiec jest synem Aemonda.

— Jego bękartem? — zapytał ser Regis.

— Jego legalnym synem i dziedzicem — warknęła w odpowiedzi Alys Rivers. — Prawowitym królem Westeros.

Nakazała rycerzowi, by „klęknął przed swoim królem” i poprzysiągł mu służbę.

Ser Regis zbył te słowa śmiechem.

— Nie klękam przed bękartami — odparł. — A już z pewnością nie przed zrodzonym z nieprawego łoża pomiotem zabójcy krewnych i mlecznej krowy.

Pozostaje kwestią dyskusji, co wydarzyło się później. Niektórzy zapewniają, że Alys Rivers po prostu uniosła rękę i ser Regis zaczął krzyczeć, łapiąc się za głowę, aż wreszcie jego czaszka eksplodowała, tryskając krwią i mózgiem na wszystkie strony. Inni twierdzą, że gest wdowy był tylko znakiem, na który stojący na murze kusznik wypuścił bełt, trafiając ser Regisa w oko. Grzyb (który przebywał setki mil od miejsca wydarzeń) sugeruje, że jeden z obrońców mógł być mistrzem procy. Kule z miękkiego ołowiu, ciśnięte z odpowiednią siłą, wywołują niekiedy skutki podobne do zaobserwowanych przez ludzi Grovesa. Łatwo można przypisać to czarom.

Tak czy inaczej, ser Regis Groves zginął na miejscu. Pół uderzenia serca później brama Harrenhal się otworzyła i na zewnątrz wypadła zgraja wrzeszczących jeźdźców. Zaczęła się krwawa walka. Królewscy ludzie ponieśli klęskę. Ser Damon Darry, który miał dobrego rumaka, porządną zbroję i był świetnie wyszkolony, jako jeden z nielicznych zdołał zbiec. Słudzy królowej-czarownicy ścigali go przez całą noc, nim wreszcie dali za wygraną. Z setki ludzi, którzy wyruszyli do Harrenhal, tylko trzydziestu dwóch wróciło żywych do zamku Darry.

Następnego dnia zjawił się trzydziesty trzeci. Pojmano go razem z dwunastoma pozostałymi i musiał przyglądać się, jak jego towarzysze jeden po drugim giną na torturach. Gdy było już po wszystkim, uwolniono go, każąc mu przekazać ostrzeżenie.

— Mam wam powtórzyć, co mi powiedziała — wydyszał. — Ale nie możecie się śmiać. Wdowa rzuciła na mnie klątwę. Jeśli któryś z was się roześmieje, umrę. — Ser Damon zapewnił, że nikt się nie będzie śmiał. — Powiedziała, żebyście nie wracali do Harrenhal, chyba że chcecie ugiąć kolan — podjął posłaniec. — Każdy, kto zbliży się do jej murów, zginie. W tych kamieniach kryje się moc, a wdowa ją obudziła. Niech Siedmiu nas broni, ona ma smoka. Widziałem go.

Imię posłańca popadło w zapomnienie, podobnie jak imię człowieka, który się roześmiał. Ktoś jednak to zrobił, a był to jeden z ludzi lorda Darry’ego. Wysłannik spojrzał na niego z przerażeniem, po czym złapał się za gardło i zaczął charczeć. Nie mógł zaczerpnąć oddechu i po paru chwilach skonał. Ponoć na jego szyi uwidoczniły się odciski palców kobiety, jakby była z nim w komnacie i udusiła go własnymi rękami.

Śmierć rycerza Gwardii Królewskiej bardzo zmartwiła lorda Tylanda, choć Unwin Peake zlekceważył opowieść ser Damona Darry’ego o czarach i smokach, twierdząc, że za śmierć Regisa Grovesa i jego ludzi odpowiedzialni są banici. Pozostali regenci zgodzili się z tą opinią. Doszli do wniosku, że potrzebne będą większe siły, by wygnać intruzów z Harrenhal. „Pokojowy” rok 132 o.P. już się skończył. Nim jednak ser Tyland zdążył zorganizować ekspedycję, czy choćby zdecydować, kto zajmie miejsce ser Regisa w Gwardii Królewskiej Aegona, nad miastem zawisła nowa groźba, znacznie poważniejsza od „królowej-czarownicy”. Trzeciego dnia roku 133 o.P. do Królewskiej Przystani przybyła zimowa gorączka.

Nie wiemy, czy zaraza rzeczywiście zrodziła się w mrocznych lasach Ib i przyniósł ją do Westeros wielorybnik, jak wierzyli Siostrzanie, z pewnością jednak przenosiła się z jednego miasta portowego do drugiego. Dotarła po kolei do Białego Portu, Gulltown, Stawu Dziewic i Duskendale. Ponoć pustoszyła również Braavos. Pierwszą oznaką choroby był rumieniec na twarzy, łatwy do pomylenia z czerwoną barwą, jaką przybierają policzki wielu ludzi po zetknięciu z powietrzem w mroźny zimowy dzień. Wkrótce jednak pojawiała się gorączka — początkowo lekka, lecz cały czas rosnąca. Puszczanie krwi nie pomagało, podobnie jak czosnek albo rozmaite eliksiry, kataplazmy czy tynktury, jakich próbowano. Wsadzanie chorych do kadzi wypełnionych lodem i śniegiem spowalniało postępy gorączki, ale ich nie powstrzymywało, o czym wkrótce się przekonali próbujący walczyć z chorobą maesterzy. Drugiego dnia pojawiały się gwałtowne dreszcze i pacjent zaczynał się skarżyć na zimno, mimo że w dotyku był straszliwie gorący. Trzeciego dnia występowały maligna i krwawe poty. Czwartego dnia pacjent umierał… albo zaczynał zdrowieć, jeśli postępy gorączki się załamały. Tylko jeden chory na czterech przeżywał tę chorobę. Od czasu drżączki, która spustoszyła Westeros za czasów Jaehaerysa I, Siedem Królestw nie widziało tak straszliwej epidemii.

W Królewskiej Przystani śmiercionośne rumieńce zauważono nad rzeką, wśród marynarzy, przewoźników, handlarzy ryb, robotników portowych oraz kurew — wszystkich, którzy pracowali na brzegu Czarnego Nurtu. Większość z nich nie zdążyła nawet sobie uświadomić, że zachorowali, nim zarazili innych. Epidemia dotarła do wszystkich części miasta, atakując biednych i bogatych. Gdy dowiedziano się o tym na królewskim dworze, wielki maester Munkun osobiście zbadał grupę zarażonych, by się upewnić, że to rzeczywiście zimowa gorączka, a nie jakaś inna, mniej groźna choroba. Zaniepokojony tym, co zobaczył, Munkun nie wrócił do zamku, obawiając się, że on również mógł się zarazić przez kontakt z czterdziestoma dręczonymi gorączką kurwami i robotnikami portowymi. Wysłał tylko akolitę z pilnym listem do namiestnika królewskiego. Ser Tyland natychmiast podjął odpowiednie kroki. Rozkazał złotym płaszczom zamknąć miasto, by nikt nie mógł do niego wejść ani go opuścić, dopóki zaraza nie wygaśnie. Polecił też zamknąć wielką bramę Czerwonej Twierdzy, by choroba nie dotarła do króla i jego dworu.

Niestety, zimowa gorączka nie miała szacunku dla bram, strażników ani zamkowych murów. Choć zakaźność choroby zdawała się nieco słabnąć, w miarę jak epidemia przesuwała się na południe, w najbliższych dniach zaraziły się nią dziesiątki tysięcy ludzi. Trzy czwarte z nich umarło. Wielki maester Munkun zaliczał się do ćwiartki szczęściarzy i wyzdrowiał… ale ser Willis Fell, lord dowódca Gwardii Królewskiej, wyzionął ducha, podobnie jak dwóch jego zaprzysiężonych braci. Lord protektor, Leowyn Corbray, po zachorowaniu skrył się w swoich komnatach i próbował się leczyć grzanym winem. Zmarł razem z kochanką i kilkoma służącymi. Dwie służki królowej Jaehaery również padły ofiarą choroby, ale mała monarchini zachowała zdrowie. Umarł dowódca Straży Miejskiej. Po dziewięciu dniach jego następca podążył za nim do grobu. Epidemia nie oszczędziła też regentów. Zachorowali lord Westerling i lord Mooton. U tego drugiego gorączka ustąpiła i lord Mooton przeżył, choć był potem znacznie osłabiony. Roland Westerling, który był starszy, zmarł.

Dla jednej z ofiar zarazy śmierć mogła być łaską. Królowa wdowa Alicent z rodu Hightowerów, druga żona króla Viserysa I, matka jego synów, Aegona, Aemonda i Daerona, oraz córki Helaeny, opuściła świat tej samej nocy co lord Westerling, wyspowiadawszy się przedtem z grzechów swej sepcie. Przeżyła wszystkie swoje dzieci, a ostatni rok życia spędziła uwięziona we własnych komnatach, mając za towarzystwo jedynie septę, służki przynoszące jej posiłki oraz wartowników stojących przed drzwiami. Dawano jej książki, a także igły i nici, ale wartownicy opowiadali, że Alicent więcej czasu poświęcała na płacz niż na czytanie albo szycie. Pewnego dnia porwała wszystkie swe ubrania na strzępy. Pod koniec roku zaczęła mówić do siebie i okazywać głęboką niechęć do koloru zielonego.

W ostatnich dniach życia królowa wdowa odzyskała ponoć jasność umysłu.

— Chcę znowu zobaczyć synów — wyznała sepcie. — I Helaenę, moją słodką dziewczynkę, och… i króla Jaehaerysa. Będę mu czytała, jak wtedy, gdy byłam dzieckiem. Zawsze mówił, że mam piękny głos.

(O dziwo, w ostatnich godzinach życia królowa Alicent często mówiła o Starym Królu, ale nigdy nie wspomniała o mężu, Viserysie I). Nieznajomy przyszedł po nią w deszczową noc, o godzinie wilka.

Wszystkie te zgony wiernie opisał septon Eustace, który zawsze pamiętał o przekazaniu nam inspirujących ostatnich słów każdego wielkiego lorda i szlachetnej damy. Grzyb również wylicza zmarłych, ale więcej czasu poświęca szaleństwu żyjących. Opowiada na przykład o brzydkim giermku, który przekonał ładną pościelową do oddania mu cnoty, mówiąc, że pojawił się u niego rumieniec i „za cztery dni umrę, a chciałbym choć raz zaznać miłości”. Ten sposób okazał się tak skuteczny, że zastosował go jeszcze z sześcioma innymi dziewczętami… ale gdy jednak nie umarł, wszystkie zaczęły mówić i sprawa wyszła na jaw. Grzyb uważa, że sam przeżył dzięki pijaństwu. „Pomyślałem sobie, że jeśli będę pił wystarczająco dużo, nie będę wiedział, że zachorowałem, a każdy błazen wie, że to, czego nie wiesz, nie może ci zaszkodzić”.

W owych mrocznych dniach na czoło chwilowo wysunęło się dwóch nietypowych bohaterów. Pierwszym z nich był Orwyle, którego uwolniono z celi, ponieważ gorączka dopadła wielu innych maesterów. Starość, strach i długie uwięzienie uczyniły z niego cień człowieka, jakim był ongiś, a jego leki i eliksiry okazały się równie nieskuteczne jak produkowane przez innych maesterów, ale Orwyle pracował niestrudzenie, by uratować tych, którym mógł pomóc, i ulżyć tym, którzy musieli opuścić ten świat.

Drugim bohaterem, ku zdumieniu wszystkich, okazał się młody król. Nie zważając na przerażenie swych gwardzistów, Aegon poświęcał całe dnie na odwiedzanie chorych. Często siedział godzinami przy ich łożach, trzymając ich za rękę albo chłodząc rozgrzane czoła wilgotnymi, chłodnymi szmatkami. Jego Miłość rzadko się odzywał, ale dzielił z chorymi milczenie albo słuchał, jak opowiadali mu o swoim życiu, błagali go o przebaczenie bądź przechwalali się sukcesami w miłości, dobrymi uczynkami lub dziećmi. Większość pacjentów, których odwiedzał, zmarła, ale ci, którzy przeżyli, zapewniali później, że zawdzięczają ocalenie dotykowi „uzdrawiających rąk” króla.

Jeśli jednak królewski dotyk rzeczywiście ma w sobie magię, w co wierzy wielu prostaczków, owa magia zawiodła tam, gdzie była najbardziej potrzebna. Ostatnim chorym odwiedzonym przez Aegona III był ser Tyland Lannister. Gdy w mieście nastały najmroczniejsze dni, ser Tyland nie opuszczał Wieży Namiestnika, dzień i noc starając się walczyć z Nieznajomym. Choć był ślepy i okaleczony, niemal do końca nie dokuczało mu nic poza zmęczeniem… okrutny los zrządził jednak, że gdy najgorsze minęło i nowe zachorowania już się niemal nie zdarzały, ser Tyland nakazał służącemu otworzyć okno.

— Tu jest bardzo gorąco — poskarżył się… mimo że ogień na kominku zgasł przed wieloma godzinami, okno było szeroko otwarte, a szyby pokrywał szron.

Stan namiestnika szybko się pogarszał. Gorączka odebrała mu życie w dwa dni, a nie w cztery, jak to się zwykle zdarzało. W chwili śmierci towarzyszyli mu septon Eustace oraz młodociany król, któremu służył. Gdy wydawał ostatnie tchnienie, Aegon ujął go za rękę.

Ser Tylanda Lannistera nigdy nie kochano. Po śmierci królowej Rhaenyry nalegał, by Aegon II pozbawił życia również jej syna, Aegona. Niektórzy czarni nienawidzili go z tego powodu. Jednakże gdy Aegon II dokonał żywota, ser Tyland pozostał w Królewskiej Przystani, by służyć jego następcy. Za to z kolei nienawidzili go niektórzy zieloni. Wyszedł z łona matki kilka uderzeń serca po swym bracie, Jasonie, i z tego powodu ominął go lordowski tytuł oraz złoto Casterly Rock. Musiał sam sobie radzić na świecie. Ser Tyland nigdy się nie ożenił ani nie spłodził dzieci. Dlatego niewielu go opłakiwało, kiedy odszedł. Zasłona, za którą ukrywał twarz, dała początek pogłoskom, że oblicze pod spodem jest monstrualne i złe. Niektórzy zwali go tchórzem, ponieważ nie pozwolił, by Westeros wmieszało się w wojnę córek, i uczynił niewiele, by powstrzymać Greyjoyów na zachodzie. Jako starszy nad monetą przeniósł trzy czwarte złota korony z Królewskiej Przystani w inne miejsce i w ten sposób zasiał ziarna upadku królowej Rhaenyry. To sprytne posunięcie kosztowało go oczy, uszy i zdrowie, ale królowa w rezultacie straciła tron i życie. Trzeba jednak przyznać, że jako namiestnik dobrze i wiernie służył synowi Rhaenyry.
===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

POD WŁADZĄ REGENTÓW

WOJNA, POKÓJ I TARGI BYDŁA

Król Aegon III nadal był małym chłopcem. Zostało mu jeszcze sporo czasu do trzynastego dnia imienia. Jednakże w dniach, które nastąpiły po śmierci ser Tylanda Lannistera, Aegon wykazał się dojrzałością wykraczającą poza jego lata. Jego Miłość pominął ser Marstona Watersa, drugiego rangą rycerza Gwardii Królewskiej, przyznał białe płaszcze ser Robinowi Masseyowi i ser Robertowi Darklynowi. Następnie uczynił Masseya lordem dowódcą. Ponieważ wielki maester Munkun nadal przebywał w mieście, opiekując się ofiarami zimowej gorączki, Aegon zwrócił się do jego poprzednika i polecił byłemu wielkiemu maesterowi Orwyle’owi wezwać do stolicy lorda Thaddeusa Rowana.

— Chciałbym, żeby lord Rowan został moim namiestnikiem. Ser Tyland był o nim tak dobrego zdania, że zaoferował mu rękę mojej siostry. Dlatego wiem, że mogę mu zaufać. — Pragnął, by Baela również wróciła na dwór królewski. — Lord Alyn będzie moim admirałem, tak samo jak jego dziadek.

Orwyle, być może licząc na królewskie ułaskawienie, pośpiesznie rozesłał kruki.

Król Aegon zrobił to wszystko, nie pytając o zdanie swej rady regentów. Zostało ich w Królewskiej Przystani tylko trzech: lord Peake, lord Mooton i wielki maester Munkun, który wrócił pośpiesznie do Czerwonej Twierdzy w tej samej chwili, gdy ser Robert Darklyn rozkazał wreszcie otworzyć jej bramę. Manfryd Mooton, który leżał w łożu, wracając do zdrowia po walce z gorączką, poprosił, by zaczekać z decyzjami do chwili, gdy będzie można wezwać lady Jeyne Arryn z Doliny i lorda Royce’a Carona z Dornijskiego Pogranicza, by wzięli udział w obradach. Jego towarzysze nie chcieli jednak o tym słyszeć. Lord Peake upierał się, że byli regenci zrezygnowali z miejsc w radzie, opuszczając Królewską Przystań. Z poparciem wielkiego maestera (Munkun żałował później, że się na to zgodził) Unwin Peake odwołał wszystkie decyzje i nominacje króla, pod pretekstem, że dwunastoletni chłopiec ma za mało rozsądku, by decydować o tak ważkich sprawach.

Marstona Watersa zatwierdzono jako lorda dowódcę Gwardii Królewskiej, natomiast Darklynowi i Masseyowi rozkazano oddać białe płaszcze, by ser Marston mógł je przekazać rycerzom, których sam wybierze. Wielki maester Orwyle wrócił do celi, by czekać na egzekucję. Nie chcąc obrazić lorda Rowana, regenci zaoferowali mu miejsce w radzie, a także urząd najwyższego sędziego i starszego nad prawami. Pod adresem Alyna Velaryona nie wykonano podobnego gestu, lecz, rzecz jasna, nie wchodziło w grę, by chłopak w jego wieku, w dodatku niepewnego pochodzenia, został lordem admirałem. Urzędy królewskiego namiestnika oraz protektora królestwa, do tej pory rozdzielone, połączono i objął je nie kto inny, jak sam Unwin Peake.

Grzyb mówi nam, że król Aegon III przyjął decyzje swych regentów z naburmuszonym milczeniem, odzywając się tylko raz, by zaprotestować przeciwko odwołaniu Masseya i Darklyna.

— Gwardziści królewscy służą dożywotnio — przypomniał chłopak.

— Tylko jeśli prawidłowo ich mianowano, Wasza Miłość — odparł lord Peake.

Septon Eustace opowiada, że poza tym król przyjął dekrety „uprzejmie” i podziękował lordowi Peake’owi za jego mądrość, mówiąc:

— Jestem jeszcze chłopcem, jak wasza lordowska mość dobrze wie, i potrzebuję porady w podobnych sprawach.

Nawet jeśli w rzeczywistości był innego zdania, nie powiedział tego na głos, lecz wycofał się w milczenie i bierność.

Od tej chwili aż do osiągnięcia pełnoletności król Aegon III niemal w ogóle nie uczestniczył w rządzeniu królestwem. Umieszczał tylko swój podpis i pieczęć na dokumentach, które podsuwał mu lord Peake. W rzadkich, uroczystych okazjach, Jego Miłość wyprowadzano z komnat, by zasiadł na Żelaznym Tronie albo przyjął posłów, poza tym rzadko widywano go wewnątrz Czerwonej Twierdzy, a nigdy za jej murami.

Powinniśmy zrobić teraz chwilę przerwy, by przyjrzeć się Unwinowi Peake’owi, który miał przez prawie trzy lata być władcą Siedmiu Królestw we wszystkim oprócz nazwy, służąc jako lord regent, protektor królestwa i królewski namiestnik.

Ród Peake’ów zaliczał się do najstarszych w Reach. Jego korzenie sięgały głęboko, aż do Ery Herosów i Pierwszych Ludzi. Wśród wielu znakomitych przodków jego lordowskiej mości znajdowały się legendarne postacie, takie jak ser Urrathon Rozbijacz Tarcz, lord Meryn Skryba, lady Yrma od Złotej Miski, ser Barquen od Oblężeń, lord Eddison Starszy, lord Eddison Młodszy i lord Emerick Mściciel. Wielu Peake’ów służyło jako doradcy w Wysogrodzie w czasach, gdy Reach było najbogatszym i najpotężniejszym królestwem w całym Westeros. Gdy duma i potęga rodu Manderlych wyrosła zbyt wysoko, to właśnie Lorimar Peake upokorzył ich i wysłał na wygnanie na północ. Za tę przysługę król Perceon III Gardener przyznał mu dawną siedzibę Manderlych, Dunstonbury, wraz z przynależnymi ziemiami. Syn króla Perceona, Gwayne, wziął sobie za żonę córkę lorda Lorimara. Była ona siódmą kobietą z rodu Peake’ów, która zasiadała pod Zieloną Ręką jako królowa całego Reach. W ciągu stuleci inne córki rodu Peake’ów wychodziły za mąż za Redwyne’ów, Rowanów, Costayne’ów, Oakheartów, Osgreyów, Florentów, a nawet Hightowerów.

Wszystko to skończyło się wraz z nadejściem smoków. Lord Armen Peake i jego synowie zginęli na Polu Ognia, u boku króla Merna i jego synów. Ponieważ ród Gardenerów wygasł, Aegon Zdobywca przyznał Wysogród i władzę nad Reach rodowi Tyrellów, dawnym królewskim zarządcom. Tyrellów nie łączyły z Peake’ami więzy krwi, nie mieli więc powodu, by ich faworyzować. Wtedy właśnie zaczął się powolny upadek dumnego rodu. Stulecie później Peake’owie nadal mieli trzy zamki oraz rozległe i ludne, choć nieszczególnie bogate ziemie, lecz nie zajmowali już czołowego miejsca wśród chorążych Wysogrodu.

Unwin Peake postanowił zmienić ów stan rzeczy i przywrócić dawną wielkość rodu Peake’ów. Podobnie jak jego ojciec, który opowiedział się po stronie większości podczas Wielkiej Rady w roku 101, był przekonany, że kobiety nie powinny władać mężczyznami. Podczas Tańca Smoków lord Unwin zaliczał się do najbardziej zagorzałych zielonych. Poprowadził do boju tysiąc uzbrojonych w miecze i włócznie ludzi, by pomóc Aegonowi II utrzymać się na Żelaznym Tronie. Gdy Ormund Hightower padł pod Tumbleton, lord Unwin uważał, że dowództwo nad armią powinno przypaść jemu, lecz spiski rywali uniemożliwiły mu osiągnięcie tego celu. Nigdy im nie wybaczył. Wbił nóż w oko zdrajcy Owaina Bourneya i uczestniczył w spisku mającym na celu zamordowanie smoczych jeźdźców Hugh Młota i Ulfa Białego. Był najważniejszym z Kruczych Stóp (choć niewielu o tym wiedziało) i jednym z zaledwie trzech nadal pozostających przy życiu. Lord Unwin dowiódł pod Tumbleton, że lepiej z nim nie zadzierać. W Królewskiej Przystani zademonstrował to raz jeszcze.

Lord Peake wyniósł ser Marstona Watersa na stanowisko lorda dowódcy Gwardii Królewskiej, a teraz przekonał go, by przyznał dwa płaszcze jego kuzynom. Byli nimi jego bratanek, ser Amaury Peake, i bękarci brat, ser Merwyn Flowers. Dowództwo nad Strażą Miejską oddano ser Lucasowi Leygoodowi, synowi jednego z Kruczych Stóp, który zginął pod Tumbleton. By zastąpić ludzi, którzy stracili życie podczas zimowej gorączki oraz księżyca szaleństwa, namiestnik przyznał złote płaszcze swym pięciuset zbrojnym.

Lord Peake był z natury nieufny, a wszystko, co widział (i w czym uczestniczył) pod Tumbleton, przekonało go, że wrogowie doprowadzą go do zguby, jeśli tylko da im choć cień szansy. Zawsze dbał o własne bezpieczeństwo i otaczał się osobistą strażą złożoną z dziesięciu najemników wiernych jedynie jemu (oraz złotu, którym ich obsypywał). Z czasem stali się oni znani jako jego „Palce”. Ich kapitan, volanteński poszukiwacz przygód noszący imię Tessario, miał na twarzy i plecach wytatuowane tygrysie pasy, piętno niewolnego żołnierza. Ludzie prosto w oczy zwali go Tessariem Tygrysem, co przypadało mu do gustu, za jego plecami mówili jednak o Tessariu Kciuku. To szydercze przezwisko nadał mu Grzyb.

Gdy już nowy namiestnik zapewnił sobie bezpieczeństwo, zaczął ściągać na dwór swych popleczników, krewnych i przyjaciół, zastępując nimi mężczyzn i kobiety, których lojalności nie był tak pewny. Swej owdowiałej ciotce, Clarice Osgrey, powierzył nadzór nad komnatami i sługami królowej Jaehaery. Ser Garethowi Longowi, dowódcy zbrojnych ze Starpike, przyznał ten sam tytuł w Czerwonej Twierdzy i zlecił mu szkolenie króla Aegona, aby przygotować go do stanu rycerskiego. Nie zapomniał też o dwóch pozostałych żyjących Kruczych Stopach — George’a Graceforda, lorda Holyhall, mianował lordem spowiednikiem, a ser Victora Risleya, rycerza z Polany Risleyów, królewskim katem.

Namiestnik posunął się nawet do tego, że odesłał septona Eustace’a, zastępując go młodszym septonem, Bernardem. Od tej pory to on miał dbać o duchowe potrzeby dworzan oraz udzielać Jego Miłości nauk w sprawach religii i moralności. Bernard również był kuzynem lorda Peake’a, wywodził się od młodszej siostry jego pradziadka. Po zwolnieniu ze stanowiska septon Eustace wrócił do rodzinnego Kamiennego Septu, gdzie zajął się pisaniem swego wielkiego (choć napisanego stanowczo zbyt napuszonym stylem) dzieła o nazwie Panowanie króla Viserysa, Pierwszego Tego Imienia, oraz Taniec Smoków, który nastąpił później. Niestety, septon Bernard wolał komponować religijną muzykę, niż zapisywać krążące na dworze plotki. W związku z tym jego dzieła nie są zbyt interesujące dla historyków i uczonych (musimy ze smutkiem dodać, że wśród tych, którzy znajdują przyjemność w religijnej muzyce, budzą jeszcze mniejsze zainteresowanie).

Młodemu królowi nie spodobała się żadna z tych zmian. Jego Miłość był szczególnie niezadowolony ze swej Gwardii Królewskiej. Nie lubił dwóch nowych rycerzy i nie ufał im, nie zapomniał też, że ser Marston Waters był obecny przy śmierci jego matki. Jeszcze mniejszą sympatią, o ile to w ogóle możliwe, darzył „Palce”, a zwłaszcza ich aroganckiego dowódcę o niewyparzonej gębie, Tessaria Kciuka. Ta niechęć przerodziła się w nienawiść, gdy Volanteńczyk zabił ser Robina Masseya, jednego z młodych rycerzy, których Aegon chciał powołać do swej Gwardii Królewskiej w kłótni o konia, którego obaj chcieli kupić.

Król wkrótce poczuł też silną antypatię do nowego dowódcy zbrojnych. Ser Gareth Long biegle władał mieczem, ale był surowym nauczycielem. W Starpike zasłynął z brutalnego traktowania chłopców, których uczył. Tych, którzy nie spełniali jego wymagań, pozbawiał snu na wiele dni, zanurzał w kadziach z lodowatą wodą i kazał golić im głowy. Często również ich bił. Nowego podopiecznego nie mógł jednak poddać żadnej z tych kar. Aegon był opornym uczniem, niewykazującym większego zainteresowania walką na miecze ani sztuką wojny, lecz królewska osoba była nietykalna. Gdy tylko ser Gareth odezwał się do niego zbyt głośno bądź obraźliwie, król po prostu rzucał na ziemię miecz i tarczę, po czym odchodził.

Aegon miał tylko jednego towarzysza, który był mu bliski. Gaemon Jasnowłosy, sześcioletni podczaszy i kosztujący potraw, nie tylko dzielił z królem wszystkie posiłki, lecz często towarzyszył mu na dziedzińcu, co nie umknęło uwagi ser Garetha. Jako bękart i syn kurwy Gaemon znaczył na dworze bardzo niewiele, gdy więc ser Gareth poprosił lorda Peake’a, by uczynił Gaemona królewskim chłopcem do bicia, namiestnik z chęcią spełnił jego prośbę. Od tej pory za złe zachowanie, lenistwo bądź pyskowanie króla Aegona karano jego przyjaciela. Krew i łzy Gaemona podziałały na króla, co nigdy nie udało się słowom Garetha Longa. Wkrótce wszyscy, którzy obserwowali Aegona na dziedzińcu, przyznawali, że jego umiejętności zaczęły szybko rosnąć. Niemniej niechęć króla do nauczyciela walki jeszcze się nasiliła.

Tyland Lannister, ślepy i kaleki, zawsze traktował króla z szacunkiem. Przemawiał do niego łagodnym tonem i starał się raczej służyć przewodnictwem, niż rozkazywać. Unwin Peake był twardszym namiestnikiem, brutalnym i opryskliwym. Okazywał bardzo niewiele cierpliwości młodemu monarsze, traktując go raczej „jak naburmuszonego chłopaka, nie jak króla”, jak ujął to Grzyb. Nie próbował też wciągnąć Jego Miłości w codzienne obowiązki związane z władaniem Siedmioma Królestwami. Aegon III wycofał się w milczenie, samotność i ponurą bierność, a namiestnik z zadowoleniem go ignorował, pomijając oficjalne okazje, na których obecność króla była wymagana.

Słusznie bądź nie, ser Tylanda Lannistera uważano za słabego i nieudolnego namiestnika, choć zarazem złowieszczego, skłonnego do intryg, a nawet monstrualnego. Lord Unwin Peake po objęciu urzędu chciał więc zademonstrować swą siłę i prawość.

— Ten namiestnik nie jest ślepy, kaleki i nie zasłania twarzy — oznajmił na oczach króla i dworu. — Ten namiestnik potrafi władać orężem.

Wypowiedziawszy te słowa, wyciągnął z pochwy długi miecz i uniósł go nad głową, by wszyscy mogli go zobaczyć. W sali rozległy się szepty. To nie był zwyczajny oręż, lecz wykuty z valyriańskiej stali Twórca Sierot. Ostatnio widziano go w dłoniach Jona Roxtona Śmiałego, gdy walczył z ludźmi Twardego Hugh Młota na dziedzińcu w Tumbleton.

Septonowie uczą nas, że Dzień Naszego Ojca na Górze jest najbardziej fortunny ze wszystkich, gdy chodzi o wydawanie wyroków. W roku 133 o.P. nowy namiestnik zarządził, że właśnie tego dnia wszystkich, których już osądzono, powinno się wreszcie ukarać za ich zbrodnie. Miejskie więzienia pękały w szwach. Nawet lochy głęboko pod Czerwoną Twierdzą wypełniono niemal całkowicie. Lord Unwin je opróżnił. Więźniów zaprowadzono albo zawleczono na plac przed bramą Czerwonej Twierdzy. Zebrały się tam tysiące mieszkańców Królewskiej Przystani, pragnących zobaczyć, jak przestępcom wymierza się zasłużoną karę. Młody poważny król i jego srogi namiestnik przyglądali się z murów, jak królewski kat zabiera się do dzieła. A że pracy było zbyt wiele, by mógł z nią sobie poradzić tylko jeden człowiek, na pomoc wezwano Tessaria Kciuka i jego Palce.

— Szybciej by poszło, gdyby namiestnik wysłał na ulicę Much po rzeźników — zauważa Grzyb. — Bo wszystko to była rzeźnicka robota, rąbanie i porcjowanie mięsa.

Czterdziestu złodziei pozbawiono rąk. Ośmiu gwałcicieli wykastrowano, a potem pogoniono ich nago nad rzekę, z genitaliami zawieszonymi na szyjach. Tam mieli wsiąść na statki, które zawiozą ich na Mur. Podejrzanemu o członkostwo w Braciach Ubogich człowiekowi głoszącemu, że Siedmiu zesłało zimową gorączkę, by ukarać ród Targaryenów za kazirodztwo, wyrwano język. Dwie francowate kurwy okaleczono w nieopisany sposób za zarażenie dziesiątków mężczyzn. Sześciu służącym winnym okradania swych panów przecięto nosy, a siódmemu, który wykuł dziurę w ścianie, by podglądać córki pana w ich nagości, wyłupiono także oko, którym dopuścił się tego czynu.

Potem przyszła kolej na morderców. Przyprowadzono ich siedmiu. Jednym z nich był oberżysta, zabijający część gości (tych, których zniknięcia jego zdaniem nikt by nie zauważył) i kradnący ich dobytek już od czasów panowania Starego Króla. Podczas gdy pozostałych morderców po prostu powieszono, jemu odcięto ręce i spalono je na jego oczach, a następnie powieszono go na sznurze i wypruto mu wnętrzności, kiedy się dusił.

Na koniec przyszedł czas na trzech najsławniejszych skazańców, na których egzekucję czekał tłum: kolejnego „narodzonego na nowo Pasterza”; kapitana pentoshijskiego statku kupieckiego, którego uznano za winnego przywleczenia zimowej gorączki z Sisterton do Królewskiej Przystani, a wreszcie byłego wielkiego maestera Orwyle’a, skazanego za zdradę i za dezercję z Nocnej Straży. Królewski kat, ser Victor Risley, zajął się każdym z nich osobiście. Pentoshijczykowi i fałszywemu Pasterzowi ściął głowy toporem, ale wielkiemu maesterowi Orwyle’owi przyznano zaszczytną śmierć od miecza z uwagi na jego wiek, szlachetne urodzenie i wieloletnią służbę.

„Gdy Uczta Naszego Ojca dobiegła końca i tłum przed bramą się rozproszył, namiestnik poczuł się usatysfakcjonowany”, pisze septon Eustace, który następnego dnia miał wyruszyć do Kamiennego Septu. „Gdybym tylko mógł napisać, że prostaczkowie wrócili do swych domów i nor, by pościć, modlić się i błagać o wybaczenie grzechów. Niestety, byłoby to dalekie od prawdy. Rozgrzani krwią udali się do jaskiń grzechu, aż miejskie piwiarnie, winne szynki i burdele pękały w szwach. Oto jak wygląda ludzka niegodziwość”.

Grzyb mówi nam to samo, aczkolwiek na swój sposób. „Gdy tylko jestem świadkiem egzekucji, pragnę później dzbana wina i kobiety, by sobie przypomnieć, że jeszcze żyję”. Król Aegon III przez cały czas stał na szczycie wieży bramnej, nie odzywając się choćby słowem ani nie odrywając spojrzenia od przelewu krwi. „Król równie dobrze mógłby być zrobiony z wosku”, pisze septon Eustace. Wielki maester Munkun zgadza się z nim całkowicie. „Jego Miłość był obecny, zgodnie z nakazami obowiązku, ale myślami przebywał bardzo daleko. Niektórzy skazańcy zwracali się ku niemu, by błagać o łaskę, ale król sprawiał wrażenie, że ich nie widzi ani nie słyszy ich rozpaczliwych krzyków. Nie dajcie się wprowadzić w błąd. Tę ucztę przygotował dla nas namiestnik i to on się nią nasycił”.

Nim nadeszła połowa roku, zamek, miasto i król znaleźli się całkowicie w rękach nowego namiestnika. Prostaczkowie zachowywali się spokojnie, zimowa gorączka minęła, królowa Jaehaera ukrywała się w swych komnatach, król Aegon zaś rankiem ćwiczył na dziedzińcu, a nocą patrzył w gwiazdy. Jednakże poza Królewską Przystanią plagi trapiące Siedem Królestw w ciągu dwóch ostatnich lat tylko się nasiliły. Handel zamarł niemal całkowicie, na zachodzie nadal trwała wojna, większą częścią północy władały głód i gorączka, a na południu Dornijczycy robili się coraz śmielsi i sprawiali coraz więcej kłopotów. Lord Peake zdecydował, że czas już, by Żelazny Tron zademonstrował swą potęgę.

Tymczasem ukończono budowę ośmiu z dziesięciu wielkich okrętów zamówionych przez ser Tylanda. Dlatego namiestnik postanowił, że zacznie od otwarcia wąskiego morza dla handlu. Dowódcą królewskiej floty uczynił swego kolejnego stryja, ser Gedmunda Peake’a, doświadczonego wojownika znanego jako Gedmund Wielki Topór z uwagi na jego ulubioną broń. Choć ser Gedmund okrył się chwałą w walce, nie wiedział zbyt wiele o okrętach i żegludze. Dlatego jego lordowska mość wezwał osławionego morskiego najemnika Neda Beana (zwanego Czarnym Nedem, bo nosił gęstą czarną brodę), by został zastępcą Topora i doradzał mu we wszystkich sprawach dotyczących dowodzenia flotą.

Gdy ser Gedmund i Czarny Ned wypłynęli z Królewskiej Przystani, sytuacja na Stopniach była, delikatnie mówiąc, chaotyczna. Większość okrętów Racallia Ryndoona zatopiono, ale udało mu się zachować władzę nad największą wyspą, Krwawym Stopniem, a także kilkoma mniejszymi wysepkami. Tyroshijczycy byli już bliscy ostatecznego zwycięstwa, lecz Lys i Myr zawarły nagle pokój i zaatakowały wspólnie Tyrosh, zmuszając archonta do wycofania okrętów i ludzi. Trójgłowy sojusz Braavos, Pentos i Lorath utracił jedną głowę, gdy Lorathijczycy się wycofali, ale pentoshijscy namiestnicy panowali nad wszystkimi stopniami nieznajdującymi się w rękach Racallia, a braavoskie okręty kontrolowały wody otaczające wyspy.

Lord Unwin zdawał sobie sprawę z tego, że Westeros nie może liczyć na zwycięstwo nad Braavos w wojnie na morzu. Oznajmił, że jego celem jest policzenie się z samozwańczym królem Racalliem Ryndoonem i założenie bazy na Krwawym Stopniu, by się upewnić, że nikt już nie zamknie wąskiego morza. Królewska flota — złożona z ośmiu nowych okrętów i dwudziestu starszych kog oraz galer — z pewnością była za mała, by osiągnąć ten cel. Dlatego namiestnik napisał list do Driftmarku, nakazując Lordowi Przypływów „zgromadzić floty swego pana dziadka i oddać je pod dowództwo naszego dobrego stryja Gedmunda, by mógł wreszcie otworzyć morskie szlaki”.

Alyn Velaryon pragnął tego od dawna, podobnie jak lord Corlys przed nim, obruszył się jednak, przeczytawszy te słowa, i oznajmił:

— To są teraz moje floty i małpka Baeli lepiej się nadaje na ich dowódcę niż stryjaszek Gedmund.

Wykonał jednak polecenie. Zebrał sześćdziesiąt galer wojennych, trzydzieści drakkarów i ponad sto kog oraz wielkich kog, po czym wyruszył na spotkanie flocie królewskiej wypływającej ze stolicy. Ser Gedmund wysłał Czarnego Neda na okręt flagowy lorda Alyna, „Królową Rhaenys” z listem nakazującym przekazanie mu dowództwa nad eskadrami Velaryonów, „by mogły skorzystać z jego wieloletniego doświadczenia”.

Lord Alyn odesłał Beana.

— Kazałbym go powiesić — napisał w liście ser Gedmundowi. — Ale szkoda mi dobrego konopnego sznura na takiego łotrzyka.

Zimą na wąskim morzu dmą silne wiatry z północy i flota bardzo szybko posuwała się na południe. Przy brzegach wyspy Tarth dołączyło do niej kilkanaście drakkarów pod dowództwem lorda Bryndemere’a Gwiazdy Wieczornej. Wieści przyniesione przez jego lordowską mość nie ucieszyły jednak nikogo. Morski lord Braavos, archont Tyrosh i Racallio Ryndoon zawarli pakt. Będą wspólnie władać Stopniami, przepuszczając tylko te statki, którym udzielono licencji na handel z Braavos albo Tyrosh.

— A co z Pentos? — zapytał lord Alyn.

— Pominięto je — poinformował go Gwiazda Wieczorna. — Pasztet podzielony na trzy części daje większe kawałki niż podzielony na cztery.

Gedmund Wielki Topór (który przez cały rejs cierpiał na chorobę morską tak bardzo, że marynarze przezwali go Wielkim Rzygaczem) doszedł do wniosku, że o nowym sojuszu powinno się poinformować królewskiego namiestnika. Gwiazda Wieczorna wysłał już kruka do Królewskiej Przystani, Peake zarządził więc, że flota zostanie na wyspie Tarth do chwili otrzymania odpowiedzi.

— To pozbawi nas szans, by zaskoczyć Racallia — sprzeciwił się Alyn Velaryon, ale ser Gedmund był nieugięty. Dowódcy rozstali się więc w gniewie.

Następnego dnia, po wschodzie słońca, Czarny Ned obudził ser Gedmunda, by poinformować go, że Lord Przypływów zniknął. Cała flota Velaryonów wymknęła się pod osłoną nocy. Gedmund Wielki Topór prychnął pogardliwie.

— Idę o zakład, że czmychnął do Driftmarku — skwitował.

Ned Bean zgodził się, zwąc lorda Alyna „wystraszonym chłopakiem”.

Bardziej nie mogli się mylić. Lord Alyn poprowadził swe okręty na południe, a nie na północ. Trzy dni później, gdy Gedmund Wielki Topór i jego królewska flota nadal zwlekali u brzegów wyspy Tarth, czekając na kruka, pośród raf, skalnych kolumn i krętych cieśnin Stopni zaczęła się bitwa morska. Atak zaskoczył Braavosów. Ich wielki admirał i czterdziestu kapitanów ucztowało na Krwawym Stopniu z Racalliem Ryndoonem. Połowę braavoskich okrętów zdobyto, spalono albo zatopiono, gdy stały na kotwicy albo cumowały u brzegu, pozostałe zaś doścignięto, gdy rozwinęły żagle, by spróbować ucieczki.

Bitwa nie była całkiem bezkrwawa. „Wielki Bój”, potężna braavoska dromona o czterystu wiosłach, zdołała się przedrzeć między kilkoma mniejszymi okrętami Velaryonów i wydostać na otwarte morze, lecz po chwili okazało się, że ściga ją sam lord Alyn. „Wielki Bój” próbował zawrócić i stawić czoło napastnikowi, było już jednak za późno. Dromona była zbyt ociężała i „Królowa Rhaenys” uderzyła w jej burtę, mknąc, ile sił w wiosłach.

Dziób „Królowej” wbił się w potężny braavoski okręt „niczym wielka dębowa pięść”, jak opisał to później jeden z obserwatorów. Atak połamał wiosła, roztrzaskał burtę i kadłub oraz obalił maszty, przecinając dromonę niemal wpół. Gdy lord Alyn krzyknął do swych wioślarzy, rozkazując im się cofnąć, do powstałej w wyniku zderzenia dziury napłynęło morze. „Wielki Bój” zatonął w parę chwil, a wraz z nim poszła na dno „napuszona pycha morskiego lorda”.

Zwycięstwo Alyna Velaryona było całkowite. Stracił tylko trzy okręty (niestety, jednym z nich było „Wierne Serce”, dowodzone przez jego kuzyna Daerona, który poszedł na dno razem ze swoim statkiem), a zatopił ponad trzydzieści, zdobywając przy tym sześć galer, jedenaście kog, osiemdziesięciu czterech zakładników, a do tego mnóstwo prowiantu, trunków, broni i monet, a także słonia przeznaczonego do menażerii morskiego lorda. Lord Przypływów zabrał to wszystko ze sobą do Westeros. Wtedy właśnie zasłużył na przydomek Oakenfist, który miał nosić aż po kres długiego życia. Gdy lord Alyn poprowadził „Królową Rhaenys” w górę Czarnego Nurtu i wjechał do miasta przez Rzeczną Bramę, dosiadając zdobycznego słonia, na ulicach zebrały się dziesiątki tysięcy gapiów wiwatujących na jego cześć i spragnionych widoku nowego bohatera. Pod bramą Czerwonej Twierdzy powitał go sam król Aegon III.

Gdy jednak Alyn Oakenfist znalazł się za murami, sytuacja zmieniła się całkowicie. Nim młody lord zdążył dotrzeć do sali tronowej, król zniknął w niewyjaśniony sposób. Na Żelaznym Tronie zasiadał lord Unwin Peake, łypiąc spode łba na triumfatora.

— Ty głupcze, ty po trzykroć przeklęty głupcze — warknął. — Gdybym się ośmielił, kazałbym ściąć ci tę cholerną głowę.

Namiestnik miał powody do gniewu. Choć tłumy przywitały Oakenfista głośnym aplauzem, lekkomyślny atak młodego, śmiałego bohatera postawił Siedem Królestw w trudnej sytuacji. Lord Velaryon mógł zdobyć dwadzieścia braavoskich okrętów oraz słonia, ale nie zdobył Krwawego Stopnia ani żadnej innej wyspy. Rycerze i zbrojni, których wymagałby taki podbój, zostali na pokładach większych okrętów królewskiej floty, którą porzucił u wybrzeży wyspy Tarth. Celem lorda Peake’a było zniszczenie pirackiego królestwa Racallia Ryndoona, a teraz wyglądało na to, że Racallio jest silniejszy niż kiedykolwiek. Wojna z Braavos, najbogatszym i najpotężniejszym z Dziewięciu Wolnych Miast, była ostatnim, czego pragnąłby namiestnik.

— Oto co nam dałeś, wasza lordowska mość — grzmiał Peake. — Dałeś nam wojnę.

— I słonia — odparł bezczelnie lord Alyn. — Proszę, nie zapominaj o słoniu, lordzie namiestniku.

Grzyb opowiada nam, że te słowa spowodowały, że nawet doborowi ludzie lorda Peake’a zachichotali nerwowo. Namiestnika to jednak nie rozbawiło. Jak informuje nas karzeł: „Lord Unwin nie zaliczał się do ludzi skłonnych do śmiechu, a jeszcze mniej lubił, gdy śmiano się z niego”.

Inni ludzie mogliby się obawiać wrogości Peake’a, ale Alyn Oakenfist czuł się bezpieczny dzięki swej sile. Choć dopiero niedawno wkroczył w wiek męski, a w dodatku pochodził z nieprawego łoża, wziął za żonę przyrodnią siostrę króla, miał do dyspozycji całe bogactwo i potęgę rodu Velaryonów, a teraz został jeszcze ulubieńcem prostaczków. Unwin Peake mógł nosić tytuł lorda regenta, ale nie był aż tak szalony, by wierzyć, że zrobienie krzywdy bohaterowi ze Stopni mogłoby ujść mu na sucho.

Wielki maester Munkun pisze w Prawdziwej opowieści: „Wszyscy młodzi mężczyźni zakładają, że są nieśmiertelni, a gdy młodemu wojownikowi uderzy do głowy mocne wino zwycięstwa, to nastawienie zmienia się w pewność. Mimo to zuchwałość młodych znaczy niewiele w starciu ze sprytem starych. Lord Alyn mógł zbywać uśmiechem wymówki namiestnika, ale wkrótce miał się przekonać, że ma powody, by obawiać się jego nagród”.

Munkun wiedział, co pisze. Siedem dni po triumfalnym powrocie lorda Alyna do Królewskiej Przystani urządzono na jego cześć wspaniałą uroczystość w Czerwonej Twierdzy. Na oczach króla Aegona III, zasiadającego na Żelaznym Tronie, i dworzan oraz połowy miasta ser Marston Waters, lord dowódca Gwardii Królewskiej, pasował Alyna Velaryona na rycerza. Unwin Peake, lord regent i królewski namiestnik, włożył mu na szyję złoty łańcuch admirała i wręczył srebrną replikę „Królowej Rhaenys” jako symbol odniesionego przezeń zwycięstwa. Król osobiście zapytał, czy jego lordowska mość zgodzi się służyć w jego małej radzie jako starszy nad okrętami, i lord Alyn pokornie się zgodził.

„Tak oto palce namiestnika zacisnęły się na jego gardle”, opowiada Grzyb. „Głos należał do Aegona, ale słowa pochodziły od Unwina”. Młody król ogłosił, że jego lojalnych poddanych z zachodu od dawna już prześladują łupieżcy z Żelaznych Wysp. Któż lepiej niż jego nowy admirał potrafiłby zaprowadzić pokój na morzu zachodzącego słońca? Alyn Oakenfist, ten dumny i uparty młodzieniec, nie miał innego wyboru, jak opłynąć ze swą flotą Westeros od południa, odzyskać Piękną Wyspę i położyć kres zagrożeniu stwarzanemu przez lorda Daltona Greyjoya i jego żelaznych ludzi.

Pułapkę zastawiono sprytnie. Rejs będzie niebezpieczny i z pewnością znacznie uszczupli liczebność floty Velaryona. Na Stopniach roiło się od nieprzyjaciół, którzy nie dadzą się zaskoczyć po raz drugi. Dalej ciągnęły się jałowe wybrzeża Dorne, gdzie lord Alyn zapewne nie znajdzie bezpiecznego portu. A nawet jeśli zdoła dotrzeć na morze zachodzącego słońca, będzie tam na niego czekał Czerwony Kraken ze swymi drakkarami. Jeśli żelaźni ludzie zwyciężą, potęga rodu Velaryonów zostanie złamana raz na zawsze i lord Peake nie będzie już więcej musiał znosić bezczelności chłopaka o przydomku Oakenfist. A jeśli lord Alyn zatriumfuje, Piękna Wyspa wróci w ręce prawowitych lordów, cierpienia krain zachodu wreszcie się skończą, a lordowie Siedmiu Królestw przekonają się, jakie są koszty zadzierania z królem Aegonem III i jego nowym namiestnikiem.

Lord Przypływów podarował słonia Jego Królewskiej Mości i opuścił Królewską Przystań. Wrócił do Hull, by zwołać flotę i zgromadzić zapasy na długą podróż, a także pożegnać się z żoną, lady Baelą, która na drogę ofiarowała mu pocałunek oraz powiadomiła go, że spodziewa się dziecka.

— Daj mu na imię Corlys, po moim dziadku — rzekł jej lord Alyn. — Pewnego dnia może zasiąść na Żelaznym Tronie.

Baela zbyła te słowa śmiechem.

— Dam jej na imię Laena, po mojej matce. Pewnego dnia może zostać smoczym jeźdźcem.

Powinniśmy tu przypomnieć, że lord Corlys Velaryon odbył dziewięć sławnych podróży na swym „Wężu Morskim”. Lord Alyn Oakenfist miał odbyć sześć, na sześciu różnych statkach. Zwał je „swymi paniami”. Do Lannisportu popłynął na braavoskiej galerze wojennej o dwustu wiosłach. Zdobył ją na Stopniach i nadał nazwę „Lady Baela”, na cześć młodej żony.

Niektórym może wydać się dziwne, że lord Peake odesłał największą flotę w Siedmiu Królestwach w czasie, gdy groziła wojna z Braavos. Namiestnik odwołał z wyspy Tarth ser Gedmunda Peake’a z królewską flotą, nakazując mu strzec ujścia Czarnego Nurtu na wypadek odwetowego ataku Braavosów, ale pozostałe miasta i porty na brzegach wąskiego morza pozostawały odsłonięte. Dlatego królewski namiestnik wysłał jednego z regentów, lorda Manfryda Mootona, do Braavos, nakazując mu rokować z morskim lordem i zwrócić mu słonia. Towarzyszyło mu sześciu innych lordów, a także sześćdziesięciu rycerzy, strażnicy, skrybowie, septonowie, sześciu minstreli… oraz Grzyb, który ponoć ukrył się w beczce po winie, by uciec z posępnej Czerwonej Twierdzy i „znaleźć miejsce, gdzie ludzie pamiętają, co to śmiech”.

W owych czasach, podobnie jak obecnie, Braavosowie byli pragmatycznym narodem. Ich miasto założyli zbiegli niewolnicy i oddaje się w nim cześć tysiącowi fałszywych bogów, ale prawdziwym szacunkiem darzy wyłącznie złoto. Na stu wyspach zysk znaczy więcej niż honor. Po przybyciu na miejsce lord Mooton i jego towarzysze zachwycili się Tytanem. Pokazano im też sławny Arsenał, gdzie zobaczyli, jak buduje się okręt w jeden dzień.

— Zastąpiliśmy wszystkie jednostki, które ukradł albo zatopił wasz młodociany admirał — pochwalił się lordowi Mootonowi morski lord.

Gdy już jednak zademonstrował w ten sposób potęgę Braavos, stosunkowo łatwo dał się udobruchać. Podczas gdy targował się z lordem Mootonem o warunki zawarcia pokoju, lordowie Follard i Cressey rozdawali hojne łapówki miejskim klucznikom, magistrom, kapłanom i magnatom handlowym. W ostatecznym rozrachunku w zamian za bardzo wysokie odszkodowanie Braavos zgodziło się wybaczyć lordowi Velaryonowi „nieuzasadnione wtargnięcie”, rozwiązać sojusz z Tyrosh, zerwać wszelkie kontakty z Racalliem Ryndoonem i oddać Stopnie Żelaznemu Tronowi (ponieważ nad wyspami panowali wówczas Ryndoon i Pentoshijczycy, oznaczało to, że morski lord sprzedał coś, co do niego nie należało, to jednak nie było w Braavos niczym niezwykłym).

Misja zakończyła się sukcesem również pod innymi względami. Lord Follard zakochał się w braavoskiej kurtyzanie i postanowił zostać z nią, zamiast wracać do Westeros, ser Hermana Rollingforda zabił w pojedynku zbir, który uznał za zniewagę kolor jego wamsu, a ser Denys Harte wynajął tajemniczych Ludzi Bez Twarzy, by pozbyć się rywala z Królewskiej Przystani. O tym przynajmniej zapewnia nas Grzyb. Sam błazen rozśmieszył morskiego lorda tak bardzo, że ten złożył mu korzystną ofertę pozostania w Braavos. „Przyznaję, że czułem pokusę. W Westeros marnowałem swój talent na wygłupy przed królem, który nigdy się nie uśmiecha, ale Braavosowie pokochaliby mnie… obawiam się, że zbyt mocno. Pożądałyby mnie wszystkie kurtyzany, aż prędzej czy później jakiś zbir poczułby się urażony wielkością mojego członka i przeszyłby mnie swym małym, ostrym nożykiem na karły. Dlatego Grzyb postanowił czmychnąć z powrotem do Czerwonej Twierdzy. Mogę być błaznem, ale nie głupcem”.

Tak oto lord Mooton przywiózł do Królewskiej Przystani pokój, który jednak okazał się bardzo kosztowny. Morski lord zażądał wygórowanego odszkodowania, które opróżniło królewski skarbiec do tego stopnia, że lord Peake poczuł się zmuszony wziąć pożyczkę w Żelaznym Banku z Braavos po to tylko, by korona mogła spłacić długi. To z kolei zmusiło go do przywrócenia niektórych podatków wprowadzonych przez lorda Celtigara i zniesionych przez ser Tylanda Lannistera. To zaś rozgniewało lordów i kupców, a także zmniejszyło jego popularność wśród prostaczków.

Druga połowa roku okazała się katastrofalna również pod innymi względami. Na dworze królewskim ucieszono się na wieść, że lady Rhaena spodziewa się dziecka lorda Corbraya, ale już po księżycu radość przerodziła się w żałobę, gdyż księżniczka poroniła. Na północy panował masowy głód, a w Barrowton szalała zimowa gorączka. To był pierwszy przypadek, gdy zaraza zawędrowała tak daleko w głąb lądu. Łupieżca zwany Sylasem Złowrogim poprowadził trzy tysiące dzikich na Mur i pokonał czarnych braci w Bramie Królowej. Następnie jego ludzie rozproszyli się na obszarze Daru. Lord Cregan Stark wyruszył z Winterfell, połączył siły z Gloverami z Deepwood Motte, Flintami i Norreyami ze wzgórz i setką zwiadowców z Nocnej Straży, by wytropić wszystkich i policzyć się z nimi. Trzy tysiące mil na południe od nich ser Steffon Connington również wyruszył na polowanie — na grupkę dornijskich łupieżców grasujących na wietrznym Pograniczu. Posuwał się jednak naprzód za szybko i zapuścił się zbyt daleko, nieświadomy tego, co ma przed sobą, aż wreszcie uderzył na niego jednoręki Wyland Wyl i lady Elenda znowu została wdową.

Na zachodzie lady Johanna Lannister miała nadzieję pójść za ciosem po zwycięstwie pod Kayce i po raz kolejny pokonać Czerwonego Krakena. Zebrała pod murami Feastfires prowizoryczną flotę złożoną z łodzi rybackich i kog, załadowała na ich pokłady stu rycerzy i trzy tysiące zbrojnych, a następnie wysłała statki pod osłoną nocy na Piękną Wyspę, by odebrać ją żelaznym ludziom. Mieli wylądować niepostrzeżenie na południowym końcu wyspy, ale ktoś zdradził i drakkary już na nich czekały. Pechową wyprawą dowodzili lord Prester, lord Tarbeck i ser Erwin Lannister. Dalton Greyjoy odesłał ich głowy do Casterly Rock, oznajmiając, że to „zapłata za mojego stryja, choć prawdę mówiąc, był z niego żarłok i pijak, i dobrze się stało, że wyspy się go pozbyły”.

Wszystko to jednak było drobiazgiem w porównaniu z tragedią, jaka spotkała króla i jego dwór. Dwudziestego drugiego dnia dziewiątego księżyca roku 133 o.P. Jaehaera z rodu Targaryenów, królowa Siedmiu Królestw, ostatnie żyjące dziecko króla Aegona II, dokonała żywota w wieku dziesięciu lat. Mała królowa zginęła tak samo jak jej matka, Helaena. Wyskoczyła przez okno w Warowni Maegora i nadziała się na kolce w suchej fosie na dole. Żelazo przebiło jej klatkę piersiową i brzuch. Miotała się w agonii przez pół godziny, nim zdołała się uwolnić od kolców, po czym natychmiast wyzionęła ducha.

Mieszkańcy Królewskiej Przystani opłakiwali ją, jak tylko oni potrafią. Jaehaera była zastraszonym dzieckiem, od dnia, gdy włożyła na głowę koronę. Ukrywała się wewnątrz Czerwonej Twierdzy, ale prostaczkowie z miasta pamiętali jej ślub, na którym dziewczynka wydawała się bardzo piękna i odważna. Dlatego płakali, zawodzili, rozdzierali szaty i tłoczyli się w septach, karczmach oraz burdelach, szukając pociechy każdy na swój sposób. Wkrótce zaczęły się szepty, podobnie jak po śmierci królowej Helaeny, której kres wyglądał identycznie. Czy dziewczynka rzeczywiście sama odebrała sobie życie? Nawet w Czerwonej Twierdzy krążyło mnóstwo domysłów.

Jaehaera była samotnym dzieckiem, łatwo roniącym łzy i odrobinę słabym na umyśle, sprawiała jednak wrażenie szczęśliwej w swych komnatach, w towarzystwie służek i dam dworu, kotków i lalek. Co mogło ją zasmucić albo rozwścieczyć do tego stopnia, że skoczyła przez okno na okrutne kolce? Niektórzy sugerowali, że to poronienie lady Rhaeny przygnębiło ją tak bardzo, iż utraciła chęć życia. Inni, bardziej cyniczni, zapewniali, że to zazdrość o dziecko rosnące w łonie lady Baeli skłoniła ją do tego czynu.

— Winny jest król — szeptali jeszcze inni. — Kochała go z całego serca, ale on nie zwracał na nią uwagi, nie okazywał jej uczuć, a nawet nie chciał dzielić z nią komnaty.

Rzecz jasna, byli też tacy, którzy nie chcieli uwierzyć, że Jaehaera odebrała sobie życie.

— Zamordowano ją — szeptali. — Tak samo jak jej matkę.

Jeśli jednak mieli rację, kto był mordercą?

Podejrzanych nie brakowało. Zgodnie z tradycją przed drzwiami królowej zawsze stał rycerz z Gwardii Królewskiej. Z łatwością mógłby zakraść się do komnaty i wyrzucić dziecko przez okno. Jeśli tak było, z pewnością rozkaz wydał sam król. Niektórzy zapewniali, że Aegon miał już dość łez i zawodzenia Jaehaery i chciał sobie znaleźć nową żonę. Albo chciał się zemścić na córce króla, który zabił jego matkę. Chłopak był ponury i skwaszony, nikt nie znał jego prawdziwej natury. Często powtarzano opowieści o Maegorze Okrutnym.

Inni oskarżali jedną z towarzyszek małej królowej, lady Cassandrę Baratheon. Najstarsza z „Czterech Burz”, lady Cassandra była przez krótki czas zaręczona z królem Aegonem II w ostatnim roku jego życia (a przedtem być może z jego bratem, Aemondem Jednookim). Ci, którzy ją oskarżali, mówili, że zgorzkniała z powodu rozczarowania. Ongiś była dziedziczką Końca Burzy, zamku jej ojca, a w Królewskiej Przystani stała się kimś pozbawionym znaczenia i była wściekła, że musi się opiekować płaczliwym, słabym na umyśle dzieckiem, które winiła za wszystkie swe nieszczęścia.

Podejrzenia padły również na jedną ze służek królowej, gdy odkryto, że ukradła dwie lalki Jaehaery i jej perłowy naszyjnik. Kolejnym oskarżonym był młodociany sługa, który rok wcześniej wylał zupę na małą królową i wychłostano go z tego powodu. Po przesłuchaniu przez lorda spowiednika oboje uznano za niewinnych, choć chłopiec nie przeżył tortur, a dziewczynce ucięto rękę za kradzież. Nawet święci słudzy Siedmiu nie stali ponad podejrzeniami. Słyszano, jak pewna septa z miasta powiedziała, że mała królowa nigdy nie powinna mieć potomstwa, bo słabe na umyśle kobiety wydają na świat równie głupie dzieci. Złote płaszcze ją także aresztowały i zniknęła w lochach.

Żałoba nieraz doprowadza ludzi do szaleństwa. Spoglądając wstecz, możemy z całą pewnością stwierdzić, że żadna z tych osób nie miała nic wspólnego ze smutnym zgonem małej królowej. Jeśli Jaehaerę Targaryen rzeczywiście zamordowano (a nie ma na to nawet cienia dowodu), z pewnością uczyniono to na rozkaz jedynego wiarygodnego podejrzanego — Unwina Peake’a, lorda regenta, lorda Starpike, lorda Dunstonbury, lorda Białego Gaju, protektora królestwa i namiestnika królewskiego.

Powszechnie wiedziano, że lord Peake martwi się o sukcesję, podobnie jak jego poprzednik. Aegon III nie miał dzieci ani żyjącego rodzeństwa (o ile wiadomo), a każdy, kto miał oczy, zauważyłby, że szanse na to, iż król spłodzi następcę z małą królową, są bardzo niewielkie. Jeśli tego nie zrobi, jego najbliższymi kuzynkami pozostaną przyrodnie siostry, a lord Peake nie miał zamiaru pozwolić, by na Żelaznym Tronie zasiadła kobieta, jako że bardzo niedawno uczestniczył w krwawej wojnie, by zapobiec takiemu wydarzeniu. Gdyby któraś z bliźniaczek urodziła syna, chłopiec, rzecz jasna, natychmiast byłby pierwszym w linii sukcesji. Ale ciąża lady Rhaeny zakończyła się poronieniem i pozostało tylko dziecko rosnące w łonie lady Baeli na Driftmarku, a lord Unwin z pewnością nie był w stanie przełknąć myśli, że korona mogłaby przypaść „pomiotowi nierządnicy i bękarta”.

Gdyby król spłodził prawowitego następcę, można by uniknąć podobnej katastrofy… ale najpierw trzeba było pozbyć się Jaehaery, by Aegon mógł się ponownie ożenić. Oczywiście lord Peake nie wyrzucił dziecka przez okno własnoręcznie, jako że przebywał wtedy w innej części miasta… ale gwardzistą królewskim, który pełnił owej nocy straż przed drzwiami królowej, był Mervyn Flowers, jego przyrodni brat z nieprawego łoża.

Czy to możliwe, że stał się narzędziem namiestnika? Nawet bardziej niż możliwe, biorąc pod uwagę przyszłe wydarzenia, o których opowiemy we właściwym czasie. Ser Mervyn był bękartem, ale większość uważała go za solidnego, choć nieszczególnie bohaterskiego rycerza Gwardii Królewskiej. Nie był mistrzem szermierki ani nie wsławił się wielką odwagą, ale był doświadczonym żołnierzem, nieźle władał mieczem, a przy tym był lojalny i robił to, co mu kazano. Jednak nie wszyscy są tym, kim się wydają, a już zwłaszcza w Królewskiej Przystani. Ci, którzy byli z nim blisko, poznali go też z innych stron. Grzyb mówi nam, że gdy ser Mervyn nie był na służbie, lubił wino, a nieraz widziano, jak karzeł pił razem z nim. Mimo że złożył śluby czystości, nigdy nie spał sam, chyba że w swej celi w Wieży Białego Miecza. Choć nie zaliczał się do przystojnych mężczyzn, miał łajdacki urok, przyciągający praczki i służące, a gdy sobie popił, przechwalał się też, że spał z pewnymi szlachetnie urodzonymi damami. Jak wielu bękartów, miał porywczą naturę i łatwo wpadał w gniew, dopatrując się zniewag tam, gdzie ich nie było.

Żadna z tych pogłosek jednak nie wskazuje na to, by Flowers był potworem, zdolnym zabrać z łóżka śpiące dziecko i wyrzucić je przez okno na spotkanie straszliwej śmierci. Potwierdza to nawet Grzyb, zawsze gotowy wyrażać jak najgorszą opinię o wszystkich. Błazen zapewnia, że gdyby ser Mervyn zabił królową, udusiłby ją poduszką… ale zaraz później sugeruje znacznie bardziej złowieszczą i prawdopodobną możliwość. Karzeł mówi, że Flowers nie wyrzuciłby królowej przez okno, ale mógł wpuścić do jej komnaty kogoś innego, kogoś, kogo znał… na przykład Tessaria Kciuka albo jednego z jego Palców. Nie czułby też potrzeby pytać, czego ten człowiek chce od małej królowej, gdyby usłyszał, że przybywa na rozkaz namiestnika.

Tak nam mówi błazen, ale, szczerze mówiąc, wszystko to tylko czcze spekulacje. Nigdy nie poznamy prawdziwej opowieści o śmierci Jaehaery Targaryen. Być może odebrała sobie życie pod wpływem jakiegoś nagłego ataku dziecinnej rozpaczy. Jeśli jednak rzeczywiście ją zamordowano, ze wszystkich wymienionych powyżej powodów musiał za tym stać lord Unwin Peake. Brak nam jednak dowodów, by uważać go za winnego… chyba że uznamy za nie to, co namiestnik uczynił później.

Siedem dni po tym, jak ciało małej królowej oddano płomieniom, lord Unwin odwiedził pogrążonego w żałobie króla. Towarzyszyli mu wielki maester Munkun, septon Bernard i Marston Waters z Gwardii Królewskiej. Goście poinformowali Jego Miłość, że musi zdjąć żałobną czerń i ożenić się po raz drugi „dla dobra królestwa”. Co więcej, wybrano już dla niego nową królową.

Unwin Peake ożenił się trzy razy i spłodził siedmioro dzieci. Tylko jedno z nich przeżyło. Pierworodny syn zmarł w niemowlęctwie, podobnie jak obie córki z drugą żoną. Jego najstarsza córka żyła wystarczająco długo, żeby wyjść za mąż, ale zmarła w połogu w wieku dwunastu lat. Drugiego syna oddano na wychowanie do Arbor, gdzie służył lordowi Redwyne’owi jako paź i giermek. On również miał dwanaście lat, gdy utonął podczas katastrofy okrętu. Ser Titus, dziedzic Starpike, był jedynym synem lorda Unwina, który dożył wieku męskiego. Jon Roxton Śmiały pasował go na rycerza za odwagę wykazaną w bitwie nad Miodowiną, ale sześć dni później chłopak zginął w pozbawionej znaczenia potyczce z bandą złamanych, na którą natknął się po wyruszeniu na zwiady. Ostatnim żyjącym dzieckiem namiestnika była córka, Myrielle.

I to właśnie Myrielle Peake miała zostać nową królową Aegona III. Namiestnik ogłosił, że to najlepszy możliwy wybór. Myrielle była w tym samym wieku co król, była też „piękną i uprzejmą dziewczyną”, pochodzącą z jednego z najszlachetniejszych rodów w Siedmiu Królestwach. Septy nauczyły ją czytać, pisać i rachować. Jej pani matka była bardzo płodna, nie było więc powodów, by sądzić, że Myrielle nie da Jego Miłości wielu silnych synów.

— A co, jeśli jej nie polubię? — zapytał król Aegon.

— Nie musisz jej lubić — odparł lord Peake. — Wystarczy, że się z nią ożenisz, pójdziesz z nią do łoża i spłodzisz syna. — Następnie dodał słowa, które stały się osławione: — Wasza Miłość nie lubi rzepy, ale jesz, gdy kucharze ją przyrządzą, czyż nie tak?

Król Aegon skinął głową z przygnębioną miną… ale wieści się rozeszły i pechową lady Myrielle zwano odtąd w całych Siedmiu Królestwach lady Rzepą.

Nie została jednak królową Rzepą.

Unwin Peake posunął się za daleko. Thaddeus Rowan i Manfryd Mooton wściekli się, bo nie uznał za stosowne zapytać ich o zdanie. Decyzje o takim znaczeniu powinna podejmować rada regentów. Lady Arryn przysłała z Doliny pełen irytacji list. Kermit Tully ogłosił, że zaręczyny są „bezczelne”. Ben Blackwood sprzeciwiał się temu, że zawarto je tak szybko. Aegonowi powinno się pozwolić na co najmniej półroczną żałobę po małej królowej. Krótki list od Cregana Starka z Winterfell sugerował, że północ nie będzie zadowolona z takiego małżeństwa. Nawet maester Munkun zaczął się wahać.

— Lady Myrielle to bardzo miła dziewczyna i nie wątpię, że byłaby wspaniałą królową — oznajmił namiestnikowi — ale musimy dbać o opinię. My, którzy mieliśmy zaszczyt służyć z waszą lordowską mością, wiemy, że kochasz Jego Miłość jak własnego syna i zrobiłbyś wszystko dla niego oraz dla dobra królestwa, ale inni mogą sugerować, że wybrałeś własną córkę z mniej szlachetnych powodów… na przykład z żądzy władzy albo dla chwały rodu Peake’ów.

Grzyb, nasz mądry błazen, zauważył, że są drzwi, których lepiej nie otwierać, bo „nigdy nie wiadomo, co może przez nie przyjść”. Peake otworzył przed swoją córką drzwi do tytułu królowej, ale inni lordowie również mieli córki (a także siostry, siostrzenice, kuzynki, a w niektórych przypadkach nawet owdowiałe matki albo niezamężne ciotki) i nim drzwi zdążyły się zamknąć, wielu przepchnęło się przez nie hurmem, twierdząc, że kobiety z ich krwi będą lepszymi żonami dla króla niż lady Rzepa.

Żeby wyliczyć nazwiska ich wszystkich, potrzeba by więcej stron, niż możemy na to poświęcić, niektóre są jednak warte wzmianki. W Casterly Rock lady Johanna Lannister zapomniała o wojnie z żelaznymi ludźmi na chwilę wystarczającą, by napisać do namiestnika list wskazujący, że jej córki, Cerelle i Tyshara, są szlachetnie urodzonymi pannami w odpowiednim wieku. Dwukrotnie owdowiała pani Końca Burzy, Elenda Baratheon, zgłosiła kandydatury swych córek, Cassandry i Ellyn. Dodała, że Cassandra była kiedyś zaręczona z Aegonem II i „jest dobrze przygotowana do roli królowej”. Z Białego Portu przyleciał kruk z listem od lorda Torrhena. Wspomniano w nim o dawnych paktach małżeńskich między smokiem a trytonem „zerwanych okrutnym zrządzeniem losu” i zasugerowano, że król Aegon mógłby naprawić szkody, biorąc sobie żonę z rodu Manderlych. Sharis Footly, wdowa z Tumbleton, posunęła się do tego, że zaproponowała siebie.

Chyba najśmielszy list przysłała jednak nieposkromiona lady Samantha ze Starego Miasta, która oznajmiła, że jej siostra Sansara (z rodu Tarlych) „jest silna i pełna wigoru, a do tego przeczytała więcej książek niż połowa maesterów z Cytadeli”, a jej dobra siostra Bethany (z rodu Hightowerów) jest „bardzo piękna, ma gładką, miękką skórę, lśniące włosy i słodkie usposobienie”, choć „prawdę mówiąc, jest też leniwa i raczej głupia, ale niektórzy mężczyźni lubią takie cechy u żon”. Lady Samantha zasugerowała na koniec, że być może król Aegon powinien poślubić obie „jedną po to, by władała razem z nim, jak królowa Alysanne u boku króla Jaehaerysa, a drugą, by z nią spać i płodzić dzieci”. Gdyby „z jakichś niezrozumiałych powodów obie uznano za nieodpowiednie”, lady Sam dołączyła nazwiska trzydziestu jeden innych panien na wydaniu z rodów Hightowerów, Redwyne’ów, Tarlych, Ambrose’ów, Florentów, Cobbów, Costayne’ów, Beesburych, Varnerów i Grimmów, również mogących się nadać na królowe. (Grzyb nadmienia, że lady Samantha dodała skandaliczne post scriptum, w którym napisała: „znam też kilku ładnych chłopców, jeśli Jego Miłość skłania się w tę stronę, obawiam się jednak, że nie mogliby dać mu dziedziców”. Jednakże w żadnej z innych kronik nie wspomina się o takim afroncie, a oryginał listu zaginął).

W obliczu takiego tumultu lord Unwin był zmuszony do ponownego przemyślenia sprawy. Choć nadal zamierzał wydać swą córkę Myrielle za króla, musiał zrobić to tak, by nie sprowokować lordów, których poparcia potrzebował. Pogodził się z nieuniknionym, wspiął się na Żelazny Tron i oznajmił:

— Dla dobra swego ludu Jego Miłość musi sobie wziąć nową żonę, mimo że żadna kobieta nigdy nie zastąpi w jego sercu naszej umiłowanej Jaehaery. Przedstawiono wiele kandydatek do tego zaszczytu, najpiękniejszy kwiat Siedmiu Królestw. Ta, którą wybierze król Aegon, będzie dla niego jak Alysanne dla Jaehaerysa, jak Jonquil dla Floriana. Będzie spała u jego boku, rodziła mu dzieci, dzieliła jego trudy, chłodziła mu czoło, gdy zachoruje, i zestarzeje się u jego boku. W związku z tym uchodzi, byśmy pozwolili królowi osobiście dokonać wyboru. W Dzień Dziewicy urządzimy bal, jakiego w Królewskiej Przystani nie widziano od czasów króla Viserysa. Niech panny ze wszystkich stron Siedmiu Królestw przybędą na niego, by zaprezentować się Aegonowi. Wtedy Jego Miłość wybierze tę, która będzie dzieliła jego życie i miłość.

Gdy wieści się rozeszły, na dworze i w mieście zapanowało wielkie podniecenie, szybko rozprzestrzeniające się na całą krainę. Od Dornijskiego Pogranicza aż po Mur kochający ojcowie i dumne matki spoglądali na swe córki na wydaniu, zastanawiając się, czy ten zaszczyt może przypaść którejś z nich, a każda szlachetnie urodzona panna stroiła się, szyła nowe ubrania i kiwała głową, zadając sobie pytanie: „Czemu by nie ja? Mogłabym zostać królową”.

Jednakże jeszcze przed wejściem na Żelazny Tron lord Unwin wysłał kruka do Starpike, wzywając córkę do miasta. Do Dnia Dziewicy zostały jeszcze trzy księżyce, ale jego lordowska mość pragnął, by Myrielle przybyła na dwór, gdzie mogłaby zaprzyjaźnić się z królem i oczarować go, by to ją wybrał podczas balu.

Tyle wiemy na pewno, reszta to tylko pogłoski. Powiadają, że jeszcze przed przybyciem córki Unwin Peake zaczął przygotowywać rozmaite tajne plany i spiski mające zaszkodzić jej potencjalnym rywalkom, zniesławić je, ośmieszyć bądź też odwrócić ich uwagę. Znowu usłyszano głosy sugerujące, że to Cassandra Baratheon wyrzuciła przez okno małą królową. Pojawiły się też plotki o karygodnych uczynkach, prawdziwych bądź wyimaginowanych, jakich dopuściły się ponoć inne młode dziewczęta. Często opowiadano o upodobaniu Ysabel Staunton do wina, raz po raz powtarzano opowieść o rozdziewiczeniu Elinor Massey, Rosamund Darry ukrywała ponoć pod gorsecikiem sześć sutków (rzekomo dlatego, że jej matka pokładała się z psem), Lyrę Hayford oskarżano o to, że w napadzie zazdrości zadusiła poduszką nowo narodzonego brata, a o „trzech Jeyne” (Jeyne Smallwood, Jeyne Mooton i Jeyne Merryweather) opowiadano, że lubią się przebierać za giermków i odwiedzać burdele na Jedwabnej, by całować i pieścić pracujące w nich kobiety, jakby wszystkie trzy były chłopakami.

Wszystkie te kalumnie docierały do uszu króla. Niekiedy za pośrednictwem samego Grzyba, który wyznaje, że przyjął „sowitą” zapłatę, obiecując w zamian zniechęcić Aegona III do pewnych dziewcząt. Po śmierci królowej Jaehaery karzeł często przebywał w towarzystwie Jego Miłości. Wygłupy błazna nie rozpraszały smutku króla, ale przynajmniej rozśmieszały Gaemona Jasnowłosego. Dlatego Aegon często wzywał błazna do siebie. W swym Świadectwie Grzyb pisze, że Tessario Kciuk dał mu wybór między „srebrem a stalą”. „Ku swemu wstydowi powiedziałem, by schował sztylet i przyjąłem od niego słodką, wypchaną sakiewkę”, dodaje.

Jeśli wierzyć szeptom, lord Unwin nie ograniczał się też do słów, tocząc tajną wojnę o serce króla. Wkrótce po ogłoszeniu planów urządzenia balu Tysharę Lannister przyłapano w łożu z chłopcem stajennym. Lady Tyshara zapewniała, że chłopak wdrapał się przez okno bez zaproszenia, ale wielki maester ją zbadał i ogłosił, że straciła dziewictwo. Lucindę Penrose napadli bandyci, gdy polowała z sokołem nad Czarną Zatoką, niespełna połowę dnia jazdy od zamku. Jej ptaka zabito, konia ukradziono, a jeden z mężczyzn unieruchomił dziewczynę na ziemi, podczas gdy drugi przeciął jej nos. Ładna Falena Stokeworth, pełna życia ośmioletnia dziewczynka, która niekiedy bawiła się lalkami z małą królową, spadła z serpentynowych schodów i złamała sobie nogę. Natomiast lady Buckler utopiła się z obiema córkami, gdy łódź przewożąca je przez Czarny Nurt poszła nagle na dno pośrodku rzeki. Niektórzy zaczęli mówić o „klątwie Dnia Dziewicy”, inni zaś, lepiej rozumiejący ścieżki władzy, dostrzegali w tym dzieło ukrytych rąk i trzymali języki za zębami.

Czy za tymi tragediami i wypadkami kryli się namiestnik i jego sługusi, czy też był to jedynie zbieg okoliczności? W ostatecznym rozrachunku nie miało to znaczenia. Od czasów króla Viserysa w Królewskiej Przystani nie było ani jednego balu, a ten nie miał przypominać żadnego z już wyprawionych. Na turniejach piękne panny i szlachetnie urodzone damy rywalizowały ze sobą o tytuł królowej miłości i piękna, ale jej rządy trwały tylko jedną noc, podczas gdy panna wybrana przez króla Aegona miała władać Westeros przez całe życie. Szlachetnie urodzeni zjeżdżali się do stolicy ze swych twierdz i zamków w całych Siedmiu Królestwach. Chcąc ograniczyć liczbę kandydatek, lord Peake zarządził, że w konkursie mogą uczestniczyć wyłącznie szlachetnie urodzone panny, które nie ukończyły jeszcze trzydziestu lat. Mimo to w wyznaczony dzień w Królewskiej Przystani zjawiło się ponad tysiąc młodych dziewcząt. Ta fala była zbyt potężna, by namiestnik mógł ją powstrzymać. Niektóre przypłynęły nawet zza morza. Książę Pentos przysłał córkę, a archont Tyrosh siostrę. Do Królewskiej Przystani pożeglowały też córki starożytnych rodów z Myr, a nawet ze Starego Volantis (choć, niestety, żadna z Volantenek nie dotarła na miejsce, jako że po drodze porwali je korsarze z Wysp Bazyliszkowych).

„Każda z dziewcząt wydawała się ładniejsza od poprzedniej”, pisze Grzyb w swym Świadectwie. „Wszystkie miały na sobie jaskrawe jedwabie i błyszczące klejnoty. Wyglądały olśniewająco, gdy wypełniały kolejno salę tronową. Trudno wyobrazić sobie piękniejszy widok, chyba żeby wszystkie przybyły nago”. (Jedna bardzo się do tego zbliżyła. Myrmadora Haen, córka magistra z Lys, wdziała suknię z półprzezroczystego jedwabiu niebieskozielonej barwy harmonizującej z jej oczami, a pod spodem miała tylko ozdobioną klejnotami przepaskę. Jej przybycie wywołało szok na dziedzińcu, ale gwardziści królewscy nie wpuścili jej do środka, dopóki nie przebrała się w skromniejszy strój).

Z pewnością wszystkie te dziewczęta marzyły o tym, że zatańczą z królem, oczarują go swym dowcipem i będą wymieniały z nim zalotne spojrzenia nad kielichem wina. Nie było jednak żadnych tańców, wina ani szans na rozmowy, czy to dowcipne, czy nudne. Zgromadzenie nie było właściwie balem w zwyczajowym sensie tego słowa. Król Aegon III siedział na Żelaznym Tronie, odziany w czarny strój. Na głowie miał złoty diadem, a na szyi łańcuch z tego samego metalu. Dziewczęta paradowały przed nim jedna po drugiej. Gdy królewski herold wymieniał nazwisko każdej kandydatki i opisywał jej rodowód, dziewczyna wykonywała dygnięcie, a król odpowiadał jej skinieniem głowy. Potem przychodziła kolej na następną. „Gdy przedstawiono mu dziesiątą pannę, król z pewnością zapomniał już o pierwszych pięciu”, pisze Grzyb. „Ojcowie równie dobrze mogliby przemycić je z powrotem do kolejki, by dać im drugą szansę. Co sprytniejsi zapewne tak właśnie zrobili”.

Garstka odważniejszych dziewcząt posunęła się do tego, że zwróciła się bezpośrednio do króla, próbując zapisać się w jego pamięci. Ellyn Baratheon zapytała Jego Miłość, czy podoba mu się jej suknia (siostra Ellyn twierdziła później, że pytanie brzmiało: „Czy podobają ci się moje piersi?”, ale w jej słowach nie było prawdy). Alyssa Royce oznajmiła mu, że przybyła tu aż z Runestone po to, by być z nim dzisiaj. Patricia Redwyne przelicytowała ją, zapewniając, że przybyła tu ze świtą z Arbor, a po drodze trzykrotnie musiała odpierać ataki bandytów.

— Trafiłam jednego z łuku — oznajmiła z dumą. — Prosto w dupę.

Siedmioletnia lady Anya Weatherwax poinformowała Jego Miłość, że jej koń nazywa się Błyszczące Kopytko i bardzo go kocha. Zapytała, czy Jego Miłość też ma dobrego konia. (— Jego Miłość ma sto koni — przerwał jej zniecierpliwiony lord Unwin). Inne dziewczęta wyrażały podziw dla jego stolicy, zamku bądź stroju. Pochodząca z północy Barba Bolton, córka Dreadfort, rzekła mu:

— Jeśli odeślesz mnie do domu, Wasza Miłość, daj mi dużo prowiantu, bo śnieg pokrywa ziemię grubą warstwą i twoi poddani głodują.

Najśmielsza okazała się jednak Dornijka, Moriah Qorgyle z Piaskowca, która wyprostowała się po dygnięciu i rzekła z uśmiechem.

— Wasza Miłość, może tak zszedłbyś z tego tronu i mnie pocałował?

Nie odpowiedział jej. Nie odpowiedział żadnej z nich. Kiwał głową do wszystkich, by potwierdzić, że je usłyszał, po czym ser Marston odprowadzał je ze swymi gwardzistami.

Przez całą noc w sali grała muzyka, ale niemal całkowicie zagłuszało ją szuranie stóp, szmer rozmów, a od czasu do czasu również cichy, ledwie słyszalny płacz. Komnata tronowa w Czerwonej Twierdzy jest ogromna, największa w całym Westeros, pomijając tylko komnatę Harrena Czarnego, ale zebrało się w niej z górą tysiąc panien, a każdej z nich towarzyszyli rodzice, rodzeństwo, strażnicy oraz służba i wkrótce zrobiło się tak ciasno, że nie sposób się było poruszyć, a do tego gorąco i parno, mimo że na zewnątrz dął zimowy wicher. Herold, któremu zlecono przedstawianie kolejnych dziewcząt i wyliczanie ich przodków, utracił w pewnej chwili głos i trzeba go było zastąpić innym. Cztery czekające w kolejce kandydatki zemdlały, podobnie jak kilkanaście matek, kilku ojców i jeden septon. Pewien tęgi lord osunął się na podłogę i zmarł.

Grzyb nazwał potem bal „wystawą bydła w Dzień Dziewicy”. Nawet minstrele, którzy przed tym wydarzeniem poświęcali mu bardzo wiele uwagi, nie znaleźli później zbyt wiele tematów do pieśni, a sam król z upływem godzin wydawał się coraz bardziej zniecierpliwiony. Jak opowiada Grzyb: „Wszystko odbywało się zgodnie z pragnieniami namiestnika. Za każdym razem gdy Jego Miłość marszczył brwi, przesuwał się na tronie albo kiwał ze znużeniem głową, rosło prawdopodobieństwo, że wybierze lady Rzepę. Tak przynajmniej sądził lord Unwin”.

Myrielle Peake przybyła do Królewskiej Przystani prawie cały księżyc przed balem, a jej ojciec dopilnował, by codziennie spędzała choć trochę czasu w towarzystwie króla. Miała ciemne włosy i oczy, szeroką, piegowatą twarz oraz krzywe zęby, sprawiające, że wstydziła się uśmiechać. Lady Rzepa miała czternaście lat, była rok starsza od Aegona. Grzyb zapewnia: „Nie zaliczała się do wielkich piękności, ale była świeża, ładna i sympatyczna, a Jego Miłość nie czuł do niej niechęci”. Karzeł twierdzi, że w ciągu czternastu dni poprzedzających Dzień Dziewicy Myrielle zjadła z królem aż sześć kolacji. Grzybowi polecono zabawiać ich podczas tych długich, krępujących posiłków. Zgodnie z jego relacją król Aegon mówił bardzo niewiele, ale „czuł się w towarzystwie lady Rzepy swobodniej niż z królową Jaehaerą. To znaczy, że był bardzo skrępowany, ale jej obecność nie budziła w nim wstrętu. Trzy dni przed balem ofiarował Myrielle jedną z lalek małej królowej.

— Proszę — rzekł, rzucając jej lalkę. — Możesz ją sobie wziąć.

Być może nie były to słowa, o jakich marzą młode, niewinne dziewczęta, ale Myrielle uznała dar za dowód sympatii, a jej ojciec był bardzo zadowolony”.

Lady Myrielle przyniosła ze sobą lalkę na bal, ściskając ją w ramionach niczym niemowlę. Nie była pierwszą dziewczyną, którą zaprezentowano (ten zaszczyt przypadł córce księcia Pentos) ani ostatnią (tą była Henrietta Woodhull, córka rycerza na włościach z Sutków). Lord Unwin postarał się, by jego córka stanęła przed królem pod koniec pierwszej godziny, wystarczająco późno, by nie oskarżono go o przyznanie jej korzystnego miejsca, ale też na tyle wcześnie, by król Aegon był jeszcze w miarę wypoczęty. Jego Miłość przywitał lady Myrielle, zwracając się do niej po imieniu.

— To dobrze, że zechciałaś tu przyjść, pani — rzekł. — Cieszę się, że lalka ci się spodobała — dodał jeszcze.

Jej ojciec z pewnością się ucieszył, sądząc, że jego starannie przygotowane plany przynoszą owoce.

Wszystkie zamysły lorda Peake’a w jednej chwili pokrzyżowały przyrodnie siostry króla, te same bliźniaczki, których przybyciu na bal starał się zapobiec namiestnik. Został jeszcze tylko niespełna tuzin dziewcząt i tłum się znacznie przerzedził, gdy nagły dźwięk trąb oznajmił, że zjawiły się Baela Velaryon i Rhaena Corbray. Drzwi komnaty tronowej otworzyły się szeroko i córki księcia Daemona wjechały do środka, przynosząc ze sobą podmuch zimowego powietrza. Lady Baela miała wielki ciążowy brzuch, a lady Rhaena wychudła po poronieniu. Mimo to rzadko się zdarzało, by wyglądały tak podobnie. Obie miały na sobie suknie z miękkiego, czarnego aksamitu, nosiły naszyjniki z rubinów, a na ich płaszczach wyszyto trójgłowego smoka rodu Targaryenów.

Dosiadające czarnych jak węgiel rumaków bliźniaczki przemierzyły całą komnatę, jadąc obok siebie. Gdy ser Marston Waters z Gwardii Królewskiej zagrodził im drogę, żądając, by zsiadły z koni, lady Baela cięła go w twarz szpicrutą.

— Jego Miłość mój brat może mi rozkazywać, ale nie ty.

Ściągnęły wodze u stóp Żelaznego Tronu. Lord Unwin podbiegł do nich, pytając, co to ma znaczyć, ale bliźniaczki zlekceważyły go niczym sługę.

— Bracie — przywitała Aegona lady Rhaena. — Jeśli pozwolisz, przywiozłyśmy ci twą nową królową.

Jej pan mąż, ser Corwyn Corbray, przyprowadził dziewczynę pod tron. Komnatę wypełniły głośne westchnienia.

— Lady Daenaera z rodu Velaryonów — zagrzmiał wyraźnie ochrypłym głosem herold. — Córka nieodżałowanego Daerona z tego samego rodu i jego pani żony, Hazel z rodu Hartów, również już nieżyjącej, podopieczna lady Baeli z rodu Targaryenów i Alyna Oakenfista z rodu Velaryonów, lorda admirała, władcy Driftmarku i Lorda Przypływów.

Daenaera Velaryon była sierotą. Jej matkę zabrała gorączka, a ojciec zginął na Stopniach, idąc na dno razem z „Wiernym Sercem”. Jej dziadkiem był ser Vaemond ścięty przez królową Rhaenyrę, Daeron pogodził się jednak z lordem Alynem i zginął, walcząc za niego. Owego Dnia Dziewicy Daenaera stanęła przed Żelaznym Tronem odziana w białe jedwabie i myrijskie koronki ozdobione perłami. Jej długie włosy lśniły w blasku pochodni, a policzki były radośnie zaczerwienione. Miała dopiero sześć lat, lecz jej uroda zapierała dech w piersiach. Miała w żyłach wiele krwi dawnej Valyrii, co często widuje się u synów i córek konika morskiego. Włosy miała srebrne, usiane złotymi nitkami, oczy błękitne jak niebo latem, skórę zaś gładką i białą jak zimowy śnieg. Grzyb opisuje to następująco: „Jarzyła się blaskiem, a gdy się uśmiechnęła, wśród minstreli na galerii zapanowała radość, albowiem uświadomili sobie, że wreszcie znaleźli pannę godną ich pieśni”. Wszyscy się zgadzali, że uśmiech Daenaery przeobrażał jej twarz, nadając jej wygląd słodki, śmiały, a zarazem figlarny. Ci, którzy go ujrzeli, musieli pomyśleć: „Oto promienna, słodka, szczęśliwa dziewczynka, doskonała odtrutka na smutek młodego króla”.

Aegon III odwzajemnił jej uśmiech.

— Dziękuję, że przybyłaś, pani — rzekł. — Wyglądasz bardzo pięknie.

W owej chwili nawet lord Unwin Peake z pewnością uświadomił sobie, że przegrał. Pośpiesznie przedstawiono królowi kilka ostatnich dziewcząt, ale wszyscy widzieli, że Aegon III pragnie jak najszybciej zakończyć paradę. Biedna Henrietta Woodhull rozpłakała się, dygając przed nim. Gdy ją odprowadzono, król Aegon wezwał młodego podczaszego, Gaemona Jasnowłosego, by przyznać mu zaszczyt wygłoszenia oświadczenia.

— Jego Miłość poślubi lady Daenaerę z rodu Velaryonów! — zawołał radośnie Gaemon.

Lord Unwin Peake wpadł we własne sidła. Nie miał innego wyboru, jak pogodzić się z decyzją króla z taką uprzejmością, na jaką potrafił się zdobyć. Jednakże następnego dnia, na spotkaniu rady, dał upust swemu gniewowi. „Naburmuszony chłopak” wybrał sobie na żonę sześcioletnią dziewczynkę i w ten sposób podważył sens swego ślubu. Miną lata, nim małżeństwo będzie można skonsumować, a jeszcze dłuższy czas, nim dziewczynka wyda na świat prawowitego dziedzica. Do tej chwili kwestia sukcesji pozostanie niejasna. Dodał, że najważniejszym zadaniem regentów jest ochrona króla przed szaleństwami młodości. „Szaleństwami takimi jak to”. Dla dobra królestwa trzeba anulować decyzję króla, by Jego Miłość mógł poślubić „dziewczynę w odpowiednim wieku, zdolną dać mu potomstwo”.

— Na przykład twoją córkę? — zapytał lord Rowan. — Nie sądzę.

Pozostali regenci okazali się równie nieprzychylni. Choć raz rada pozostała nieugięta i sprzeciwiła się życzeniom namiestnika. Ślub miał się odbyć. Następnego dnia ogłoszono zaręczyny. Tłumy rozczarowanych dziewcząt opuszczały miasto, ruszając w drogę do domu.

Król Aegon III Targaryen poślubił lady Daenaerę ostatniego dnia 133 roku od Podboju Aegona. Tłumy, które zebrały się na ulicach, by pozdrowić królewską parę, były znacznie mniej liczne od tych, które pozdrawiały Aegona i Jaehaerę. Zimowa gorączka zabiła prawie jedną piątą mieszkańców miasta, ale ci, którzy narazili się na mroźne powiewy i zamiecie, byli zachwyceni i oczarowani widokiem nowej królowej, która machała do nich radośnie i uśmiechała się ze słodką nieśmiałością. Baelę i Rhaenę, jadące tuż za królewską lektyką, również witano pełnymi radości okrzykami. Tylko nieliczni zauważyli, że podążający za nimi królewski namiestnik ma minę „ponurą jak śmierć”.
===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

POD WŁADZĄ REGENTÓW

WYPRAWA ALYNA OAKENFISTA

Opuśćmy na chwilę Królewską Przystań i przerzućmy w tył kartki kalendarza, by opowiedzieć o panu mężu lady Baeli, Alynie Oakenfiście, i jego sławnej wyprawie na morze zachodzącego słońca.

Opisanie trudów i triumfów floty Velaryonów okrążającej „dupę Westeros” (jak mawiał lord Alyn) mogłoby wypełnić potężny tom. Dla tych, którzy chcieliby się zapoznać ze szczegółami owej wyprawy, najbardziej dokładnym i wiarygodnym źródłem pozostaje dzieło maestera Bendamure’a Sześć morskich podróży: opis wielkich wypraw Alyna Oakenfista. Popularne opisy życia lorda Alyna — Twardy jak dąb i Z nieprawego łoża — są na swój sposób barwne i fascynujące, choć niezbyt wiarygodne. Autorem tej pierwszej książki jest ser Russell Stillman. W młodych latach był on giermkiem jego lordowskiej mości, nim lord Alyn pasował go na rycerza. Ser Russell stracił nogę w piątej wyprawie Oakenfista. Drugą napisała kobieta znana tylko jako Żal. Mogła ona być septą i mogła też zostać jedną z faworyt jego lordowskiej mości, lecz niewykluczone, że nie ma w tym prawdy. Nie będziemy tu korzystać z obu tych dzieł, chyba żeby chodziło o powszechnie znane fakty.

Wracając na Stopnie, Oakenfist był znacznie ostrożniejszy niż podczas poprzedniej wizyty. Wystrzegał się ciągle zmieniających się sojuszy i wymyślnych zdrad, typowych dla Wolnych Miast, i wysłał łodzie zwiadowcze, zamaskowane jako kutry rybackie i statki handlowe, by się przekonać, co go tam czeka. Poinformowali go, że walki na wyspach w praktyce wygasły, Racallio Ryndoon odzyskał władzę nad Krwawym Kamieniem i wszystkimi wyspami położonymi na południe od niego, natomiast nad wyspami leżącymi na północy i na wschodzie panowali pentoshijscy najemnicy wynajęci przez archonta Tyrosh. Wiele kanałów między wysepkami zamknęły pływające zapory albo wraki statków zatopionych podczas ataku lorda Alyna. Otwartych dróg wodnych strzegły zaś zbiry Ryndoona. Lord Alyn stanął przed prostym wyborem: albo walczyć z ludźmi „królowej Racallio” (jak zwał Ryndoona archont), albo z nim pertraktować.

W języku powszechnym napisano bardzo niewiele na temat niezwykłego, zdumiewającego poszukiwacza przygód, jakim był Racallio Ryndoon, ale w Wolnych Miastach jego życie stało się tematem dwóch dzieł historyków, a także niezliczonych pieśni, wierszy oraz trywialnych romansów. W rodzinnym mieście Ryndoona, Tyrosh, mężczyźni i kobiety szlachetnej krwi po dziś dzień przeklinają jego imię, natomiast złodzieje, piraci, kurwy, pijacy i im podobni otaczają go szacunkiem.

O młodości Racallia wiemy zdumiewająco mało, a relacje, które uznajemy za wiarygodne, często są fałszywe bądź zawierają sprzeczności. Miał ponoć sześć i pół stopy wzrostu, a jedno jego ramię znajdowało się wyżej niż drugie, wskutek czego garbił się i chodził chwiejnie. Znał kilkanaście różnych dialektów valyriańskiego, co nasuwa przypuszczenie, że był szlachetnie urodzony, ale słynął też z wulgarnego słownictwa, co sugerowałoby, że pochodził z rynsztoka. Na modłę wielu Tyroshijczyków farbował sobie włosy i brodę. Jego ulubionym kolorem był fioletowy (co mogłoby świadczyć o związkach z Braavos). Większość relacji wspomina, że miał długie falujące włosy fioletowej barwy, gdzieniegdzie poprzeszywane pomarańczowymi smużkami. Lubił słodkie zapachy i zwykł się kąpać w wodzie lawendowej bądź różanej.

Nie ulega wątpliwości, że był człowiekiem o ogromnych ambicjach i równie potężnym apetycie. Gdy miał wolny czas, oddawał się obżarstwu i pijaństwu, w walce zaś był prawdziwym demonem. Potrafił dzierżyć dwa miecze jednocześnie i niekiedy walczył oboma naraz. Czcił wszystkich bogów, z wszelkich możliwych krajów. Gdy nadchodziła bitwa, czasami rzucał kości, by zdecydować, jakiemu bóstwu złożyć przebłagalną ofiarę. W Tyrosh uznaje się niewolnictwo, ale Ryndoon nienawidził tej instytucji, co sugerowałoby, że mógł przyjść na świat jako niewolnik. Gdy był bogaty (kilkakrotnie zdobył i stracił fortunę), nieraz kupował sobie niewolnicę, która wpadła mu w oko, całował ją, a następnie wyzwalał. Był hojny dla swoich ludzi, nie żądał dla siebie większego udziału w łupach niż dla najmniej ważnych z nich. W Tyrosh zasłynął z tego, że rzucał złote monety żebrakom. Jeśli ktoś wyraził podziw dla czegoś, co należało do niego — czy to pary butów, pierścienia ze szmaragdem, czy żony — Racallio wmuszał mu to jako dar.

Miał tuzin żon i nie bił żadnej z nich, czasami jednak chciał, by one biły jego. Kochał małe kotki, ale nie znosił dorosłych kotów. Uwielbiał ciężarne kobiety, ale nie cierpiał dzieci. Od czasu do czasu przebierał się w kobiece stroje i udawał kurwę, choć ze swym wzrostem, krzywym grzbietem i fioletową brodą przypominał raczej groteskowego maszkarona niż niewiastę. Czasami podczas walki wybuchał śmiechem, w innych zaś przypadkach śpiewał sprośne piosenki.

Racallio Ryndoon był szaleńcem, ale jego ludzie go kochali, walczyli i ginęli za niego. A na kilka krótkich lat uczynili go królem.

W roku 133 o.P., na Stopniach, „królowa” Ryndoon stał u szczytu potęgi. Alynowi Velaryonowi mogłoby się udać obalić Racallia, ale obawiał się, że straciłby przy tym połowę ludzi, a potrzebował ich wszystkich, by mieć szansę pokonania Czerwonego Krakena. Dlatego zdecydował się na rozmowy zamiast bitwy. Odłączył się od floty i popłynął na „Lady Baeli” na Krwawy Stopień, pod flagą rozejmu, by spróbować uzyskać dla swych okrętów prawo przejścia przez wody Ryndoona.

W końcu mu się udało, ale Racallio zatrzymał go na z górą pół cyklu księżyca w swej zbudowanej bez jednolitego planu fortecy na Krwawym Stopniu. Nawet jego lordowska mość nie był do końca pewien, czy jest gościem, czy jeńcem. Nastroje gospodarza były zmienne jak morze. Jednego dnia zwał Oakenfista przyjacielem i towarzyszem broni, próbując go namówić do wspólnego ataku na Tyrosh, następnego zaś rzucał kości, by zdecydować, czy skaże go na śmierć. Uparł się, by lord Alyn stoczył z nim walkę zapaśniczą w błocie za fortem, na oczach setek rechoczących piratów. Kazał ściąć jednego ze swoich ludzi, oskarżonego o szpiegowanie na rzecz Tyroshijczyków, po czym sprezentował głowę lordowi Alynowi na dowód przyjaźni, ale następnego dnia oskarżył jego lordowską mość o to, że pracuje dla archonta. By dowieść swej niewinności, lord Alyn był zmuszony zabić trzech tyroshijskich jeńców. Gdy to uczynił, „królowa” był tak zachwycony, że nocą wysłał do komnaty Oakenfista dwie swoje żony.

— Daj im synów — rozkazał Racallio. — Chcę, żeby byli odważni i silni jak ty.

Nasze źródła podają sprzeczne informacje co do tego, czy lord Alyn spełnił to żądanie.

Ostatecznie Ryndoon zgodził się przepuścić flotę Velaryona. Ale nie za darmo. Chciał dostać trzy okręty, pakt przymierza spisany na owczej skórze i podpisany inkaustem maesterów, a także obietnicę pocałunku lady Baeli, gdyby „królowa” odwiedził kiedyś Driftmark. To wystarczyło. Flota przepłynęła przez Stopnie.

Czekały ją jednak kolejne próby. Następną było Dorne. Dornijczyków, rzecz jasna, zaniepokoił widok potężnej floty rodu Velaryonów, która pojawiła się nagle nieopodal Słonecznej Włóczni. Nie mieli jednak żadnych morskich sił i w związku z tym postanowili uznać przybycie lorda Alyna za wizytę, a nie atak. Aliandra Martell, księżna Dorne, wyszła mu na spotkanie w towarzystwie tuzina obecnych faworytów i zalotników. „Nowa Nymeria” niedawno obchodziła osiemnasty dzień imienia i ponoć bardzo się jej spodobał młody, przystojny i dzielny „bohater ze Stopni”, śmiały admirał, który upokorzył Braavosów. Lord Alyn potrzebował słodkiej wody oraz zapasów dla swoich okrętów, księżna Aliandra pragnęła zaś usług bardziej intymnej natury. Z nieprawego łoża przekonuje nas, że jego lordowska mość ich udzielił, natomiast Twardy jak dąb jest przeciwnego zdania. Wiemy jednak, że te próby flirtu wywołały niezadowolenie dornijskich lordów oraz gniew młodszego rodzeństwa Aliandry, Qyle’a i Coryanne. Tak czy inaczej, lord Oakenfist otrzymał beczki ze słodką wodą oraz prowiant, który pozwolił mu dotrzeć do Starego Miasta i Arbor, a także mapy, na których zaznaczono zdradzieckie wiry czające się u południowych wybrzeży Dorne.

Mimo to właśnie na dornijskich wodach lord Velaryon poniósł pierwsze straty. Gdy jego flota posuwała się wzdłuż pustynnych ziem na zachód od Słonego Brzegu, nagle rozszalał się sztorm, który rozproszył okręty, zatapiając dwa z nich. Dalej na zachód, nieopodal ujścia Siarki, uszkodzoną galerę, która przybiła do brzegu, by uzupełnić zapasy wody i dokonać pewnych napraw, zaatakowali pod osłoną nocy bandyci, którzy wyrżnęli załogę i zrabowali zapasy.

Po dotarciu do Starego Miasta lord Oakenfist powetował sobie te straty z nawiązką. Wielkie światło przewodnie na szczycie Wysokiej Wieży poprowadziło „Lady Baelę” wraz z całą flotą przez Zatokę Szeptów do portu, gdzie Lyonel Hightower osobiście przywitał ich w mieście. Uprzejmość, z jaką lord Alyn traktował lady Sam, natychmiast wzbudziła sympatię lorda Lyonela. Dwóch młodzieńców szybko połączyły więzy przyjaźni, która w znacznym stopniu pomogła załagodzić wrogość między czarnymi i zielonymi. Hightower obiecał, że Stare Miasto wzmocni flotę Velaryona dwudziestoma okrętami, a jego przyjaciel, lord Redwyne z Arbor, przyśle trzydzieści. W jednej chwili flota lorda Oakenfista stała się znacznie potężniejsza.

Okręty Velaryonów stanowczo zbyt długo stały w Zatoce Szeptów, czekając na lorda Redwyne’a i obiecane przez niego galery. Alyn Oakenfist cieszył się gościnnością Hightowerów, wędrował po starożytnych uliczkach i zaułkach Starego Miasta, a także odwiedzał Cytadelę, gdzie przez wiele dni ślęczał nad starymi mapami i studiował zakurzone valyriańskie traktaty o budowie okrętów wojennych i taktyce bitew morskich. W Gwiezdnym Sepcie pobłogosławił go Wielki Septon, który nakreślił mu na czole siedmioramienną gwiazdę świętym olejkiem i nakazał mu sprowadzić gniew Wojownika na żelaznych ludzi i ich Utopionego Boga. Lord Velaryon nadal przebywał w Starym Mieście, gdy nadeszła wiadomość o śmierci królowej Jaehaery, a kilka dni później druga, o zaręczynach króla z Myrielle Peake. Lord Alyn zaprzyjaźnił się nie tylko z lordem Lyonelem, lecz również z lady Sam, choć pozostaje kwestią domysłów, czy miał cokolwiek wspólnego z powstaniem jej osławionego listu. Wiemy, że wysłał z Wysokiej Wieży listy do swej pani żony, przebywającej na Driftmarku, ale nie znamy ich treści.

W roku 133 o.P. Oakenfist nadal był młodzieńcem, a młodzieńcy nie słyną z cierpliwości. W końcu zdecydował, że nie będzie dłużej czekał na lorda Redwyne’a, i nakazał wypłynąć w drogę. Całe Stare Miasto wiwatowało, gdy okręty Velaryonów rozwinęły żagle i opuściły wiosła, wyruszając jeden po drugim na Zatokę Szeptów. Za nimi podążało dwadzieścia galer rodu Hightowerów pod dowództwem ser Leo Costayne’a, posiwiałego żeglarza znanego jako Lew Morski.

Nieopodal Śpiewających Klifów Czarnej Korony, gdzie powykręcane wieże i rzeźbione przez wiatr kamienie śpiewają nad falami, flota skręciła ku morzu zachodzącego słońca i ruszyła na północ wzdłuż zachodniego brzegu, mijając Bandallon. Za ujściem Manderu mieszkańcy Wysp Tarczowych wsparli ją własnymi galerami. Szara Tarcza i Południowa Tarcza przysłały po trzy okręty, Zielona Tarcza cztery, a Dębowa sześć. Wkrótce potem zaskoczył ich jednak kolejny sztorm. Jeden okręt zatonął, a trzy kolejne zostały uszkodzone tak mocno, że nie mogły płynąć dalej. Lord Velaryon przegrupował flotę nieopodal Crakehall. Pani zamku przypłynęła w łodzi, by go przywitać. Wtedy właśnie jego lordowska mość usłyszał o wielkim balu, który planowano urządzić w Dzień Dziewicy.

Wieści o nim dotarły również na Piękną Wyspę. Ponoć lord Dalton Greyjoy bawił się nawet myślą o wysłaniu jednej ze swych sióstr, by stanęła do rywalizacji o koronę.

— Żelazna dziewczyna na Żelaznym Tronie — stwierdził. — Cóż mogłoby być bardziej odpowiednie?

Czerwony Kraken miał jednak na głowie pilniejsze sprawy. Dawno już ostrzeżono go, że zbliża się lord Oakenfist, zebrał więc siły, by stawić mu czoło. Setki drakkarów czekały na wodach na południe od Pięknej Wyspy, kolejne zaś zgromadziły się pod Feastfires, Kayce i Lannisportem. Czerwony Kraken oznajmił, że gdy już wyśle „tego chłopaka” do komnat Utopionego Boga znajdujących się na dnie morza, ruszy ze swą flotą tą samą drogą, którą przybył Oakenfist, wzniesie swe chorągwie na Tarczach, złupi Stare Miasto i Słoneczną Włócznię, a na koniec zagarnie dla siebie Driftmark. (Choć Greyjoy był niespełna trzy lata starszy od swego wroga, nigdy nie mówił o nim inaczej, jak „ten chłopak”). Lord Żelaznych Wysp oznajmił nawet swym kapitanom, że może wziąć sobie lady Baelę za morską żonę.

— Co prawda mam już dwadzieścia dwie — dodał ze śmiechem — ale żadna nie ma srebrnych włosów.

Historia mówi nam bardzo wiele o czynach królów i królowych, wielkich lordów, szlachetnych rycerzy, świętych septonów i mądrych maesterów. Dlatego łatwo zapominamy o prostych ludziach, którzy żyli w tych samych czasach, co wielcy i potężni. Niekiedy zdarza się jednak, że zwykły mężczyzna albo kobieta, niepobłogosławiony szlachetnym urodzeniem, bogactwem, dowcipem, mądrością ani biegłością we władaniu bronią, dzięki jakiemuś prostemu uczynkowi albo wyszeptanemu słowu zmienia przeznaczenie królestw. Tak właśnie stało się na Pięknej Wyspie w pamiętnym roku 133 o.P.

Lord Dalton Greyjoy rzeczywiście miał dwadzieścia dwie morskie żony. Cztery przebywały na Pyke i dwie z nich urodziły mu dzieci. Pozostałe były kobietami z zachodu, wziętymi w niewolę podczas jego podbojów. Były wśród nich dwie córki nieżyjącego lorda Farmana, wdowa po rycerzu z Kayce, a nawet jedna kobieta z rodu Lannisterów (tych z Lannisportu, nie z Casterly Rock). Pozostałe były nisko urodzonymi córkami prostych rybaków, kupców albo zbrojnych, które wpadły mu w oko, nierzadko po tym, jak zabił ich ojców, mężów albo innych broniących ich mężczyzn. Jedna z nich miała na imię Tess. To wszystko, co wiemy o niej z pewnością. Czy miała trzynaście lat, czy trzydzieści? Czy była brzydka, czy ładna? Wdowa czy panna? Gdzie znalazł ją lord Greyjoy i jak długo była jedną z jego morskich żon? Czy nienawidziła go jako łupieżcę i gwałciciela, czy też kochała tak mocno, że oszalała z zazdrości?

Nie znamy odpowiedzi na te pytania. Świadectwa różnią się od siebie tak znacznie, że Tess na zawsze musi pozostać tajemnicą w annałach historyków. Jedyne, co wiemy na pewno, to że pewnej deszczowej, wietrznej nocy w Pięknym Zamku, gdy na dole zbierały się drakkary, lord Dalton zażył z nią przyjemności, a potem, gdy zasnął, Tess wyciągnęła sztylet z jego pochwy i poderżnęła mu gardło od ucha do ucha, po czym rzuciła się do głodnego morza, naga i zbroczona krwią.

Czerwony Kraken z Pyke zginął w przeddzień swej największej bitwy… nie od miecza dzierżonego przez wroga, lecz od własnego sztyletu, z ręki jednej z żon.

Jego triumfy szybko obróciły się wniwecz. Gdy wieści o śmierci lorda Daltona się rozeszły, flota mająca stoczyć bitwę z Alynem Oakenfistem zaczęła się rozpraszać. Kapitanowie wymykali się jeden po drugim, by wrócić do domu. Dalton Greyjoy nigdy nie wziął sobie skalnej żony, jego jedynymi dziedzicami byli więc dwaj mali synowie z morskimi żonami, które zostawił na Pyke, trzy siostry oraz garstka kuzynów, każdy z nich bardziej chciwy i ambitny od poprzedniego. Zgodnie z prawem Tron z Morskiego Kamienia powinien przypaść najstarszemu z jego morskich synów, ale Toron miał niespełna sześć lat, a jego matka, jako morska żona, nie mogła być regentką. To prawo przysługiwało wyłącznie skalnym żonom. Walka o władzę była nieunikniona i wszyscy kapitanowie świetnie rozumieli tę prawdę, mknąc ku rodzinnym wyspom.

Tymczasem na Pięknej Wyspie prostaczkowie i nieliczni ocalali rycerze podnieśli krwawy bunt. Tych żelaznych ludzi, którzy zostali na miejscu, gdy ich kuzyni uciekli, wywleczono z łóżek i zarżnięto. Inni zginęli w porcie, gdy tłum wtargnął na ich statki i puścił je z dymem. W ciągu trzech dni setki łupieżców spotkała śmierć równie nagła, okrutna i krwawa jak ta, którą zadawali swym ofiarom. Na koniec w rękach żelaznych ludzi pozostał tylko sam Piękny Zamek. Jego garnizon, w przeważającej części złożony z kompanów i towarzyszy broni Czerwonego Krakena, bronił się nieustępliwie, pod dowództwem sprytnego Alestera Wyncha i olbrzymiego Gunthora Goodbrothera o donośnym głosie, aż wreszcie ten drugi zabił tego pierwszego w kłótni o córkę lorda Farmana, Lysę, jedną z morskich wdów.

Tak oto, gdy Alyn Velaryon przybył na zachód, by wyzwolić go od żelaznych ludzi z wysp, nie znalazł tam nieprzyjaciela. Piękna Wyspa była wolna, drakkary uciekły, a walki się skończyły. Kiedy „Lady Baela” przepływała pod murami Lannisportu, w mieście uderzono na przywitanie we wszystkie dzwony. Tysiące ludzi wyległy z miasta i zebrały się na brzegach, radośnie wiwatując. Lady Johanna opuściła Casterly Rock, by wręczyć Oakenfistowi konika morskiego ze złota oraz inne dary wyrażające wdzięczność Lannisterów.

Świętowano przez wiele dni. Lord Alyn pragnął jak najszybciej uzupełnić zapasy i wyruszyć w drogę powrotną, ale ludzie z zachodu nie chcieli go puścić. Ich floty zniszczono i byliby bezbronni, gdyby żelaźni ludzie wrócili pod dowództwem następcy Czerwonego Krakena, ktokolwiek nim zostanie. Lady Johanna posunęła się nawet do tego, że zaproponowała wspólny atak na Żelazne Wyspy. Była gotowa dać tylu uzbrojonych w miecze i włócznie ludzi, ilu będzie trzeba. Lord Velaryon musiałby tylko dostarczyć ich na miejsce.

— Powinniśmy wyrżnąć wszystkich — stwierdziła. — A ich żony i dzieci sprzedać handlarzom niewolników ze wschodu. Niech te bezwartościowe wyspy przypadną mewom i krabom.

Oakenfist nie chciał mieć z tym nic wspólnego, lecz na życzenie gospodarzy zgodził się, by Lew Morski, Leo Costayne, został w Lannisporcie z jedną trzecią swej floty do czasu, gdy Lannisterowie, Farmanowie i inni lordowie z zachodu zbudują wystarczająco wiele nowych okrętów, by móc się obronić przed ewentualnym powrotem żelaznych ludzi. Następnie lord Oakenfist rozwinął żagle i odpłynął z resztą swej floty na morze, kierując się z powrotem do domu.

O drodze powrotnej nie będziemy opowiadać zbyt wiele. Nieopodal ujścia Manderu ujrzano wreszcie zmierzającą pośpiesznie na północ flotę Redwyne’ów, którzy jednak zawrócili, podzieliwszy się chlebem z lordem Velaryonem na pokładzie „Lady Baeli”. Jego lordowska mość zatrzymał się na chwilę w Arbor, jako gość lorda Redwyne’a, a na dłużej w Starym Mieście, gdzie pogłębił przyjaźń z lordem Lyonelem Hightowerem i lady Sam, a także spędził trochę czasu ze skrybami oraz maesterami z Cytadeli, pozwalając im spisać szczegółową relację ze swej wyprawy. Siedmiu cechmistrzów wyprawiło ucztę na jego cześć, a Wielki Septon pobłogosławił go raz jeszcze. Następnie flota znowu ruszyła wzdłuż pustynnych, spalonych słońcem brzegów Dorne, tym razem kierując się na wschód. Księżna Aliandra ucieszyła się z powrotu lorda Alyna do Słonecznej Włóczni i pragnęła usłyszeć szczegółową relację z jego przygód, co przyprawiło o wściekłość jej rodzeństwo oraz zazdrosnych zalotników.

Lord Oakenfist dowiedział się od niej, że Dorne przyłączyło się do wojny córek, sprzymierzając się z Tyrosh i Lys przeciwko Racalliowi Ryndoonowi… tam również, na dworze Aliandry, podczas uczty z okazji Dnia Dziewicy (tego samego dnia, gdy w Królewskiej Przystani tysiąc panien paradowało przed Aegonem III) do jego lordowskiej mości podszedł niejaki Drazenko Rogare, jeden z posłów przysłanych z Lys na dwór Aliandry, i poprosił o prywatną rozmowę. Zaciekawiony lord Alyn wyraził zgodę i dwaj mężczyźni wyszli na dziedziniec, a gdy Drazenko pochylił się blisko rozmówcy, jak jego lordowska mość opowiadał później: „bałem się, że mnie pocałuje”. Lyseńczyk wyszeptał tylko coś do ucha admirała, ale ta tajemnica miała zmienić bieg dziejów Westeros. Następnego dnia lord Velaryon wrócił na pokład „Lady Baeli” i wydał rozkaz wypłynięcia… do Lys.

O jego motywach i o tym, co go spotkało w Wolnym Mieście, opowiemy we właściwym czasie. Na razie wrócimy do Królewskiej Przystani. Z nadejściem nowego roku w Czerwonej Twierdzy zapanowały radość i nadzieja. Choć królowa Daenaera miała mniej lat od poprzedniczki, była radośniejszym dzieckiem i jej słoneczne usposobienie znacznie poprawiło nastrój króla… przynajmniej na pewien czas. Aegona III widywano na dworze częściej niż do tej pory, a trzykrotnie opuścił nawet zamek, by pokazać królowej atrakcje miasta (choć nie chciał jej zabrać do Smoczej Jamy, gdzie miał swe leże Poranek, mały smok lady Rhaeny). Jego Miłość wykazał też zainteresowanie nauką, a Grzyba często proszono, by zabawiał króla i królową przy kolacji. („Dźwięk śmiechu Daenaery brzmiał dla tego błazna jak muzyka, tak słodka, że nawet król czasami się uśmiechał”). Nawet Gareth Long, znienawidzony przez króla dowódca zbrojnych z Czerwonej Twierdzy, zauważył zmianę.

— Nie musimy już bić bękarta tak często jak poprzednio — oznajmił namiestnikowi. — Chłopakowi nigdy nie brakowało siły i szybkości. Teraz zaczyna też zdobywać jakieś umiejętności.

Zainteresowanie światem, jakie okazywał obecnie młody król, rozszerzyło się na władanie królestwem. Aegon III zaczął się pojawiać na zebraniach rady. Choć rzadko się odzywał, jego obecność podniosła na duchu wielkiego maestera Munkuna i wyraźnie cieszyła lorda Mootona i lorda Rowana. Ser Marston Waters z Gwardii Królewskiej był jednak niezadowolony, a lord Peake uznawał ją za atak na swoją osobę. Munkun opowiada nam, że gdy tylko Aegon ośmielił się zadać jakieś pytanie, oburzony namiestnik oskarżał go o marnowanie czasu rady albo informował go, że tak poważne sprawy wykraczają poza pojmowanie dziecka. Trudno się dziwić, że Jego Miłość wkrótce przestał się zjawiać na spotkaniach.

Ponury i podejrzliwy z natury, a do tego przesadnie dumny Unwin Peake czuł się w roku 134 o.P. wyjątkowo nieszczęśliwy. Bal w Dzień Dziewicy skończył się dla niego upokorzeniem. Gdy król odrzucił jego córkę, Myrielle, wybierając Daenaerę, namiestnik uznał to za osobistą zniewagę. Nigdy nie lubił lady Baeli, a teraz poczuł również niechęć do jej siostry, Rhaeny. Był przekonany, że obie spiskują przeciwko niemu, zapewne na polecenie męża Baeli, bezczelnego, buntowniczego Oakenfista. Powtarzał wiernym sobie ludziom, że bliźniaczki ze złośliwą premedytacją obróciły wniwecz jego plany zabezpieczenia sukcesji, a powodując, że król pojął za żonę sześcioletnią dziewczynkę, zapewniły, że dziecko Baeli będzie pierwsze w linii sukcesji do Żelaznego Tronu.

— Jeśli urodzi chłopca, Jego Miłość nie pożyje wystarczająco długo, by spłodzić dziedzica — oznajmił kiedyś Marstonowi Watersowi w obecności Grzyba. Wkrótce później Baela Velaryon powiła zdrową dziewczynkę, której dała na imię Laena, po swej matce. Nawet to nie poprawiło jednak nastroju namiestnika na dłuższy czas, albowiem kilkanaście dni później do Królewskiej Przystani wróciły pierwsze okręty floty Velaryona, przynosząc tajemniczą wiadomość. Oakenfist rozkazał ich kapitanom ruszyć do stolicy, sam zaś pożeglował do Lys, gdzie czekał na niego „bezcenny skarb”.

Te słowa rozpaliły podejrzliwość lorda Peake’a. Co to mógł być za skarb? I w jaki sposób lord Velaryon zamierzał go zdobyć? Mieczem? Czy miał zamiar zacząć wojnę z Lys, jak poprzednio z Braavos? Namiestnik wysłał młodego, porywczego admirała na drugi koniec Westeros, bo chciał się go pozbyć z dworu, ale teraz lord Alyn wrócił, „obsypany niezasłużonymi pochwałami”. Niewykluczone, że zdobył też wielkie bogactwa. (Złoto zawsze było bolesnym tematem dla Unwina Peake’a, którego ród mieszkał na „ubogich ziemiach”. Mieli pod dostatkiem kamieni, ziemi ornej oraz dumy, ale zawsze brakowało im gotówki). Jego lordowska mość wiedział, że prostaczkowie uważają Oakenfista za bohatera, który upokorzył pysznego morskiego lorda z Braavos oraz Czerwonego Krakena, nim zaś gardzą i obwiniają go o wszystko. Nawet w Czerwonej Twierdzy wielu było takich, którzy mieli nadzieję, że regenci pozbawią lorda Peake’a pozycji namiestnika, zastępując go Alynem Velaryonem.

Wszyscy jednak radowali się z powrotu Oakenfista, więc namiestnik mógł jedynie wściekać się po cichu. Gdy na Czarnej Zatoce po raz pierwszy zauważono żagle „Lady Baeli” oraz resztę floty Velaryonów, wyłaniającą się za nią z porannej mgły, w Królewskiej Przystani uderzono we wszystkie dzwony. Tysiące ludzi wyległy na miejskie mury, by gorąco przywitać bohatera, a równie liczne tłumy wybiegły na zewnątrz przez Rzeczną Bramę, by stanąć na brzegach. Gdy jednak król wyraził życzenie udania się do portu, by podziękować lordowi Velaryonowi za dobrą służbę, namiestnik sprzeciwił się, twierdząc, że nie uchodzi, by Jego Miłość wychodził na powitanie admirałowi. To Oakenfist powinien przybyć do Czerwonej Twierdzy, by pokłonić się przed Żelaznym Tronem.

Tym razem, podobnie jak w sprawie zaręczyn Aegona z Myrielle Peake, pozostali regenci przegłosowali lorda Unwina. Wbrew jego uporczywym protestom król Aegon i królowa Daenaera opuścili zamek w lektyce. Towarzyszyli im lady Baela z nowo narodzoną córką, jej siostra, lady Rhaena, ze swym panem mężem Corwynem Corbrayem, wielki maester Munkun, septon Bernard, regenci Manfryd Mooton i Thaddeus Rowan, rycerze z Gwardii Królewskiej oraz wielu innych notabli pragnących przywitać „Lady Baelę” w porcie.

Kroniki mówią nam, że poranek był pogodny i zimny. Na oczach dziesiątków tysięcy ludzi lord Alyn Oakenfist po raz pierwszy ujrzał swą córkę, Laenę. Pocałował panią żonę, a następnie wziął niemowlę z jej rąk i uniósł wysoko, by pokazać je wszystkim. Tłum zareagował aplauzem głośnym jak uderzenie gromu. Dopiero gdy zwrócił dziecko matce, klęknął przed królem i królową, Daenaera, zarumieniona i lekko się jąkająca, zawiesiła mu na szyi ciężki złoty łańcuch z szafirami „n… niebieskimi jak morze, na którym wasza lordowska mość odniósł swe triumfy”. Następnie król Aegon III nakazał admirałowi wstać, mówiąc:

— Cieszę się, że wróciłeś bezpiecznie do domu, bracie.

Grzyb opowiada, że Oakenfist śmiał się, wstając z kolan.

— Panie — odparł. — Zaszczyciłeś mnie ręką swej siostry i jestem dumny, że mogę się zwać twym bratem przez małżeństwo. Jednakże nigdy nie będę mógł się zwać twym bratem przez krew. Ale jest ktoś, kto może.

Lord Alyn zamaszystym gestem przywołał skarb, który przywiózł z Lys. Z pokładu „Lady Baeli” zeszła blada młoda kobieta o niezwykłej urodzie, prowadząca pod rękę bogato odzianego chłopca mniej więcej w wieku króla. Jego twarz kryła się pod kapturem pięknie wyszywanego płaszcza.

Lord Unwin Peake nie mógł się już dłużej powstrzymywać.

— Kto to jest? — zapytał, przepychając się do przodu. — Kim jesteś?

Chłopak zdjął kaptur. Gdy na jego srebrnozłote włosy padł blask słońca, król Aegon III zalał się łzami, podbiegł do przybysza i uściskał go ze wszystkich sił. „Skarbem” Oakenfista był Viserys Targaryen, zaginiony brat króla, najmłodszy syn królowej Rhaenyry i księcia Daemona, uważany za nieżyjącego od czasu bitwy w Gardzieli przed niemal pięciu laty.

Przypomnijmy, że w roku 129 o.P. królowa Rhaenyra wysłała dwóch najmłodszych synów do Pentos, chcąc zapewnić im bezpieczeństwo. Niestety, statek wiozący ich przez wąskie morze natknął się na całą wojenną flotę Triarchii. Król Aegon uciekł na swym smoku, Chmurze, ale książę Viserys dostał się do niewoli. Wkrótce potem doszło do bitwy w Gardzieli, a ponieważ po niej wszelki słuch o księciu zaginął, uznano, że nie żyje. Nikt nie był nawet pewien, na którym statku się znajdował.

Choć jednak w bitwie w Gardzieli zginęło wiele tysięcy ludzi, Viserys Targaryen nie był jednym z nich. Statek, na którym płynęło młode książątko, przetrwał bitwę i dowlókł się do Lys, gdzie Viserys został jeńcem wielkiego admirała Triarchii, Sharako Lohara. Jednakże po klęsce Sharako popadł w niełaskę. Wkrótce osaczyli go wrogowie, starzy i nowi, pragnący doprowadzić do jego upadku. Lyseńczyk rozpaczliwie potrzebował pieniędzy i sojuszników. Dlatego sprzedał chłopca magistrowi nazwiskiem Bambarro Bazanne w zamian za równoważność wagi Viserysa w złocie oraz obietnicę poparcia. Niewiele później zdyskredytowanego admirała zamordowano, co ujawniło skalę napięć i rywalizacji między Trzema Córkami. Od dawna tlące się resentymenty doprowadziły do wybuchu przemocy, a seria morderstw szybko przerodziła się w otwartą wojnę. Na pewien czas zapanował chaos i magister Bambarro uznał, że lepiej będzie trzymać zdobycz w ukryciu, żeby chłopca nie odebrał mu jakiś rywal z Lys bądź z innego miasta.

Viserysa dobrze traktowano w niewoli. Nie pozwalano mu opuszczać rezydencji Bambarra, ale dano mu własne pokoje, spożywał posiłki z magistrem i jego rodziną, miał nauczycieli, którzy uczyli go języków, literatury, matematyki, historii i muzyki, a nawet walki na miecze, którą to umiejętność wkrótce opanował biegle. Powszechnie uważa się (choć nie ma na to żadnych dowodów), że Bambarro zamierzał przeczekać Taniec Smoków i albo uzyskać okup za Viserysa od Rhaenyry (gdyby odniosła triumf w wojnie), albo sprzedać jego głowę wujowi (gdyby to on zwyciężył).

Lys jednak poniosło serię sromotnych klęsk w wojnie córek i z tych planów nic nie wyszło. Bambarro Bazanne zginął na Spornych Ziemiach w roku 132 o.P., gdy kompania najemników, którą dowodził w wojnie z Tyroshijczykami, zwróciła się przeciwko niemu, ponieważ zalegał z żołdem. Po jego śmierci odkryto, że miał ogromne długi, i jego rezydencja stała się własnością wierzycieli. Żonę i dzieci sprzedano w niewolę, a jego meble, ubrania, książki oraz inne wartościowe rzeczy, w tym również uwięzione książątko, przeszły na własność innego szlachcica, Lysandra Rogare’a.

Lysandro był patriarchą bogatego i potężnego rodu bankierów oraz kupców, którego korzenie sięgały do Valyrii z czasów przed Zagładą. Wśród licznych posiadłości Rogare’ów był też sławny dom rozkoszy, Wonny Ogród. Viserys Targaryen był tak ładny, że Lysandro Rogare ponoć rozważał możliwość wykorzystania go w tym przybytku… dopóki chłopak się nie przedstawił. Gdy tylko magister się zorientował, że ma w ręce księcia, natychmiast zmienił plany. Zamiast sprzedawać jego wdzięki, ożenił go ze swą najmłodszą córką, lady Larrą Rogare, znaną w westeroskich kronikach jako Larra z Lys.

Przypadkowe spotkanie Alyna Velaryona z Drazenkiem Rogare’em, do którego doszło w Słonecznej Włóczni, okazało się idealną okazją do zwrócenia księcia Viserysa bratu… ale w naturze żadnego Lyseńczyka nie leży oddawanie za darmo czegoś, co można sprzedać. Dlatego było konieczne, by Oakenfist przybył do Lys i zgodził się na warunki postawione przez Lysandra Rogare’a. Grzyb słusznie zauważa, że „królestwo zapewne lepiej by na tym wyszło, gdyby za stołem rokowań zasiadła matka lorda Alyna, a nie on sam”. Oakenfist nie potrafił się targować. Chcąc zdobyć księcia, zgodził się na to, że Żelazny Tron zapłaci okup w wysokości stu tysięcy złotych smoków, zobowiąże się przez sto lat nie wystąpić zbrojnie przeciwko rodowi Rogare’ów i jego interesom, przekaże Bankowi Rogare z Lys fundusze obecnie przechowywane w Żelaznym Banku z Braavos, przyzna tytuły lordowskie trzem młodszym synom Lysandra i… nade wszystko… przysięgnie na swój honor, że małżeństwo między Viserysem Targaryenem a Larrą Rogare nie zostanie rozwiązane z żadnego powodu. Alyn Velaryon zgodził się na wszystko i potwierdził tę zgodę swą pieczęcią oraz podpisem.

Książę Viserys miał siedem lat, gdy zabrano go z pokładu „Beztroskiego Zapamiętania”. Kiedy wrócił, w roku 134 o.P., miał dwanaście. Jego żona, piękna młoda kobieta, która zeszła z nim pod rękę z „Lady Baeli”, miała dziewiętnaście lat, siedem więcej od niego. Choć Viserys był dwa lata młodszy od brata, pod wieloma względami był od niego dojrzalszy. Aegon III nie okazywał dotąd cielesnego zainteresowania żadną ze swych królowych (co było zrozumiałe z uwagi na ich młody wiek), ale Viserys zdążył już skonsumować małżeństwo, co wyznał z dumą wielkiemu maesterowi Munkunowi podczas uczty powitalnej.

Munkun opowiada, że powrót brata spowodował cudowną zmianę w Aegonie III. Jego Miłość nigdy nie wybaczył sobie tego, że zostawił Viserysa na pastwę losu przed bitwą w Gardzieli, uciekając z „Beztroskiego Zapamiętania” na smoku. Król miał wtedy tylko dziewięć lat, ale pochodził ze starożytnego rodu wojowników oraz bohaterów i wychował się na opowieściach o ich śmiałych czynach i szlachetnych postępkach, wśród których z pewnością nie było ucieczki z pola bitwy i zostawienia młodszego brata na pewną śmierć. W głębi duszy Złamany Król uważał, że nie jest godny zasiadania na Żelaznym Tronie. Nie zdołał uratować brata, matki ani małej królowej przed straszliwą śmiercią. Jak więc mógłby uratować królestwo?

Powrót Viserysa znacznie złagodził też samotność króla. W dzieciństwie Aegon uwielbiał trzech starszych przyrodnich braci, ale to z Viserysem dzielił sypialnię, lekcje i zabawy. Munkun pisze: „Jakaś część osobowości króla zginęła w Gardzieli razem z jego bratem. Nie sposób wątpić, że jego sympatia do Gaemona Jasnowłosego zrodziła się z pragnienia zastąpienia utraconego młodszego brata. Dopiero po powrocie Viserysa Aegon wydał się żywy i kompletny”.

Książę Viserys znów stał się nieodłącznym towarzyszem Aegona, jak w latach ich dzieciństwa na Smoczej Skale. Król oddalił się od Gaemona Jasnowłosego i zapomniał o nim, a nawet zaczął zaniedbywać królową Daenaerę.

Powrót zaginionego księcia rozwiązał też kwestię sukcesji. Jako brat króla Viserys był niekwestionowanym dziedzicem, mającym pierwszeństwo przed dziećmi urodzonymi przez Baelę Velaryon albo Rhaenę Corbray, a także przed samymi bliźniaczkami. Fakt, że Aegon III wybrał na swą drugą żonę sześcioletnią dziewczynkę, nie wydawał się już tak niepokojący. Książę Viserys był pełnym życia, obiecującym chłopakiem, cechującym się wielkim urokiem i nieposkromioną witalnością. Choć nie był tak wysoki, silny ani przystojny jak brat, wszyscy, którzy go spotkali, odnosili wrażenie, że jest bystrzejszy i obdarzony większą ciekawością niż król… a do tego jego żona nie była dzieckiem, lecz piękną młodą kobietą, zdolną wydawać na świat dzieci. Niech Aegon zatrzyma sobie swą młodocianą żonę. Larra z Lys raczej prędzej niż później da Viserysowi dzieci i zapewni ciągłość dynastii.

Ze wszystkich tych powodów król, dworzanie i miasto radowali się przybyciem księcia, a lord Alyn Velaryon, który uwolnił Viserysa z niewoli w Lys, zasłużył sobie na jeszcze silniejszą miłość tłumów. Ich radości nie podzielał jednak królewski namiestnik. Lord Unwin oznajmił, że jest zachwycony powrotem królewskiego brata, wściekł się jednak, gdy usłyszał o cenie, jaką zgodził się zapłacić Oakenfist, Peake zaś upierał się, że młody admirał nie miał prawa zgodzić się na tak „rujnujące warunki”. Tylko regenci i namiestnik mogli przemawiać w imieniu Żelaznego Tronu, a nie jakiś „dureń z flotą”.

Wielki maester Munkun przyznaje, że gdy namiestnik przedstawił radzie swe obiekcje, prawo i tradycja były po jego stronie… ale król i prostaczkowie byli innego zdania i odrzucenie paktu zawartego przez lorda Alyna byłoby szaleństwem. Pozostali regenci zgadzali się z tą opinią. Przyznali Oakenfistowi nowe zaszczyty, potwierdzili ważność małżeństwa księcia Viserysa z lady Larrą, zgodzili się zapłacić jej ojcu okup w dziesięciu rocznych ratach i przenieśli znacznie większą sumę w złocie z Braavos do Lys.

Lord Unwin Peake uznał to za osobistą zniewagę. Ten cios nadszedł tuż po wystawie bydła w Dzień Dziewicy, gdy król odrzucił jego córkę Myrielle, wybierając małą Daenaerę. Tego już było zbyt wiele dla jego dumy. Być może jego lordowska mość sądził, że skłoni pozostałych regentów do posłuszeństwa, grożąc, że ustąpi ze stanowiska namiestnika, ale rada bardzo ochoczo przyjęła jego rezygnację, zastępując go szczerym, uczciwym i szanowanym lordem Thaddeusem Rowanem.

Unwin Peake wyjechał do Starpike, by rozpamiętywać krzywdy, jakie mu wyrządzono, ale jego ciotka, lady Clarice, jego stryj, Gedmund Peake Wielki Topór, Gareth Long, Victor Risley, Lucas Leygood, George Graceford, septon Bernard oraz wielu innych mianowanych przez niego ludzi nie poszło za przykładem Unwina i nadal pełnili swoje urzędy. To samo dotyczyło jego przyrodniego brata z nieprawego łoża, ser Meryna Flowersa, oraz bratanka, ser Amaury’ego Peake’a, albowiem zaprzysiężeni bracia z Gwardii Królewskiej służą dożywotnio. Lord Unwin przekazał nawet swemu następcy Tessaria i jego Palce, twierdząc, że skoro król ma swoich strażników, namiestnik również powinien ich mieć.
===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

LYSEŃSKA WIOSNA I KONIEC REGENCJI

Aż do końca roku w Królewskiej Przystani panował pokój, zmącony tylko śmiercią Manfryda Mootona, lorda Stawu Dziewic i ostatniego z początkowych regentów króla Aegona. Jego lordowska mość nigdy nie odzyskał pełni sił po zimowej gorączce, a od pewnego czasu zapadał na zdrowiu, jego śmierć nie wywołała więc wielu komentarzy. Lord Rowan zwrócił się do ser Corwyna Corbraya, męża lady Rhaeny, z prośbą o zastąpienie Mootona w radzie. Tymczasem siostra Rhaeny, lady Baela, wróciła do Driftmarku z lordem Alynem i ich córką. Wkrótce później książę Viserys zachwycił dworzan wiadomością, że lady Larra spodziewa się dziecka. W całej Królewskiej Przystani zapanowała radość.

Poza stolicą rok 134 o.P. nie pozostawił jednak dobrych wspomnień. Na północ od Przesmyku zima nadal ściskała ziemię w lodowatym uścisku. W Barrowton lord Dustin zamknął bramę, gdy pod jego murami zgromadziły się setki głodujących wieśniaków. W Białym Porcie sprawy miały się lepiej, ponieważ można było dostarczać żywność drogą morską, ale ceny wzrosły tak bardzo, że dobrzy mężczyźni sprzedawali się handlarzom niewolników zza morza, by ich żony i dzieci miały co jeść, gorsi zaś sprzedawali żony i dzieci. Nawet w zimowym mieście, pod samymi murami Winterfell, mieszkańcy byli zmuszeni jeść psy i konie. Zimno i głód zabiły jedną trzecią stanu Nocnej Straży, a gdy tysiące dzikich ominęły Mur, idąc po zamarzniętym morzu na wschodzie, setki kolejnych braci zginęły w walce.

Na Żelaznych Wyspach po śmierci Czerwonego Krakena zaczęła się brutalna walka o władzę. Trzy siostry lorda Daltona na spółkę z mężczyznami, których poślubiły, pojmały Torona Greyjoya, chłopca zasiadającego na tronie z wyrzuconego na brzeg drewna, a jego matkę skazały na śmierć, natomiast kuzyni Czerwonego Krakena połączyli siły z lordami Harlaw oraz Blacktyde, by posadzić na tronie przyrodniego brata Torona, Rodrika, ludzie z Wielkiej Wyk wsparli zaś pretendenta nazwiskiem Sam Salt, twierdzącego, że pochodzi z czarnej dynastii.

Krwawe trójstronne walki trwały przez połowę roku, nim na wyspy uderzył ser Leo Costayne ze swą flotą. Ser Leo wysadził tysiące lannisterskich zbrojnych na Pyke, Wielkiej Wyk oraz Harlaw. Lord Oakenfist odmówił uczestnictwa w zemście rodu Lannisterów na żelaznych ludziach, ale stary Lew Morski chętniej posłuchał próśb lady Johanny… być może przekonała go jej obietnica, że wyjdzie za niego, jeśli odda Żelazne Wyspy pod władzę jej syna. Okazało się jednak, że wykraczało to poza możliwości ser Lea. Costayne zginął pośród kamienistych wzgórz Wielkiej Wyk, zabity przez Arthura Goodbrothera, a trzy czwarte jego okrętów wpadło w ręce nieprzyjaciela albo zatonęło w zimnym, szarym morzu.

Choć lady Johanna nie zdołała spełnić pragnienia wycięcia w pień wszystkich żelaznych ludzi, gdy walki dobiegły końca, nikt nie mógł wątpić, że Lannisterowie spłacili dług. Spalono setki drakkarów i łodzi rybackich, puszczono też z dymem równie wiele domów i wiosek. Żony i dzieci żelaznych ludzi, którzy spowodowali tak wielkie spustoszenia w krainach zachodu, mordowano, gdy tylko udało się je znaleźć. Wśród zabitych było dziewięcioro kuzynów Czerwonego Krakena, dwie z jego trzech sióstr oraz ich mężowie, lord Drumm ze Starej Wyk i lord Goodbrother z Wielkiej Wyk, a także lordowie Volmark i Harlaw z Harlaw, lord Botley z Lordsportu i lord Stonehouse ze Starej Wyk. Kolejne tysiące ludzi umarły z głodu, nim nadszedł koniec roku, Lannisterowie zabrali ze sobą wiele ton zboża i suszonych ryb, a czego nie mogli zabrać, zniszczyli. Toron Greyjoy zachował tron z wyrzuconego na brzeg drewna, gdyż jego obrońcy odparli szturm Lannisterów na mury Pyke, ale jego przyrodniego brata Rodrika wzięto do niewoli i zabrano do Casterly Rock, gdzie lady Johanna kazała go wykastrować i uczyniła błaznem swego syna.

Gdy rok 134 miał się ku końcowi, po przeciwnej stronie Westeros również wybuchły walki o sukcesję. Lady Jeyne Arryn, Dziewica z Doliny, zmarła w Gulltown na przeziębienie, które zaległo w jej płucach. Miała czterdzieści lat. Dokonała żywota w domu Matki Maris, zbudowanym na skalistej wysepce w porcie Gulltown, w ramionach Jessamyn Redfort, jej „najdroższej przyjaciółki”. Na łożu śmierci spisała ostatnią wolę, czyniąc swym następcą kuzyna, ser Joffreya Arryna. Ser Joffrey od dziesięciu lat służył jej wiernie jako rycerz Krwawej Bramy, broniąc Doliny przed krwiożerczymi dzikimi ze wzgórz.

Ser Joffrey był jednak tylko kuzynem czwartego stopnia. Znacznie lepsze prawa miał kuzyn pierwszego stopnia, ser Arnold Arryn, który dwukrotnie próbował obalić lady Jeyne. Po drugim nieudanym buncie uwięziono go i całkowicie postradał zmysły po wielu latach spędzonych w podniebnych celach Orlego Gniazda i w lochach pod Księżycowymi Bramami… ale jego syn, ser Eldric Arryn, był zdrowy na umyśle, sprytny i ambitny, a teraz postanowił zgłosić pretensje w imieniu ojca. Pod jego chorągwiami zebrało się wielu lordów z Doliny, twierdzących, że obowiązujących od niepamiętnych czasów praw dziedziczenia nie można zmieniać dla „kaprysu umierającej kobiety”.

Pojawił się też trzeci kandydat, niejaki Isembard Arryn, patriarcha Arrynów z Gulltown, jeszcze bardziej odległej gałęzi wielkiego rodu. Arrynowie z Gulltown oddzielili się od swoich szlachetnych kuzynów za panowania króla Jaehaerysa, zajęli się handlem i zdobyli majątek. Ludzie żartowali, że sokoła na herbie Isembarda zrobiono ze złota. Wkrótce też głowę Arrynów z Gulltown zaczęto zwać „Pozłacanym Sokołem”. Isembard wykorzystał swe bogactwo, przekupując pomniejszych lordów, by wsparli jego pretensje, i sprowadzając najemników zza wąskiego morza.

Lord Rowan robił, co tylko mógł, by zaradzić tym kłopotom. Rozkazał Lannisterom wycofać się z Żelaznych Wysp, wysyłał żywność na północ i wezwał wszystkich pretendentów do tytułu lorda Doliny do Królewskiej Przystani, by bronili swej sprawy przed regentami. Jego wysiłki przyniosły jednak bardzo niewiele. Lannisterowie i Arrynowie zignorowali dekrety lorda, a do Białego Portu docierało stanowczo zbyt mało żywności, by powstrzymać klęskę głodu. Choć Thaddeus Rowan był powszechnie lubiany, nikt się go nie bał, podobnie jak chłopaka, któremu służył. Pod koniec roku wielu ludzi na dworze zaczęło szeptać, że Siedmioma Królestwami nie władają regenci, lecz wekslarze z Lys.

Choć dworzanie i mieszkańcy miasta nadal uwielbiali królewskiego brata, bystrego i dzielnego Viserysa, nie można było tego powiedzieć o jego lyseńskiej żonie. Larra Rogare zamieszkała w Czerwonej Twierdzy ze swym mężem, ale w głębi serca pozostała damą z Lys. Lady Larra biegle władała starovalyriańskim oraz dialektami z Myr, Tyrosh i Starego Volantis, podobnie jak rodzinnym językiem lyseńskim, ale nawet nie próbowała nauczyć się języka powszechnego, woląc przekazywać swe życzenia za pośrednictwem tłumaczy. Wszystkie jej damy do towarzystwa były Lysenkami, podobnie jak służki. Suknie, które nosiła, bez wyjątku pochodziły z Lys. Bielizna również. Okręty ojca trzy razy do roku przywoziły jej stroje zgodne z najnowszą modą. Miała nawet własnych obrońców. Dniem i nocą strzegli jej lyseńscy zbrojni, pod dowództwem brata Larry, Moreda, oraz ogromnego niemowy z aren Meereen, znanego jako Sandoq Cień.

Wszystko to królewski dwór i Siedem Królestw mogłyby z czasem zaakceptować, ale lady Larra uparcie trzymała się również własnych bogów. Nie chciała oddawać czci Siedmiu ani starym bogom z północy, kłaniając się wyłącznie niektórym z różnorakich bogów Lys — kociej bogini o sześciu piersiach, Panterze, Yndrosowi od Półmroku, który za dnia był mężczyzną, a nocą kobietą, blademu dzieciątku, Bakkalonowi od Miecza, oraz Saagaelowi Bez Twarzy, dawcy bólu.

Jej damy do towarzystwa, służki oraz strażnicy w pewnych dniach spotykali się z lady Larrą, by razem bić pokłony tym dziwacznym, starożytnym bóstwom. Koty kręciły się po jej komnatach tak licznie, że ludzie zaczęli mówić, iż są jej szpiegami i cichym mruczeniem donoszą o wszystkim, co się dzieje w Czerwonej Twierdzy. Opowiadano nawet, że Larra sama zmienia się w kota, by wędrować pod tą postacią po dachach i rynsztokach miasta. Wkrótce pojawiły się też mroczniejsze plotki. Akolici Yndrosa potrafili ponoć przeobrażać się z mężczyzn w kobiety, a z kobiet w mężczyzn za pomocą aktu miłosnego i szeptano, że lady Larra często korzysta z tej możliwości podczas urządzanych o zmierzchu orgii, by móc odwiedzać burdele na Jedwabnej jako mężczyzna. A gdy tylko zaginęło jakieś dziecko, przesądni ludzie wymieniali spojrzenia, szepcząc o Saagaelu i jego nienasyconym pragnieniu krwi.

Jeszcze mniejszą sympatią niż Larrę z Lys darzono jej trzech braci, którzy przybyli z nią do Królewskiej Przystani. Moredo dowodził strażnikami siostry, natomiast Lotho założył na szczycie wzgórza Visenyi filię Banku Rogare. Najmłodszy, Roggerio, otworzył przy Rzecznej Bramie luksusowy lyseński dom rozkoszy o nazwie Syrenka, w którym trzymał papugi z Wysp Letnich, małpy z Sothoryos oraz setkę egzotycznych dziewcząt (i chłopców) ze wszystkich zakątków świata. Choć ich usługi kosztowały dziesięć razy więcej, niż odważył się żądać jakikolwiek inny burdel, Roggerio nigdy nie uskarżał się na brak klientów. Wielcy lordowie i nisko urodzeni kupcy z zapałem opowiadali o pięknościach i cudach, jakie można było znaleźć za malowanymi, rzeźbionymi drzwiami Syrenki… niektórzy zapewniali, że była wśród nich prawdziwa syrenka. (Niemal wszystko, co wiemy o niezliczonych cudach tego przybytku, pochodzi od Grzyba, który jako jedyny z naszych kronikarzy był skłonny przyznać, że często odwiedzał ów burdel i zapoznał się z wieloma przyjemnościami oferowanymi w jego luksusowych pokojach).

Po drugiej stronie morza wojna córek wreszcie się zakończyła. Racallio Ryndoon uciekł ze swymi ocalałymi zwolennikami na południe, na Wyspy Bazyliszkowe, Lys, Tyrosh i Myr podzieliły się Spornymi Ziemiami, a panowanie nad większą częścią Stopni przejęli Dornijczycy. Najwięcej na tym nowym rozdaniu stracili Myrjiczycy, największymi wygranymi byli zaś archont Tyrosh i księżna Dorne. W Lys upadły starożytne rody, wielu szlachetnie urodzonych magistrów spotkała ruina i pojawili się inni, którzy przejęli wodze władzy. Najpotężniejszymi z nich byli Lysandro Rogare i jego brat, Drazenko, architekt sojuszu z Dornijczykami. Powiązania Drazenka ze Słoneczną Włócznią i Lysandra z Żelaznym Tronem uczyniły ich książętami Lys we wszystkim oprócz nazwy.

Pod koniec roku 134 o.P. niektórzy obawiali się, że Rogare’owie wkrótce zawładną również Westeros. Ich duma, przepych i władza przyciągały uwagę wszystkich mieszkańców Królewskiej Przystani. Ludzie zaczęli szeptać o ich sztuczkach. Lotho przekupywał ludzi złotem, Roggerio kusił ich perfumowanymi ciałami, a Moredo zmuszał do posłuchu stalą. Jednakże bracia byli tylko marionetkami w rękach lady Larry. To ona i jej dziwaczni lyseńscy bogowie pociągali za sznurki. Król, mała królowa, młody książę… wszyscy oni byli tylko dziećmi, ślepymi na to, co dzieje się wokół nich, natomiast Gwardia Królewska, złote płaszcze, a nawet królewski namiestnik byli na żołdzie Lysenki.

Tak przynajmniej opowiadano. Podobnie jak we wszystkich takich historiach, w tych również była odrobina prawdy, pomieszana ze strachem i fałszem. Nie sposób wątpić, że Lyseńczycy byli dumni, chciwi i ambitni. Nie ulega też wątpliwości, że Lotho wykorzystywał swój bank, a Roggerio burdel, by zdobyć stronników dla sprawy Rogare’ów. Jednakże pod tymi względami nie różnili się zbytnio od wielu innych lordów i dam z dworu Aegona III. Wszyscy oni ubiegali się na różne sposoby o władzę i majątek. Choć Lyseńczycy odnosili większe sukcesy od rywali (przynajmniej przez pewien czas) byli tylko jedną z konkurencyjnych frakcji ubiegających się o wpływy na królewskim dworze. Gdyby lady Larra i jej bracia byli Westerosianami, niewykluczone, że wysławiano by ich i otaczano podziwem. Byli jednak cudzoziemcami i ich zagraniczne pochodzenie, obce zwyczaje oraz niezwykli bogowie budzili nieufność i podejrzliwość.

Munkun nazywa ten okres dominacją Rogare’ów, ale tego określenia używa się tylko w Starym Mieście, wśród maesterów i arcymaesterów z Cytadeli. Ludzie, którzy byli świadkami owych czasów, zwali je lyseńską wiosną… albowiem rzeczywiście nadeszła wówczas wiosna. Wcześnie w roku 135 o.P. Konklawe wysłało ze Starego Miasta kruki, by ogłosić koniec jednej z najdłuższych i najokrutniejszych zim w całej historii Siedmiu Królestw.

Wiosna zawsze jest porą nadziei, odrodzenia i odnowy, a ta wiosna nie była wyjątkiem. Wojna na Żelaznych Wyspach dobiegła końca, a lord Cregan Stark z Winterfell wziął ogromny kredyt w Żelaznym Banku z Braavos, by kupić żywność i ziarno dla swych głodujących prostaczków. Tylko w Dolinie walki trwały nadal. Rozwścieczony zachowaniem pretendentów, którzy nie chcieli przybyć do Królewskiej Przystani i pozwolić, by regenci rozstrzygnęli ich spór, lord Thaddeus Rowan wysłał do Gulltown tysiąc ludzi pod dowództwem innego regenta, ser Corwyna Corbraya, rozkazując mu przywrócić królewski pokój i rozstrzygnąć sprawę sukcesji.

Tymczasem w Królewskiej Przystani nastał okres koniunktury, jakiej nie było od wielu lat. W znacznej części było to zasługą rodu Rogare’ów z Lys. Bank Rogare płacił wysokie odsetki za zdeponowane w nim pieniądze, dzięki czemu coraz liczniejsi lordowie powierzali mu swoje złoto. Handel również rozkwitał. Na nabrzeżach nad Czarnym Nurtem tłoczyły się statki z Tyrosh, Myr, Pentos, Braavos, a zwłaszcza Lys, o ładowniach wypełnionych jedwabiem, korzeniami, myrijskimi koronkami, nefrytem z Qarthu, kością słoniową z Sothoryos oraz wieloma innymi niezwykłymi, cudownymi towarami ze wszystkich zakątków świata, w tym również luksusami rzadko dotąd widywanymi w Siedmiu Królestwach.

Inne miasta portowe też miały swój udział w zyskach. Ruch w Duskendale, Stawie Dziewic, Gulltown i Białym Porcie się zwiększył, podobnie jak w Starym Mieście na południu, a nawet w Lannisporcie na morzu zachodzącego słońca. Na Driftmarku miasteczko Hull rozkwitło na nowo. Budowano i wodowano dziesiątki statków. Matka lorda Oakenfista znacznie powiększyła swą handlową flotę i zaczęła wznosić nieopodal portu wspaniałą jak pałac rezydencję. Grzyb przezwał ją Domem Myszki.

Położone po drugiej stronie wąskiego morza Lys również rozkwitało pod „aksamitną tyranią” Lysandra Rogare’a, który kazał się tytułować „dożywotnim pierwszym magistrem”. Gdy jego brat, Drazenko, poślubił księżną Aliandrę Martell z Dorne i otrzymał od niej tytuły księcia małżonka oraz lorda Stopni, potęga rodu Rogare’ów osiągnęła szczyt. Ludzie zaczęli mówić o Lysandrze Wspaniałym.

W pierwszym kwartale roku 135 o.P. zaszły dwa pamiętne wydarzenia, które stały się źródłem wielkiej radości w Siedmiu Królestwach Westeros. Trzeciego dnia trzeciego księżyca owego roku ludzie ujrzeli widok nieoglądany od mrocznych dni Tańca. Nad miastem krążył smok. Dziewiętnastoletnia lady Rhaena po raz pierwszy wzbiła się pod niebo na swym Poranku. Pierwszego dnia okrążyła miasto tylko raz i wróciła do Smoczej Jamy, ale z każdym następnym stawała się coraz śmielsza i zapuszczała się coraz dalej.

Jednakże tylko raz wylądowała na nim w Czerwonej Twierdzy, ponieważ nawet najszczersze perswazje księcia Viserysa nie mogły przekonać jego królewskiego brata, by wyszedł popatrzeć, jak siostra lata na smoku (aczkolwiek królowa Daenaera tak się zachwyciła Porankiem, iż słyszano, jak mówiła, że też chce mieć takiego wierzchowca). Wkrótce później młody smok zaniósł lady Rhaenę nad wodami Czarnej Zatoki na Smoczą Skałę, gdzie według słów księżniczki „smoki i ci, którzy na nich latają, są milej widziani”.

Kilkanaście dni po tym wydarzeniu Larra z Lys wydała na świat pierworodnego syna księcia Viserysa. Matka miała dwadzieścia lat, a ojciec tylko trzynaście. Viserys nadał chłopcu imię Aegon, na cześć swego królewskiego brata, i włożył mu do kołyski smocze jajo, jak nakazywał zwyczaj w przypadku wszystkich prawowitych dzieci z rodu Targaryenów. W królewskim sepcie septon Bernard namaścił Aegona siedmioma świętymi olejkami, a w całym mieście bito w dzwony, by uczcić narodziny chłopca. Ze wszystkich stron królestwa przysłano mu dary, choć żadne z nich nie były tak hojne jak te, które ofiarowali dziecku lyseńscy wujowie. W Lys Lysandro Wspaniały ogłosił świąteczny dzień na cześć wnuka.

Jednakże pośród tej radości pojawiły się pierwsze szepty niezadowolenia. Nowego syna rodu Targaryenów namaszczono na znak przyjęcia Wiary, ale wkrótce mieszkańców miasta doszły wieści, że jego matka zadbała o to, by chłopca pobłogosławili również jej bogowie. Na ulicach Królewskiej Przystani pojawiły się plotki o obmierzłych ceremoniach w Syrence i krwawych ofiarach w Warowni Maegora. Wszystko mogłoby się skończyć na gadaniu, gdyby nie fakt, że niedługo później na królestwo i królewską rodzinę spadła seria nieszczęść. Jedno następowało po drugim tak szybko, że nawet ludzie, którzy drwili z bogów, jak Grzyb, zaczęli zadawać sobie pytanie, czy Siedmiu nie odwróciło się w swym gniewie od rodu Targaryenów i od Siedmiu Królestw.

Pierwszy omen zapowiadający nadejście mrocznych czasów ujrzano na Driftmarku, gdy z jaja danego Laenie Velaryon w dzień jej narodzin wykluło się smoczątko. Duma i zadowolenie rodziców szybko obróciły się w popiół, gdy z jaja wylazł monstrualny, bezskrzydły żmij, ślepy i biały jak czerw. Parę chwil po wykluciu stworzenie zaatakowało leżące w łóżku niemowlę i wyrwało mu z ramienia krwawiący kawałek ciała. Dziecko zaczęło krzyczeć. Lord Oakenfist oderwał od niego „smoka”, rzucił go na podłogę i porąbał na kawałki.

Wieści o wykluciu się monstrum i jego krwawej śmierci wielce zaniepokoiły króla Aegona. Wkrótce doszło do gniewnej wymiany zdań między Jego Miłością a jego bratem. Książę Viserys nadal miał swe smocze jajo. Choć nic się nigdy z niego nie wykluło, nie rozstawał się z nim w latach wygnania i niewoli, aż stało się dla niego bardzo ważne. Gdy Aegon zabronił przechowywania smoczych jaj w swym zamku, Viserys bardzo się na niego rozgniewał. Nie miał innego wyjścia, jak ustąpić królewskiej woli, i odesłał jajo na Smoczą Skałę, ale później przez cały cykl księżyca nie odzywał się do króla Aegona.

Grzyb mówi nam, że Jego Miłość bardzo się zasmucił kłótnią z bratem, ale to, co wydarzyło się później, zdruzgotało go całkowicie. Król Aegon w spokoju jadł kolację w swej samotni, w towarzystwie małej królowej Daenaery, swego przyjaciela Gaemona Jasnowłosego oraz karła rozweselającego ich głupią piosenką o niedźwiedziu, który wypił za dużo, gdy mały bękart zaczął się nagle uskarżać na ból brzucha.

— Biegnij po wielkiego maestera Munkuna — rozkazał Grzybowi król. Gdy błazen wrócił z wielkim maesterem, Gaemon leżał już na podłodze, a królowa Daenaera jęczała, że ją również boli brzuch.

Gaemon od dawna służył królowi Aegonowi nie tylko jako podczaszy, lecz również jako kosztujący potraw. Munkun szybko doszedł do wniosku, że zarówno chłopiec, jak i mała królowa padli ofiarą trucizny. Wielki maester podał dziewczynce silny środek wymiotny, który zapewne uratował jej życie. Daenaera zwracała gwałtownie przez całą noc, krzycząc i miotając się z bólu. Następnego dnia była zbyt słaba i wyczerpana, żeby wstać z łóżka, ale oczyściła się z trucizny. Munkun przybył jednak za późno dla Gaemona Jasnowłosego. Chłopiec zmarł przed upływem godziny. „Król Cipka” przyszedł na świat w burdelu jako bękart, przez krótką chwilę podczas księżyca szaleństwa władał swym małym królestwem ze szczytu wzgórza, widział, jak stracono jego matkę, i służył królowi Aegonowi III jako podczaszy, chłopiec do bicia oraz przyjaciel. Uważa się, że w chwili śmierci miał dopiero dziewięć lat.

Później maester Munkun podał to, co zostało z kolacji, zamkniętym w klatce szczurom i ustalił, że truciznę umieszczono w kruszonce jabłecznika. Na szczęście król nigdy zbytnio nie lubił słodyczy (ani żadnych innych potraw, szczerze mówiąc). Rycerze z Gwardii Królewskiej natychmiast ruszyli do kuchni Czerwonej Twierdzy, gdzie zatrzymali z górą tuzin kucharzy, piekarzy, pomywaczy i posługaczek, by przekazać ich George’owi Gracefordowi, lordowi spowiednikowi. Podczas tortur siedmioro z nich przyznało się do próby otrucia króla… ale wszystkie relacje różniły się od siebie, każdy z więźniów podawał inne źródło trucizny i nikt nie potrafił prawidłowo wymienić potrawy, do której ją dodano. Dlatego lord Rowan z niechęcią odrzucił ich zeznania, mówiąc, że „nie można nimi nawet podetrzeć dupy”. (Namiestnik jeszcze przed próbą otrucia był w paskudnym nastroju, jako że niedawno spotkała go osobista tragedia. Jego młoda żona, lady Floris, zmarła w połogu).

Choć po powrocie królewskiego brata do Westeros Jego Miłość spędzał mniej czasu ze swym podczaszym, był zrozpaczony po śmierci Gaemona Jasnowłosego. Przynajmniej jednak wyniknęło z niej coś dobrego, ponieważ pomogła zakończyć spór między królem a jego bratem. Viserys przerwał uparte milczenie, by pocieszać Jego Miłość w żałobie, siedział z nim też przy łożu królowej. To jednak nie pomogło zbyt wiele. Od tej chwili to Aegon zamilkł. Znowu pogrążył się w dawnym smutku, najwyraźniej tracąc wszelkie zainteresowanie dworem i królestwem.

Następny cios padł daleko od Królewskiej Przystani, w Dolinie Arrynów, gdzie ser Corwyn Corbray ogłosił, że wola lady Jeyne ma rozstrzygające znaczenie, zaś ser Joffrey Arryn jest prawowitym lordem Orlego Gniazda. Gdy pozostali pretendenci okazali się uparci i nie chcieli się podporządkować jego decyzji, ser Corwyn uwięził Pozłacanego Sokoła i jego synów oraz kazał stracić Eldrica Arryna. Jednakże szalony ojciec Eldrica, ser Arnold, wymknął mu się jakimś cudem i uciekł do Runestone, gdzie w chłopięcych latach służył jako giermek. Gunthor Royce, znany w Dolinie jako Spiżowy Olbrzym, był starym człowiekiem, upartym i nieustraszonym. Kiedy zjawił się ser Corwyn, pragnąc zabrać ser Arnolda z azylu, lord Gunthor wdział antyczną spiżową zbroję i ruszył, by stawić mu czoło. Padły pełne pasji słowa, które wkrótce przerodziły się w przekleństwa, a potem w groźby. Gdy Corbray wydobył Smętną Damę — nigdy się nie dowiemy, czy chciał go nią ciąć, czy tylko mu zagrozić — jakiś kusznik stojący na murach Runestone wystrzelił bełt i przeszył mu pierś.

Zabójstwo jednego z królewskich regentów było zdradą, równającą się atakowi na samego króla. Co więcej, ser Corwyn był stryjem Quentona Corbraya, potężnego i wojowniczego lorda Heart’s Home, a także ukochanym mężem lady Rhaeny, smoczego jeźdźca, dobrym bratem jej bliźniaczej siostry, lady Baeli, a w związku z tym powinowatym Alyna Oakenfista. Po jego śmierci w Dolinie Arrynów na nowo rozgorzał płomień wojny. Corbrayowie, Hunterowie, Crayne’owie i Redfortowie stanęli po stronie dziedzica wybranego przez lady Jeyne, ser Joffreya Arryna, natomiast do Royce’ów z Runestone i „Szalonego Dziedzica” dołączyli Templetonowie, Tollettowie, Coldwaterowie i Duttonowie, a także lordowie z Paluchów i Trzech Sióstr. Gulltown i ród Graftonów uparcie popierały Pozłacanego Sokoła, mimo że go uwięziono.

Królewska Przystań nie zwlekała długo z reakcją. Lord Rowan wysłał do Doliny jeszcze jedną grupę kruków, rozkazując lordom popierającym Szalonego Dziedzica i Pozłacanego Sokoła natychmiast złożyć broń, bo inaczej „wywołają niezadowolenie Żelaznego Tronu”. Gdy odpowiedź nie nadchodziła, namiestnik naradził się z Oakenfistem i rozpoczął przygotowania do stłumienia buntu siłą.

Uważano, że z nadejściem wiosny górski trakt wiodący przez Góry Księżycowe znowu stanie się przejezdny. Pięć tysięcy ludzi ruszyło królewskim traktem pod dowództwem ser Roberta Rowana, najstarszego syna lorda Thaddeusa. Pospolite ruszenie ze Stawu Dziewic, Darry i Hayford zwiększyło po drodze ich liczebność, a gdy przekroczyli Trident, dołączyło do nich sześciuset Freyów i tysiąc Blackwoodów dowodzonych przez samego lorda Benjicota. Do gór dotarło w sumie dziewięć tysięcy ludzi.

Atak z drugiej strony przeprowadzono drogą morską. Zamiast wykorzystać królewską flotę, dowodzoną przez ser Gedmunda Peake’a Wielkiego Topora, stryja jego poprzednika, namiestnik poprosił o okręty ród Velaryonów. Oakenfist miał osobiście dowodzić flotą. Jego żona, lady Baela, udała się na Smoczą Skałę, by pocieszać owdowiałą siostrę (i przy okazji upewnić się, że lady Rhaena nie spróbuje pomścić męża, dosiadając Poranka).

Lord Rowan ogłosił, że armią, którą lord Alyn przywiedzie do Doliny, będzie dowodził brat lady Larry, Moredo Rogare. Nikt nie wątpił, że lord Moredo jest bardzo biegły w walce. Wysoki i srogi, z białoblond włosami i jaskrawoniebieskimi oczami, wyglądał jak żywy obraz wojownika z dawnej Valyrii. Miał też miecz z valyriańskiej stali, zwany Prawdą.

Bez względu na talenty Moreda jego wybór był bardzo niepopularny. Jego bracia, Roggerio i Lotho, biegle opanowali język powszechny, lecz on znał go w najlepszym razie słabo, wielu wątpiło też, by powierzenie Lyseńczykowi dowództwa nad westeroskimi rycerzami było rozsądnym pomysłem. Wrogowie lorda Rowana na dworze królewskim — było wśród nich wielu ludzi zawdzięczających urzędy Unwinowi Peake’owi — szybko oznajmili, że to dowód na to, o czym szeptano od połowy roku. Thaddeus Rowan zaprzedał się Oakenfistowi i Rogare’om.

Tego rodzaju głosy nie miałyby znaczenia, gdyby atak na Dolinę zakończył się powodzeniem. Tak się jednak nie stało. Choć Oakenfist z łatwością rozbił morskich najemników Pozłacanego Sokoła i zdobył port w Gulltown, atakujący stracili setki ludzi, biorąc szturmem mury portu, a trzy razy więcej podczas zażartej bitwy w mieście, gdzie walczono o każdy dom. Tłumacza Moreda zabito w walkach ulicznych i Lyseńczyk miał trudności z dogadaniem się ze swymi ludźmi. Żołnierze nie rozumieli jego rozkazów, a on nie był w stanie pojąć ich meldunków. Zapanował chaos.

Tymczasem na drugim końcu Doliny górski trakt okazał się znacznie trudniejszy do przebycia, niż się spodziewano. Na wysokich przełęczach zastęp ser Roberta Rowana musiał brnąć przez głęboki śnieg i posuwał się naprzód bardzo powoli. Jego tabory raz po raz atakowali mieszkający w górach barbarzyńcy (potomkowie Pierwszych Ludzi, przed tysiącleciami przegnanych z Doliny przez Andalów). Ben Blackwood opowiadał później: „Byli jak obciągnięte skórą szkielety, uzbrojone w kamienne topory i drewniane pałki, tak bardzo wygłodzeni i zdeterminowani, że nie byliśmy w stanie ich powstrzymać, bez względu na to, ilu zabiliśmy”. Zimno, śnieg i powtarzające się co noc ataki pochłaniały coraz więcej ofiar.

Wysoko w górach — pewnej nocy, gdy ser Robert i jego ludzie kulili się przy ogniskach — wydarzyło się coś niewyobrażalnego. Z traktu można było zobaczyć wylot jaskini, znajdujący się wysoko na zboczu. Kilkunastu ludzi wdrapało się tam, chcąc znaleźć schronienie przed wiatrem. Kości walające się u wylotu jaskini powinny dać im powód do zastanowienia, ale oni szli przed siebie… i obudzili smoka.

W walce, która nastąpiła, zginęło szesnastu żołnierzy, a sześćdziesięciu dalszych zostało poparzonych, nim rozgniewana brązowa bestia wzbiła się do lotu i odleciała głębiej w góry, „niosąc na grzbiecie kobietę w podartych łachmanach”. To ostatnie spotkanie z Owcokradem i jeżdżącą na nim Nettles uwiecznione w annałach Westeros… choć dzicy z gór nadal powtarzają historie o „ogniowej wiedźmie”, która ongiś mieszkała w ukrytej dolinie, daleko od dróg i wiosek. Bajarze opowiadają, że jeden z najbardziej wojowniczych klanów zaczął oddawać jej cześć. Młodzieńcy dowodzili swej odwagi, przynosząc jej dary, a uznawano ich za mężczyzn dopiero wtedy, gdy wracali z poparzeniami na znak, że stawili czoło smoczej kobiecie w jej jaskini.

Smok nie był ostatnim niebezpieczeństwem, na jakie natknęli się ludzie ser Roberta. Gdy dotarli do Krwawej Bramy, jedna trzecia z nich zginęła w walce z dzikimi bądź umarła z zimna i głodu. Wśród ofiar był też sam ser Robert Rowan, zabity przez spadający głaz, gdy ludzie z klanów zrzucili na posuwającą się naprzód kolumnę połowę góry. Po jego śmierci dowództwo przejął Krwawy Ben Blackwood. Choć zostało mu jeszcze pół roku do osiągnięcia wieku męskiego, lord Blackwood był już wówczas wojownikiem doświadczonym, jak ktoś mający cztery razy więcej lat od niego. W Krwawej Bramie, będącej wejściem do Doliny, ocaleni znaleźli prowiant, ciepło i miłe powitanie… ale ser Joffrey Arryn, rycerz Krwawej Bramy i następca wybrany przez lady Jeyne Arryn, natychmiast się zorientował, że przejście przez góry uczyniło ludzi Blackwooda niezdolnymi do walki. Nie tylko nie pomogą mu w prowadzeniu wojny, lecz staną się dla niego obciążeniem.

Walki w Dolinie trwały, a tymczasem setki mil na południe od niej obietnicy lyseńskiej wiosny zadano dwa straszliwe ciosy. Lysandro Wspaniały w Lys i jego brat Drazenko w Słonecznej Włóczni dokonali żywota. Choć dzieliło ich wąskie morze, obaj Rogare’owie zmarli dzień po dniu, obaj w podejrzanych okolicznościach. Pierwszy zszedł z tego świata Drazenko, który udławił się kawałkiem boczku. Lysandro zaś utonął, gdy jego luksusowa barka poszła na dno, wioząc go z Wonnego Ogrodu z powrotem do pałacu. Nieliczni zapewniali, że obaj bracia zginęli w nieszczęśliwych wypadkach, znacznie więcej jednak było takich, którzy uważali, że ich śmierć była efektem spisku mającego zniszczyć ród Rogare’ów. Powszechnie uważano, że za zamachy byli odpowiedzialni Ludzie Bez Twarzy z Braavos. Na całym szerokim świecie nigdzie nie słyszano o bieglejszych skrytobójcach.

Jeśli jednak rzeczywiście to oni byli winni, na czyje zlecenie działali? Podejrzewano Żelazny Bank z Braavos, archonta Tyrosh, Racallia Ryndoona, a także rozmaitych magnatów handlowych i magistrów z Lys, którym doskwierała „aksamitna tyrania” Lysandra Wspaniałego. Niektórzy podejrzewali nawet, że pierwszego magistra usunęli jego synowie (spłodził sześciu synów i trzy córki z prawego łoża oraz szesnaścioro bękartów). Obu braci wyeliminowano jednak tak zręcznie, że nie sposób było nawet udowodnić, iż rzeczywiście było to morderstwo.

Żaden z urzędów, dzięki którym Lysandro sprawował władzę nad Lys, nie był dziedziczny. Gdy tylko jego objedzone przez kraby ciało wyciągnięto z morza, dawni wrogowie, fałszywi przyjaciele i chwilowi sojusznicy zaczęli walczyć o schedę po nim.

Ludzie zgodnie z prawdą powiadają, że wśród Lyseńczyków wojny toczy się raczej za pomocą intryg i trucizn niż armii. Przez resztę owego krwawego roku magistrzy i magnaci handlowi z miasta pląsali w morderczym tańcu, wznosząc się i upadając co niespełna cykl księżyca. Te upadki często bywały śmiertelne. Torrea Haena otruły żona, kochanka i córki (jedną z nich była dziewczyna, której ledwie widoczna suknia wywołała tak wielki skandal na balu w Dzień Dziewicy). Silvaria Pendaerysa pchnięto sztyletem w oko, gdy wychodził ze Świątyni Handlu, a jego brata Perena uduszono garotą w domu rozkoszy, gdy niewolnica sprawiała mu przyjemność ustami. Gonfaloniera Moreo Dagareona zabili jego doborowi strażnicy, a Mattena Orthysa, gorliwego wyznawcę bogini Pantery, zabił i częściowo pożarł jego cenny cieniokot, gdy pewnej nocy klatkę z niewyjaśnionych powodów pozostawiono otwartą.

Dzieci Lysandra nie mogły odziedziczyć urzędów po ojcu, ale pałac otrzymała w spadku jego córka Lysara, statki syn Drako, dom rozkoszy syn Fredo, a bibliotekę córka Marra. Wszyscy potomkowie Lysandra mieli udziały w bogactwie reprezentowanym przez Bank Rogare. Nawet jego bękartom przypadły udziały, choć mniejsze od tych, które otrzymało prawowite potomstwo. Prawdziwą władzę nad bankiem przejął najstarszy syn Lysandra, Lysaro… o którym prawdziwie napisano: „był dwa razy ambitniejszy od ojca i dwukrotnie mniej uzdolniony”.

Lysaro Rogare pragnął rządzić Lys, lecz nie miał sprytu ani cierpliwości potrzebnych, by poświęcić dziesięciolecia na stopniowe gromadzenie bogactwa i władzy jak jego ojciec, Lysandro. Ponieważ rywale ginęli wokół niego, w pierwszej kolejności zadbał o własne bezpieczeństwo, kupując tysiąc Nieskalanych od handlarzy niewolników z Astaporu. Ci eunuchowie-wojownicy słyną jako najlepsza piechota na świecie, co więcej, uczy się ich absolutnego posłuszeństwa i ich panowie nigdy nie muszą się obawiać buntu ani zdrady.

Otoczywszy się tymi obrońcami, Lysaro załatwił sobie wybór na gonfaloniera, zdobywając sympatię tłumów wspaniałymi widowiskami, a poparcie magistrów łapówkami wyższymi niż wszystko, co dotąd widzieli. Gdy jego prywatny skarbiec się wyczerpał, zaczął defraudować pieniądze z banku. Jak się później okazało, plan Lysara polegał na tym, że sprowokuje krótką, zwycięską wojnę z Tyrosh albo Myr, a ponieważ był gonfalonierem, okryje się chwałą triumfatora, co pozwoli mu zdobyć urząd pierwszego magistra. Gdyby złupił któreś z tych dwóch miast, zdobyte złoto pozwoliłoby mu nie tylko zwrócić pieniądze ukradzione z banku, lecz również uczyniłoby go najbogatszym człowiekiem w Lys.

Plan był głupi i szybko zakończył się katastrofą. Niektóre relacje sugerują, że to ludzie opłacani przez Żelazny Bank z Braavos zaczęli rozpowszechniać pogłoski, że Bank Rogare może być niewypłacalny, lecz bez względu na to, od kogo mogły one pochodzić, szybko rozeszły się po całym Lys. Magistrzy i magnaci handlowi zaczęli domagać się zwrotu depozytów. Z początku była ich tylko garstka, lecz z każdą chwilą ta liczba wzrastała i ze skarbców Lysara popłynęła rzeka złota… która wkrótce wyschła. Do tego czasu Lysaro zdążył zniknąć. Stanąwszy w obliczu ruiny, uciekł z Lys pod osłoną nocy. Zabrał ze sobą trzy nałożnice, sześciu służących oraz stu Nieskalanych, porzucając żonę, córki i pałac. Zaniepokojeni tym magistrzy natychmiast przejęli Bank Rogare… ale przekonali się, że pozostała z niego tylko pusta skorupa.

Upadek rodu Rogare’ów był szybki i gwałtowny. Bracia i siostry Lysara twierdzili, że nie mieli nic wspólnego z jego nadużyciami, ale wielu wątpiło w te zapewnienia niewinności. Drako Rogare uciekł do Volantis na jednej ze swoich galer, natomiast jego siostra Marra udała się w przebraniu mężczyzny do świątyni Yndrosa i poprosiła tam o azyl. Jednakże resztę rodzeństwa aresztowano.

— O niczym nie wiedziałam — sprzeciwiła się Lysara Rogare, ale magister Tigaro Moraqos odpowiedział: — Powinnaś wiedzieć.

Tłum głośnym rykiem dał wyraz aprobacie. Połowa miasta była zrujnowana.

Straty nie ograniczyły się przy tym do Lys. Gdy wieści o upadku rodu Rogare’ów dotarły do Westeros, lordowie i kupcy uświadomili sobie, że stracili środki, które powierzyli ich bankowi. Moredo Rogare, który przebywał w Gulltown, działał szybko. Przekazał dowództwo Alynowi Oakenfistowi i uciekł na statku do Braavos. Lotha Rogare’a aresztował ser Lucas Leygood ze swymi złotymi płaszczami, gdy Lyseńczyk próbował opuścić Królewską Przystań. Wszystkie jego listy i księgi skonfiskowano, podobnie jak całe złoto i srebro, które pozostało w skarbcach na wzgórzu Visenyi. Jednocześnie ser Marston Waters ruszył na Syrenkę w towarzystwie dwóch zaprzysiężonych braci i pięćdziesięciu zbrojnych. Klientów burdelu wygnano na ulicę, często nagich (Grzyb przyznaje, że był jednym z nich), a lorda Roggeria wyprowadzono pod groźbą włóczni, ku radości zgromadzonego tłumu. Właściciela burdelu i bankiera uwięziono w Wieży Namiestnika w Czerwonej Twierdzy. Pokrewieństwo z żoną księcia Viserysa tymczasowo uratowało ich przed grozą ciemnicy.

Początkowo wszyscy uważali, że to namiestnik kazał ich aresztować. Ponieważ ser Corwyn zginął w Dolinie, zostało tylko dwóch regentów — lord Rowan i wielki maester Munkun. Ta błędna opinia utrzymywała się tylko przez kilka godzin, albowiem tego samego wieczoru Thaddeus Rowan dołączył do Rogare’ów w więzieniu. Palce, rzekomo będące jego obrońcami, nie uczyniły nic, by się temu sprzeciwić. Gdy ser Mervyn Flowers wszedł do komnat rady, by aresztować jego lordowską mość, Tessario Tygrys rozkazał swym ludziom zejść mu z drogi. Opór stawił jedynie giermek lorda Rowana, którego szybko obezwładniono.

— Oszczędźcie chłopca — błagał lord Thaddeus. Zrobili to… ale najpierw Flowers obciął mu jedno ucho, „by sobie zapamiętał, że nie wolno podnosić broni na Gwardię Królewską”.

Na tym jednak nie skończyła się lista tych, których zatrzymano, by osądzić ich jako domniemanych zdrajców. Aresztowano również trzech kuzynów i jednego bratanka lorda Rowana, a także czterdziestu stajennych, służących oraz rycerzy z jego świty. Wszyscy dali się zaskoczyć i poddali się bez oporu. Gdy jednak ser Amaury Peake stanął u wejścia do Warowni Maegora, prowadząc dwunastu zbrojnych, zastał na zwodzonym moście księcia Viserysa Targaryena, dzierżącego topór. Jak informuje nas Grzyb: „To była ciężka broń, a książę był chuderlawym trzynastoletnim chłopakiem. Można było wątpić, czy w ogóle zdoła unieść ten topór, nie wspominając już o władaniu nim”.

— Jeśli przyszedłeś zabrać moją panią żonę, ser, zawróć i odejdź — oznajmił młody książę. — Albowiem nie przejdziesz, dopóki trzymam się na nogach.

Ta deklaracja sprzeciwu raczej rozśmieszyła, niż przestraszyła ser Amaury’ego.

— Lady Larra ma być przesłuchana w sprawie zdrady popełnionej przez jej braci — oznajmił Viserysowi.

— A kto ją wzywa? — zapytał książę.

— Królewski namiestnik — odparł ser Amaury.

— Lord Rowan? — zapytał Viserys.

— Lord Rowan został usunięty z urzędu. Nowym namiestnikiem królewskim jest ser Marston Waters.

W tej chwili z bram warowni wyszedł sam Aegon III i stanął u boku brata.

— Jestem królem — przypomniał im Jego Miłość. — I nie wybrałem ser Marstona na swego namiestnika.

Grzyb opowiada, że ser Amaury zawahał się na chwilę po interwencji Aegona.

— Jesteś jeszcze chłopcem, Wasza Miłość — odrzekł wreszcie. — Dopóki nie wejdziesz w wiek męski, panie, twoi wierni lordowie muszą podejmować takie decyzje za ciebie. Ser Marstona wybrali twoi regenci.

— Moim regentem jest lord Rowan — nie ustępował król.

— Już nie — zaprzeczył ser Amaury. — Lord Rowan cię zdradził. Jego regencja się skończyła.

— Kto tak zarządził? — zainteresował się Aegon.

— Królewski namiestnik — odrzekł biały rycerz.

Książę Viserys parsknął głośnym śmiechem (król Aegon nigdy się nie śmiał, ku przygnębieniu Grzyba).

— Namiestnik mianuje regenta, a regent namiestnika. Taniec wciąż kręci się wkoło… ale nie przejdziesz, ser, i nie tkniesz mojej żony. Odejdź albo zapewniam, że zginiesz tu ze swoimi ludźmi.

Cierpliwość ser Amaury’ego Peake’a w końcu się wyczerpała. Nie mógł pozwolić, by powstrzymało go dwóch chłopców, jeden piętnasto-, a drugi trzynastoletni. W dodatku ten pierwszy nie miał broni.

— Dość już tego — oznajmił i rozkazał swym ludziom usunąć obu chłopaków. — Traktujcie ich delikatnie i uważajcie, by z naszych rąk nie stała im się żadna krzywda.

— Ten czyn spadnie na twoją głowę, ser — ostrzegł go książę Viserys. Wbił głęboko topór w drewno mostu i wycofał się tyłem. — Nie przechodźcie za ten topór albo zginiecie — rzekł.

Król złapał brata za ramię i pociągnął go w głąb bezpiecznej warowni. Na most zwodzony wyszedł Cień.

Sandoq Cień przybył z Lys z lady Larrą, jako dar od jej ojca, magistra Lysandra. Miał czarną skórę i włosy, a wzrostem zbliżał się do siedmiu stóp. Twarz, którą często skrywał za czarnym jedwabnym welonem, pokrywała siatka cienkich, białych blizn. Wycięto mu język i wargi, czyniąc go niemym i odrażającym. Opowiadano, że zwyciężył w stu walkach na krwawych arenach Meereen, że kiedyś rozszarpał gardło przeciwnika zębami, gdy jego miecz się złamał, że pił krew tych, którym odebrał życie, a na arenach zabijał lwy, niedźwiedzie, wilki i wiwerny, nie mając żadnej broni poza kamieniami, które znalazł w piasku.

Rzecz jasna, podobne opowieści zawsze rosną z każdym powtórzeniem i nie jesteśmy pewni, w jak wiele z tego wszystkiego powinniśmy wierzyć (jeśli w ogóle miały w sobie coś z prawdy). Choć Sandoq nie umiał czytać ani pisać, Grzyb zapewnia, że lubił muzykę i często siadał w cieniu w sypialni lady Larry, grając słodkie, smutne tony na niezwykłym strunowym instrumencie z drewna złotego serca i hebanu, niemal dorównującym mu wysokością.

— Czasami udawało mi się rozśmieszyć lady Larrę, choć znała w naszym języku zaledwie kilka słów — wyznaje błazen. — Ale słuchając gry Cienia, zawsze płakała i choć brzmi to dziwnie, znajdowała w tym więcej przyjemności.

Na moście zwodzonym prowadzącym do Warowni Maegora Sandoq Cień zagrał jednak muzykę zupełnie innego rodzaju. Instrumentami, które wybrał na tę okazję, były wysoka czarna tarcza z nocodrewna, utwardzanej skóry i żelaza oraz wielka, zakrzywiona szabla z rękojeścią ze smoczej kości. W blasku pochodni jej ciemną klingę pokryły drobne zmarszczki, charakterystyczne dla valyriańskiej stali. Zbrojni ser Amaury’ego rzucili się do ataku, unosząc miecze i włócznie, Wyli, przeklinali i wrzeszczeli, ale Cień nie wydał z siebie żadnego dźwięku. Przemawiała wyłącznie jego stal. Przecinała jego wrogów bezgłośnie jak kot, przesuwała się w lewo i w prawo, w dół i w górę. Przy każdym cięciu przelewała krew, przebijając się przez ich zbroje, jakby były zrobione z papieru. Grzyb, który zapewnia, że obserwował walkę z dachu, opisuje to następująco: „Nie wyglądał jak wojownik walczący mieczem, lecz raczej jak wieśniak koszący zboże. Przy każdym cięciu padały kolejne kłosy, ale to nie było zboże, lecz żywi ludzie, krzyczący i przeklinający, gdy ich raniono”. Zbrojnym ser Amaury’ego nie brakowało odwagi i niektórzy z nich pożyli wystarczająco długo, by zadać choć jeden cios, ale Cień nieustannie pozostawał w ruchu i przyjmował ich uderzenia na tarczę, a następnie za jej pomocą spychał ich z mostu na spotkanie głodnych żelaznych kolców na dole.

Jedno trzeba przyznać ser Amaury’emu Peake’owi: jego śmierć nie pohańbiła Gwardii Królewskiej. Trzech jego ludzi leżało martwych na moście, a dwóch kolejnych miotało się w śmiertelnych konwulsjach na kolcach, gdy Peake wreszcie wyciągnął miecz. Jak opowiada Grzyb: „Miał pod białym płaszczem łuskową zbroję tego samego koloru, ale włożył otwarty hełm i nie wziął ze sobą tarczy. Sandoq kazał mu słono zapłacić za te błędy”. Zgodnie z relacją błazna Cień uczynił z walki taniec. W przerwach między kolejnymi ranami zadawanymi ser Amaury’emu zabijał jednego z jego pozostałych przy życiu sługusów, po czym ponownie zwracał się ku białemu rycerzowi. Mimo to Peake walczył nieustępliwie i dzielnie, a pod sam koniec bogowie dali mu szansę. Ostatni z jego zbrojnych zdołał jakoś złapać za rękojeść miecza Sandoqa i wyrwać mu go z ręki, nim runął z mostu. Ser Amaury podniósł się chwiejnie z kolan i rzucił na nieuzbrojonego wroga.

Sandoq wyrwał z desek topór wbity w nie przez księcia Viserysa i rozpłatał wpół głowę i hełm białego rycerza od szczytu aż po naszyjnik. Następnie pozwolił trupowi spaść na kolce, zatrzymał się na moment, by zepchnąć z mostu martwych i konających, po czym wycofał się do Warowni Maegora. Król rozkazał podnieść most zwodzony, opuścić kratę i zamknąć bramę. Zamek wewnątrz zamku był bezpieczny.

Ta sytuacja utrzymywała się przez osiemnaście dni.

Reszta Czerwonej Twierdzy pozostawała w rękach ser Marstona Watersa i jego Gwardii Królewskiej, natomiast poza jej murami ser Lucas Leygood pewnie trzymał w garści Królewską Przystań dzięki swym złotym płaszczom. Następnego ranka obaj zjawili się pod bramą Warowni Maegora i zażądali, by król opuścił swój azyl.

— Wasza Miłość, krzywdzisz nas, sądząc, że pragniemy wyrządzić ci szkodę — zaczął ser Marston, gdy z fosy wydobywano trupy ludzi zabitych przez Sandoqa. — Naszym celem było jedynie ocalić Waszą Miłość przed fałszywymi przyjaciółmi i zdrajcami. Ser Amaury ślubował bronić cię i oddać za ciebie życie. Był ci wierny, tak samo jak ja. Nie zasługiwał na śmierć z rąk takiej bestii.

Król Aegon pozostał niewzruszony.

— Sandoq nie jest bestią — odparł, stojąc na murach. — Nie może mówić, ale słyszy i wykonuje rozkazy. Rozkazałem ser Amaury’emu odejść, a on odmówił. Mój brat ostrzegał go przed tym, co się wydarzy, jeśli minie miejsce, gdzie wbił topór. Myślałem, że śluby Gwardii Królewskiej nakazują posłuszeństwo.

— To prawda, że ślubowaliśmy słuchać króla, panie — przyznał ser Marston. — Gdy będziesz już dorosłym mężczyzną, moi bracia i ja z chęcią upadniemy na miecze, jeśli wydasz taki rozkaz. Dopóki jednak pozostajesz dzieckiem, przysięga wymaga od nas, byśmy słuchali królewskiego namiestnika, albowiem to on przemawia głosem króla.

— Moim namiestnikiem jest lord Thaddeus — nie ustępował Aegon.

— Lord Thaddeus sprzedał twoje królestwo Lys i musi za to odpowiedzieć. Będę służył jako twój namiestnik do chwili, gdy dowiedzie się jego winy bądź niewinności. — Ser Marston wyciągnął miecz i opadł na jedno kolano. — Przysięgam na swój miecz, na oczach bogów i ludzi, że nikt nie wyrządzi ci krzywdy, dopóki stoję u twego boku.

Jeśli lord dowódca sądził, że te słowa skłonią króla do zmiany zdania, to nie mógł się bardziej mylić.

— Stałeś u mego boku, gdy smok pożerał moją matkę — odparł Aegon. — I tylko się przyglądałeś. Nie pozwolę, byś się przyglądał, gdy będą zabijali żonę mego brata.

Zszedł z murów i żadne słowa Marstona Watersa nie mogłyby go skłonić do powrotu tego dnia ani drugiego, ani trzeciego.

Czwartego dnia razem z ser Marstonem pojawił się wielki maester Munkun.

— Błagam, panie, skończ z tym dziecinnym szaleństwem i wyjdź z warowni, byśmy mogli ci służyć.

Król Aegon spojrzał na niego z góry, nie odzywając się ani słowem, ale jego brat był mniej powściągliwy i rozkazał wielkiemu maesterowi wysłać „tysiąc kruków”, by Siedem Królestw dowiedziało się, że król jest więźniem we własnym zamku. Wielki maester nie odpowiedział. Kruków też nie wysłał.

W następnych dniach Munkun podjął kilka kolejnych prób, zapewniając Aegona i Viserysa, że wszystko, co uczyniono, jest zgodne z prawem. Ser Marston przeszedł od próśb do gróźb, a wreszcie spróbował targów. Przyprowadzono też septona Bernarda, który modlił się do Staruchy, by oświetliła królowi drogę do mądrości. Nic to jednak nie dało. Na wszystkie te próby król odpowiadał upartym, naburmuszonym milczeniem. Jego Miłość rozgniewał się tylko raz, gdy do kapitulacji spróbował go skłonić jego nauczyciel walki, ser Gareth Long.

— A kogo ukarzesz, jeśli tego nie zrobię, ser? — zawołał do niego król Aegon. — Możesz zbić kości biednego Gaemona, ale nie wyciśniesz już z niego krwi.

Bardzo wielu zdumiewało się pozorną pobłażliwością nowego namiestnika i jego sojuszników podczas tego kryzysu. Ser Marston miał w Czerwonej Twierdzy kilkuset ludzi, a ser Lucas Leygood ponad dwa tysiące złotych płaszczy. Warownia Maegora to z pewnością potężna forteca, ale miała bardzo słabą załogę. Z lady Larrą przybyło do Westeros wielu Lyseńczyków, ale u jej boku pozostał tylko Sandoq Cień i sześciu innych. Pozostali wyruszyli z jej bratem Moredem do Doliny. Przed zamknięciem bramy warowni dotarło do niej kilku ludzi wiernych lordowi Rowanowi, ale żaden z nich nie był rycerzem, giermkiem ani zbrojnym. To samo dotyczyło towarzyszy samego króla. (W warowni przebywał jeden rycerz Gwardii Królewskiej, ser Raynard Ruskyn, ale był on więźniem, Lyseńczycy zranili go i obezwładnili na samym początku królewskiego buntu). Grzyb mówi nam, że damy do towarzystwa królowej Daenaery przywdziały kolczugi i wzięły w ręce włócznie, by wywołać wrażenie, że król Aegon ma więcej obrońców niż w rzeczywistości, ale ten fortel z pewnością nie był skuteczny zbyt długo, nawet jeśli na początku ser Marston i jego ludzie dali się nabrać.

W związku z tym nasuwa się pytanie: dlaczego Marston Waters po prostu nie wziął Warowni Maegora szturmem? Miał wystarczająco wielu ludzi. Z pewnością niektórzy zginęliby z ręki Sandoqa i innych Lyseńczyków, ale prędzej czy później nawet Cień padłby pod ciosami przeważającego liczebnie nieprzyjaciela. Namiestnik powstrzymywał się jednak, próbując położyć kres „tajnemu oblężeniu” (jak nazwano potem ten konflikt) za pomocą słów, choć miecze zapewne dokonałyby tego znacznie szybciej.

Niektórzy uważają, że opory ser Marstona brały się ze zwykłego tchórzostwa, że po prostu bał się stawić czoło mieczowi lyseńskiego olbrzyma. To jednak nie wydaje się prawdopodobne. Czasami sugeruje się, że obrońcy warowni (według jednych relacji sam król, zgodnie zaś z innymi jego brat) grozili, że powieszą uwięzionego gwardzistę królewskiego przy pierwszej próbie ataku, ale Grzyb mówi, że to „podłe kłamstwo”.

Najbardziej prawdopodobne jest najprostsze wyjaśnienie. Większość historyków zgadza się, że Marston Waters nie był ani wielkim rycerzem, ani dobrym człowiekiem. Mimo że pochodził z nieprawego łoża, zdobył pas rycerski i skromne miejsce w świcie króla Aegona II, ale na tym zapewne by się skończyło, gdyby nie więzy pokrewieństwa łączące go z pewnymi rybakami ze Smoczej Skały. To z ich powodu Larys Strong wybrał jego, a nie jednego ze stu lepszych rycerzy, by ukrył króla podczas rządów Rhaenyry. W następnych latach Waters wspiął się naprawdę bardzo wysoko. Mianowano go lordem dowódcą Gwardii Królewskiej, pomijając lepiej urodzonych i znacznie sławniejszych rycerzy. Jako królewski namiestnik stałby się najpotężniejszym człowiekiem w Siedmiu Królestwach do czasu, gdy Aegon III osiągnie pełnoletność… ale zawahał się w decydującej chwili, przytłoczony ciężarem ślubów i swego bękarciego honoru. Nie chciał zhańbić białego płaszcza, który nosił, wydając rozkaz ataku na króla, którego poprzysiągł bronić. Dlatego nie uciekł się do drabin i haków i nie wydał rozkazu szturmu, woląc polegać na słowach rozsądku (i być może również na głodzie, albowiem zapasy w warowni nie mogły wystarczyć na długo).

Rankiem dwunastego dnia tajnego oblężenia przyprowadzono zakutego w łańcuchy Thaddeusa Rowana, by przyznał się do popełnionych zbrodni.

Septon Bernard wyliczył jego domniemane przestępstwa: brał łapówki w postaci złota i dziewcząt (egzotycznych ślicznotek z Syrenki, jak zapewnia Grzyb, im młodszych, tym lepiej). Wysłał Moreda Rogare’a do Doliny, by pozbawić ser Arnolda Arryna prawowitego dziedzictwa, spiskował z Oakenfistem, by usunąć Unwina Peake’a ze stanowiska namiestnika, pomógł okraść Bank Rogare z Lys, pozbawiając funduszy i wpędzając w nędzę wielu „dobrych i wiernych ludzi z Westeros, szlachetnie urodzonych i o wysokiej pozycji”, a także powierzył własnemu synowi dowodzenie armią, „czego z pewnością nie był godny”, co doprowadziło do śmierci tysięcy ludzi w Górach Księżycowych.

Najstraszliwszym uczynkiem, o jaki oskarżono jego lordowską mość, było jednak spiskowanie z trzema braćmi Rogare celem otrucia króla Aegona i jego królowej, by posadzić na Żelaznym Tronie księcia Viserysa, którego królową byłaby Larra z Lys.

— Trucizna, której użyto, zwie się lyseńskimi łzami — oznajmił Bernard, a wielki maester Munkun potwierdził jego słowa. — Siedmiu cię oszczędziło, panie, ale plugawy spisek lorda Rowana kosztował życie twego przyjaciela Gaemona — zakończył Bernard.

— Lord Rowan przyznał się do wszystkich tych zbrodni — oznajmił Marston Waters, gdy septon wreszcie umilkł. Następnie skinął na lorda spowiednika, George’a Graceforda, nakazując mu przyprowadzić więźnia. Nogi lorda Thaddeusa skuto w kostkach masywnymi łańcuchami, a twarz miał tak obrzękłą i posiniaczoną, że nie sposób było go poznać. W pierwszej chwili nie chciał się ruszyć z miejsca, ale lord Graceford ukłuł go sztychem sztyletu.

— Ser Marston mówi prawdę, Wasza Miłość — oznajmił wówczas bełkotliwym głosem lord Rowan. — Przyznałem się do wszystkiego. Lotho obiecał mi pięćdziesiąt tysięcy smoków, gdy dokonam tego czynu, i drugie pięćdziesiąt, kiedy Viserys zasiądzie na tronie. Truciznę dał mi Roggerio.

Jąkał się i mówił tak niewyraźnie, że niektórzy ze stojących na murach ludzi sądzili, że jego lordowska mość jest pijany, dopóki Grzyb nie zauważył, że oskarżonemu wybito wszystkie zęby.

Król Aegon III zaniemówił, usłyszawszy to wyznanie. Mógł tylko wytrzeszczać oczy ze zdumienia. Na jego twarzy malowała się tak wielka rozpacz, że błazen obawiał się, iż Jego Miłość może skoczyć do pełnej kolców fosy, by połączyć się ze swą pierwszą królową.

W związku z tym odpowiedzi musiał udzielić książę Viserys.

— A moja żona, lady Larra? — zawołał. — Czy ona również uczestniczyła w tym spisku, wasza lordowska mość? Lord Rowan skinął ciężko głową.

— Tak — potwierdził.

— A co ze mną?

— Tak, ty również — potwierdził tępo lord Thaddeus. Ta odpowiedź wyraźnie zaskoczyła ser Marstona i spowodowała wielkie niezadowolenie lorda George’a Graceforda.

— I Gaemon Jasnowłosy. Idę o zakład, że to on dodał trucizny do ciasta — ciągnął bez zająknienia Viserys.

— Skoro tak mówisz, mości książę — wymamrotał Thaddeus Rowan.

Viserys spojrzał na swego królewskiego brata.

— Gaemon był tak samo winny jak my wszyscy — oznajmił. — To znaczy niewinny.

— Lordzie Rowan, czy to ty otrułeś króla Viserysa? — zawołał ze szczytu murów karzeł Grzyb. Stary namiestnik skinął głową.

— Tak, wasza lordowska mość. Przyznaję się.

Twarz króla zamarła w srogim wyrazie.

— Ser Marstonie — zaczął. — Ten człowiek jest moim namiestnikiem i nie dopuścił się zdrady. Prawdziwymi zdrajcami są ci, którzy poddali go torturom, by wydusić z niego przyznanie się do winy. Aresztuj lorda spowiednika, jeśli kochasz swego króla… w przeciwnym razie będę wiedział, że jesteś tak samo fałszywy jak on.

Jego słowa poniosły się echem po wewnętrznym dziedzińcu. W owej chwili złamany chłopak Aegon III wydawał się w każdym calu królem.

Niektórzy po dziś dzień zapewniają, że ser Marston Waters był tylko marionetką, prostym, uczciwym rycerzem, którego oszukali i wykorzystali ludzie sprytniejsi od niego. Inni zaś utrzymują, że Waters od początku uczestniczył w spisku, ale zwrócił się przeciwko swym towarzyszom, kiedy się zorientował, że karta się odwróciła.

Tak czy inaczej, ser Marston wykonał rozkaz króla. Gwardia Królewska aresztowała lorda Graceforda i zawlekła go do tego samego lochu, którym władał, gdy obudził się rankiem. Z lorda Rowana zdjęto łańcuchy, a wszyscy jego rycerze i służący opuścili lochy, wychodząc w światło słońca.

Okazało się, że nie trzeba było poddawać lorda spowiednika torturom. Sam widok instrumentów wystarczył, by podał nazwiska pozostałych spiskowców. Wśród wymienionych byli nieżyjący ser Amaury Peake i ser Mervyn Flowers z Gwardii Królewskiej, Tessario Tygrys, septon Bernard, ser Gareth Long, ser Victor Risley, ser Lucas Leygood, dowódca złotych płaszczy, a także sześciu z siedmiu kapitanów miejskich bram, a nawet trzy damy do towarzystwa królowej.

Nie wszyscy poddali się bez walki. Gdy zbrojni przyszli aresztować Lucasa Leygooda, pod Bramą Bogów stoczono krótką, zaciekłą bitwę. Zginęło w niej dziewięciu ludzi, w tym sam Leygood. Trzech oskarżonych o zdradę kapitanów uciekło, nim zdążono ich zatrzymać, zabierając ze sobą kilkunastu swych ludzi. Tessario Tygrys również próbował ucieczki, ale pojmano go w portowej tawernie, gdy targował się z kapitanem ibbeńskiego statku wielorybniczego o cenę przewozu do Portu Ibbeńskiego.

Ser Marston postanowił, że osobiście stawi czoło Mervynowi Flowersowi. Słyszano, jak powiedział ser Raynardowi Ruskynowi:

— Obaj jesteśmy bękartami i zaprzysiężonymi braćmi.

— Z pewnością chcesz dostać moją stal — rzekł ser Mervyn, gdy usłyszał o oskarżeniach Graceforda. Wyciągnął miecz z pochwy i podsunął rękojeść lordowi dowódcy. Gdy jednak ser Marston ujął ją w dłoń, ser Mervyn złapał go za nadgarstek, wyciągnął drugą ręką sztylet i wbił go Watersowi w brzuch. Flowers nie dotarł dalej niż do stajni. Pijany zbrojny i dwóch chłopców stajennych złapało go, gdy siodłał rumaka. Zabił wszystkich, ale hałas zwabił następnych. Bękarciego rycerza schwytano i zatłuczono na śmierć, nadal odzianego w biały płaszcz, który zhańbił.

Lord dowódca, ser Marston Waters, nie pożył wiele dłużej. Znaleziono go w Wieży Białego Miecza, gdzie leżał w kałuży własnej krwi, i zaniesiono do wielkiego maestera Munkuna, który zbadał go i orzekł, że rana jest śmiertelna. Munkun zszył go najlepiej, jak potrafił i podał mu makowe mleko, ale Waters skonał tej samej nocy.

Lord Graceford wymienił wśród spiskowców również ser Marstona, zapewniając, że „ten cholerny sprzedawczyk” był z nimi od samego początku. Waters nie mógł już zaprzeczyć tym zarzutom. Pozostałych spiskowców zamknięto w ciemnicy, by czekali na proces. Niektórzy zapewniali, że są niewinni, inni zaś, podobnie jak ser Marston, utrzymywali, że kierowało nimi szczere przekonanie, że Thaddeus Rowan i Lyseńczycy są zdrajcami. Kilku jednak wykazało się większą szczerością. Najbardziej otwarty był ser Gareth Long, który oznajmił, że Aegon III jest słaby i nie zasługuje na to, by dano mu do ręki miecz, nie wspominając już o zasiadaniu na Żelaznym Tronie. Septon Bernard odwołał się do Wiary. Dla Lyseńczyków i ich dziwacznych, cudzoziemskich bogów nie było miejsca w Siedmiu Królestwach. Wyznał też, że lady Larra od początku miała zginąć razem z braćmi, by Viserys mógł sobie wziąć nową żonę i mieć prawdziwą westeroską królową.

Najszczerszym ze spiskowców był jednak Tessario Kciuk, który przyznał, że zrobił to dla złota, dziewczyn i zemsty. Roggerio Rogare zabronił mu wstępu do Syrenki po tym, jak uderzył jedną z jego kurew. Zażądał w nagrodę burdelu na własność oraz męskości Roggeria i obiecano mu, że je dostanie. Gdy jednak przesłuchujący zapytali, kto złożył tę obietnicę, Tessario nie miał dla nich żadnej odpowiedzi poza uśmiechem… który wkrótce przerodził się w grymas, a potem w krzyk, gdy zapytano go o to po raz drugi, podczas tortur. Najpierw wymienił nazwisko Marstona Watersa, ale po dalszym przesłuchaniu zamienił go na George’a Graceforda, a jeszcze później na Mervyna Flowersa. Grzyb mówi nam, że Tygrys był na progu podania czwartego nazwiska, być może prawdziwego, gdy wyzionął ducha.

Jednego nazwiska nigdy nie wymieniono, choć wisiało nad Czerwoną Twierdzą niczym chmura. W Świadectwie Grzyba błazen jasno oznajmia to, co niewielu odważyło się wówczas powiedzieć głośno: że musiał istnieć jeszcze jeden spiskowiec, pan i władca pozostałych, ten, który z oddali wprawił to wszystko w ruch, posługując się innymi niczym marionetkami. Grzyb nazywa go „graczem ukrytym w cieniu”. „Graceford był okrutny, ale nie bystry, Long miał odwagę, ale brakowało mu sprytu, Risley był pijakiem, Bernard pobożnym durniem, a Kciuk krwiożerczym Volanteńczykiem, gorszym od Lyseńczyków. Kobiety były kobietami, a gwardziści królewscy przywykli do wykonywania rozkazów, nie ich wydawania. Lucas Leygood uwielbiał się pysznić swym złotym płaszczem, a także pił, walczył i ruchał jak mało kto, ale spiskowanie nie było jego silną stroną. A wszyscy oni byli powiązani tylko z jednym człowiekiem — Unwinem Peakiem, lordem Starpike, lordem Dunstonbury, lordem Białego Gaju, byłym królewskim namiestnikiem”.

Gdy zdemaskowano spisek na życie króla, z pewnością innym nasunęły się te same podejrzenia. Kilku zdrajców łączyły z byłym namiestnikiem więzy krwi, inni zaś zawdzięczali mu stanowiska. Co więcej, spiskowanie nie było obce Peake’owi, który zaplanował kiedyś zamordowanie dwóch smoczych jeźdźców „Pod Krwawymi Kruczymi Stopami”. Podczas tajnego oblężenia Peake przebywał jednak w Starpike, a żadna z jego domniemanych marionetek nie wymieniła jego nazwiska, w związku z czym udział lorda po dziś dzień pozostaje nieudowodniony.

Miazmaty nieufności unoszące się w Czerwonej Twierdzy były tak gęste, że Aegon III nie opuszczał Warowni Maegora jeszcze przez sześć dni po tym, jak jego brat Viserys zdemaskował fałszywe przyznanie się do winy lorda Rowana. Jego Miłość pozwolił opuścić most zwodzony dopiero wtedy, gdy zobaczył, jak wielki maester Munkun wysłał stado kruków, by wezwać do Królewskiej Przystani czterdziestu lojalnych lordów. Zapasy żywności w warowni były już tak skąpe, że królowa Daenaera płakała przed zaśnięciem, a dwie z jej dam osłabły tak bardzo, że trzeba je było przeprowadzić przez most.

Gdy król wreszcie się pojawił, lord Graceford złożył już zeznania, wielu zdrajców aresztowano, inni uciekli, a Marston Waters, Mervyn Flowers i Lucas Leygood nie żyli. Wkrótce później Thaddeus Rowan znowu zamieszkał w Wieży Namiestnika… ale wszyscy widzieli, że stan jego lordowskiej mości nie pozwala na ponowne objęcie obowiązków. Tortury, którym poddano go w lochach, złamały lorda Thaddeusa. W jednej chwili wydawało się, że jest taki sam jak dawniej, zdrowy i pełen życia, w następnej zaś zalewał się niepowstrzymanymi łzami. Grzyb, który potrafił być równie okrutny jak bystry, drwił ze starego lorda, oskarżając go o najbardziej nieprawdopodobne zbrodnie i skłaniając do coraz bardziej absurdalnych wyznań. „Pamiętam, że pewnego dnia sprawiłem, iż przyznał się do spowodowania Zagłady Valyrii”, pisze karzeł w swym Świadectwie. „Dworzanie ryczeli ze śmiechu, ale kiedy teraz to wspominam, rumienię się ze wstydu”.

Po upływie cyklu księżyca, gdy zdrowie lorda Rowana nadal się nie poprawiało, wielki maester Munkun przekonał króla do odwołania go z urzędu. Rowana odesłano do jego siedziby, Goldengrove, w towarzystwie dwóch synów, obiecując, że będzie mógł wrócić do Królewskiej Przystani, gdy tylko odzyska zdrowie. Niestety, zmarł po drodze. Przez pozostałą część roku wielki maester pełnił zarówno funkcję regenta, jak i namiestnika, bo Siedmioma Królestwami trzeba było rządzić, a Aegon nadal nie osiągnął wieku męskiego. Munkun był jednak maesterem, nosił łańcuch i przysięgał służyć, w związku z czym uważał, że nie ma prawa sądzić wielkich lordów i namaszczonych rycerzy. Dlatego oskarżeni o zdradę gnili w lochu, czekając na nowego namiestnika.

Stary rok dobiegł końca, ustępując miejsca nowemu. Kolejni lordowie zjeżdżali do Królewskiej Przystani w odpowiedzi na wezwanie króla. Kruki wykonały swe zadanie. Choć zgromadzenia, które odbyło się w roku 136 o.P. w Królewskiej Przystani, nie ogłoszono oficjalnie Wielką Radą, było największym spotkaniem szlachetnie urodzonych od czasu, gdy Stary Król wezwał lordów Siedmiu Królestw do Harrenhal w roku 101 o.P. Królewska Przystań wkrótce wypełniła się do granic możliwości, ku zachwytowi miejskich oberżystów, kurew i handlarzy.

Najwięcej gości przybyło z krain korony, dorzecza, krain burzy… i z Doliny, gdzie lord Oakenfist i Krwawy Ben Blackwood zmusili w końcu Pozłacanego Sokoła, Szalonego Dziedzica, Spiżowego Olbrzyma oraz wszystkich ich stronników do ugięcia kolan przed Joffreyem Arrynem i złożenia mu hołdu jako seniorowi (wśród tych, którzy przybyli z lordem Alynem na zgromadzenie, byli Gunthor Royce, Quenton Corbray i Isembard Arryn, a także sam lord Arryn). Johanna Lannister przysłała kuzyna i trzech chorążych, by przemawiali w imieniu zachodu, Torrhen Manderly przypłynął z Białego Portu w towarzystwie czterdziestu rycerzy i kuzynów, natomiast Lyonel Hightower i lady Sam przybyli ze Starego Miasta w towarzystwie sześciuset ludzi. Największą świtę przyprowadził jednak lord Unwin Peake — tysiąc swoich ludzi i pięciuset najemników. („Ciekawe, czego się bał?”, pyta drwiąco Grzyb).

Lordowie zebrali się w cieniu pustego Żelaznego Tronu (bo król Aegon nie raczył przybyć na obrady), by podjąć próbę wybrania nowych regentów, którzy będą sprawowali władzę, aż Jego Miłość osiągnie pełnoletność. Po trwających z górą połowę cyklu księżyca obradach nie zbliżyli się jednak do osiągnięcia zgody. Gdy zabrakło silnej ręki króla, która by nimi kierowała, niektórzy lordowie postanowili przypomnieć zastarzałe urazy i na wpół zabliźnione rany po Tańcu znowu zaczęły krwawić. Silni ludzie mieli zbyt wielu wrogów, natomiast na pomniejszych lordów patrzono z góry, bo byli ubodzy albo słabi. W końcu zdesperowany wielki maester Munkun zaproponował, by wybrać trzech regentów przez losowanie. Gdy poparł go książę Viserys, propozycję przyjęto. Los wskazał na Willama Stackspeara, Marqa Merryweathera i Lorenta Grandisona. O wszystkich trzech można zgodnie z prawdą powiedzieć, że byli nieszkodliwi i nie wyróżniali się niczym szczególnym.

Ważniejszy był jednak wybór nowego namiestnika. Zgromadzeni lordowie nie byli skłonni pozostawić tej sprawy nowym regentom. Byli tacy, głównie wywodzący się z Reach, którzy domagali się, by przywrócono tę funkcję Unwinowi Peake’owi, ale szybko ich zakrzyczano, gdy książę Viserys oznajmił, że jego brat wolałby młodszego mężczyznę, takiego, który „nie będzie skłonny wypełnić dworu zdrajcami”. Zgłoszono też kandydaturę Alyna Velaryona, lecz zgromadzeni uznali, że jest za młody. Kermita Tully’ego i Benjicota Blackwooda odrzucono z tego samego powodu. W końcu lordowie zdecydowali się na człowieka z północy, Torrhena Manderly’ego, lorda Białego Portu… który był człowiekiem nieznanym większości z nich i w związku z tym nie miał wrogów na południe od Przesmyku (poza być może Unwinem Peakiem, który miał niezawodną pamięć).

— Tak jest, zgadzam się — rzekł lord Torrhen. — Ale jeśli mam sobie poradzić z tymi lyseńskimi złodziejami i ich cholernym bankiem, będę potrzebował kogoś, kto zna się na pieniądzach.

Oakenfist wstał z miejsca i wymienił nazwisko Isembarda Arryna, Pozłacanego Sokoła z Doliny. By udobruchać lorda Peake’a i jego stronników, Gedmunda Peake’a Wielkiego Topora mianowano lordem admirałem i starszym nad okrętami (Oakenfist ponoć raczej się zdziwił, niż rozgniewał i oznajmił, że to dobry wybór, bo „ser Gedmund lubi płacić za okręty, a ja wolę na nich pływać”). Lordem dowódcą Gwardii Królewskiej został ser Raynard Ruskyn, a dowódcą złotych płaszczy mianowano Adriana Thorne’a. Przedtem był on kapitanem Lwiej Bramy i jako jedynego z siedmiu kapitanów Lucasa Leygooda nie oskarżono go o udział w spisku.

Obrady się skończyły. Aegonowi III pozostało tylko przystawić swą pieczęć, co następnego ranka uczynił bez sprzeciwu, nim znowu wycofał się do samotności i splendoru swych komnat.

Jego nowy namiestnik natychmiast zajął się sprawami kraju. Pierwsze zadanie, które przed nim stanęło, było niełatwe: musiał być sędzią w procesach ludzi oskarżonych o otrucie Gaemona Jasnowłosego i spiskowanie przeciwko królowi. Zarzuty postawiono aż czterdziestu dwóm osobom, albowiem ci, których wymienił lord Graceford, oskarżyli następnych, gdy poddano ich ostremu przesłuchaniu. Szesnastu uciekło, a ośmiu nie żyło, do osądzenia pozostało więc osiemnastu. Trzynastu z nich przyznało się już do mniej lub bardziej poważnego współuczestnictwa w zbrodni, jako że narzędzia królewskich śledczych miały wielką siłę perswazji. Pięciu jednak uparcie zapewniało o swej niewinności, twierdząc, że wierzyli, iż lord Rowan naprawdę jest zdrajcą i przyłączyli się do spisku, by ratować Jego Miłość przed Lyseńczykami, którzy zamierzali go zgładzić.

Procesy trwały trzydzieści trzy dni. Książę Viserys zjawiał się na nich codziennie. Często towarzyszyła mu żona, lady Larra, której rosnący brzuch wypełniało drugie dziecko, a także ich syn, Aegon, z mamką. Król Aegon przyszedł tylko trzy razy, w dniach gdy wydawano wyroki na Garetha Longa, George’a Graceforda i septona Bernarda. Nie okazywał zainteresowania resztą oskarżonych i nigdy nie zapytał, jaki los ich spotkał. Królowa Daenaera nie zjawiła się ani razu.

Ser Garetha i lorda Graceforda skazano na śmierć, ale obaj postanowili przywdziać czerń. Lord Manderly nakazał wsadzić ich na najbliższy statek odpływający do Białego Portu, skąd mieli wyruszyć w dalszą drogę na Mur. Wielki septon przysłał pismo z prośbą o łagodny wyrok dla septona Bernarda, „by mógł odpokutować za grzechy modlitwą, kontemplacją i dobrymi uczynkami”. Dlatego Manderly nie wysłał go na spotkanie z katem. Zamiast tego Bernarda wykastrowano i nakazano mu iść boso z Królewskiej Przystani do Starego Miasta, z męskością zawieszoną na szyi.

— Jeśli przeżyje, Jego Wielka Świątobliwość może go wykorzystać, jak tylko uzna za stosowne — oznajmił namiestnik.

(Bernard przeżył i resztę swych dni spędził jako skryba, kopiując święte księgi w Gwiezdnym Sepcie. Musiał też złożyć śluby milczenia).

Wszystkie oskarżone o zdradę złote płaszcze, które udało się pojmać (wiele z nich uciekło) poszły za przykładem ser Garetha i lorda Graceforda, woląc przywdziać czerń, niż stracić głowy. Tak samo postąpiły ocalałe Palce… ale ser Victor Risley, były królewski kat, odwołał się do swych praw namaszczonego rycerza i zażądał próby walki.

— Pragnę mieczem dowieść swej niewinności na oczach bogów i ludzi — oznajmił.

Natychmiast przyprowadzono ser Garetha Longa, pierwszego i najważniejszego z tych, którzy oskarżyli Risleya o udział w spisku.

— Zawsze byłeś cholernym głupcem, Victorze — rzekł ser Gareth, gdy włożono mu w dłoń miecz. Były dowódca zbrojnych szybko się policzył z byłym katem, po czym spojrzał z uśmiechem na skazańców zgromadzonych za tronem i zapytał:

— Ktoś jeszcze?

Najbardziej kłopotliwe były sprawy trzech oskarżonych kobiet. Wszystkie były szlachetnie urodzonymi damami towarzyszącymi królowej. Lucinda Penrose (ta sama, którą zaatakowano przed balem w Dzień Dziewicy, gdy polowała z sokołem) przyznała, że pragnęła śmierci Daenaery.

— Gdyby nie przecięto mi nosa, to ona służyłaby mnie, a nie ja jej — oznajmiła. — Przez nią nie zechce mnie teraz żaden mężczyzna.

Cassandra Baratheon wyznała, że często dzieliła łoże z ser Mervynem Flowersem, a czasami również z Tessariem Tygrysem, „ale tylko wtedy, gdy ser Mervyn o to prosił”. Gdy Willam Stackspear zasugerował, że mogła być częścią nagrody, którą obiecano Volanteńczykowi, lady Cassandra zalała się łzami. Ale nawet jej wyznania zbladły w porównaniu z tym, co miała do powiedzenia lady Priscella Hogg, żałosna i trochę słaba na umyśle czternastoletnia dziewczyna, niska, tęga i o nieładnej twarzy, w której głowie zrodziła się myśl, że książę Viserys poślubiłby ją, gdyby tylko Larra z Lys umarła.

— Uśmiecha się, gdy tylko mnie zobaczy — oznajmiła sądowi — a kiedyś, gdy mijał mnie na schodach, otarł się barkiem o moje piersi.

Lord Manderly, wielki maester Munkun i regenci starannie przesłuchali wszystkie trzy kobiety, być może (jak zapewnia Grzyb) próbując wyciągnąć z nich nazwisko czwartej, o której dotąd nie wspominano: lady Clarice Osgrey, owdowiałej ciotki lorda Unwina Peake’a. Lady Clarice kierowała wszystkimi służkami, towarzyszkami zabaw i damami do towarzystwa królowej Daenaery, podobnie jak królowej Jaehaery przed nią. Dobrze znała też wielu spośród tych, którzy przyznali się do udziału w spisku. (Grzyb twierdzi, że ona i George Graceford byli kochankami, sugeruje też, że lady Clarice tortury podniecały tak bardzo, że czasami dołączała do lorda spowiednika w lochach, by pomagać mu w pracy). Jeśli ona była zamieszana w spisek, zapewne dotyczyło to również Unwina Peake’a. Wszystkie podchwytliwe pytania zadawane przez przesłuchujących nic jednak nie dały, a gdy lord Torrhen zapytał wprost, czy lady Clarice brała udział w spisku, trzy oskarżone kobiety mogły jedynie potrząsnąć głowami.

Choć nie ulegało wątpliwości, że wszystkie są winne, rola, którą odegrały, była stosunkowo niewielka. Z tego powodu, a także ze względu na ich płeć lord Manderly i regenci postanowili okazać im łaskę. Lucindę Penrose i Priscellę Hogg skazano na obcięcie nosów, z zastrzeżeniem, że wykonanie wyroku zostanie zawieszone, o ile oddadzą się Wierze, pod warunkiem że nie złamią ślubów.

Szlachetne urodzenie uratowało Cassandrę Baratheon przed podobną karą. W końcu była najstarszym dzieckiem nieżyjącego lorda Borrosa i siostrą obecnego lorda Końca Burzy, a kiedyś zaręczono ją z królem Aegonem II. Choć jej matka, lady Elendra, nie czuła się dobrze i nie mogła przybyć na procesy, przysłała trzech swych chorążych, by przemawiali w imieniu Końca Burzy. Za pośrednictwem tej trójki (a także lorda Grandisona, którego włości i zamek leżały w krainach burzy) uzgodniono, że lady Cassandra poślubi niezamożnego rycerza, ser Waltera Brownhilla, który władał kilkoma łanami ziemi na Przylądku Gniewu, a jego zamek często opisywano jako „zbudowany z błota i korzeni drzew”. Trzykrotnie owdowiały ser Walter spłodził szesnaścioro dzieci i trzynaścioro z nich nadal żyło. Lady Elendra doszła do wniosku, że opieka nad tymi dziećmi, a także nad dodatkowymi synami i córkami, których lady Cassandra może dać ser Walterowi, powstrzyma ją przed dalszymi zdradzieckimi spiskami. (Tak też się stało).

Tak zakończył się ostatni z procesów o zdradę, ale lochy pod Czerwoną Twierdzą wciąż nie były puste. Trzeba było jeszcze rozstrzygnąć sprawę braci lady Larry, Lotha i Roggeria. Choć nie byli winni zdrady stanu, morderstwa czy uczestnictwa w spisku, nadal byli oskarżeni o oszustwo i kradzież. Upadek Banku Rogare doprowadził do bankructwa tysiące ludzi zarówno w Lys, jak i w Westeros. Choć bracia związali się przez małżeństwo z rodem Targaryenów, nie byli królami ani książętami, a ich tytuły lordowskie były tylko pozbawionym znaczenia zaszczytem. Dlatego lord Manderly i wielki maester Munkun zgodzili się, że należy ich osądzić i ukarać.

Pod tym względem Siedem Królestw pozostało daleko z tyłu za Wolnym Miastem Lys, gdzie upadek Banku Rogare nieuchronnie doprowadził do całkowitej ruiny rodu, którego potęgę zbudował Lysandro Wspaniały. Pałac, który przekazał w spadku swej córce Lysarze, skonfiskowano, podobnie jak rezydencje jego innych dzieci, wraz z całym wyposażeniem. Kapitanowie garstki handlowych galer Draka Rogare’a dowiedzieli się o upadku rodu wystarczająco wcześnie, by zmienić kurs na Volantis, ale na każdy uratowany statek przypadało dziewięć straconych razem z ich ładunkiem. Rogare’om odebrano też nabrzeża i magazyny. Lady Lysarę pozbawiono złota, klejnotów i sukni, a lady Marrę ksiąg. Fredowi Rogare’owi magistrzy skonfiskowali Wonny Ogród, nim zdążył go spieniężyć. Jego niewolników sprzedano, podobnie jak tych, którzy należeli do jego rodzeństwa, czy to z prawego, czy z nieprawego łoża. Gdy to nie wystarczyło, by spłacić więcej niż jedną dziesiątą długów powstałych po upadku banku, sprzedano w niewolę samych Rogare’ów, razem z ich dziećmi. Córki Freda i Lysara wkrótce znalazły się znowu w Wonnym Ogrodzie, w którym bawiły się w dzieciństwie, ale jako niewolnice, nie właścicielki.

Lysaro Rogare, który doprowadził całą rodzinę do zguby, również nie uszedł bez szkody. Razem ze strzegącymi go eunuchami pojmano go w położonym nad Rhoyne mieście Volon Therys, gdzie czekali na łódź mającą ich przewieźć na drugą stronę rzeki. Lojalni aż po śmierć Nieskalani zginęli co do jednego, próbując go bronić… ale zostało ich z nim tylko dwudziestu (uciekając z Lys, Lysaro zabrał ze sobą stu, lecz był zmuszony sprzedać większość po drodze). Walka w porcie była krwawa i chaotyczna, a eunuchów szybko zepchnięto do defensywy i otoczono ze wszystkich stron. Lysara wzięto do niewoli i wysłano w dół rzeki, do Volantis, gdzie triarchowie zaproponowali, że oddadzą go jego bratu, Drakowi, w zamian za określoną cenę. Drako odmówił i zasugerował Volanteńczykom, by sprzedali go Lys. Tak oto Lysaro Rogare wrócił do rodzinnego miasta, przykuty do wiosła wewnątrz volanteńskiego statku niewolniczego.

Podczas procesu, gdy zapytano go, co zrobił ze złotem, które ukradł, Lysaro wybuchnął śmiechem i zaczął wskazywać na niektórych z obecnych magistrów, mówiąc:

— Wydałem je, by przekupić jego, jego, jego i jego…

Zdążył oskarżyć dwunastu mężczyzn, zanim go uciszono. To jednak w niczym mu nie pomogło. Ludzie, których przekupił, głosowali za skazaniem go, tak samo jak inni (i zachowali łapówki, ponieważ magistrzy z Lys stawiają chciwość wyżej niż honor, o czym wszyscy doskonale wiedzą).

Lysara przykuto nago do kolumny pod Świątynią Handlu, gdzie wszyscy, których oszukał, mogli go biczować. Liczba uderzeń przyznanych każdej osobie zależała od wysokości strat. Relacje podają, że wśród tych, którzy skorzystali z bicza, była jego siostra Lysara i jego brat Fredo. Inni Lyseńczycy zakładali się o godzinę jego śmierci. Lysaro skonał w siódmej godzinie pierwszego dnia kaźni. Jego kości pozostawały przykute do słupa przez trzy lata, nim jego brat Moredo zabrał je stamtąd i pochował w rodzinnej krypcie.

Przynajmniej w tym przypadku lyseńska sprawiedliwość okazała się znacznie surowsza od westeroskiej. Wielu w Siedmiu Królestwach ucieszyłoby się, gdyby Lotha i Roggeria spotkał los równie straszliwy jak Lysara, upadek Banku Rogare wpędził bowiem w ubóstwo wiele osób, od wielkich lordów, aż po skromnych kupców… ale nawet ci, którzy najbardziej ich nienawidzili, nie mogli przedstawić żadnych dowodów na to, że wiedzieli o nadużyciach popełnionych przez brata w Lys, albo wyciągnęli z nich jakiekolwiek korzyści.

W ostatecznym rozrachunku bankiera Lotha uznano za winnego kradzieży, ponieważ przyjął złoto, klejnoty i srebro niebędące jego własnością i odmówił zwrócenia ich na żądanie. Lord Manderly dał mu do wyboru przywdzianie czerni albo obcięcie prawej ręki, jakby był zwykłym złodziejem.

— Dziękuję Yndrosowi, że jestem leworęczny — odparł Lotho, wybierając okaleczenie. Jego bratu, Roggeriowi, nie udało się niczego udowodnić, ale namiestnik i tak skazał go na siedem batów.

— Za co? — zapytał przerażony Roggerio.

— Za to, że jesteś po trzykroć przeklętym Lyseńczykiem — wyjaśnił lord Torrhen Manderly.

Po wykonaniu wyroków obaj bracia opuścili Królewską Przystań. Roggerio zamknął burdel, sprzedał budynek, dywany, draperie, łoża i resztę wystroju, a także papugi i małpy, a za uzyskane w ten sposób pieniądze kupił sobie statek, wielką kogę, którą nazwał „Córką Syrenki”. W ten sposób jego dom rozkoszy narodził się na nowo, tym razem pod żaglami. W następnych latach Roggerio żeglował po całym wąskim morzu, sprzedając wino z korzeniami, egzotyczne artykuły żywnościowe oraz cielesne przyjemności mieszkańcom wielkich portów i skromnych wiosek rybackich. Jego brata Lotha, pozbawionego ręki, wzięła pod opiekę lady Samantha, faworyta lorda Lyonela Hightowera. Wrócił z nią do Starego Miasta. Hightowerowie nie powierzyli Lyseńczykowi ani grosza ze swego majątku i dzięki temu pozostali jednym z najbogatszych rodów w Westeros, ustępującym być może tylko Lannisterom z Casterly Rock. Lady Sam chciała się nauczyć, jak zrobić z tego złota lepszy użytek. W ten sposób powstał Bank Staromiejski, a ród Hightowerów stał się jeszcze bogatszy.

(Moredo Rogare, najstarszy z trzech braci, którzy przybyli z lady Larrą do Królewskiej Przystani, przebywał podczas procesów w Braavos, gdzie pertraktował z klucznikami Żelaznego Banku. Jeszcze przed końcem roku pożeglował do Tyrosh z mnóstwem braavoskiego złota, by wynająć okręty i żołnierzy do ataku na Lys. To jednak opowieść na inny czas, wykraczająca poza zakres tej książki).

Podczas procesu braci król Aegon III ani razu nie zajął miejsca na Żelaznym Tronie, ale książę Viserys codziennie siedział na ławach u boku żony. Ani Grzyb, ani dworskie kroniki nie mówią nam, co Larra z Lys myślała o sprawiedliwości namiestnika. Wspominają tylko, że płakała, gdy lord Torrhen ogłaszał wyrok. Nigdy przedtem ani potem nie widziano, by uroniła choć jedną łzę.

Wkrótce po zakończeniu procesów lordowie zaczęli się rozjeżdżać do swych siedzib i życie w Królewskiej Przystani wróciło w dawne koleiny pod rządami nowych regentów i królewskiego namiestnika… choć w większym stopniu tego drugiego niż tych pierwszych. Jak zauważył Grzyb: „Nowych regentów wybrali bogowie i wygląda na to, że głupotą nie ustępują lordom”. Nie mylił się. Lord Stackspear uwielbiał polowanie z sokołami, lord Merryweather uczty, a lord Grandison nade wszystko lubił spać. Każdy z nich uważał dwóch pozostałych za głupców, ale w ostatecznym rozrachunku nie miało to znaczenia, bo Torrhen Manderly okazał się zdolnym i uczciwym namiestnikiem. Słusznie mówiono, że jest gburowaty i żarłoczny, ale sprawiedliwy. Co prawda król Aegon nigdy go nie polubił, ale Jego Miłość nie miał ufnej natury, a wydarzenia ostatniego roku dodatkowo zwiększyły jego podejrzliwość. Nie można też powiedzieć, by lord Torrhen darzył wielką sympatią króla, którego w listach do przebywającej w Białym Porcie córki nazywał „ponurym chłopakiem”. Manderly polubił jednak księcia Viserysa i rozpieszczał królową Daenaerę.

Choć regencja północnego lorda trwała stosunkowo krótko, wiele się w tym czasie wydarzyło. Przy znaczącej pomocy Pozłacanego Sokoła, Isembarda Arryna, Manderly przeprowadził wielką reformę podatków, która zwiększyła dochody korony, a jednocześnie przyniosła pewną ulgę tym, którzy potrafili udowodnić, że ponieśli straty wskutek malwersacji Rogare’ów. Na spółkę z lordem dowódcą przywrócił pełen stan Gwardii Królewskiej, przyznając białe płaszcze ser Edmundowi Warrickowi, ser Dennisowi Whitfieldowi oraz ser Agramore’owi Cobbowi, którzy wypełnili miejsca pozostawione przez Marstona Watersa, Mervyna Flowersa i Amaury’ego Peake’a. Oficjalnie unieważnił podpisany przez Alyna Oakenfista pakt, który zwrócił wolność księciu Viserysowi, posługując się pretekstem, że umowy nie podpisano z Wolnym Miastem Lys, lecz z rodem Rogare’ów, który właściwie już nie istniał.

Ser Gareth Long trafił na Mur, w związku z czym Czerwona Twierdza potrzebowała nowego dowódcy zbrojnych. Lord Manderly mianował na to stanowisko młodego, lecz biegle władającego mieczem rycerza, ser Lucasa Lothstona. Ser Lucas, wnuk wędrownego rycerza, był cierpliwym nauczycielem i wkrótce został ulubieńcem księcia Viserysa, a nawet zdobył udzielany z niechęcią szacunek króla Aegona. Lordem spowiednikiem Manderly uczynił maestera Rowleya, młodzieńca o świeżej twarzy, niedawno przybyłego ze Starego Miasta, gdzie pobierał nauki pod przewodnictwem arcymaestera Sandemana, uważanego za najmądrzejszego uzdrowiciela w całej historii Westeros. O przyznanie Rowleyowi tej pozycji zabiegał wielki maester Munkun.

— Człowiek, który wie, jak łagodzić ból, potrafi go również zadawać — oznajmił namiestnikowi. — Równie ważne jest jednak, byśmy mieli lorda spowiednika, który uważa swe zadania za obowiązek, a nie przyjemność.

W przeddzień Dnia Kowala Larra z Lys dała księciu Viserysowi drugiego syna, dużego i pełnego życia chłopca, któremu książę nadał imię Aemon. By uczcić jego przyjście na świat, urządzono ucztę. Wszyscy się radowali z narodzin nowego księcia… poza być może jego bratem, półtorarocznym Aegonem. Widziano, jak uderzył on noworodka smoczym jajem, które umieszczono w jego kołysce. Aemonowi nie stała się krzywda, bo jego płacz szybko przywołał lady Larrę, która rozbroiła i ukarała starszego syna.

Niedługo później lord Alyn Oakenfist poczuł się niespokojny i zaczął przygotowania do drugiej ze swych sześciu wielkich podróży. Velaryonowie powierzyli znaczną część swego złota Lothowi Rogare’owi i w rezultacie stracili ponad połowę majątku. Chcąc powetować sobie straty, lord Alyn zgromadził wielką flotę statków kupieckich i dodał do niej dwanaście swych galer wojennych, mających jej bronić. Zamierzał pożeglować do Starego Volantis, zawijając przedtem do Pentos, Tyrosh i Lys, a w drodze powrotnej odwiedzić Dorne.

Powiadają, że lord Alyn pokłócił się z żoną przed wyruszeniem w drogę, lady Baela pochodziła bowiem z krwi smoka i łatwo wpadała w gniew, a stanowczo zbyt często słyszała z ust pana męża o księżnej Aliandrze z Dorne. W końcu jednak się pogodzili, tak samo jak zawsze. Flota wypłynęła w połowie roku, pod dowództwem Oakenfista, płynącego na galerze, którą nazwał „Śmiałą Marildą” na cześć matki. Lady Baela została na Driftmarku, z drugim dzieckiem lorda Alyna rosnącym w jej łonie.

Szesnasty dzień imienia króla był coraz bliżej. W Siedmiu Królestwach zapanował pokój, a wiosna była w pełnym rozkwicie, lord Torrhen Manderly zdecydował więc, że król Aegon i królowa Daenaera powinni wyruszyć na królewski objazd, by uczcić wejście monarchy w wiek męski. Namiestnik uważał, że dobrze by było, gdyby chłopak zobaczył na własne oczy ziemie, którymi włada, i pokazał się poddanym. Aegon był wysoki i przystojny, a jego słodka, mała królowa miała pod dostatkiem uroku, którego jemu brakowało. Lud z pewnością ją pokocha, na czym skorzysta również młody, poważny król.

Regenci zgodzili się z jego opinią. Zaplanowano wielki objazd, trwający cały rok. Uznano, że Jego Miłość powinien odwiedzić części krainy, w których nigdy dotąd nie oglądano króla. Aegon i Daenaera mieli wyruszyć z Królewskiej Przystani do Duskendale i Stawu Dziewic, a następnie wsiąść na statek i popłynąć do Gulltown. Po wizycie w Orlim Gnieździe wrócą do Gulltown i popłyną na północ, zatrzymując się po drodze na Trzech Siostrach.

Lord Manderly obiecał, że Biały Port zgotuje królewskiej parze powitanie, jakiego nigdy dotąd nie widziano. Następnie mieli wyruszyć na północ, do Winterfell, być może nawet odwiedzić Mur, nim znowu zawrócą na południe i podążą traktem królewskim w kierunku Przesmyku. Sabitha Frey ugości ich w Bliźniakach, odwiedzą lorda Benjicota w Raventree Hall, po czym, rzecz jasna, będą musieli spędzić tyle samo czasu u Brackenów. Zatrzymają się na kilka nocy w Riverrun i powędrują przez wzgórza na zachód, by złożyć wizytę lady Johannie w Casterly Rock.

Stamtąd wyruszą nadmorskim traktem do Reach… Wysogród, Goldengrove, Stary Dąb… w Czerwonym Jeziorze był smok. To nie spodoba się Aegonowi, ale Czerwone Jezioro łatwo można było ominąć. Wizyta w jednej z siedzib Unwina Peake’a mogłaby pomóc udobruchać byłego namiestnika. Gdy król i królowa przybędą do Starego Miasta, z pewnością da się przekonać Wielkiego Septona, by ich pobłogosławił, a lord Lyonel i lady Sam ucieszą się z szansy pokazania Aegonowi, że Stare Miasto znacznie przewyższa splendorem Królewską Przystań.

— To będzie objazd, jakiego Siedem Królestw nie widziało od z górą stulecia — oznajmił Jego Miłości wielki maester Munkun. — Wiosna to czas nowych początków, panie, a objazd stanie się prawdziwym początkiem twego panowania. Wszyscy od Dornijskiego Pogranicza aż po Mur będą wiedzieli, że jesteś ich królem, a Daenaera ich królową.

Torrhen Manderly był tego samego zdania.

— Chłopakowi dobrze zrobi, jak wreszcie opuści ten cholerny zamek — oznajmił kiedyś przy Grzybie. — Będzie mógł polować z psami i z sokołami, wspiąć się na parę gór, połowi łososie w Białym Nożu, zobaczy Mur. I będzie ucztował co noc. Przyda mu się, jeśli pokryje te swoje kości odrobiną ciała. I spróbuje dobrego północnego ale, tak gęstego, że można je kroić mieczem.

W następnych dniach przygotowania do uroczystości dnia imienia monarchy i królewskiego objazdu, który miał się zacząć później, całkowicie zaabsorbowały uwagę namiestnika i trzech regentów. Sporządzono listy lordów i rycerzy pragnących towarzyszyć Aegonowi III, a następnie podarto je i spisano na nowo. Podkuwano konie, polerowano zbroje, naprawiano i malowano wozy oraz domy na kołach, szyto chorągwie. Wysłano setki kruków, jako że każdy lord i rycerz na włościach w Siedmiu Królestwach błagał, by zaszczycono go królewską wizytą. Delikatnie wyperswadowano lady Rhaenie pomysł towarzyszenia objazdowi na smoku, natomiast jej siostra, Baela, oznajmiła im, że pojedzie z Aegonem, czy tego chcą, czy nie. Starannie rozważono nawet kwestię ubiorów, jakie mieli nosić król i królowa. Ostatecznie zdecydowano, że gdy Daenaera włoży zielony strój, Aegon ubierze się w typową dla siebie czerń, ale gdy mała królowa będzie miała na sobie czerwono-czarne barwy rodu Targaryenów, król pojawi się w zielonym płaszczu, by wszędzie, dokąd się udadzą, widziano oba kolory.

Niektóre sprawy nadal omawiano, gdy wreszcie nadszedł dzień imienia króla Aegona. Wieczorem miano wydać wielką ucztę w sali tronowej, a starożytny Cech Alchemików obiecał urządzić pokazy piromancji, jakich nigdy dotąd nie widziano w Westeros.

Gdy jednak król Aegon zjawił się w komnatach rady, był jeszcze ranek. Lord Torrhen i regenci obradowali nad tym, czy uwzględnić w objeździe Tumbleton.

Młodemu królowi towarzyszyło czterech rycerzy Gwardii Królewskiej, a także Sandoq Cień, zawoalowany i milczący, dzierżąc w dłoni swój wielki miecz. Jego złowroga obecność rzuciła cień na komnatę. Na moment nawet namiestnik zapomniał języka w gębie.

— Lordzie Manderly — odezwał się król Aegon, mącąc ciszę, która nagle zapadła. — Powiedz mi, proszę, ile mam lat, jeśli łaska.

— Skończyłeś dziś szesnaście lat, Wasza Miłość — odpowiedział lord Manderly. — Jesteś dorosłym mężczyzną. Pora już, byś przejął we własne ręce rządy nad Siedmioma Królestwami.

— Zrobię to — zapewnił monarcha. — Siedzisz na moim krześle.

Wielki maester Munkun po wielu latach napisał, że jego zimny ton zmroził wszystkich obecnych w komnacie. Zaskoczony i wstrząśnięty Torrhen Manderly podźwignął z krzesła swój znaczny ciężar, spoglądając niespokojnie na Sandoqa Cienia.

— Wasza Miłość, mówiliśmy o objeździe… — zaczął, podsuwając krzesło królowi.

— Nie będzie żadnego objazdu — przerwał mu król i usiadł. — Nie zamierzam spędzić całego roku w siodle, spać w cudzych łóżkach i wymieniać czczych komplementów z pijanymi lordami, z których połowa ucieszyłaby się z mojej śmierci, gdyby mogli na niej zyskać choć grosik. Jeśli któryś z nich chce ze mną porozmawiać, znajdzie mnie na Żelaznym Tronie.

— Panie — nie ustępował Torrhen Manderly. — Objazd bardzo pomógłby ci w zdobyciu miłości prostaczków.

— Zamierzam dać prostaczkom pokój, jedzenie i sprawiedliwość. Jeśli to nie wystarczy, by zdobyć ich miłość, niech Grzyb urządzi objazd. Albo wyślemy tańczącego niedźwiedzia. Ktoś mi kiedyś mówił, że nisko urodzeni je uwielbiają. Możesz też odwołać dzisiejszą ucztę. Odeślij lordów z powrotem do ich twierdz, a jedzenie rozdaj głodnym. Pełne brzuchy i tańczące niedźwiedzie, tak będzie wyglądała moja polityka. — Aegon spojrzał na trzech regentów. — Lordzie Stackspear, lordzie Grandison, lordzie Merryweather, dziękuję za waszą służbę. Możecie odejść. Nie będę już potrzebował regentów.

— A czy Wasza Miłość będzie potrzebował namiestnika? — zapytał lord Manderly.

— Król powinien mieć namiestnika, którego sam sobie wybrał — odparł Aegon III, wstając z krzesła. — Nie wątpię, że dobrze mi służyłeś, podobnie jak mojej matce przede mną, ale wybrali cię moi lordowie. Możesz wracać do Białego Portu.

— Z chęcią, panie — odrzekł Manderly tonem, który wielki maester Munkun opisał później jako warknięcie. — Nie piłem porządnego ale od chwili przybycia do tego śmierdzącego zamku.

Zdjął łańcuch namiestnika i położył go na stole.

Kilkanaście dni później lord Manderly wsiadł na statek płynący do Białego Portu. Towarzyszyła mu niewielka świta złożona z zaprzysiężonych mieczy i służących… a także Grzyb. Błazen najwyraźniej polubił potężnie zbudowanego człowieka z północy i z chęcią zgodził się wyruszyć z nim do Białego Portu, zamiast zostać u boku króla, który rzadko się uśmiechał i nigdy się nie śmiał. Jak nam mówi: „Byłem błaznem, ale nie głupcem i z pewnością nie chciałem zostać u boku tego głupca”.

Karzeł przeżył młodego monarchę, którego opuścił. Późniejsze tomy Świadectwa, wypełnione barwnymi opowieściami o życiu Grzyba w Białym Porcie, wizycie na dworze morskiego lorda w Braavos, podróży do Portu Ibbeńskiego oraz latach spędzonych wśród komediantów z „Sepleniącej Damy”, również mają swoją wartość, ale są mniej użyteczne dla naszych celów. Dlatego z żalem musimy się w tej opowieści pożegnać z małym człowieczkiem o plugawym języku. Choć karzeł nie zaliczał się do najbardziej wiarygodnych kronikarzy, mówił prawdy, których nikt inny nie odważył się powiedzieć, a do tego często bywał zabawny.

Grzyb mówi nam, że koga, na której wypłynął lord Manderly ze swą świtą, nosiła nazwę „Słona Radość”, mimo to podczas rejsu do Białego Portu ich nastrój nie był radosny. Torrhen Manderly nigdy nie lubił „ponurego chłopaka”, o czym jasno świadczą listy, które pisał do córek, nigdy też nie wybaczył królowi nagłej dymisji oraz tego, że Jego Miłość „zamordował” zaprojektowany przez niego królewski objazd, co lord Manderly uważał za upokarzającą osobistą zniewagę.

Parę chwil po przejęciu władzy nad Siedmioma Królestwami król Aegon III zrobił sobie wroga z jednego ze swych najwierniejszych i najbardziej oddanych sług.

Tak oto nastąpił żałosny koniec rządów regentów i zaczęło się przygnębiające władanie Złamanego Króla.
===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

Dodatek

Królowie z dynastii Targaryenów

Lata liczone od daty Podboju Aegona

1–37

Aegon I

Aegon Zdobywca, Aegon Smok

37–42

Aenys I

syn Aegona I i Rhaenys

42–48

Maegor I

Maegor Okrutny, syn Aegona I i Visenyi

48–103

Jaehaerys I

Stary Król, Pojednawca; syn Aenysa

103–129

Viserys I

wnuk Jaehaerysa

129–131

Aegon II

najstarszy syn Viserysa

[Wstąpieniu Aegona II na tron sprzeciwiła się jego przyrodnia siostra Rhaenyra, dziesięć lat od niego starsza. Oboje zginęli w wojnie o tron zwanej przez minstreli Tańcem Smoków].

131–157

Aegon III

Zguba Smoków, syn Rhaenyry

[Ostatnie smoki Targaryenów dokonały żywota podczas panowania Aegona III].

157–161

Daeron I

Młody Smok, Król-Chłopiec, najstarszy syn Aegona III

[Daeron podbił Dorne, ale nie zdołał go utrzymać i umarł młodo].

161–171

Baelor I

Umiłowany, Błogosławiony; septon i król, drugi syn Aegona III

171–172

Viserys II

młodszy brat Aegona III

172–184

Aegon IV

Niegodny, najstarszy syn Viserysa

[Jego młodszy brat, książę Aemon Smoczy Rycerz, był obrońcą i według niektórych również kochankiem królowej Naerys].

184–209

Daeron II

Dobry, syn królowej Naerys z Aegonem lub Aemonem

[Daeron przyłączył Dorne do Siedmiu Królestw dzięki ślubowi z dornijską księżną Myriah].

209–221

Aerys I

drugi syn Daerona II (nie zostawił potomstwa)

221–233

Maekar I

czwarty syn Daerona II

233–259

Aegon V

Niespodziewany, czwarty syn Maekara

259–262

Jaehaerys II

drugi syn Aegona Niespodziewanego

262–283

Aerys II

Obłąkany Król, jedyny syn Jaehaerysa II

Na nim zakończyła się dynastia smoczych królów. Aerysa II pozbawiono tronu i zabito, podobnie jak jego dziedzica, Rhaegara Targaryena, który zginął w walce z Robertem Baratheonem nad Tridentem.

===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

Rodowód Targaryenów

===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

O autorze

George R.R. Martin (ur. 1948) dzięki swej wielotomowej sadze Pieśń Lodu i Ognia pozyskał miliony oddanych fanów, a dzięki nakręconemu na jej podstawie serialowi telewizyjnemu Gra o tron ugruntował swoją pozycję wśród najwybitniejszych twórców fantasy. Wielokrotny zdobywca niezwykle cenionych na rynku fantastyki nagród Hugo i Nebula, ma w swoim dorobku historyczny horror Ostatni rejs „Fevre Dream”, klasyczne space opery Światło się mroczy czy Tuf Wędrowiec, współczesną powieść z elementami horroru Rockowy Armagedon, scenariusze do telewizyjnego serialu Strefa mroku, tom opowiadań Piaseczniki czy autorskie antologie kultowych opowieści o superbohaterach Dzikie karty. Tę zdumiewającą literacką różnorodność George’a R.R. Martina dokumentują liczne opowiadania zebrane w trzytomowej edycji Retrospektywa.

georgerrmartin.com

Facebook.com/GeorgeRRMartinofficial

Twitter: @GRRMspeaking
===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

O ilustratorze

Doug Wheatley jest artystą komiksowym, grafikiem koncepcyjnym i ilustratorem, który zajmował się między innymi uniwersum Gwiezdnych wojen i Obcego, a także postaciami takimi jak Hulk, Superman czy Conan Barbarzyńca. Jest autorem komiksowej adaptacji filmu Gwiezdne wojny: część III – Zemsta Sithów. Jego ilustracje znalazły się też w książce Świat lodu i ognia.

Facebook.com/doug.wheatley

Twitter: @wheatley_doug

Instagram: @doug_wheatley
===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86

===LxwlEScQJlVnUWBSZ1U/CToPaVA0UjZXbw07Xj0KPQg7C21dbA86